Tibetan
་ཐོས་པའི་ཕྱོགས་སུ་60གནས་པས། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བའི་བསྟིང་ཚིག་སྨྲ་བ་གསན་ནས་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོའི་འཕྲིན་ལས་རྨད་པས་བཏུལ། ཡུལ་ལྷོ་ཕྱོགས་པའི་བྲམ་ཟེ་བ་སུ་ནཱ་ག་ཞེས་བྱ་བས། འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས། རྒྱལ་བ་མ་ཕམ་པ་ལས་ལུང་བླངས་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་སླར་ཡང་དར་བར་བྱེད་དོ་ཞེས་ཐོས་ནས་དགེ་བའི་རྩ་བ་རྒྱ་ཆེན་པོ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་སྤྱན་འདྲེན་དུ་འོངས་ལ། གང་དང་ལྷན་ཅིག་པར་གཤེགས་པར་བརྩམ་པ་ན་དེའི་མ་ནད་ཀྱིས་བཏབ་བོ་ཞེས་པའི་ཕོ་ཉ་བྱུང་བས། ཡུལ་དུ་མྱུར་བསླེབ་པར་འདོད་པའི་གདུང་བ་བསྐྱེད་པ་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས། བྲམ་ཟེ་འདོད་ན་མྱུར་བར་སླེབ་པར་བྱེད་པར་བྱེད་དོ་ཞེས་དབུགས་ཕྱུང་ནས་ཟླ་བ་གསུམ་གྱི་ལམ་མཐུན་ཚོད་གཉིས་ལ་བགྲོད་པར་མཛད། ཚོང་དཔོན་དྷ་ན་རཁྱི་ཏ་ཞེས་བྱ་བས་སྤྱན་དྲངས་པའི་ཚེ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ་མཛད་ནས་ཡུལ་ཀྲིཛི་ར་ཛ་དང་། ཨོ།་རྒྱན་གཉིས་ཀར་ཡུན་རིང་བཞུགས་ཤིང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དར་བར་མཛད། ཡུལ་དེ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མཆོད་རྟེན་བརྒྱ་ཕྲག་རེ་དང་ལྷ་ཁང་ཉི་ཤུ་རྩ་ལྔ་བཞེངས་ནས་རེ་རེ་ཡང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་གཞི་རེ་བཙུགས་སོ། །མ་ག་དྷར་ཡང་དེ་ཇི་བཞིན་པ་མཛད། ལན་ཅིག་མཐའ་འཁོབ་ཀྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཨ་མོ་རྒྱ་དང་ཉེ་བར་རྒྱལ་ཕྲན་ཞིག་ལ་ཆོས་སྟོན་པའི་ཚེ། གར་ལོག་གི་དམག་བྱུང་ནས། སློབ་མའི་ཚོགས་ལ་བཟོད་པའི་61༄༅། །ཁུར་སྐྱེད་ཅིག་པར་གདམས། ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཉམ་པར་བཞག་པས། མདའ་འཕངས་པ་རྡུལ་དུ་སོང་། དམག་གི་གཙོ་བོས་སློབ་དཔོན་ལ་རལ་གྲི་བསྣུན་པས་ཀྱང་སྐུ་ལ་གནོད་པ་མེད་ཅིང་།རལ་གྲི་དུམ་བུ་བརྒྱར་ཆག །ཚིག་རྩུབ་ཀྱི་ཚེར་མ་རྣོན་པོས་ཀུན་ནས་གཞར་ཡང་བཟོད་པའི་གོ་ཆ་ལ་ཉམས་ཉེས་མེད་པས། དེ་དག་ཀྱང་དད་དེ་ཕྱག་གི་བཏུད་ནས་སོང་ངོ་། །གཞན་གྱི་བསམ་པ་མཁྱེན་པའི་ཕྱིར་ཆོས་སྟོན་པ་ཐམས་ཅད་སློབ་མས་གང་མི་ཤེས་ཤིང་ཐེ་ཚོམ་གྱི་གནས་སུ་གྱུར་པ་དེ་གསལ་བར་བཀྲལ་ནས་སྟོན་པའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་འདི་ལས་ཆོས་ཉན་པ་ལ་མི་མཁས་པར་གྱུར་པ་འགའ་ཡང་མེད་ཅིང་། ས་དང་ལམ་གྱི་ཡོན་ཏན་སྐྱེས་པ་ཡང་སྟོང་ཕྲག་མང་པོ་བྱུང་། གྲུབ་མཐའ་ཕྱོགས་རེ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་སྒོ་ཐམས་ཅད་ནས་གསུངས་པས་ཐེག་པ་ཆེ་ཆུང་གི་སློབ་མར་གྱུར་པ་གྲངས་མེད། ཁྱད་པར་ཀླུ་སྒྲུབ་གྱི་ཚེ་ཡང་དགེ་འདུན་ཕལ་ཆེར་ཉན་ཐོས་ཁོ་ན་མང་ལ། བར་དུ་ཐེག་ཆེན་གྱི་ཆོས་ཤིན་ཏུ་དར་བར་གྱུར་བའི་ཚེ་ཡང་དེའི་དགེ་སློང་ཁྲི་ཕྲག་ཏུ་ལོངས་
Chinese
住在听闻的方面，听闻有人说对大乘佛法和补特伽罗（人）抱有怀疑的诽谤之语后，以善巧方便和伟大的慈悲事业调伏了他们。南方地方的婆罗门苏那伽听闻无著圣者从胜者弥勒处接受教诲后，将再次弘扬大乘佛法，为了生起广大的善根，前来迎请。正当准备与他一同前往时，有使者来说他的母亲生病了。他生起了想要快速返回家乡的渴望。这时，导师说：“婆罗门，如果你想，我可以让你快速到达。”说完，他呼出一口气，使三个月的路程在两天内走完。商人达纳拉吉达迎请时，也同样如此，并在克里吉拉扎（Krjraja）和邬金（奥迪亚纳，今巴基斯坦斯瓦特河谷）两地长期居住，弘扬大乘佛法。在那两地之间，建造了一百多座佛塔和二十五座寺庙，每一座都设立了大乘佛法的基石。在摩揭陀国也同样如此。有一次，在边境城市阿摩若伽附近的一个小国说法时，发生了噶尔洛的战争。他劝告弟子们要培养忍耐的重担。所有人都安住于平等舍中，射出的箭都变成了灰尘。军队的首领用剑砍向导师，但导师的身体没有受到伤害，剑却断成了上百块。无论用多么尖锐的粗恶之语的荆棘刺伤，忍耐的盔甲都没有丝毫损伤。那些人也因此生起了信心，顶礼后离开了。为了了解他人的想法，所有说法都清晰地阐释了弟子们不理解和疑惑之处。因此，没有一个人从这位导师那里听法后仍然愚昧，生起地道功德的人也有成千上万。他所讲的宗派不局限于某一方面，而是从各个方面讲述，因此成为大乘和小乘弟子的不可计数。特别是龙树在世时，僧团大多是声闻众，但在后来大乘佛法非常兴盛时，那里的僧侣也达到了数万之多。
English
Dwelling in the aspect of listening, having heard slanderous words of doubt towards the Mahayana Dharma and individuals, he subdued them with skillful means and the wondrous activity of great compassion. A Brahmin named Sunaga from the southern region, having heard that the noble Asanga, having received teachings from the Victorious Maitreya, would again propagate the Mahayana Dharma, came to invite him in order to generate vast roots of virtue. Just as he was preparing to depart with him, a messenger arrived saying that his mother was ill. He developed a longing to quickly return to his homeland. At that time, the teacher said, "Brahmin, if you wish, I can make you arrive quickly." Having said this, he exhaled a breath and made the three-month journey be traversed in two days. When the merchant Dhanarakshita invited him, he did the same, and resided for a long time in both Krjraja and Oddiyana (Swat Valley, Pakistan), propagating the Mahayana Dharma. Between those two places, he built over a hundred stupas and twenty-five temples, establishing each one as a foundation for the Mahayana Dharma. He did the same in Magadha. Once, while teaching the Dharma in a small kingdom near the border city of Amogha, a war of the Garlok occurred. He advised the assembly of disciples to cultivate the burden of patience. All remained in equanimity, and the arrows that were shot turned to dust. The leader of the army struck the teacher with a sword, but the teacher's body was unharmed, and the sword broke into hundreds of pieces. No matter how sharply the thorns of harsh words pierced, the armor of patience was not damaged in the slightest. Those people also developed faith, prostrated, and departed. In order to understand the thoughts of others, all teachings clearly explained what the disciples did not understand and were doubtful about. Therefore, there was no one who remained ignorant after hearing the Dharma from this teacher, and there were many thousands who generated the qualities of the grounds and paths. The tenets he taught were not limited to one aspect, but were taught from all aspects, so there were countless disciples of both the Mahayana and Hinayana. Especially during the time of Nagarjuna, the Sangha was mostly composed of Shravakas, but later, when the Mahayana Dharma became very prosperous, the monks there numbered in the tens of thousands.
Tibetan
པ་ནི་མེད་ན། སློབ་དཔོན་འདིའི་དུས་དགེ་སློང་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་འཛིན་པ་ཁྲི་ཕྲག་མང་པོ་བྱུང་བས་ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པའི་བདག་པོར་གྲགས། སྐུ་ཚེའི་སྨད་ལ་ན་ལེནྟྲར་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཙམ་བཞུགས། དགུན་དུ་གྱུར་པའི་ཚེ་ཉིན་རེ་བཞིན་མུ་སྟེགས་ཀྱི་རྒོལ་བ་ལྷགས་པ་ལ། རིགས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་མཚོན་ཆ་62རྣོན་པོས་དེ་དག་གི་གྲུབ་པའི་མཐའ་སུན་ཕྱུང་པས། མུ་སྟེགས་སྟོང་ཕྲག་ཏུ་ཉེ་བའང་ནང་པའི་བསྟན་པ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་། གང་ན་དགེ་སློང་ལྟ་བ་ཉམས་པ་དང་། མ་སྡམས་པ་དང་། ཆོ་ག་མ་ཡིན་པ་ཐམས་ཅད་ཚར་བཅད་ནས་དགེ་འདུན་ཤིན་ཏུ་དག་པར་མཛད། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མངོན་པ་མིང་ཙམ་དུ་གྱུར་པ་དེ་མཆོག་ཏུ་གསལ་བར་མཛད་ནས་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་ཞི་བའི་གྲོང་ཁྱེར་དམ་པར་གཟིམས་སོ། །འཛམ་གླིང་མཛེས་པའི་རྒྱན་སློབ་དཔོན་མཁས་པའི་དབང་ཕྱུག་དབྱིག་གཉེན་ནི། སྐྱེ་བའི་མྱུ་གུ་བཟུང་བ་ནས་བློ་རྣོ་བའི་ཆོ་ག་བྱས་ཤིང་། ཡི་གེ་དང་། བརྡ་སྤྲོད་པ་ལ་སོགས་རིག་པའི་མཐུ་སད་པའི་བར་ནི་གཅེན་དང་མཚུངས་ལ། ན་ལེནྟྲར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་མ་ལུས་པ་བྱང་བར་མཛད། ཆོས་མངོན་པ་དང་། སྡེ་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཀྱི་གྲུབ་པའི་མཐའ། རིགས་པའི་ལམ་གྱིས་ཤིང་རྟར་གྱུར་པ་གང་ཡིན་པ་དེའི་རྩེར་སོན་པ་ཉིད་དུ་འཛེག་པའི་སླད་དུ་ཁ་ཆེར་སློབ་དཔོན་ས༷་ཀྟ་བྷ་དྲར་བསྙེན། བསྟན་བཅོས་བྱེ་བྲག་ཏུ་བཤད་པ་དང་། གྱེས་པ་བཅུ་བརྒྱད་ཀྱི་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བའི་གཞུང་མི་འདྲ་བའི་ཁྱད་པར་མུ་སྟེགས་ཅན་དྲུག་པོའི་གཞུང་ལུགས་དང་། རྟོག་གེའི་གནས་ཐམས་ཅད་ལ་མཁས་པར་མཛད། དེ་ཉིད་དུའང་འོ།་གྲངས་འགའ་ཞིག་ཏུ་རིགས་པ་དང་། མི་རིགས་པ་རྣམ་པར་ཕྱེ་ཞིང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྡེ་སྣོད་སྨྲ་བའི་དབང་ཕྱུག་དམ་པར་གྱུར། སླར་མ་ག་དྷར་63༄༅། །འེབྱོན་པར་དགོངས་ནས་ལམ་དུ་གནོད་སྒྱིན་གདུག་པ་དང་། ཆོམ་རྐུན་གྱིས་གནོད་པས་ཉམས་ཉེས་པ་མེད་པར་བརྟོལ། ན་ལེནྟྲར་འཕགས་པ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་མཛད་པའི་ས་སྡེ་ལྔའི་གླེགས་བམ་གཟིགས་པ་ན། ཐོས་པའི་ལང་ཚོ་དར་ཡང་ཉན་ཐོས་ཀྱི་བློ་གྲོས་དཀྱིལ་ཆུང་བས་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཐུགས་སུ་མ་ཆུད། རྟོག་གེའི་རིག་པ་ནི་དག་པའི་སྣང་བ་དང་མཛའ་བ་མ་ཡིན་པས་ལྷག་པའི་ལྷ་ལ་གསན་པའི་གནས་ལ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་ཀུན་ནས་དཀྲིགས་ཏེ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ཆོས་དང་གང་ཟག་ལ་བསྟིང་པའི་ཚིག །ཀྱེ་མ་ཐོགས་མེད་ནགས་སུ་ལོ། །བཅུ་གཉིས་བར་དུ་ཏིང་འཛིན་བསྒྲུབས། །ཏིང་འངཛན་མ་གྲུབ་གླང་ཆེན་གྱི། །རྒྱབ་ཁལ་ལོན་པའི་གྲུབ་
Chinese
如果不是这样，这位学者的时代，有成千上万的僧侣持有大乘，因此被称为大乘教法的拥有者。晚年在那烂陀（Nālandā）住了大约十二年。冬天来临的时候，每天都有外道来辩论。用各种理性的武器，摧毁了他们的宗义。近千名外道也出家为佛教徒。凡是僧侣的见解退化，不守戒律，不如法的一切都加以制止，使僧团非常清净。将大乘的显现仅仅是名字而已的，使其极为明显，然后在王舍城（Rājagṛha）的寂静城市中安眠。庄严世界的装饰，学者中的权威婆薮盘豆（Vasubandhu），从抓住出生的幼苗开始，就进行了智慧敏锐的仪式。在文字和语法等智慧的力量觉醒之前，与哥哥相同。在那烂陀（Nālandā）出家后，使声闻乘的藏经全部精通。为了登上教法论和十八部派的宗义，以及以理性之路成为车乘的顶峰，亲近了迦湿弥罗（Kashmir）的萨迦多跋陀罗（Sāktabhadra）论师。精通了《分别说论》，十八部派的经藏和律藏的不同之处，六外道的宗义，以及所有的论理学之处。在那里也，在一些数字中，区分了理性和非理性，成为了声闻乘藏经的权威。后来，考虑到要返回摩揭陀（Magadha），在路上没有受到夜叉恶魔和强盗的伤害而度过。在那烂陀（Nālandā）看到圣者无著（Asaṅga）所著的五事论的卷帙时，虽然听闻的青春鼎盛，但由于声闻的智慧狭隘，没有理解大乘。由于论理学的智慧与清净的显现并不友好，所以在听闻殊胜天神之处，被疑惑所困扰，对大乘的教法和补特伽罗（pudgala）进行诽谤。唉！无著（Asaṅga）在森林里住了十二年。十二年间修持禅定。禅定没有成就，大象的背负重物的成就
English
If it were not so, in the time of this scholar, tens of thousands of monks held the Mahayana, therefore he was known as the owner of the Mahayana doctrine. In his later years, he stayed at Nālandā for about twelve years. When winter came, every day heretics came to debate. With various sharp weapons of reasoning, he refuted their tenets. Nearly a thousand heretics also became ordained as Buddhists. Wherever the views of monks degenerated, were undisciplined, and all that was not according to the Dharma was stopped, making the Sangha very pure. He made the manifestation of the Mahayana, which had become merely a name, extremely clear, and then slept peacefully in the quiet city of Rājagṛha. The ornament of the beautiful world, the lord of scholars, Vasubandhu, from the time of grasping the sprout of birth, performed the ritual of sharpening the mind. Until the power of intelligence, such as writing and grammar, awakened, he was the same as his elder brother. After being ordained at Nālandā, he mastered all the Tripitaka of the Śrāvakayāna. In order to ascend to the pinnacle of whatever had become a chariot through the path of reasoning, such as the Abhidharma and the tenets of the eighteen schools, he approached the teacher Sāktabhadra in Kashmir. He became proficient in the Vibhāṣāśāstra, the differences between the Sutras and Vinaya of the eighteen schools, the tenets of the six heretics, and all the places of logic. There also, in some numbers, he distinguished between reason and unreason, and became the supreme lord of those who speak of the Śrāvakayāna Tripitaka. Later, considering returning to Magadha, he crossed the road without being harmed by yakṣa demons and robbers. When he saw the volumes of the five sections of the Yogācārabhūmi composed by the noble Asaṅga at Nālandā, although the youth of learning was flourishing, he did not understand the Mahayana because the wisdom of the Śrāvakas was narrow. Since the wisdom of logic is not friendly with pure appearance, he was entangled in doubts about the place of listening to the superior deity, and slandered the Dharma and persons of the Mahayana. Alas! Asaṅga lived in the forest for twelve years. For twelve years he practiced samadhi. Samadhi was not accomplished, the accomplishment of an elephant carrying a load on its back.