Tibetan
་ཚེ་ཤིང་གཉིས་དྲག་ཏུ་དྲུད་པའི་མེའི་དཔེ་དང་བཅས་པས་བཤད་ཅིང།ཤེས་པ་གང་ལའང་མི་རྟོག། ཅི་ཡང་ མི་འཛིན།དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ཏེ། ཞེས་པ་ལ་སོགས་པས་རྒྱས་པར་བཤད་ཅིང། དེ་དང་མཐུན་པ་ཀཱ་ཤིའི་སྒོམ་རིམ་གསུམ་ཀར་ཡང་བཤད་པས་དབུ་མ་རང་རྒྱུད་པ་རྣམས་ལ་གྲགས་པའི་ གཏམ་ཞིག་ཡིན་ནི་ཡིན།དེ་ཧྭ་ཤང་དང་མཐུན་རུང་མི་མཐུན་རུང་མཐུན་པར་ཁས་བླངས་ཟིན་པ་དེ་ཡིན།། རྫོགས་ཆེན་གྱིས་རང་བྱུང་གི་རིག་པ་ལྷག་མཐོང་གི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་སུ་ངེས་པས་ དེ་ཉིད་སྒོམ་གྱི་རྟེན་དུ་བྱས་ནས་རྟོག་དཔྱོད་བྲལ་བའི་ཆོས་ཉིད་ལ་མཉམ་པར་གཞག་པས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ངང་དེར་མཐའ་གྲོལ་ཆེན་པོའི་གནས་ལུགས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ།ཐལ་འགྱུར་ ལས།རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མཐའ།། ཆོས་རྣམས་རང་སར་བཞག་པ་སྟེ།། སྣང་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ཟུང་འཇུག་པས།། ཡེ་གྲོལ་ཅོག་བཞག་ཉིད་ལ་ཐུག། དགོངས་པ་བློ་ལས་འདས་པ་དང།། མཚན་བཅས་རང་ སར་དག་པ་དང།། སྟོང་དང་ངོ་བོའི་མཐའ་གྲོལ་དང།། འགྱུ་ཟད་རྟོག་པ་མེད་པ་དང།། བློ་ཟད་ཡིད་ལས་འདས་པའོ།། ཞེས་སོ།། འདི་ལྟར་མ་རྟོགས་པས་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་འདུ་འཕྲོ་འབའ་ཞིག་པས་ལྷག་མཐོང་གི ཆོས་ཉིད་ལ་མ་རེག་ཅིང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་ལྡོག་པས་བཞག་པའི་སྟོང་པ་འབའ་ཞིག་ལྟར་སྣང་བ་ལ་དམིགས་པའི་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་དང་བཅས་པའི་འཛིན་སྟངས་ཀྱིས་བསྒྲིབས་པ་ནི་མི་ཟད་པ་དང་སྐྱེ་བའི བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ལྟ་བ་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ།འོད་སྲུང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་དམིགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རྟོན་པ་དེ་ནི་ངའི་གསུང་རབ་འདི་ལས་ཉམས་རབ་ཏུ་ཉམས་ཞེས་བཤད་དེ། འོད་སྲུང་གང་ཟག་ཏུ་ལྟ་བ་རི་རབ་ ཙམ་ལ་གནས་པ་སླའི།མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ།། ཞེས་སྟོན་པ་ཉིད་ཀྱིས་གསལ་བར་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།། དེ་ལྟ་ནའང་རེ་ཞིག་ཀླུའི་ཞབས་ཀྱིས།། ཐ་སྙད་ལ་ནི་མ་བརྟེན་ པར།། དམ་པའི་དོན་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར།། ཞེས་བཤད་པས་དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྣམ་དཔྱད་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། ལུང་དེའི་གོ་བ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཐོག་མར་བརྗོད བྱ་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་ཚུལ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོགས་དགོས་པར་བསྟན་པ་ཙམ་ལས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྟོག་གེའི་རིག་པས་དཔྱད་ནས་རྟོགས་དགོས་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྟོག་གེ་བ།། རོ་དང་འདྲ་བས་རྣམ་ པར་བརྟགས།། ཞེས་རྣམ་གྲངས་དུ་མས་སྨད་པར་མཛད་པ་བཞིན་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་འཕྲང་ལ་གཏུགས། དགག་སྒྲུབ་ཀྱི་བྲག་རི་ལ་བསྐོར་བ་བྱས་ནས་རང་གནས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སྒྲོ་སྐུར་གྱི་ལམ་དུ་སྤུར། བློས་དཔྱད་པས་མཐའ་གཉིས་བསལ་བར་རློམ་པ་སྲིན་བུའི་ཁ་ཆུས་རང་ཉིད་བཅིངས་པ་ལྟར་ཆོས་ཉིད་ཡིན་ལུགས་ཀྱི་སྟེང་དུ་ཕེབ་པ་ཤིན་ཏུ་དཀའ་སྟེ་ཆོས་ཉིད་ནི་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་ཐ་སྙད་ཀྱིས་མཚོན དུ་མེད་ལ།ཐ་སྙད་ནི་རྟོག་བཏགས་ཀྱི་ངོ་བོར་གནས་པ་སྟེ། དགོངས་པ་ངེས་འགྲེལ་ལས། སོ་སོ་རང་རིག་མཚན་ཉིད་སྤྱོད་ཡུལ་ཏེ།། བརྗོད་དུ་མེད་ཅིང་ཐ་སྙད་ཡོངས་ཆད་པ།། རྩོད་དང་བྲལ་བ་དོན་དམ་ཆོས་ཡིན་ ཏེ།། དེ་ནི་རྟོག་གེ་ཀུན་ལས་འདས་མཚན་ཉིད།། ཅེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་ནི་རང་བཞིན་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་འདུག་སྟངས་གསུམ་གྱིས་གཟེར་བསྡམ། ལྟ་སྟངས་གསུམ་གྱིས་གནས་གཅུན། སྒྲོན་མ་དྲུག་གི ལམ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་དང་བྲལ་བར་མངོན་སུམ་དུ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ལམ་ཁྱད་གནམ་ས་ལྟ་བུར་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ།སྒྲ་ཐལ་འགྱུར་ལས། དམ་པའི་དོན་ནི་བློ་བྲལ་ནས།། དབང་པོ་ཅིག་ཅར་རང་གྲོལ་ ལས།། མངོན་སུམ་མཐོང་བའི་གནད་ཀྱིས་ནི།། རང་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཞིག་ནས།། གང་ལ་ཞེན་དང་འཛིན་མེད་པར།། ཡང་དག་ཆོས་ཉིད་རོ་མྱོང་ནས།། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་རྟེན་མེད་པར།། མཁའ་ལ མཁའ་ཉིད་ཐིམ་པ་ལྟར།། རྣལ་འབྱོར་མཆོག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ།། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ།། རྒྱུ་མཚན་དེ་རྣམས་ལ་དགོངས་ནས་ས་པཎ་གྱིས། ཨ་ཏི་ཡོ་གའི་ལྟ་བ་ཡང།། ཡེ་ཤེས་ཡིན་གྱི་ཐེག་པ་མིན།། ཞེས གསུངས་ལ།ལྟ་བ་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་མ་འཁྲུལ་བར་གྲུབ་པའི་ལྡོག་པ་ནས་ཡེ་ཤེས་སུ་ལེགས་པར་བཤད་ཀྱང། དེ་ཉིད་ཐེག་པར་མི་འཐད་པར་གསུངས་པ་ནི་དགོངས་པ་ཅན་ཏེ། ཉན་རང་བྱང་སེམས། སངས་རྒྱས་ཀྱིས་སས་བསྡུས་པའི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་མ་རྫོགས་པ་དང། ཅུང་ཟད་རྫོགས་པ་དང། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་འཕགས་བཞིའི་རྣམ་གཞག་དང་ཐེག་པའི་རིམ་པར་བཞག་པ། རྒྱུད་བླ་མ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པར་དམན་པ་དང།། བར་མ་མཆོག་ལ་ནམ་མཁའ་བཞིན།། ཞེས་སྣོད་བཟང་ངན་གྱི་ནམ་མཁའ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་བྲལ་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་གིས་ཡེ་ཤེས་མངོན་དུ་གྱུར་པ་བྱ་རྒྱུ་ཡོད་པ་ལ དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཐེག་པར་བཞག་པ་ལ་འགལ་བའི་གནས་ཆ་ཙམ་ཡང་མེད་དེ།སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་པའི་འཕགས་པ་གསུམ་གྱི་རྒྱུད་ལ་ཡེ་ཤེས་མེད་པར་བཞེད་ན་དེར་ཟད། ཅུང་ཟད་མཐོང་བ་ནས་རྫོགས་པར་ མཐོང་བའི་བར་ཡེ་ཤེས་གཅིག་པུའི་སྟེང་དུས་ལམ
Chinese
用猛烈摩擦两根木头生火的比喻来说明，对于任何知识都不作分别，什么也不执着，舍弃一切忆念和作意等等，对此广为阐述。与此相符的，在噶玛拉希拉的《修次第》三篇中也有阐述，这对于自续派中观师来说是广为人知的事情。无论它是否与和尚（指摩诃衍那和尚）的观点相符，反正已经承认是相符的了。大圆满认为，自生智慧，也就是胜观的体性，确定为各自证悟的智慧，因此将它作为修行的所依，安住于离于分别思辨的法性中，于是不分别的状态中，便会毫不颠倒地安住于大解脱的本来面目。如《超越思维》中说：自性大圆满的边际，诸法安住于自位，显现觉性法性双运故，原始解脱当下成就。意超越于思维，有相于自位清净，空与体性的边际解脱，动念止息无分别，智尽意超越。如此，因为没有证悟，仅仅是分别思辨的散乱，没有触及胜观的法性，并且以心和心所的还灭而安立的空性仅仅是显现，以缘于此的实执之念以及与之俱生的执着方式所遮蔽，就会变成不灭和生起之自性的重大见解。如经中说：善护如果缘于空性，依赖于空性，那就是从我的经典中彻底退失。善护于人我之见如须弥山般安住尚且容易，以慢心缘于空性则并非如此。因此，释迦牟尼佛亲自明确宣说了这一点。即便如此，暂时龙树菩萨也说：不依赖名言，不能证悟胜义谛。既然如此，是否意味着必须依赖于破立的辨析才能证悟呢？并非如此。那个教证的含义是，胜义谛的真理最初必须依赖于能说所说的形式才能证悟，并非说必须完全通过思辨的智慧来分析才能证悟。因此说，那是思辨者，如腐肉般被分别。
English
It is explained with the analogy of fire produced by vigorously rubbing two pieces of wood together. One does not discriminate about any knowledge, nor does one grasp anything. Abandoning all recollection and attention, etc., this is extensively explained. Consistent with this, it is also explained in Kamalaśīla's three "Stages of Meditation," which is a well-known topic among the Svātantrika-Mādhyamikas. Whether it agrees with the views of the Heshang (referring to the monk Mahāyāna) or not, it has already been acknowledged as agreeing. Dzogchen asserts that self-arisen awareness, which is the very nature of vipaśyanā, is determined as the wisdom of individually realizing it. Therefore, by taking it as the basis for meditation and remaining equally in the dharmatā free from conceptual speculation, one remains without deviation in the state of great liberation. As it says in the "Transcending Thought": The limit of the Great Perfection of self-nature, all phenomena remain in their own place, because appearance, awareness, and dharmatā are in union, primordial liberation is immediately accomplished. Thought transcends the mind, appearances are pure in their own place, the limits of emptiness and essence are liberated, movement ceases, there is no thought, intelligence ceases, it transcends the mind. Thus, because one has not realized this, one is merely scattered by conceptual speculation, not touching the dharmatā of vipaśyanā, and the emptiness established by the cessation of mind and mental events merely appears. Obscured by the grasping mind that focuses on this, along with the clinging that accompanies it, it becomes a great view of the nature of impermanence and arising. As it says in the sutra: If Subhūti focuses on emptiness and relies on emptiness, that is a complete departure from my teachings. It is easier for Subhūti to abide in the view of self as Mount Meru, but it is not so to view emptiness with pride. Therefore, Śākyamuni Buddha himself clearly proclaimed this. Even so, for the time being, Nāgārjuna says: Without relying on conventions, one cannot realize the ultimate meaning. Since it is said that one must realize through relying on the analysis of refutation and establishment, is that so? It is not so. The meaning of that scripture is that the truth of ultimate reality must initially be realized by relying on the form of what can be said and what is said, but it is not said that one must realize it entirely through analyzing with speculative wisdom. Therefore, that is a speculator, who is discriminated like rotten meat.
Chinese
就像制造麻烦一样，陷入推理论证的险境。像绕着岩石山一样地进行破斥和建立，将自生的智慧抛入诽谤的道路。自以为用分别念排除了二边，就像虫子的口水束缚自己一样，登上法性实相非常困难，因为法性是不可思议的，无法用言语来表达。而言语存在于分别假立的体性中。《辨了不了义经》中说：“各自自证的特征是行境，不可言说且言语完全断绝，无诤论是胜义谛，那是超越一切思择的特征。”因此，这里以大圆满的三个安住方式来钉牢，以三种观看方式来控制处所，通过六盏灯的道路，现量见到远离心识的法性，因此道路的差别就像天地一样。在《声应成续》中说：“殊胜的意义是远离心识，从诸根一时自解脱中，以现量见到的要点，自己的宗派瓦解后，对任何事物都没有贪恋和执着，如实品尝法性的味道后，没有三界轮回的所依，如虚空融入虚空一样，最胜瑜伽也是如此。”就像这样。考虑到这些理由，萨迦班智达说：“阿底瑜伽的见解也是，是智慧而不是乘。”这样说了。虽然从不颠倒甚深见解的实相而成立的方面很好地解释为智慧，但说它不应成为乘是有密意的。声闻、独觉、菩萨、佛陀以地所摄的智慧，依靠未圆满、稍微圆满和完全圆满，而安立四圣者的分类和乘的次第。《宝性论》中说：“形体的状态是低劣的，中间殊胜如虚空。”就像器皿好坏的虚空没有好坏一样，以遮蔽的断除力量大小，有使智慧显现的必要，因此安立为乘并没有丝毫相违之处。如果认为不是佛陀的三圣者相续中没有智慧，那就到此为止了。从稍微见到到圆满见到的期间，在唯一的智慧上经历时间道路。
English
Just like creating trouble, falling into the perilous path of reasoning and argumentation. Like circling around a rocky mountain, refuting and establishing, throwing self-existing wisdom onto the path of slander. Presuming to have eliminated the two extremes with discriminating mind, like a worm binding itself with its own saliva, it is extremely difficult to ascend to the reality of Dharma-nature, because Dharma-nature is inconceivable and cannot be expressed by words. And words exist in the nature of conceptual imputation. The Sutra Unraveling of Thought says: "The characteristic of individual self-awareness is the field of activity, inexpressible and with all words completely ceased, non-contention is the ultimate truth, that is the characteristic that transcends all thought." Therefore, here, the three ways of abiding of the Great Perfection are used to nail down, the three ways of viewing are used to control the place, and through the path of the six lamps, the Dharma-nature, free from mental activity, is directly seen, therefore the difference in paths is like heaven and earth. In the Sound Tantra it says: "The supreme meaning is free from mind, from the simultaneous self-liberation of the senses, with the key point of direct seeing, after one's own tenets collapse, without attachment or clinging to anything, after truly tasting the flavor of Dharma-nature, without the support of the three realms of samsara, like space dissolving into space, the supreme yoga is also like that." Just like that. Considering these reasons, Sakya Pandita said: "The view of Ati Yoga is also, it is wisdom and not a vehicle." Thus he said. Although it is well explained as wisdom from the aspect of establishing the non-erroneous reality of the profound view, saying that it should not become a vehicle is intentional. The wisdom included in the grounds of Hearers, Solitary Realizers, Bodhisattvas, and Buddhas, relies on being unfulfilled, slightly fulfilled, and completely fulfilled, and the classification of the four noble ones and the order of vehicles are established. The Uttaratantra Shastra says: "The state of form is inferior, the intermediate is superior like space." Just like the space of good and bad vessels has no good or bad, it is necessary to manifest wisdom with the power of removing obscurations being large or small, therefore there is not the slightest contradiction in establishing it as a vehicle. If it is thought that the three noble ones who are not Buddhas do not have wisdom in their continuums, then that is the end of it. From slightly seeing to completely seeing, experiencing the path of time on the single wisdom.