Tibetan
ཚོགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འདི་ལ་གནོད་པར་ནུས་མིན་སྟེ། ཕྱི་མའི་དུས་སུ་བསྟན་བཅོས་ཀུན་གྱི་མིག་གཅིག་ཏུ་ནི་འདི་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས། དེ་སློབ་དཔོན་གྱིས་ཀྱང་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། བསྟན་བཅོས་ཆེན་པོ་ཚད་མ་ཀུན་ལས་བཏུས་བརྩམས། གཞན་ཡང་དེའི་རང་འགྲེལ་དང་། དམིགས་པ་བརྟག་པ་རྩ་འགྲེལ་ལ་སོགས་པ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་རིམ་པ་མང་པོ་མཛད། རེ་ཞིག་ན་བྲོ་འཚལ་བར་གྱུར་ཏེ་གྲོང་ཁྱེར་ནས་བསོད་སྙོམས་སླངས་པའི་ཕྱི་ན་ནགས་ཚལ་གྱི་མཐོངས་ཞིག་ཏུ་བཞུགས་སོ། །དེར་ཅུང་ཟད་མནལ་བར་གྱུར་ཏེ་དེའི་ལམ་དུ་སངས་རྒྱས་མང་པོའི་ཞལ་མཐོང་ཞིང་ཏིང་འཛིན་མང་པོ་ཐོབ། ལྷ་རྣམས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཆར་ཕབ། གླང་པོ་ཆེའི་ཚོགས་ཀྱིས་བསིལ་བའི་གྲིབ་མ་ལ་བསྟེན་ཅིང་ཡོད་པ་ན། ཡུལ་དེའི་རྒྱལ་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པ་སྐྱོ་སངས་ལ་འོངས་པས་མཐོང་བའི་མོད་ལ་རོལ་མོའི་སྒྲ་སྒྲགས་པས་མནལ་སད། ཁྱོད་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོ་ཡིན་ནམ་ཞེས་འདྲི་བ་ལ། དེ་ལྟར་འདོགས་གསུངས། རྒྱལ་པོ་དད་དེ་ཞབས་ལ་ཕྱག་བྱས། དེ་ནས་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་བྱོན་ནས་ཡུལ་ཐ་དད་པའི་མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ཕལ་ཆེར་རིགས་པར་སྨྲ་བས་ཚར་བཅད་པས་རྩོད་པའི་ཁྱུ་མཆོག་ཆེན་པོར་གྲགས། སྔོན་75༄༅། །གྱི་ཆོས་གཞི་ཉམས་པ་ཐམས་ཅད་སོར་ཆུད་པར་མཛད། ཅོ།་ཎྜ་བི་ཤའི་རྒྱལ་པོའི་བློན་པོ་བྷ་དྲ་ས་ལི་ཏ་ཞེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བསྟན་པ་ལ་བཙུད། བྲམ་ཟེ་དེས་གཙུག་ལག་ཁང་ཆེན་པོ་བཅུ་དྲུག་བཞེངས་པ་རེ་རེར་དགེ་འདུན་གྱི་སྡེ་ཆེན་པོ་རེ་བཙུགས། བྲམ་ཟེ་དེའི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་ན་ནད་ཐམས་ཅད་གསོ་ནུས་པ་མྲཛི་རི་ཏ་ཀ་ཞེས་བྱ་བ་ཨ་རུ་རའི་བྱེ་བྲག་གི་སྡོང་པོ་ཞིག །སྐྱེ་བོ་མང་པོའི་ཉེར་ཚོར་གྱུར་པ་སྐམས་པར་གྱུར་པ་ལ་ཚུལ་ཁྲིམས་རྣམ་པར་དག་པའི་སྨོན་ལམ་གྱི་བདེན་པས་སོར་ཆུད་པར་མཛད། ཆོས་ཀྱི་རྗེས་སུ་བཟུང་བའི་སློབ་མ་ནི། རིག་པའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་ཤིང་། ཀུན་ལས་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པ་བྱེད་པོ་དཔལ་ལྡན་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པའི་ཡང་སློབ་དཔོན་དུ་གྱུར་པ་དབང་ཕྱུག་སྡེ་ལ་སོགས་པ་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ཡོད་དེ། ཕྱི་བཞིན་འབྲང་བའི་དགེ་སྦྱོང་ནི་གཅིག་ཀྱང་མ་བཟུང་། སྔོན་སྟོན་པའི་དྲུང་ན་གནས་པའི་ཉན་ཐོས་ཆེན་པོ་དེ་དག་བཞིན་དུ་འདོད་པ་ཆུང་ཞིང་ཆོག་ཤེས་པས་སྦྱངས་པའི་ཡོན་ཏན་བཅུ་གཉིས་ལས་ཉམས་པ་མེད་པར་ཅོ།་ཁི་བི་ཤའི་ནགས་ཁྲོད་ཞིག་ཏུ་སྐུ་ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་སོ། །སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་འདི་དང་ཐོག་མཉམ་པ
Chinese
集会说：“你的这部论著不可能受到损害，在未来的时代，它将成为所有论著的眼睛。”说完，导师也用偈颂祈祷，创作了伟大的论著《释量论》。此外，他还创作了该论著的自释、目标检验根本释等许多论著。一段时间后，他为了乞食而来到城市外面的森林空地。在那里稍微休息了一下，在梦中见到了许多佛，获得了许多禅定。诸神降下花雨，象群在凉爽的树荫下休息时，当地的国王带着随从前来游玩，刚一见到，就响起了音乐声，导师从睡梦中醒来。国王问道：“这是你这边的象吗？”导师回答说：“正是如此。”国王生起信心，向导师的脚下顶礼。之后，导师前往南方，几乎所有其他地方的异教徒论敌都被精通理智的导师击败，因此被称为伟大的论辩雄狮。恢复了以前所有衰败的佛法基础。将乔·达毗舍（Jo. Da bi sha）国王的大臣，名为巴扎拉萨利达（Bhadra salita）的人引入佛法。那位婆罗门建造了十六座大寺庙，每座寺庙都建立了一个庞大的僧团。那位婆罗门的花园里有一棵名为姆拉吉里达卡（mradzi ri ta ka）的诃梨勒果树，能够治愈所有疾病。由于许多人的疏忽，这棵树枯萎了，导师以戒律清净的祈愿真谛使其恢复了生机。追随佛法的弟子有：精通所有明处，撰写《释量论》注释的吉祥法称的再传弟子自在军等无数人。但没有收一个随侍的沙弥。像以前住在导师身边的那些大声闻弟子一样，少欲知足，在乔·克毗舍（Jo. khi bi sha）的森林中圆寂，没有失去十二种苦行功德。这位伟大的导师最初与
English
The assembly said, "This treatise of yours cannot be harmed; in future times, it will become the one eye of all treatises." Then the teacher also prayed with verses and composed the great treatise, the Compendium on Valid Cognition. Furthermore, he composed many series of treatises, such as the auto-commentary on it and the root commentary on the Examination of Objectives. After a while, he went to beg for alms and stayed in a forest clearing outside the city. There he fell asleep for a while, and in his dream he saw the faces of many Buddhas and attained many samādhis. The gods rained down a shower of flowers. When a herd of elephants was resting in the cool shade, the king of that country came with his retinue to enjoy himself, and as soon as he saw them, the sound of music arose, and the teacher awoke from his sleep. He was asked, "Are these elephants on your side?" He replied, "That is so." The king was filled with faith and prostrated at his feet. Then he went to the south and defeated almost all the heretical opponents of other countries who spoke of reasoning, and he became famous as the great chief of debaters. He restored all the former foundations of the Dharma that had declined. He placed the minister of the king of Jo.ṇḍa Biśa, named Bhadra Salita, in the Buddha's teachings. That Brahmin built sixteen great temples, each with a large community of monks. In that Brahmin's garden there was a tree called Mradjiritaka, a type of arura, which could cure all diseases. Because of the neglect of many people, it had withered, but the teacher restored it to life by the truth of his vows of pure morality. The disciples who followed the Dharma were: Wangchuk De, who was learned in all fields of knowledge and was a disciple of the glorious Dharmakīrti, who wrote the commentary on the Compendium, and countless others. But he did not take a single attendant mendicant. Like those great Śrāvaka disciples who had previously lived near the Teacher, he passed away completely into nirvāṇa in a forest of Jo.khi Biśa, without losing any of the twelve qualities of asceticism, being content with little desire. This great teacher was initially equal to
Tibetan
ར། དབྱིག་གཉེན་གྱི་དངོས་སློབ་བཙུན་པ་དགེ་འདུན་འབངས་དང་འཕགས་པ་རྣམ་གྲོལ་སྡེ། སྐུ་ཆེད་གཉིས་ཀའི་སློབ་མར་གྱུར་པ་སློབ་དཔོན་ཆོས་འབ་་ས་སོགས་ཀྱིས་ཀྱང་76བསྟན་པའི་བྱ་བ་མཛད། དེ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་བསྐྱངས་དང་། ལེགས་ལྡན་འབྱེད་གཉིས་སྔ་ཕྱིར་བྱོན་ནས་དབུ་མ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་པར་སྨྲ་བའི་གཞུང་བཙུགས། ཤིང་རྟའི་སྲོལ་འབྱེད་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་ནི་ཤིན་ཏུའང་ཐ་དད་སྟེ། ཐོགས་མེད་ཀྱི་གཞུང་ནི་སེམས་ཙམ་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དབུ་མའི་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ནི་ཁོ་བོ་ཅག་གི་འདི་ལས་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་མཐའ་གཞན་འགོག་པར་མཛད་པས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའང་འདི་ནས་སྡེ་གཉིས་སུ་གྱེས་སོ། ། རྨད་དུ་བྱུང་བའི་སློབ་དཔོན་ཆེན་པོ་ཙནྟྲ་གོ་མི་ནི། དགེ་སློང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་པ་གཅིག་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་དུ་དུས་སྟོན་གྱི་སློང་མོར་འཁྱམས་པ་བསོད་སྙོམས་མ་ཐོབ་པར་སྒོ་བས་བསྐྲད་པ་ལས། ཁ་ཟས་བཅས་པའི་བཀྲེས་པས་ཉེན་ཏེ་ཚེ་འཕོས་པའི་ཚེ། ཕྱི་མ་རྒྱལ་པོར་གྱུར་ནས། རབ་ཏུ་བྱུང་བ་རྣམས་ཟས་ཀྱིས་ཚིམ་པར་བྱ་བའི་སྨོན་ལམ་བཏབ་པས། རྒྱལ་པོ་ཤི་ཧསྐོའི་བུ་རྒྱལ་པོ་ངང་ཚུལ་དུ་སྐྱེས། དེ་རྒྱལ་སྲིད་ལ་གནས་པའི་ཚེ། ཤར་ཕྱོགས་པ་རེནྟྲར་འཕགས་པ་སྤྱན་རས་གཟིགས་ཀྱི་ཞལ་མཐོང་བའི་པརྙི་ཏ་གཅིག །མུ་སྟེགས་རྒྱང་ཕན་པ་གཅིག་དང་རྩོད་པར་གྱུར་ནས་དེ་སུན་ཕྱུང་བས། མུ་སྟེགས་ན་རེ། རྟོག་གེའི་རིག་པ་ནི་བློ་གྲོས་རྣམ་པར་བརྟག་པ་ཡིན་པས་གང་འགྲན་པ་དེ་རྒྱལ་བའི་ཆོས་ཅན། སྐྱེ་བ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་པའི་རྟགས་མངོན་སུམ་དུ་མེད་པས་མི་འདོད་ཟེར་བ་ན། རྒྱལ་པོ་དང་77༄༅ བཅས་པ་དཔང་པོར་བཞག་ནས། དཔྲལ་བར་མཚལ་གྱི་ཐིག་ལེ་བཏབ། ཁ་ནང་དུ་མུ་ཏིག་བཅུག་སྟེ་སྐྱེ་བ་མངོན་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་འདས་ཤིང་། དེའི་ཕུང་པོ་ཟངས་ཁ་སྦྱོར་དུ་བཅུག་ནས་རྒྱལ་པོས་རྒྱས་འདེབས་པར་བྱས་སོ། །དེ་རྒྱལ་རིགས་ཀྱི་པརྙི་ཏ་བི་ཤེ་པ་ག་ཞེས་པའི་བུར་སྐྱེ་བར་ཁས་བླངས་པ་བཞིན་དེ་ལ་ཁྱིའུ་མཚན་དང་ལྡན་པ་དཔྲལ་བར་མཚལདང་ཁ་རུ་མུ་ཏིག་ཡོད་པ་བྱུང་ངོ་། །རྒྱལ་པོས་སྔར་གྱི་ཕུང་པོ་བལྟས་པ་ན་དཔྲལ་བའི་མཚལ་ཡང་བྱེད། མུ་ཏིག་གི་བཤུལ་ཧ་རེ་འདུག །དེར་མུ་སྟེགས་ཀྱང་ཡིད་ཆེས། ཁྱིའུ་བཙས་མ་ཐག་ནས་མ་ལ་ཕྱག་བྱས་ཏེ་ཟླ་བབཅུར་འོ་མ་བརྒྱལ་ཏམ་བྱས་པས། ལྟས་ངནནོ་སྙམ་ནསཁ་རོག་འདུག་པར་གདམས། དེ་ནས་ལོ་བདུནདུ་ཅང་མ་སྨྲས་པས་ཡང་ལྐུགས་པར་དོགས་སོ། །དེར་མུ་སྟེགས་ཅན་ཞིག་གིས། སྙན་དངགས་ཤིན་ཏུ་ད
Chinese
ར། དབྱིག་གཉེན་（世亲）的亲传弟子比丘僧伽跋（僧伽跋陀罗，Samghabhadra）和圣解脱军。以及身、语二者的弟子法自在等也做了76弘扬佛法的事业。同样，佛护（Buddhapalita）和清辨（Bhavaviveka）先后出现，创立了宣说中观自性空的论著。二位车轨开创者的论著非常不同，无著（Asanga）的论著唯是唯识，圣龙树（Nagarjuna）的中观之道，我们除此之外没有其他的，这样遮止其他边见，因此大乘也从此分为两派。 奇妙的大论师旃扎·果弥（Chandragomin），一位持守三藏的比丘，在国王的宫殿里为节日乞讨时，没有得到布施而被门卫驱逐，因饥饿难耐而去世。来世转生为国王后，发愿要让所有出家人都能吃饱。于是，尸诃（Shiha）王的儿子转生为国王月（国王月）。当他执掌国政时，东方人瑞达（Rendra）中有一位班智达亲见了圣观世音菩萨。他与一位顺世外道辩论并驳倒了他。外道说：‘正理之学是智慧的分别，无论谁辩胜，都是信奉胜利者的教法。没有前世后世存在的明显证据，我不相信。’于是国王和77一起的人作为证人，在前额点上朱砂，口中含着珍珠，为了显示转世而去世。他的遗体被放入铜棺中，国王加盖封印。正如他承诺的那样，他转世为王族的班智达毗舍佉（Visakha）之子，生来就带有狗的特征，前额有朱砂，口中有珍珠。国王查看之前的遗体时，发现前额的朱砂也掉了，珍珠的痕迹也还在。于是外道也相信了。孩子刚出生就向母亲合掌，问：‘十个月的奶水够吗？’人们认为这是不祥之兆，劝他保持沉默。之后七年里他什么也没说，人们又怀疑他是哑巴。这时，一位外道说：诗歌非常……
English
Ra. The direct disciples of Vasubandhu were the monk Sanghabhadra and Arya Vimuktisena. Acharya Dharmasvabhava and others, who were disciples of both body and mind, also performed the work of propagating the teachings. Similarly, Buddhapalita and Bhavaviveka appeared one after the other and established the treatises that speak of Madhyamaka's emptiness of inherent existence. The treatises of the two founders of the chariot tradition are very different. Asanga's treatise is only about mind-only, and Arya Nagarjuna's Madhyamaka path is not different from this for us. By refuting other extremes, the Mahayana also split into two schools from here. The wonderful great teacher Chandragomin, a monk who held the three pitakas, wandered in the king's palace for alms during a festival, but was driven away by the gatekeeper without receiving alms. He died of starvation. In the next life, he was born as a king and made a vow to satisfy all monks with food. Thus, the son of King Shiha was born as King Chandra. When he was in power, a pandita from Rendra in the east saw the face of Arya Avalokiteshvara. He debated with a Lokayata heretic and refuted him. The heretic said, 'The science of logic is the distinction of wisdom. Whoever wins the debate, that is the religion of the victor. There is no clear evidence of the existence of past and future lives, so I do not believe it.' Then the king and 77 others were set as witnesses. He put a vermillion mark on his forehead and a pearl in his mouth, and died to show his rebirth. His body was placed in a copper coffin, and the king sealed it. As he had promised, he was reborn as the son of the royal pandita Visakha, and was born with the characteristics of a dog, with vermillion on his forehead and a pearl in his mouth. When the king looked at the previous body, he found that the vermillion on the forehead had also fallen off, and the traces of the pearl were still there. Then the heretic also believed. As soon as the child was born, he clasped his hands to his mother and asked, 'Is ten months of milk enough?' People thought it was a bad omen and advised him to remain silent. After that, he did not say anything for seven years, and people suspected that he was dumb again. At that time, a heretic said: Poetry is very...