Tibetan
་དབྱིངས་སུ་ཞི་པ།རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འདས་ པ།སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། གྲུབ་པའི་མཐས་མ་རེག་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང།། སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ སྤྲོས་པ།། རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན།། དེ་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ།། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་མདོར་བསྡུས་ན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་ཐུགས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཟབ་པ་དང་ཞི་བའི་མཚན ཉིད་ཅན་གྱི་དབྱིངས་དང།དེ་རྟོགས་བྱེད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས། བྱང་འཕགས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་དོན་དམ་པའི་ བདེན་པའོ།། དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འཇལ་མོད་ཀྱི། རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་བསྒྲུབས་པ་དང། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས སྤྲོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་སོགས་རེས་འཇོག་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གང་དུའང་མི་ཕྱེ་བར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྐྱེལ་བ་ནི་ཐལ་འགྱུར་མ་འཁྲུལ་བའི དགོངས་པ་འདིས་ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་སྟེ།རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅའ་འགའ་ཡོད།། དེ་ཚེ་ང་ལ་སྐྱོན་འདི་ཡོད།། ང་ལ་དམ་བཅའ་མེད་པས་ན།། ང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཁོ་ ན་ཡིན།། ཞེས་དང། བཞི་བརྒྱ་པ་ལས། ཡོད་དང་མེད་དང་ཡོད་མེད་ཅེས།། གང་ལ་ཕྱོགས་ནི་ཡོད་མིན་པ།། དེ་ལ་ཡུན་ནི་རིང་པོ་ནའང།། ཀླན་ཀ་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན།། ཞེས་པ་དང། རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ལས། ཁས་བླངས་པ་ཡི་དངོས་པོ་ནི།། ཕྲ་རབ་ཙམ་ཡང་ཡོན་མིན་ཏེ།། གདོད་ནས་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར།། མོ་གཤམ་གྱི་ནི་བུ་བཞིན་ནོ།། ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་རོ།། འོ་ན་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཀྱང་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ ན།གནས་ལུགས་ལ་བདེན་གཉིས་སོགས་གཉིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་འདས་ཀྱང། འཇིག་རྟེན་སྣང་ལུགས་སུ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཙམ་དུ་དེ་ལྟར་འདོགས་པར་བྱེད་པ། དེ་ཉིད་གྲུབ་མཐའི་བདེན་ཞེན་ལྟར་བཟུང་བ་མ་ཡིན་ ཏེ།འཇུག་པ་ལས། ཇི་ལྟར་ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་དབང་དངོས་འདོར་ལྟར།། ཀུན་རྫོབ་ཀྱང་ནི་བདག་གིས་ཁས་མ་བླངས།། ཞེས་དང། ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡི་གེ་མེད་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ།། ཉན་པ་གང་དང་སྟོན་པ་ གང།། འགྱུར་བ་མེད་ལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས།། ཉན་ཅིང་སྟོན་པར་བྱེད་པའང་ཡིན།། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ།། དེ་ལྟ་བུ
Chinese
于法界中寂灭，超越分别念，远离一切戏论，不为宗派所触及。此乃法性之实相，是胜义谛之特征。如《中观根本慧论》所说：“非从他知是寂静，无戏论且不分别，无异义即是彼性，是故说彼即是性。”如是简而言之，佛陀圣者之心，是远离一切障碍的深邃寂灭之法界，以及证悟此法界之全知智慧，圣菩萨之等持智慧之自性，及其后得之显现，即观之种种相，皆是胜义谛。虽然以五种理路衡量一切法皆无自性，然非如自续派般，遮破世俗谛而成立虚假，亦非遮破胜义之戏论而成立无戏论等，并非轮番交替，而是于一切法非有非无，不作任何区分，将之置于不可言说之境地，不可思议之状态，此乃不谬之应成派之见解，此见解遮破一切所承许之宗派。如《诤论回避论》所说：“若我有任何承诺，尔时我即有此过失，然我无有任何承诺，故我唯是无过失。”又如《四百论》所说：“于有与无有无中，何者无有任何边，于彼纵经长久时，亦不能说有争端。”又如《宝灯论》所说：“所承诺之事物，纵如极微亦无有，因其本初即无生，如石女之子。”如是宣说。如是，若问是否连二谛之安立亦将不复存在？然于实相中，已超越二谛等一切二元对立之法，然于世间显现中，仅是假立而作如是安立，然非如宗派之实执般执取，如《入中论》所说：“如汝舍弃他自在，世俗谛我亦不许。”又如《三摩地王经》所说：“于无文字之法中，何为听者何为说？于无变异中作假立，亦有听闻亦有说。”如是宣说。如是。
English
It is pacified in the realm of reality, beyond conceptualization, free from all elaborations, and untouched by philosophical tenets. This is the characteristic of the ultimate truth, the nature of reality. As stated in the Root Wisdom, "Not known from others, it is peaceful, Unelaborated by elaborations, Without conceptualization, not different in meaning, That is its characteristic." In brief, the mind of the Buddhas and noble ones is the profound and peaceful realm, free from all obscurations, and the all-knowing wisdom that realizes it. The essence of the meditative wisdom of the noble bodhisattvas, and the subsequent appearances of insight, all constitute the ultimate truth. Although all phenomena are measured as being without inherent existence by these five reasonings, it is not like the Svātantrika school, which negates the conventional truth and establishes it as false, nor does it negate the elaborations of the ultimate and establish it as non-elaboration. Rather, it does not alternately affirm and negate, but leaves all phenomena without distinguishing between existence and non-existence, leading to an inexpressible state, an inconceivable condition. This is the unerring understanding of the Prāsaṅgika school, which refutes all accepted tenets. As it says in the Refutation of Disputes, "If I had any thesis, Then I would have this fault, But since I have no thesis, I am therefore faultless." And as it says in the Four Hundred Verses, "In existence, non-existence, or both, Where there is no bias, Even after a long time, No one can find fault." And as it says in the Jewel Lamp, "The object of assertion, Is not even as small as an atom, Because it is primordially unborn, Like the son of a barren woman." Thus it is taught. So, one might ask, will the distinction between the two truths also cease to exist? Although in reality, it transcends all dualistic phenomena such as the two truths, in the way the world appears, it is merely imputed as such. However, it is not grasped as the truth in the way that philosophical tenets are clung to. As it says in the Entrance to the Middle Way, "Just as you abandon other-dependence, I also do not accept conventional truth." And as it says in the King of Samādhi Sutra, "In phenomena without letters, Who is the listener and who is the speaker? By imputing to the unchanging, There is also listening and speaking." Thus it is said. Like that.
Tibetan
འི་ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཤེས་རབ་དང་ཐབས་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་ཟུང་དུ་འཇུག་ཅིང བསྒོམས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང།རྗེས་ཐོབ་ཏུ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར་ཤེས་པས་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པ་ལས་མཐར་གྱིས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་དང་གཟུགས་སྐུ་རྣམ་པ་གཉིས་འཐོབ་པར་འགྱུར་བ་སྟེ། རིན་ ཆེན་ཕྲེང་བ་ལས།སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་གཟུགས་སྐུ་འདི།། བསོད་ནམས་ཚོགས་ལས་བྱུང་བ་སྟེ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ནི་མདོར་བསྡུས་ནས།། རྒྱལ་པོ་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་ལས་འཁྲུངས།། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ།། དེ་ཡང་གཞི་ དབུ་མ་བདེན་གཉིས།ལམ་དབུ་མ་ཚོགས་གཉིས། འབྲས་བུ་དབུ་མ་སྐུ་གཉིས་ཟུང་འཇུག་ཏུ་འདུས་པ་ཡིན་ནོ།། གཉིས་པ་ངེས་དོན་དབུ་མ་ཆེན་པོའི་ཚུལ་ཅུང་ཟད་རྣམ་པར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་སློབ་ དཔོན་སྐལ་ལྡན་གྱིས་དབུ་མའི་བསྟན་བཅོས་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མར།ཐལ་རང་གི་དབུ་མ་ནི་རགས་པ་ཕྱིའི་དབུ་མ་སྟེ། ཐོས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རིག་པར་སྨྲ་བས་ཕྱི་རོལ་པ་དང་རྩོད་པའི་དུས་དང། བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་བྱེད་ པ་དང།རིག་པ་ཆེན་པོའི་གཞུང་འཛུགས་པའི་ཚེ་སྨྲ་བར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། ཕྲ་བ་ནང་གི་དབུ་མ་ཉམས་སུ་ལེན་པའི་ཚེ་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པའི་དབུ་མ་ཉིད་བསྒོམ་པར་བྱའོ།། ཞེས་དབུ་མ་ལ་ཕྱི་ནང་ཕྲ་རགས་གཉིས་སུ་ གསུངས་པའི་ཕྱི་མ་སྟེ་དེ་ཡང་འཁོར་ལོ་ཐ་མའི་དགོངས་པ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པ་དང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་གསུམ་དུ་བསྟན་པའི་དོན་རྒྱ་ཆེ་བའི་གནས་རྣམས་རྒྱལ་ཚབ་མ ཕམ་པས་དོན་གྱི་དགོངས་པ་རྒྱས་པར་ཕྱེས་པ་སྟེ།དེ་ཡང་སྔར་སྨོས་པའི་སེམས་ཙམ་སྨྲ་བའི་ལུགས་ཀྱི་སྟོང་གཞི་གཞན་དབང་དགག་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་ཆོས་ཉིད་ ཡོངས་གྲུབ་དགག་བྱ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་སྟོང་པར་བཞེད་དེ་འདི་ལྟར་གཞན་དབང་དུ་རྟོག་པའི་ཕུང་པོ་ཁམས་དང་སྐྱེ་མཆེད་ཀུན་བརྟགས་བདག་དང་བདག་གི་བས་སྟོང་པའི་གཞིར་གསུངས་ལ།སྟོང་གཞི་གཞན་དབང་ གིས་སྟོང་པའི་གཞི་ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཉིད་སྟོང་པའི་གཞི་ནི་ནམ་ཡང་མི་སྲིད་དེ་ངོ་བོ་དྲི་མ་དང་སྐྱོན་གྱི་དངོས་པོ་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་དང་བཅས་པའི་འཁོར་བའི་ཆོས་གློ་བུར་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱིས་སྟོང་ལ་ ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་གནས་པའི་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཡོན་ཏན་ཀྱི་ཚོགས་ཀྱིས་མི་སྟོང་བ་སྟེ།རྒྱུད་བླ་མ་ལས། རྣམ་དབྱེར་བཅས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན།། གློ་བུར་དག་གིས་ཁམས་སྟོང་གིས།། རྣམ་དབྱེར་
Chinese
在法性中安住，结合智慧与方便大悲，修习智慧之资粮，后得时了知一切法如幻，由此积聚福德资粮，最终将获得法身和色身二者。如《宝鬘论》所说：“诸佛之色身，由福德资粮生；法身略而言，乃由智慧资粮生。”如是宣说。即是说，基础是中观二谛，道路是中观二资粮，果实是中观二身双运。第二，略微阐述究竟中观之理。对此，学士具吉祥于《中观论宝灯》中说：“应成派和自续派的中观是粗略的外中观，是闻思所生的智者在与外道辩论之时，以及著书立论、建立大学问的宗义之时所应说的。细微的内中观在实修时，应当修习瑜伽行中观。”如是宣说了中观有内外粗细之分，其中前者，也就是第三法轮的不退转之意，以及三轮清净之语，以三自性宣说一切法之义的广大之处，由弥勒菩萨的化身无著菩萨对意义的密意作了广大的开显。也就是之前所说的唯识宗所说的空性之基是他空，以所破遍计所执空之圆成实性。而此处则认为法性圆成实以所破遍计所执空，如是认为，如是于他空所执著的蕴、界、处，宣说以遍计所执之我与我所空之基。空基他空所空之基是法性圆成实，彼空性之基是决不可能存在的，因为自性是与垢染和过失之事物分别的轮回之法，以突发之相而空，而非以本来自性成就而安住的涅槃功德之聚所不空。如《宝性论》所说：“有分别之相者，以突发者性空。
English
Remaining equally in the nature of reality, uniting wisdom and skillful means, great compassion, cultivating the accumulation of wisdom, and in the subsequent attainment, knowing all phenomena to be like illusions, thereby accumulating the accumulation of merit, ultimately one will attain both the Dharmakaya and the Rupakaya. As stated in the Ratnavali, "The Rupakaya of the Buddhas arises from the accumulation of merit; the Dharmakaya, in brief, arises from the accumulation of wisdom." Thus it is said. That is to say, the basis is the Madhyamaka two truths, the path is the Madhyamaka two accumulations, and the result is the union of the Madhyamaka two Kayas. Secondly, to explain slightly the manner of the great definitive Madhyamaka. Regarding this, the scholar Kalandana said in the Madhyamaka treatise Ratna Pradipa, "The Madhyamaka of Prasangika and Svatantrika is the coarse outer Madhyamaka. It is what the learned, who arise from hearing and thinking, should speak when debating with outsiders, and when writing great treatises and establishing the tenets of great learning. When practicing the subtle inner Madhyamaka, one should meditate on the Madhyamaka of the Yogacara." Thus, it is said that Madhyamaka has outer and inner, coarse and subtle divisions. Among them, the former, that is, the meaning of the irreversible intention of the final turning of the wheel, and the words of the complete purification of the three wheels, the vast places where the meaning of all phenomena is shown in the three characteristics, were greatly revealed by Maitreya's incarnation, Asanga, who extensively opened up the secret intention of the meaning. That is, the basis of emptiness spoken of by the Mind-Only school mentioned earlier is other-emptiness, the completely established nature that is empty of the object of negation, the completely imputed. Here, it is held that the nature of reality, the completely established, is empty of the object of negation, the completely imputed. Thus, the aggregates, elements, and sources that are apprehended as other-dependent are said to be the basis that is empty of the self and what belongs to the self, which are completely imputed. The basis that is empty of the basis of emptiness, other-dependent, is the nature of reality, the completely established. That basis of emptiness can never exist, because its nature is the Dharma of samsara, which is separate from the objects of defilement and faults, and is empty with the characteristic of being adventitious, but is not empty of the collection of qualities of nirvana, which abides as spontaneously accomplished from the beginning. As stated in the Uttaratantra, "The characteristic of having distinctions, the element is empty of adventitiousness.