Tibetan
་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ཉིད་བྱུང་བ་ཡིན་ལ།འདི་དག་ལའང་ཡང་དག་པར་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ ཡིན་ཏེ།ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི། དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད།། ཅེས་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཚང་བའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་པདྨས་གསུངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་ སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ།ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ།། དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོར་བླངས།། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྗེ་བཙུན་བྱམས་ པའི་ཆོས་ལྔ་དང།དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་དང། དེའི་འགྲེལ་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ།། ཡང། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཤིས་ལ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ ཁམས་སུ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དྲང་ཐད་དུ་སྟོན་པའི་སྐབས་དཀར་ནག་དང་རྒྱུ་འབྲས་འབད་རྩོལ་གྱི་བྱས་ཆོས་ལ་ལྟོས་འཆའ་མི་དགོས་པར་བཤད་པ་ལ་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་སྤྱོད་པའི ཕྱོགས་སྤངས་པས་ཧཱ་ཤང་དང་མཐུན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་སྐྱོན་མཐོང་ཧ་ལས་ལས་ཙམ་བྱེད་པ་བྱུང་མོད།ལར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྐོར་བའི་རིམ་པ་དང་པོ་དགེ་མི་དགེའི་རྒྱུ་འབྲས་ མི་བསླུ་བར་སྟོན་པ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་དུ་བཞག་པ་ཡིན།བར་པ་དང་ཐ་མ་གཉིས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་མི་མཐུན་པ་མེད་ལ། ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་ གནས་ལུགས་སྟོན་པ་ལ་ཟབ་པ་དང་ཆེས་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡོད།དྲང་ངེས་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་ཅིང་བརྗོད་བྱ་དེ་དག་ཤས་ཆེ་ཆུང་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་པར་མཁས་ པ་ཀུན་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་མོད།དེ་ལྟ་ཉིད་ཀྱིས་རེ་ཞིག་བཀའ་བར་པར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་ངེས་དོན་དུ་འཆད་པའི་སྐབས། གང་ལ་དམིགས་པར་ བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ།རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ། གང་ལ་བླང་བར་བྱ་བ་དང། དོར་བར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་མི་དམིགས་པ་སྟེ་མདོར་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་ འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གནས་པའི་ཕྱིར་རྫོགས་ཆེན་པས་གཞིའི་དུས་སུ་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བས་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་དུ མི་འབྱེད།ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཅི་ལའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པ
Chinese
此乃完全清净之显现。这些也完全具备论著的特征。如云：谁以胜者之教为唯一，无有散乱，具信者所说。因此，莲花生大师所说的论著与佛陀的教言没有差别，与获得解脱之道相符。又云：如圣者之教，顶戴受持。例如，如弥勒五法，时轮摄略续，及其释疏无垢光等。又，大圆满的自性，在直接开示远离作为之宗派，不住于因缘和合之界的智慧，究竟的真实义时，有些藏人认为，说不需要依赖黑白、因果、努力的造作，是舍弃了行为，与和尚（指汉传禅宗）相同，从而挑剔指责，大惊小怪。总的来说，善逝（佛陀）三转法轮的次第，最初开示善与非善的因果不虚，也是观待世间而宣说的，因此安立为不了义。中间和最后两者，在解脱三门的特征上，意义上没有不一致的地方。在开示甚深真实义的实相上，只有深和极深的差别。了义和不了义的意义，也是从有为法和无为法的角度来区分，并且这些所诠释的内容，是从多少的角度来区分的，这是智者们普遍公认和成立的。因此，暂时在中间的教言中，当承认以识所摄的一切法自性为空，并将其解释为真实义时，对于一切所缘对境皆已分离，舍弃了一切分别和无分别，对于不可取和不可舍的法不执著，总之，对于完全超越能取所取的有为之法，安住于无为之实相，由于这也安住了三种解脱的特征，因此大圆满在基础的阶段，视轮回涅槃为平等性，因此不区分因果的差别。在道的阶段，对任何事物都不分别。
English
This is the manifestation of complete purity. These also fully possess the characteristics of treatises. As it is said: Whoever relies solely on the Victor's teachings, without distraction, is spoken by a faithful person. Therefore, the treatises spoken by Guru Padmasambhava are no different from the Buddha's words, and are in accordance with the path to liberation. It is also said: Like the teachings of the sage, they are accepted and upheld. For example, like the Five Dharmas of Maitreya, the Abridged Kalachakra Tantra, and its commentary, the Vimalaprabha, and so on. Furthermore, regarding the nature of Dzogchen, when directly pointing out the ultimate definitive meaning of wisdom that is free from activity and does not abide in the realm of compounded causes and conditions, some Tibetans criticize and are astonished, saying that stating that there is no need to rely on black and white, cause and effect, or the efforts of fabrication is abandoning conduct and is similar to the Heshang (referring to the Chinese Chan school). In general, the order of the three turnings of the Dharma wheel by the Sugata (Buddha), the first of which teaches that the cause and effect of virtue and non-virtue are infallible, is also taught in relation to the world, and is therefore established as provisional meaning. The middle and final turnings are not inconsistent in meaning with the characteristics of the three doors of liberation. In teaching the profound reality of definitive meaning, there is only the difference between profound and most profound. The meaning of provisional and definitive is also distinguished from the perspective of conditioned and unconditioned phenomena, and these objects of expression are distinguished from the perspective of more or less, which is universally recognized and established by scholars. Therefore, for the time being, in the intermediate teachings, when all phenomena encompassed by consciousness are acknowledged to be empty of their own nature, and this is explained as definitive meaning, all objects of focus are separated, all conceptions and non-conceptions are abandoned, and there is no attachment to phenomena that are to be accepted or rejected. In short, since the characteristics of the three liberations also abide in whatever unconditioned reality is completely beyond the phenomena of grasping and being grasped, Dzogchen views samsara and nirvana as equality in the ground phase, and therefore does not distinguish between the differences of cause and effect. In the path phase, there is no conceptualization of anything.
Tibetan
ས་བླང་བ་དང་དོར་བའི་མཐའ་མི་དཔྱོད། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཐོབ་བྱ་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བའི་གདེང་ཆོས་ཀུན་ཟད་སར་འཁྱོལ་བ་ལ་གྲུབ་མཐའི་སྙིང་པོར་ བྱེད་དེ།ཀུན་བྱེད་རྒྱལ་པོ་ལས། ཡོ་ག་ཤིན་ཏུ་རྣལ་འབྱོར་རྫོགས་ཆེན་ལ།། རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡོད་ཟེར་སྨྲ་བྱེད་ན། དེ་ནི་རྫོགས་ཆེན་རྟོགས་པའི་དོན་མི་ལྡན།། དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་སྨྲ་བྱེད་ན།། སྒྲོདང་སྐུར་ པ་འདེབས་པའི་ཚིག་ཡིན་ཏེ།། དེ་ཡིས་གཉིས་སུ་མེད་པར་རྟོག་པ་མེད།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་རྟོག་པ་ཡང།། གཉིས་སུ་མ་མཐོང་རྣམ་གཞག་གཅིག་ཏུ་རྟོགས།། ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ།། དེ་ལྟ བུའི་གྲུབ་མཐའི་འཆའ་ལུགས་ཆེན་པོ་འདི་ནི་གཉིས་སུ་མི་གསུང་བའི་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་མདོ་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་གནས་པ་ཡིན་ཏེ།ཚངས་ པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱི་ཞུས་པའི་མདོ་ལས།ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའོ།། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་ རང་བཞིན་ཅན་ཏེ་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ།། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྨོན་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ་བླང་བ་མེད་པ། དོར་བ་མེད་པ། བསམ་པ་མེད་པ། ནུས་པ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང བྲལ་བ་ཡིན་ཏེ།དེ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ།། འཁོར་བའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་ཡིན་ནོ།། མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རང་བཞིན་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ།དེའི་ཕྱིར་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བའོ།། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ།། དེའི་ཕྱིར་ལྟ་བ་ཁས་བླངས་དང་བྲལ་བ། བསྒོམ་པ་ཡིད་བྱེད་དང་བྲལ་བ། སྤྱོད་པ་བླང་དོར་དང་བྲལ་བ། འབྲས་ བུ་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བ་བཞི་པོ་དེས་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཉམས་ལེན་རྗེན་པར་དེ་ལས་གཏན་དུ་ཅི་ཞིག་ཕབ།ཁྱེད་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མར་ཁས་ལེན་སོར་བཞག་གི་རྒྱུད་སྡེ་དུ་མའི་རྫོགས་རིམ་ མན་ངག་གིས་འཆད་པ་ན་གྲུབ་མཐའ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་ཅེས་པ་འདི་ལ་ངོས་མ་བཟུང་ན་རྟོག་གེའི་བློས་བཞག་པའི་གྲུབ་མཐའ་དང་ནི་འདི་གཉིས་གཅིག་ཏུ་མཛའ་བའི་སྐབས་མི་འབྱུང་ངོ།། འོན་ཏེ་ལྟ་བའི ལྡོག་པ་ནས་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་དོར་བས་སོ་ཟེར་ན།ལྟ་བ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་མ་འཁྲུལ་བའི་གནས་ལུགས་མཐོང་བ་ལ་བཞག་ནས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་གོ་ན་གནས་པའི་བསླབ་པ་སོགས
Chinese
不观察取舍的边际，在果位时，将远离得失希望的确信，使一切法穷尽，作为宗义的精髓。如《普作王经》中说：“瑜伽甚深极瑜伽，大圆满中，若说有因和果，则不具大圆满的证悟之义。若说胜义和世俗二者，则是诽谤和诋毁之语，因此不能证悟无二。三世诸佛的证悟，也不见二，而是证悟为一种分别。”如是所说。如此之大的宗义安立，是不说二的佛陀薄伽梵甚深了义经部的意趣，也安住于此。如《梵天殊胜心之请问经》中说：“一切法的自性是什么呢？一切法是空性的自性，远离所缘。一切法是无相的自性，远离分别和种种分别。一切法是无愿的自性，无取，无舍，无思，无能，极其远离自性，那是自性光明。轮回的自性是什么，那就是涅槃的自性。涅槃的自性是什么，那就是一切法的自性，因此心自性光明。”如是所说。因此，见解远离承诺，修习远离作意，行为远离取舍，果远离希望和恐惧这四者，从这四个方面，赤裸裸地修持解脱三门的体性，究竟能抛弃什么呢？您自己承认为量，保留的众多续部的圆次第口诀，在讲解时，如果不认识这个宗义轮涅无别，那么以分别念安立的宗义和这个二者，不会有融为一体的时候。然而，如果说从见解的方面来说是这样，但从行为的方面来说是舍弃，那么，见解安立在不迷惑胜义谛的实相见上，心和心所的位置上安住的学处等。
English
Without examining the limits of taking and discarding, at the time of fruition, taking the confidence that is free from hope and fear of attainment, and bringing all dharmas to exhaustion, is made the essence of the tenets. As it says in the Kun Byed Gyal Po (All-Creating King): "In yoga, the exceedingly profound yoga, the Great Perfection, if one says there are cause and effect, then one does not possess the meaning of realizing the Great Perfection. If one speaks of the two, ultimate and conventional, then it is a word of slander and defamation, and thus one does not realize non-duality. The realization of all the Buddhas of the three times also does not see two, but realizes it as a single distinction." As it is said. Such a great establishment of tenets as this is also where the intention of the profound definitive sutras of the Buddha Bhagavan, who does not speak of two, abides. As it says in the Brahma-visesa-citta-prasna-sutra (Sutra of Brahma's Special Question of Mind): "What is the nature of all dharmas? All dharmas are of the nature of emptiness, devoid of objects. All dharmas are of the nature of signlessness, devoid of conception and discrimination. All dharmas are of the nature of wishlessness, without taking, without discarding, without thinking, without ability, extremely devoid of essence, that is naturally luminous. Whatever is the nature of samsara is the nature of nirvana. Whatever is the nature of nirvana is the nature of all dharmas, therefore the mind is naturally luminous." As it is said. Therefore, the four: view free from commitment, meditation free from mental engagement, conduct free from taking and discarding, and fruit free from hope and fear, from these four, what can one ultimately abandon by practicing the nature of the three doors of liberation nakedly? When you yourself accept as valid, and explain the Completion Stage instructions of many preserved tantras, if you do not recognize this tenet of samsara and nirvana being inseparable, then there will be no time when the tenets established by conceptual mind and these two will become one. However, if you say that it is like that from the perspective of view, but from the perspective of conduct it is abandonment, then, the view is established on seeing the reality of the ultimate truth without delusion, and the trainings that abide in the place of mind and mental factors, etc.