Tibetan
་ཚུལ་ཁྲིམས། མ་བསྲུངས་པ་བཟོད་པ། མི་བརྩོན་པ་བརྩོན་འགྲུས། མི་སེམས་པ་བསམ་གཏན། མི་དམིགས་པ་ཤེས་རབ་པོ།། ཞེས་པ་དང། དེ་བཞིན་དུ་ཀུན་བྱེད་ལས། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་རྣལ་མ་བྱར མེད་ལ།། རྣལ་འབྱོར་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་བ་ནི།། ཡེ་ནས་རང་རྒྱུད་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ།། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་ལྷ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ།། བསྙེན་སྒྲུབ་ཡན་ལག་བཞི་ཡིས་རྫོགས་བྱས་ཏེ།། འཕྲོ་འདུ་བདག ཉིད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་གནས།། ཞེས་སོ།། འོ་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དགེ་སྡིག་བཅིང་གྲོལ་ལས་འདས་པའི་འདུ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་སུ་མི་གནས་ན་ལས་དཀར་ནག་དང་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བའི་ཚུལ གསུངས་པ་རྣམས་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ།། ཞེ་ན། རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ལ་དགོངས་ནས་དེ་སྐད་དུ་གསུངས་པ་དཔེར་ན་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་ལེགས་ཉེས་གང་སྣང་རྨི་ལམ་དུ་བདེན་ཀྱང། སད་པའི་གནས་སྐབས་སུ མི་བདེན་པ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་ནས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྨི་ལམ་ལྟ་བུ་དང་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་ཞེས་མི་བདེན་པའི་དཔེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་འཁྲུལ་སྣང་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་ནི་བླང་དོར་ཀྱང་ཡོད་ལ་ལས དཀར་ནག་གི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་རྣམ་པའང་མི་བསླུ་བའི་ཚུལ་གྱིས་འབྱུང་མོད་ཀྱི།འཁྲུལ་པ་ཟད་ནས་བདེན་པ་མཐོང་བའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ལ་དེ་དག་མི་སྣང་སྟེ་ཡུལ་ཅན་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཤེས་པ་མེད་པས་ཡུལ་ ཀུན་རྫོབ་སྣང་བར་མི་འགྱུར་བ་ནི་སངས་རྒྱས་སྲས་དང་བཅས་པའི་དགོངས་པ་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་ངེས་ཤིང།མཆོག་གཟིགས་རྣམས་ཀྱི་ཐུགས་རྒྱུད་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པའི་ཕྱིར་ངེས་པའི་དོན་ཟབ་མོ་འགྲེལ་ བར་ལུང་བསྟན་པའི་ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་དག་གི་དགོངས་པ་ཡང་འདིར་མཐུན་པ་ཡིན་ཏེ།འཕགས་པ་ཀླུའི་ཞབས་ཀྱིས། དཔེར་ན་གཉིད་ལོག་གཉིད་དབང་གིས།། བུ་དང་བུད་མེད་གཞལ་མེད་ཁང།། གནས་ལ་སོགས་ པ་མཐོང་གྱུར་པ།། སད་ནས་དེ་ཡི་མི་མཐོང་ལྟར།། དེ་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དག། བློ་གྲོས་མིག་ནི་བྱེད་གྱུར་ཅིག། མི་ཤེས་གཉིད་དང་བྲལ་གྱུར་ནས།། སད་པའི་ཚེ་ན་མི་གཟིགས་སོ།། དེ་བཞིན མཁས་པ་ཡང་དག་གིས།། ཤེས་པའི་ཉི་མས་མི་ཤེས་པའི།། བག་ཆགས་མ་ལུས་བཅོམ་པའི་ཚེ།། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡུལ་མི་གཟིགས།། ཞེས་པ་དང། དེ་བཞིན་དུ་འཇུག་པ་ལས་ཀྱང།། མིག་ནི་རབ་རིབ་ཅན གྱི་དམིགས་པ་ཡིས།། རབ་རིབ་མེད་ཤེས་ལ་གནོད་མིན་ཇི་ལྟར།། དེ་བཞིན་དྲི་མེད་ཡེ་ཤེས་སྤངས་པའི་བློས།། དྲི་མེད་བློ་ལ་གནོད་པ་ཡོད་མ་ཡིན།། ཞེས་དང། ཞི་བ་ལྷས་ཀྱང། ཇི་སྲིད་རྐྱེན་རྣམས་ཚོགས་གྱུར ན།། དེ་སྲིད་སྒྱུ་མའང་འབྱུང་བར་འགྱུར།། རྐྱེན་རྣམས་རྒྱུན་ནི་ཆད་པ་ན།། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་མི་འབྱུང་ངོ།། གང་ཚེ་འཁྲུལ་པ་ཡོད་མིན་ན།། ཀུན་རྫོབ་གང་གི་དམིགས་པར་འགྱུར།། ཞེས་པ་ལ་སོགས་ཀྱིས་བཤད་པ བཞིན་ནོ།། དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་འདིར་ལྟ་སྤྱོད་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དུ་མ་རོ་གཅིག་ཆེན་པོའི་ངང་དུ་ལ་བཟླ་བའི་དབང་དུ་བགྱིས་ན། གཞིའི་དུས་སུ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ཀུན་རྫོབ་རྫུན་པར་རྟོགས་པས འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་རྩ་ལ་མི་རེ་བས་ཤེས་རབ་ལ་སྒྲོ་མ་བཏགས།རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ལྡོག་པ་ལ་བླང་དོར་ཡོད་པས་ཐབས་ལ་སྐུར་པ་མ་བཏབ། ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་མ་འདས་ པས་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་མེད།འབྲས་བུའི་དུས་སུ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་འགག་ན་ཀུན་རྫོབ་གང་ལ་སྣང་བར་འགྱུར། གནས་འདིར་བཀའ་འཁོར་ལོ་ཕྱི་མ་གཉིས་ཀྱི་དགོངས་པའི་ ཞེ་ཕུགས་མཐར་ཐུག་པ་འཕགས་པའི་ཡུལ་དང་གངས་ཅན་གྱི་ཁྲོད་འདིར་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་བསྟན་པ་མ་འཁྲུལ་པ་གཟུང་བ་རྣམས་ཀྱིས་ལེགས་པར་བཤད་པའི་ཚུལ་རྨ་མེད་པ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟར་ཡིན་པས་རྔོག ལོ་ཆེན་པོ་ནས་ཛོ་ཞལ་ཡན་ཆད་ཀྱི་ཀློག་པ་བ་མཁས་པ་རྣམས་དང་བསམ་གཏན་པ་འཁྲུལ་མེད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཡིག་ཆར་འདི་བཞིན་བཤད་པས་སོ།། སྤྱིར་བདག་ཅག་གི་སྟོན་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་ལ་དགོངས་ནས བླང་དོར་དང་རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་རྨི་ལམ་གྱི་ཡུལ་དུ་དེའི་རྒྱུ་འབྲས་ཚད་མར་གྱུར་པ་ཙམ་ཞིག་བསྟན་པས་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་སུ་ཀུན་རྫོབ་ཚད་མར་གྲུབ་པའི་གོ་བ་ཞིག་ལ་གློ་བ་ཞེན།རྒྱུ་དེས་སྤྱོད་པའི་ ཕྱོགས་སུ་ཞེན་པ་ཨ་འཐས་ཀོ་འཐས་སུ་སོང་བས་འཕགས་པའི་ཤེས་རབ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལ་བཅད་དྲས་བྱེད་པ་ཞིག་བྱུང།དེ་ཟབ་མོའི་གནས་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལའང་ཡིད་ཆེས་དཀའ་ ཞིང་དེ་དག་གིས་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་རྨད་པོ་ཆེ་ཡང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཕྱོགས་ལ་འཕྱང་བར་བྱེད་དོ།། མཉམ་གཞག་གི་ཚེ་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པས་ཧྭ་ཤང་གི་སྒོམ་དུ་འགྱུར་ན། ཁྱེད་ཅག་གིས་དབུ་མའི གཞུང་ཆེན་པོར་འདོད་པའི་སློབ་དཔོན་བྷ་བྱའི་དབུ་མ་རིན་ཆེན་སྒྲོན་མ་ལས།ཤེས་པ་ཅི་ལ་ཡང་མི་གནས། ཅིར་ཡང་མི་རྟོག། ཅི་ལ་ཡང་སེམས་པ་མེད་པ། ཞེས་དང། འཕགས་པ་ཀླུའི་དགོངས་པ་ ཇོ་བོས་བཀྲལ་བ་ལས་རྟོགས་དཔྱོད་བྲལ་བའི་མཉམ་གཞག་གི་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་གནས་པའི
Chinese
不守护戒律是安忍，不精进是精进，不作意是禅定，不缘说是智慧。像这样，《普作续》中说：实义精华本无生，大瑜伽士所见者，即是本来自性清净之坛城。从因生果天神之坛城，以亲近修持四支令圆满，本来任运自成而安住。如是。那么，如果一切法的实相不住于超越善恶束缚解脱的造作之界，那么所说之黑白业和因果不虚妄之理，岂不就变得没有必要了吗？如果这样问，那是就名言识的角度而说的，譬如在梦境中所显现的善恶，在梦中是真实的，但在醒来时却是不真实的。因为考虑到这一点，所以说一切法如梦如幻，以不真实的譬喻来说明。因此，在未穷尽由名言识所摄持的错乱显现之前，取舍是存在的，并且黑白业的因果之相，也以不虚妄的方式显现。然而，当错乱穷尽，证悟真谛的智慧现前时，这些都不会显现，因为没有能取所取的识，所以境也不会变成世俗显现。这是佛陀及其眷属的如实密意，而且因为自性安住于殊胜见者们的心续中，所以是甚深决定义的解释。大论师们也被授记为阐释此义，他们的观点也与此相同。圣者龙树菩萨说：譬如睡眠和睡魔力，见子妇女无量宫，处所等物皆显现，醒后彼等皆不见。如是世俗之识亦，以智慧眼应观视，离于无明睡眠已，醒时彼等皆不见。如是智者真实者，以智慧日照耀时，无明习气皆摧毁，心及心所境皆无。如是。同样，《入行论》中也说：如眼有翳者，所见之物相，不能害无翳，眼见清净性。如是无垢智，所生之分别，不能害无垢，智慧清净性。如是。ི་བ་ལྷས་也说：“只要因缘聚合时，幻化也会随之生起。当因缘的延续断绝时，世俗中也不会显现。何时没有错乱，又以何为世俗的对境呢？”等等。正如这些所说。如此成立之后，在此大圆满中，如果将见行无二的诸多智慧融入一体大乐之中，那么，在基础阶段，智慧了知世俗是虚假的，因此不期望有为的善根，不对智慧妄加增饰；由于意识的转变有取舍，因此不诋毁方便。在道之阶段，一切作意都未超出分别念，因此没有丝毫需要修持的东西。在果之阶段，如果心和心所都断绝了延续，那么世俗又会显现在哪里呢？在此处，后期二法轮的究竟密意，在圣地和雪域（西藏）之中，被那些正确领受善逝教法的人们完美地阐述，毫无瑕疵。正因为如此，从俄大译师到卓夏（Dzogshal）为止的学者和所有无误的禅定者，都是这样在文献中阐述的。总的来说，我们的导师考虑到意识的层面，仅仅在梦境中展示了取舍和因果的体系，梦境中的因果是可信的。因此，执着于在佛陀的智慧中，世俗被确立为可信的这种理解。由于这个原因，在行为方面变得非常固执，以至于对圣者的智慧和佛陀的智慧进行割裂。这使得难以相信甚深且无颠倒的宗见，并且使得他们对善逝的伟大事业也产生怀疑。如果在等持的时候什么也不作意，那就变成了和尚的禅修。你们这些认为中观是伟大论典的人，在阿底峡尊者的《中观宝灯论》中说：‘知识不住于任何事物，不思任何事物，心中没有任何念头。’而且，阿底峡尊者解释圣者龙树菩萨的意趣时说，安住于远离分别思辨的等持的止观之中。
English
Not guarding discipline is patience, not striving is diligence, not attending is meditation, not focusing is wisdom. Similarly, in the Kunjed Tantra, it says: The true essence of meaning is unborn, what is seen by great yogis is the mandala of self-existing purity from the beginning. The mandala of deities, the result from cause, is perfected by the four limbs of approach and accomplishment, and spontaneously abides in self-accomplishment. Thus. Now, if the nature of all phenomena does not abide in the realm of fabrication that transcends virtue, vice, bondage, and liberation, then wouldn't the teachings on the infallibility of black and white karma and cause and effect become unnecessary? If you ask, it is said with regard to the aspect of consciousness. For example, whatever good or bad appears in a dream is true in the dream, but not true in the state of being awake. Because of considering this, all phenomena are said to be like dreams and illusions, using untrue metaphors. Therefore, until the exhaustion of the mistaken appearances gathered by consciousness, there is acceptance and rejection, and the aspects of cause and effect of black and white karma also arise in an infallible manner. However, when delusion is exhausted and the wisdom of seeing the truth arises, these do not appear, because there is no subject-object consciousness, so the realm does not become a conventional appearance. This is the literal intention of the Buddha and his retinue, and because it naturally abides in the minds of the supreme seers, it is the explanation of the profound definitive meaning. The great chariots who were prophesied to explain this meaning also have the same intention here. The noble Nagarjuna said: For example, due to sleep and the power of sleep, sons, women, immeasurable palaces, places, and so on appear, but after waking up, they are not seen. Likewise, conventional consciousness should be viewed with the eye of wisdom. Having awakened from the sleep of ignorance, they are not seen when awake. Likewise, when a wise and truthful person illuminates with the sun of wisdom, destroying all the habits of ignorance, the mind, mental factors, and objects are not seen. Thus. Similarly, it is also said in the Engaging in Bodhisattva Behavior: Just as the objects seen by an eye with cataracts cannot harm the knowledge without cataracts, so the discriminations arising from impure wisdom cannot harm the pure wisdom. Thus.
English
And also Īśvara said: "As long as the conditions are assembled, illusion will also arise. When the continuity of the conditions is cut off, it will not arise even in conventionality. When there is no delusion, what will be the object of conventionality?" And so on. As it is said. Having thus established, in this Great Perfection, if one is empowered to integrate the many wisdoms of view and conduct being the same into the state of great oneness, then, at the time of the ground, since wisdom realizes conventionality as false, one does not expect conditioned virtuous roots, and does not fabricate wisdom. Since the reversion of consciousness has acceptance and rejection, one does not denigrate means. At the time of the path, since all mental activities do not transcend conceptualization, there is not even a particle to be meditated upon. At the time of the result, if all mind and mental factors cease their continuity, where will conventionality appear? Here, the ultimate intention of the latter two turnings of the wheel of Dharma, in the noble land and in the midst of the land of snows (Tibet), is flawlessly explained by those who correctly uphold the teachings of the Sugata. Because it is so, from Ngok Lotsawa Chenpo to Dzogshal, all the learned readers and all the unerring contemplatives have explained it in this way in their texts. In general, our teacher, considering the face of consciousness, showed the system of acceptance and rejection and cause and effect only as the cause and effect in a dream, which is valid in that state. Therefore, they become attached to the understanding that conventionality is established as valid in the wisdom of the Buddha. Because of that cause, their attachment to the side of conduct becomes extremely rigid, so that they dissect the wisdom of the noble ones and the wisdom of the Buddha. This makes it difficult to believe in the profound and non-inverted tenets, and it also makes them suspend the great activities of the Sugata in the direction of doubt. If one does not think of anything during equipoise, it will become the meditation of Hwa-shang. You who consider Madhyamaka to be a great treatise, in the Madhyamaka Ratna Pradīpa of the teacher Bhāvaviveka, it says: 'Knowledge does not abide in anything, does not think of anything, and has no thought in anything.' Moreover, when Jowo (Atiśa) explained the intention of the noble Nāgārjuna, he said that one should abide in the śamatha and vipaśyanā of equipoise that is free from conceptual analysis.