Tibetan
་དཔོན་ཙནྟྲ་གོ་མི་གདུགས་ཀྱི་ཡུ་བ་ལ་བཟུང་ནས་དེའི་མདུན་ན་འགྲེང་བུར་འདུག་གོ །རྒྱ་གར་འཕགས་པའི་ཡུལ་གང་རྩོད་པར་འདོད་པ་ནི་འགྲེང་བུར་གནས། ཆོས་ཉན་པ་ནི་གུས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །རྒྱུ་དེས་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ནི་རྩོད་ཟླར་དགོངས་ནས། ཡོན་ཏན་ཅི་ཤེས་དྲིས་པས། སྒྲ་བཱ་ཁི་པ་དང་། བསྟོད་པ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་པ་དང་། མཚན་ཡང་དག་པར་བརྗོད་པ་གསུམ་ཤེས་བྱས་པས། འདི་ཁེངས་པ་བསྐྱུངས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། སྒྲ་རིག་པ་དང་། མདོ་དང་། སྔགས་ཐམས་ཅད་ཤེས་པར་མཁས་བླངས་པས་ཙནྟྲ་གོ་མིའམ་སྙམ་དུ་དྲིས་པས། དེ་ལྟར་གྲགས་གསུང་། འོ་ན་མཁས་པ་ཆེན་པོ་ལགས་པས། དགེ་འདུན་གྱི་བསུ་བ་བྱེད་དགོས། རེ་ཞིག་ཕྱིར་གཤེགས་འཚལ་གསུངས་པས། བདག་དགེ་བསྙེན་པ་ལ་དགེ་འདུན་གྱི་བསུ་བ་བྱ་བ་ག་ལ་འཐད་གསུངས། འདི་ལ་ཐབས་ཤིག་ཡོད་ཀྱི་ཤིང་རྟའི་སྟེང་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་བཞུགས་པར་བྱའོ། །དེ་ལ་རྔ་ཡབ་གཡོབ་ཅིང་བྱོན་ཅིག །འཇམ་དཔལ་བསུ་བ་བྱས་པའི་རྣམ་འགྱུར་རོ་གསུངས་ནས། ཤིང་རྟ་གསུམ་དུ་བྱས་པའི་དབུས་མ་ལ་འཕགས་པའི་སྐུ་དང་། གཡས་གཡོན་ནས་སློབ་དཔོན་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་རྔ་ཡབ་གཡོབ་ཅིང་བྱོན།82མདུན་ནས་དགེ་འདུན་གྱི་ཚོགས་བསུ་བར་བྱོན་པའི་ཚེ། ཙནྟྲ་གོ་མི་ལ་འཇམས་དབྱངས་དེ་སྐུ་དངོས་ཀྱི་སྣང་བར་གྱུར་ནས་་།་འོ་་ཀ་བཞི་བཅུ་པའི་བསྟོད་པ་དེ་མཛད་པས། འཇམ་དཔལ་དབུ་ཡོན་མཛད་དེ་ཡོན་ཏན་དེ་ཙམ་མངའ་འམ་གསུངས། ལྟད་མོ་ལ་འོང་བའི་སྐྱེ་བོའི་ཚོགས་མང་པོས་ཀྱང་མཐོང་ནས་དེ་སྐད་དུ་སྨྲས་པས་རང་སར་ལུས་ཏེ་འཇམ་དབྱངས་དབུ་ཡོན་མར་གྲགས། དེར་ཙནྟྲ་གོ་མི་དད་པའི་ཤུགས་རྒྱས་པས་ཤིང་རྟའི་ཁ་འོ་་ཅི་དགར་ལུས་པ་ཟླ་གྲགས་ཀྱི་སྔོན་དུ་སོང་བས། འདི་ནི་ང་རྒྱལ་ཅན་ཏེ་རྩོད་པར་བྱའོ་སྙམ་དུ་དགོངས་སོ། །དེར་ཙནྟྲ་གོ་མིས་ཐོགས་མེད་ཀྱི་སྲོལ་ལ་བརྟེན་ཏེ་རྣམ་རིག་གི་ཕྱོགས་བཟུང་། ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལམ་སྲོལ་ལ་བརྟེན་ནས་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཕྱོགས་བཟུང་ནས། འོ་་བདུན་གྱི་བར་དུ་བརྒལ་བརྟག་མཛད་དོ། །རྩོད་པའི་དུས་ཙནྟྲ་གོ་མི་ལ་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱིས་སློབ་ཀྱིན་ཡོད་པས་ཟླ་བ་གྲགས་པ་རེ་ཞིག་ཕམ་པ་ལྟར་བྱུང་བ་ན། འདི་ལ་རྩོད་པ་སློབ་པ་ཞིག་ཡོད་ངེས་སྙམ། འཕགས་པ་རྡོ་རྗེ་སྐུའི་ལྷ་ཁང་ན་ཙནྟྲ་གོ་མི་བཞུགས་ཀྱིན་ཡོད་པའི་ཕྱི་བཞིན་སོང་སྟེ་གཟིགས་པས། སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་རྡོ་སྐུས་ཙནྟྲ་ གོ་མི་ལ་སློབ་དཔོན་གྱིས་སློབ་མ་ལ་བྱ་བ་བཞིན་དུ་རིག་པ་བསླབ་
Chinese
大臣旃扎·果弥拿着伞柄，站在他的面前。在印度圣地，凡是想要辩论的人都站着。听法的人则以恭敬的姿态。因此，月称认为他是辩论的对手。问他懂什么功德，他说懂声明《巴基帕》、赞颂《百五十颂》和《名号真实义品》三部。这似乎是隐藏了他的骄傲，但因为他自诩精通声明、经部和密咒，所以问他是否是旃扎·果弥。回答说是。说：“那么，您是大学者，应该接受僧众的迎接。”让他暂时离开。他说：“我一个居士，怎么能接受僧众的迎接呢？”这里有个办法，把圣者文殊安放在车上。然后摇着拂尘前行。就做成迎接文殊菩萨的样子吧。说了之后，做了三辆车，中间的车上安放着圣者的像，左右两边的老师摇着拂尘前行。82前面僧众前来迎接的时候，文殊菩萨对旃扎·果弥显现为真身，念诵了《啊 嘎四十字赞》，文殊菩萨亲自加持，问他是否具有如此功德。很多前来观看的人也看到了，就这样说，于是他留在了原地，被称为文殊菩萨亲自加持的人。当时，旃扎·果弥的信心大增，车头随意地走到了月称的前面。月称心想：“这个人很傲慢，要和他辩论。”于是，旃扎·果弥依靠无著的传统，选择了唯识宗的立场。月称依靠龙树的传统，选择了宣说无自性的立场。进行了七天的辩论。辩论的时候，圣观世音菩萨在教导旃扎·果弥，所以月称一度好像要失败了。心想：“这个人一定有教他辩论的人。”于是跟着旃扎·果弥去了圣金刚身殿，看到观世音菩萨的石像像老师教导学生一样，在教导旃扎·果弥
English
Minister Chandra Gomi held the umbrella handle and stood before him. In the sacred land of India, whoever wishes to debate stands. Those who listen to the Dharma do so with respect. Therefore, Chandrakirti considered him an opponent in debate. When asked what virtues he knew, he said he knew the grammar text "Vakya Pada," the praise "One Hundred and Fifty Verses," and the "Namasangiti" (The recitation of the names of Manjushri). This seemed like concealing his pride, but because he claimed to be proficient in grammar, Sutra, and Tantra, he was asked if he was Chandra Gomi. He replied that he was known as such. It was said, "Then, since you are a great scholar, you should receive a monastic welcome." He was asked to leave temporarily. He said, "How can I, a layperson, receive a monastic welcome?" There is a way to do this: place the noble Manjushri on a chariot. Then proceed while waving a fly-whisk. Let's make it appear as if we are welcoming Manjushri. After saying this, three chariots were made, with the image of the noble one in the center chariot, and two teachers on the left and right waving fly-whisks as they proceeded. 82 As the assembly of monks came to greet them, Manjushri appeared to Chandra Gomi as his true form and recited the "Ah Ka Forty Verses Praise." Manjushri himself blessed him and asked if he possessed such virtues. Many people who came to watch also saw this and spoke of it, so he remained in that place and became known as the one blessed by Manjushri himself. At that time, Chandra Gomi's faith greatly increased, and the chariot went ahead of Chandrakirti as it pleased. Chandrakirti thought, "This person is arrogant, I will debate with him." Then, Chandra Gomi, relying on the tradition of Asanga, took the position of the Vijnanavada school. Chandrakirti, relying on the tradition of Nagarjuna, took the position of speaking of no self-nature. They debated for seven days. During the debate, the noble Avalokiteshvara was teaching Chandra Gomi, so Chandrakirti seemed to be losing for a while. He thought, "This person must have someone teaching him how to debate." So he followed Chandra Gomi to the temple of the sacred Vajra Body and saw that the stone statue of Avalokiteshvara was teaching Chandra Gomi like a teacher teaching a student.
Tibetan
པ་མཐོང་ངོ་། །དེར་འཕགས་པ་ཉེ་རིང་མ་མཛད་ཅེས་གསུངས་པས། ཆོས་སློབ་བཞིན་པའི་ཕྱག་མཛུབ་ཀེ་རེ་ལུས་པས་83༄༅། །འཕགས་པ་མཛུབ་ཀེར་མར་གྲགས། རྩོད་པ་ཤིན་ཏུ་ཡུན་རིང་བས་ལྟད་མོར་ལྷགས་པའི་གྲོང་པ་ཁྱིའུ་ཕོ་མོ་ཚུན་ཆད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཙམ་རིག་པའི་གླུ་ལེན་པ་བྱུང་ཟེར། མཐར་རྩོད་པ་རང་བཞིན་ཞི་ནས་ཟླ་གྲགས་ཀྱིས་སྤྱན་རས་གཟིགས་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པས། མནལ་ལམ་དུ་ཁྱོད་ནི་འཇམ་དབྱངས་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པས་མི་དགོས་མོད་ཀྱི། ངས་ཙནྟྲ་གོ་མི་ལ་ཅུང་ཟད་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ཡིན་གསུངས།གསང་འདུས་འཕགས་སྐོར་བ་རྣམས་ལ་རང་སའི་ལོ་རྒྱུས་ཀྱང་སྣང་། ཡང་རེ་ཞིག་ན་དབུལ་མོའི་བུ་མོ་ཁྱིམ་ཐབ་ཏུ་འགྲོ་བའི་ཆས་མེད་ནས་ཡུལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སློང་མོར་འཁྱམས་ཤིང་། མཐར་གྱིས་ཙནྟྲ་གོ་མིར་བསླངས་པས། སྐུ་ལ་གསོལ་བའི་ན་བཟའ་དང་། བརྒྱད་སྟོང་པའི་གླེགས་བམ་གཅིག་ལས་གཞན་གང་ཡང་མེད་པས། དབུལ་འཕོངས་ལ་བརྩེ་བའི་ཐུགས་ཀྱིས་ལོགས་བྲིས་ཀྱི་སྒྲོལ་མའི་སྐུ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ཅིང་སྤྱན་ཆབ་ཕྱུང་བས། དངོས་སུ་གྱུར་ཏེ་སྐུའི་རྒྱན་རིན་པོ་ཆེ་སྣ་ཚོགས་ལས་གྲུབ་པ་རིན་ཐང་སྤངས་པ་དག་མགུལ་ནས་ཕུད་དེ་སློབ་དཔོན་ལ་སྩལ་བ་དེ་ལ་བྱིན་ཏོ། །དེར་རི་མོའི་སྐུ་སྙན་རྒྱན་མེད་པར་སོང་བས་སྒྲོལ་མ་རྒྱན་མེད་མར་གྲགས་ཤིང་། རྒྱན་ཕུད་པའི་ཤུལ་ལམ་མེ་ཡོད་སྐད། དུས་དེར་སློབ་དཔོན་ཟླ་བ་གྲགས་པས་མཛད་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཞེས་བྱ་བ་ཚིགས་སུ་བཅད་པའི་སྒྲ་མདོ་སྡེབས་ལེགས་84པ་དག་གཟིགས་པས། རང་གི་སྒྲ་མདོ་སྡེབས་མི་ལེགས་པར་མཁྱེན་ནས། འགྲོ་དོན་མི་འབྱུང་ངོ་སྙམ་སྟེ་དཔེ་ཁྲོན་པར་བསྒྱུར་བ་ན། རྗེ་བཙུན་མས། མཁས་པའི་ང་རྒྱལ་གྱིས་བྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་ཕན་ཐོགས་ཆུང་ངུ་འགྱུར་ལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ནི་གཞན་ཕན་གྱི་བསམ་པ་བཟང་པོས་བྱས་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཅན་ལ་ཕན་པར་གྱུར་བས་དཔེ་ཁྲོན་པ་ནས་ཕྱུང་ཞིག །ཅེས་ལུང་བསྟན་པ་ལྟར་བླངས་ཟེར། ཁ་ཅིག །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དར་ཆེ་བར་གྱུར་པ་ན། ཙནྟྲ་གོ་མིས་འཕགས་པ་ལ་བདག་གིས་འདི་དར་བར་གསོལ་བ་བཏབ་པས། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དར་འཕྲོ་ཆད་ནས་ཙནྟྲ་པ་དར་བར་གྱུར་ཏོ། །དེར་ཟླ་བ་གྲགས་པ་ཐུགས་ཆད་ནས་བསྟན་བཅོས་ཁྲོན་པ་ལ་འཕངས་པས་ཁྲོན་པའི་མིང་ཙནྟྲ་ཁྲོན་པར་ཆགས་ཟེར། ལོ་རྒྱུས་འདི་གཉིས་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་དོན་ཐམས་ཅད་ཐ་དད་པ་རང་རང་གི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དག་གི་འདོད་པ་མིན་རུང་སྟེ། ཇི་ལྟར་ཡང་ཁྲོན་པ་དེ་ནས་ཆུ་འཐུང་ཚད་ཤེས་རབ་ཆེ་བར
Chinese
见到了。据说，在那里，圣者没有亲疏之分。当正在学习佛法的僧人的手指伸出来时，被称为圣者指尖。争论非常持久，以至于前来观看的村民，甚至包括小孩，都能唱出略懂一二的歌谣。最终，争论自然平息，月称向观世音菩萨祈祷。在梦中，观世音菩萨说：“你已经被文殊菩萨加持，所以不需要（我的加持），但我稍微加持了旃扎·古米。”密集金刚圣众的绕行者们也提到了他们当地的历史。还有，有一次，一个贫穷的女孩没有嫁妆，所以在各个地方乞讨。最后，她向旃扎·古米乞讨。尊者除了身上穿的衣服和一部《八千颂般若经》之外，一无所有。他以慈悲之心向墙上画的度母像祈祷并流下了眼泪。度母像真的显灵了，从脖子上取下了由各种珍贵宝石制成的、价值连城的饰品，献给了老师。因此，画像上的度母像没有了耳环和装饰，被称为无饰度母。据说，取下饰品的地方有火焰的痕迹。当时，当月称论师看到自己所著的《普贤行愿品》的偈颂优美动听时，意识到自己的偈颂不够优美，心想不会利益众生，于是把书扔进了井里。这时，至尊度母说：“以学者的傲慢所著的论典，利益甚微。但你以利他之心所著的论典，将利益众生，所以把书从井里拿出来吧！”据说，他按照预言取出了书。有些人说，当《普贤行愿品》非常流行时，旃扎·古米向圣者祈祷说：“我祈祷这部经能够弘扬。”结果，《普贤行愿品》的弘扬中断了，旃扎派开始兴盛。于是，月称非常失望，把论典扔进了井里，所以井的名字变成了旃扎井。这两个故事的叙述对象和叙述内容完全不同，即使不符合各自追随者的意愿，但无论如何，从那口井里喝水的人，智慧都会增长。
English
was seen. It is said that there, the noble one did not discriminate between near and far. When the finger of a monk who was studying the Dharma was extended, it became known as the Noble Pointing Finger. The debate was so prolonged that villagers who came to watch, even including young boys and girls, were said to sing songs that showed they understood a little. Eventually, the debate subsided naturally, and Chandrakirti prayed to Avalokiteśvara. In a dream, Avalokiteśvara said, "You have already been blessed by Mañjuśrī, so you do not need (my blessing), but I have slightly blessed Candragomin." The circumnavigators of the Guhyasamāja assembly also mentioned the history of their local area. Also, once, a poor girl had no dowry, so she wandered around begging in various places. Finally, she begged from Candragomin. The尊者 had nothing but the clothes he was wearing and a copy of the Aṣṭasāhasrikā Prajñāpāramitā Sūtra. With a heart full of compassion for the poor, he prayed to the image of Tārā painted on the wall and shed tears. The Tārā image actually manifested, and she took off the priceless ornaments made of various precious jewels from her neck and offered them to the teacher. Therefore, the image of Tārā in the painting was left without earrings and decorations, and became known as the Unadorned Tārā. It is said that there were traces of flames where the ornaments were removed. At that time, when the teacher Chandrakirti saw the beautiful verses of the Samantabhadra Prayer composed by himself, he realized that his own verses were not beautiful enough, and thinking that they would not benefit beings, he threw the book into a well. Then, the noble lady said, "A treatise written with the pride of a scholar will have little benefit. But the treatise you wrote with a good intention to benefit others will benefit sentient beings, so take the book out of the well!" It is said that he took the book out according to the prophecy. Some say that when the Samantabhadra Prayer became very popular, Candragomin prayed to the noble one, "I pray that this scripture will be propagated." As a result, the propagation of the Samantabhadra Prayer was interrupted, and the Candra school began to flourish. Then, Chandrakirti was very disappointed and threw the treatise into the well, so the name of the well became Candra Well. These two stories have completely different subjects and contents, and even if they do not conform to the wishes of their respective followers, in any case, whoever drinks water from that well will have great wisdom.