Tibetan
ས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་མྱུ་གུ་སྨིན་ཟིན་པ་དང།སྨིན་པ་དང། སྨིན་པར་འགྱུར་བའི་ཐབས་ཚུ?ལ་ནི་བདེ་བར་གཤེགས་པའི་ཕྲིན་ལས་དང་ཐུགས་རྗེའི་རོལ་པ་རྨད་དུ་བྱུང་བ་སྟེ། སྒྱུ་ འཕྲུལ་རྒྱས་པ་ལས།ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་བྱིན་རླབ་ཀྱིས།། ཕྱོགས་བཅུའི་འཇིག་རྟེན་རྡུལ་སྙེད་དུ།། འགྲོ་བའི་ཕྲིན་ལས་བསམ་མི་ཁྱབ།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་དང་ཡོན་ཏན་དང།། ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་ ཀྱིས།། གདུལ་བྱ་རྣམས་ནི་ཆུད་མི་གསོན།། ངན་སོང་སྦྱོངས་ཤིང་བྱང་ཆུབ་ཞིང།། ཡེ་ཤེས་ཚོགས་རྫོགས་ཀུན་ཏུ་སྟོན།། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ།། གཞན་དུ་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ལ་གཡོ་བ་མེད་བཞིན་དུ རྗེས་ཐོབ་ཀྱིས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པར་འདོད་པ།ཇི་སྐད་དུ། མི་རྟོག་པ་དང་དེ་ཡི་ནི།། རྗེས་ཐོབ་དེ་ནི་ཡེ་ཤེས་འདོད།། ཅེས་བཤད་པ་དང། གདུལ་བྱའི་དཀར་པོ་རྣམ་པར་འཕེལ་བའི་རྒྱུ་དང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ སྔོན་གྱི་སྨོན་ལམ་གྱི་སྐྱེན་ལས་འགྲོ་བའི་དོན་འབྱུང་བར་འདོད་པ་ནི།འཇུག་པ་ལས། ཞིང་སྐུ་དཔག་བསམ་ཤིང་ལྟར་གསལ་གྱུར་པ།། ཡིད་བཞིན་ནོར་བུ་ཇི་བཞིན་རྣམ་མི་རྟོག། འགྲོ་སྒྲོལ་བར་དུ་འཇིག་རྟེན་ འབྱོར་སླད་རྟག།འདི་ནི་སྤྲོས་དང་བྲལ་ལ་སྣང་བ་ཡིན།། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐུན་མོང་གི་གདུལ་བྱ་ལ་ལྟོས་པའི་འཆད་ཚུལ་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་ལས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་ཡིན་དཀའོ།། གཉིས་པ་སྟོན་པ་དེ་དག་ གིས་བསྟན་པ་དམ་པའི་ཆོས་ཇི་ལྟར་གསུངས་པའི་ཚུལ་ལ་སྤྱིར་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ངོས་བཟུང་བ།བྱེ་བྲག་ཏུ་དམ་པའི་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྐོར་ཚུལ་ལོ།། དང་པོ་ལའང་གསུམ་སྟེ་ངོ་བོ་དང་ངེས་ཚིག་དབྱེ་ བའོ།། དང་པོ་ནི། གང་ལ་དམིགས་པས་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ལས་ཀྱིས་ཁམས་གསུམ་དུ་འཁོར་ཞིང་སྡུག་བསྔལ་འབའ་ཞིག་ལ་སྤྱོད་པའི་སྐྱོན་གྱི་རང་བཞིན་ཅན་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད། གང གིས་རྒྱུད་ལ་བརྟེན་པས་སྒྲིབ་གཉིས་འཇིག་ཅིང་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་པར་བྱེད་པའི་རྣམ་དཀར་གྱི་ཡོན་ཏན་མངའ་བ་ནི་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ།ཇི་སྐད་དུ། སྡུག་བསྔལ་དག་ ནི་ཐམས་ཅད་དང།། སྒྲིབ་ཀུན་སེལ་བྱེད་དམ་པའི་ཆོས།། ཞེས་སོ།། ངེས་ཚིག་ནི། ཌུ་དྷྲྀ་ཉ?་འཛིན་པ་ལའོ།། ཞེས་པའི་བྱིངས་ལས་བསྒྲུབ་པས་དྷརྨའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ལ་འཇུག་སྟེ་རང་དང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད འཛིན་པའི་ཕྱིར།དེ་ཡང་ས་སྲ་བ་དང་ཆུ་གཤེར་བ་ལྟ་བུའི་རང་མཚན་དང། འདུ་བྱས་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་པ། ཟག་བཅས་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བ། ཆོས་ཐམས་ཅད་བདག་མེད་པ། མྱ་ངན་ལས་ འདས་པ་ཞི་བའོ།། ཞེས་པ་ལྟ་བུ་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་ལ་ཆོས་ཞེས་བྱ་སྟེ། དེ་ཡང་དོན་དགུ་ལ་འཇུག་སྟེ། ཤེས་བྱ་དང། ལམ་དང།། མྱང་འདས་དང། ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་དང།། བསོད་ནམས་དང། ཚེ དང།གསུང་རབ་དང། འབྱུང་འགྱུར་དང། ངེས་པ་དང། ལུང་ལ་འཇུག་པ་རྣམས་སོ།། དབྱེ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འཁོར་བའི་ཆོས་རྒྱུ་མ་རིག་པ་གསུམ་མཚུངས་ལྡན་དུ་ཤར་བ་སྟེ། བདག་ཉིད་གཅིག་པའི་མ་རིག་པ་ ཤེས་པ་བསྐྱེད་པ་དེ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་མ་ཤེས་པ་དང།ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ་དང་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྐྱེས་པ་ལ། ཀུན་ཏུ་བརྟག་པའི་མ་རིག་པས་རང་སྣང་ལ་གཞན་དུ་དཔྱད་ པའི་ཆ་དེ་གསུམ་ངོ་བོ་གཅིག་ལས་ལྡོག་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བས་གཞི་ལས་གཞི་སྣང་དུ་ཤར་བ་དེ་རང་ཉིད་ལས་བྱུང་བར་མ་ཤེས་པས་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་མ་རིག་པ་གསུམ་པོ་རྒྱུའི་རྐྱེན།རང་ལས་གཞན་ དུ་བཟུང་བས་སྣང་ཡུལ་མེ་ལོང་ལ་རང་གི་བྱད་ཤར་བ་ལྟ་བུ་དམིགས་པའི་རྐྱེན།ང་དང་ང་ཡི་བར་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་བདག་པོའི་རྐྱེན། གསུམ་པོ་དུས་མཚུངས་པས་དེ་མ་ཐག་པའི་རྐྱེན་ཏེ་བཞི་པོ་དེ་འཛོམ་པའི་ དམིགས་པ་མ་དག་པའི་ཆ་ལས་སྣང་བ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ནང་དང་ཕྱི་རོལ་དུ་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་ཆར་བཟུང་བས་འཁྲུལ་པ་སྟེ།ཐལ་འགྱུར་ལས། འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ནི་མ་རིག་པ།། མ་རིག་པ་ནི་རྣམ་པ་ གསུམ།། ཞེས་དང། རྒྱུ་གཅིག་བྱེད་མེད་རྩ་བ་ལས།། རང་ངོ་ཡིན་པར་མ་ཤེས་པས།། འདི་ནི་འཁོར་བའི་ཐོག་མའོ།། ཞེས་དང། བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། ལྷུན་གྲུབ་སྟོང་པའི་ཡུལ་ལ་ཤར།། དེ་ཚེ་རྐྱེན་བཞིའི འཁྲུལ་འཁོར་ལས།། འཛིན་པའི་རྒྱ་དང་བཅས་པར་འགྱུར།། ཞེས་སོ།། འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་དུས་ཉིད་ནས་རང་ངོ་མ་ཤེས་པའི་སྒྲིབ་བྱེད་ཀྱི་རང་རྩལ་མ་རིག་པའི་ཆར་ཀུན་གཞི་དང། དེ་ལ་བརྟེན་པ་ཀུན གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པའི་སེམས་དང།དེ་ལས་བྱུང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དྲུག་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཆ་ལས་འཁྲུལ་པ་གཏི་མུག། སྐྱེད་པའི་རིམ་པའི་ཆ་ལས་འཁྲུལ་པ་ཞེ་སྡང། ལྟ་བའི་ཆ་ལས་འཁྲུལ་པ་ང་རྒྱལ། སྣང་ བའི་ཆ་ལས་འཁྲུལ་པ་འདོད་ཆགས།མ་རྟོགས་པའི་ཆ་ལས་འཁྲུལ་པ་ཕྲག་དོག་སྟེ་དེ་ལ་སོགས་པ་ཉོན་མོངས་པ་ནི་བསམ་པ་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་སེམས་དང། དྲན་པ་རྣམས་རྗེས་སུ་འཛིན་པའི་ཡིད་དང། མཚམས་ སྦྱོར་བའི་བག་ཆགས་དང་ཐེ་ཚོམ་རྣམས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པའི་རྟོག་པ་དང།ཡུལ་དང་དངོས་པོར་འཛིན་པའི་ཆ་ལས་སོགས་
Chinese
菩提之苗已成熟，成熟，以及成熟之方法，乃是善逝之事业与大悲之奇妙游戏。如《幻化经》所云： “大悲加持力， 十方世界微尘数， 度生事业不可思， 身语意及功德力， 任运成就之事业， 调伏有情不唐捐， 净除恶趣菩提道， 圆满智慧聚悉显。” 是故如是说。 另有认为，于等持之智慧无动摇之时，后得位亦能成办有情之义利。如云：“无分别及其， 后得即是智慧想。” 又有认为，由所化之善根增长之因，以及佛陀往昔愿力之缘，而生起利益有情之事。如《入行论》云：“ 刹土身如如意树， 亦如摩尼宝珠然， 不思议而恒常住， 为利世间界成熟， 此离戏论乃显现。” 然此等皆是观待共同所化而作之解释，难为究竟之定论。 第二，彼等导师如何宣说圣法之方式，总的来说，即是确认轮涅之法，具体而言，即是圣法之法轮如何转动。 第一部分又分三，即体性、词义和分类。 第一，以何为对境，以有漏之业于三界中流转，且唯受痛苦之过患自性者，乃是世间法之特征。 何者依于自相续，能摧毁二障，且能救脱轮回之痛苦，具足清净功德者，乃是出世间法之特征。如云：“ 痛苦一切及， 障垢尽除是圣法。” 词义方面：“ḍu dhṛi ñaḥ འཛིན་པ་ལའོ།（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：ḍu dhṛi ñaḥ，执持）” 由此词根所造之“达玛（藏文：དྷརྨའི་，梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：法）”之声，即指“法”，因其执持自相与共相之一切特征。即如地之坚硬，水之湿润等自相，以及诸行无常，有漏皆苦等
English
The means by which the sprout of Bodhi is already ripe, is ripening, and will ripen, is the wondrous play of the activity and compassion of the Sugata. As it is said in the Extensive Play of Emanation: "By the blessings of great compassion, In the dust-like worlds of the ten directions, The activities for beings are inconceivable. By the power of body, speech, mind, and qualities, And the spontaneously accomplished activities, The beings to be tamed are not wasted. Purifying the lower realms and the path to enlightenment, Fully revealing the gathering of wisdom." Therefore, it is said so. Others believe that even when the wisdom of meditative equipoise is unwavering, the subsequent attainment can accomplish the benefit of sentient beings. As it is said: "Non-conceptual and its, Subsequent attainment is considered wisdom." Others believe that the benefit of beings arises from the cause of the increase of the white qualities of those to be tamed and the condition of the Buddha's previous aspirations. As it is said in the Entering (the Middle Way): "The field and body are clear like a wish-fulfilling tree, Like a wish-fulfilling jewel, non-conceptual. Constantly abiding to liberate beings and for the prosperity of the world, This is appearance free from elaboration." However, these are only explanations that depend on common beings to be tamed, and it is difficult to be the ultimate definitive meaning. Secondly, how those teachers taught the holy Dharma, in general, is to identify the Dharma of Samsara and Nirvana, and in particular, how the wheel of the holy Dharma is turned. The first part is also divided into three: essence, definition, and division. First, that which is the object of clinging, by which contaminated actions cause wandering in the three realms, and whose nature is only the fault of experiencing suffering, is the characteristic of worldly Dharma. That which, relying on the continuum, destroys the two obscurations and saves from the suffering of Samsara, possessing the qualities of pure white, is the characteristic of transcendental Dharma. As it is said: "All sufferings and, All obscurations are removed by the holy Dharma." In terms of definition: "ḍu dhṛi ñaḥ འཛིན་པ་ལའོ།（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：ḍu dhṛi ñaḥ, to hold）" The sound of Dharma (藏文：དྷརྨའི་，梵文天城体：धर्म，梵文罗马拟音：dharma，汉语字面意思：Dharma) is derived from this root, which means "Dharma," because it holds all the characteristics of self and commonality. That is, the self-characteristics such as the hardness of earth and the wetness of water, and all compounded things are impermanent, all contaminated things are suffering, etc.
Chinese
ངལ་བ། 所有的法都是无我的，从痛苦中 解脱是寂静的。像这样，凡是持有共同特征的都称为法，它有九种含义：所知、道、涅槃、意境、功德、财富、经藏、未来、确定和教证。分类有两种：轮回的法，其原因是与无明同时显现的三种。自性一体的无明，产生知识，却不认识它本身；俱生无明不认识自己，它和知识同时产生。遍计所执的无明，将自己的显现视为他者。这三者本体相同，但显现为不同的侧面，从基显现为基现，却不认识到它源于自身，因此将境和有境视为对立。这三种无明是因缘。将自身执为他者，就像镜子中显现自己的面容一样，是所缘缘。执着于我和我所的意识是增上缘。这三者同时存在，是等无间缘。这四种因缘聚合，从不净的所缘中，显现和知识在内外被执为能取和所取的现象，这就是错觉。如《中观根本慧论》中说：“错觉之因是无明，无明有三种。”又如《因一无作根本》中说：“不认识自己是本性，这是轮回的开始。”又如《大庄严经》中说：“自成空性的境中显现，那时，从四缘的错觉之轮中，会产生执着的束缚。”错觉本身，从错觉产生之时起，就是遮蔽自性的无明，是昆基；依赖于它的是昆基的阿赖耶识；从它产生六种烦恼：从智慧的角度产生错觉愚痴；从生起次第的角度产生错觉嗔恨；从见解的角度产生错觉我慢；从显现的角度产生错觉贪欲；从不理解的角度产生错觉嫉妒。诸如此类的烦恼是随念的意识，随念的意，以及作为连接的习气和疑惑的基础的分别念，以及从执着于境和事物等角度出发。
English
Ngalwa. All phenomena are without self. Nirvana is peace. Like that, all that holds common characteristics is called Dharma, and it has nine meanings: knowable, path, nirvana, mental realm, merit, wealth, scriptures, future, certainty, and scriptural authority. There are two divisions: the Dharma of samsara, the cause of which is the simultaneous arising of three kinds of ignorance. The ignorance of self-nature, which generates knowledge but does not recognize itself; the co-emergent ignorance does not recognize itself, and it and knowledge arise simultaneously. The imputational ignorance, which considers its own appearance as other. These three are of the same essence, but appear as different aspects, from the base appearing as the base-appearance, but not recognizing that it originates from itself, thus considering the object and subject as opposing. These three ignorances are the causal condition. Grasping oneself as other, like one's own face appearing in a mirror, is the objective condition. The consciousness that clings to "I" and "mine" is the dominant condition. These three exist simultaneously, being the immediate condition. When these four conditions come together, from the impure object, appearance and knowledge are grasped as the aspects of grasper and grasped internally and externally, which is illusion. As stated in the *Mūlamadhyamakakārikā*: "The cause of illusion is ignorance. Ignorance is of three kinds." And as stated in the *Ekahetukanirmitamūla*: "Not recognizing oneself as one's own nature, this is the beginning of samsara." And as stated in the *Mahāvyūhasūtra*: "In the realm of spontaneous emptiness, when it arises, from the wheel of illusion of the four conditions, the bonds of clinging will arise." Illusion itself, from the moment of illusion, is the obscuration of self-nature, the kunzhi of ignorance; dependent on it is the kunzhi's alaya-vijñana; from it arise the six afflictions: from the aspect of wisdom arises the illusion of delusion; from the aspect of the arising sequence arises the illusion of hatred; from the aspect of view arises the illusion of pride; from the aspect of appearance arises the illusion of desire; from the aspect of non-understanding arises the illusion of jealousy. Such afflictions are the mind that follows thoughts, the mind that follows memories, and the conceptualization that is the basis of connecting habitual patterns and doubts, and from the aspect of clinging to objects and things, and so on.