Tibetan
་བོ་ཆོས་སྐུར་མཁྱེན།། མཁྱེན་པ་མེད་པའི་མཁྱེན་པ་ཆེན་པོ་སྟེ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་མཁྱེན་པ་ཆེན་པོར་གསུངས།། རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་ཅིར་ཡང་ས ལེར་མཁྱེན།། ང་དང་གཞན་དང་བྱ་བྱེད་ལ་སོགས་པའི།། རྣམ་རྟོག་མི་མངའ་སྣང་སྲིད་ཆོས་སྐུར་ས་ལེར་མཁྱེན།། དེ་ནི་ངེས་དོན་དོན་གྱི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན།། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཆོག་ཏུ གསུངས།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱང་ཅིག་གིས་ངོ་བོར་བཞུགས།། ཐམས་ཅད་ཐིག་ལེའི་ངོ་བོར་བཞུགས་པ་ལ།། གཡོ་བ་མི་མངའ་ས་ལེ་སང་ངེ་བ།། དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས།། དེ་ལས་ཐམས ཅད་གཞན་དུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་བདུད།། དྲང་དོན་ཨ་ནུ་ཡན་བཅོད་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་དེ།། བདག་གིས་གཞན་མཁྱེན་མཁྱེན་བྱ་མཁྱེན་བྱེད་དེ།། བདག་མེད་རྣམ་གཉིས་རྟོགས་པའི་མཁྱེན་པ་དེ།། དེ་ནི་ང རུང་འདུས་བྱས་གཟུང་འཛིན་ཡིན།། དེ་ངའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་ནོ།། ངའི་ཡོན་ཏན་གོང་དུ་སྨོས་པ་དེ།། ཁྱོད་ཀྱིས་བློའི་གཏིང་དུ་གོ་བར་གྱིས།། དོན་དེ་གོ་བས་རེ་དོགས་ཆེད་པར་ངེས།། དེ་ལྟ་བུའི་ཡོན ཏན་ཆེན་པོ་དེ།། སྒྲུབས་གནས་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།། རང་གིས་ངོ་བོ་དེ་ལྟར་ཡེ་ནས་གནས།། ཡེ་ནས་གནས་པ་རྟོགས་པ་ལ།། མཐར་ཐུགས་སངས་རྒྱས་དེ་ལ་བྱ་བ་ཡིན།། དེ་ལྟར་རང་གིས་རྟོགས་ནས བསྟན་པ་ལ།། ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ངའི་ཡོན་ཏན་ནོ།། ངའི་ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་སུ་མ་ཆད་པས།། ཡོན་ཏན་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས།། ཡོན་ཏན་ཕྱོགས་ཆད་སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་མེད།། དེ་ནི་སེམས་ཅན བློའི་ཡོན་ཏན་ཡིན།། ཆོས་ཉིད་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི།། དོན་རྟོགས་ནས་བརྟན་པ་ཡིན།། སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡིན་ནོ།། ཐམས་ཅད་ངའི་དངོས་གཞི་སྐུ།། ང་ཡིས་ཐམས་ཅད་འབྲེལ་པ་གསུང།། ངའི་ངོ བོ་མི་ཕྱེད་ཐུགས།། བློ་ཉིད་དངོས་པོར་གྱུར་ཙམ་ན།། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱང་ཕྱེ་བ་མེད།། ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་ངོ་བོ་དེ།། མ་བྱས་སྤྲོས་བྲལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། མ་འགགས་རང་བྱུང་ལོངས་སྤྱོད་སྐུ།། ཆོས་ཉིད་ཅིག་པ་མ གཡོས་པར།། མཚན་ཉིད་སྣ་ཚོགས་སྤྲུལ་པའི་སྐུ།། སེམས་ཅན་ཆོས་སུ་འདྲེས་པས་ན།། སྐུ་གསུམ་ངོ་བོ་ཕྱེ་བ་མེད།། ཕྱེ་བ་མེད་པའི་ཡོན་ཏན་དེ།། ཡོན་ཏན་མཆོག་ཏུ་རྒྱལ་བས་གསུངས།། བློ་ལྡན་ཁྱོད་ཀྱི་དེ་ལྟར ཟུངས།། སྐལ་མེད་གཞན་ལ་བསྟན་གྱུར་ཀྱང།། ཡེ་ཤེས་མི་སྐྱེ་ཐེ་ཚོམ་ཟ།། ཐེ་ཚོམ་ཟོས་ནས་གཞན་ཡང་བཟློག། དེ་བས་དེའི་ཉེས་པ་ནི།། རྒྱ་མཚོ་དུག་གིས་དཀྲུགས་པ་ཡིས།། བྱེ་བའི་ཆར
Chinese
了知本性法身。无知的广大智慧，金刚萨埵宣说了广大智慧。无有分别，如实了知一切。我与他者，以及能作所作等，无有分别，如实了知显有世间为法身。那是究竟真实的遍知，那是遍知中的至尊。身语意亦以一本体而住，一切安住于明点的本体中，无有动摇，明明白白。那是遍知中的至尊。从那之外的一切都是遍知的魔。正直之义阿努延截断的遍知，我知他者，知所知，知能知，了悟无我二相的智慧，那是虚妄的，乃是造作的能取所取。那不是我的功德。我的功德如上所说，你应于内心深处领会。领会此义，定能断除希冀与恐惧。如此之大的功德，并非从其他修持处所产生，而是自性本体本然存在。了悟本然存在，最终成佛即是为此。如是自己了悟之后，所开示的，外内器情皆是我的功德。我的功德无有边际，因此，被胜者宣说为功德之最胜。功德有边际，则无有佛之功德，那是众生心识的功德。通达法性不可思议之义后，方能稳固。乃是佛之身语意。一切皆是我的真实身，我宣说一切关联。我的本体不可分离是意。仅是心识成为事物之时，身语意亦无有分别。法性意义的本体，无作离戏是法身，无灭自生是报身，法性唯一不动摇，具足种种相是化身。众生与法相融，故三身本体无有分别。无有分别的功德，胜者宣说为功德之最胜。具慧的你应如是受持。若为无缘者宣说，则不生智慧，徒增疑惑。吞噬疑惑后，又扰乱他人。因此，那样的过患，犹如以毒搅动大海，如微尘般。
English
Knowing the essence as Dharmakaya. The great wisdom without knowing, Vajrasattva proclaimed as great wisdom. Without any conceptualization, knowing everything as it is. Me and others, and the doer and the done, etc., without any conceptualization, knowing the phenomenal world as Dharmakaya. That is the ultimate true omniscient, that is said to be the supreme of all-knowing. Body, speech, and mind also abide as one essence, everything abides in the essence of bindu, without any movement, clearly and distinctly. That is said to be the supreme of all-knowing. Everything other than that is the demon of all-knowing. The straightforward meaning, Anu Yan, cuts off that all-knowing. I know others, know the knowable, know the knower, the wisdom that realizes the two aspects of selflessness, that is false, it is the constructed grasper and grasped. That is not my merit. My merit as mentioned above, you should understand deeply in your heart. Understanding this meaning, you will surely cut off hope and fear. Such great merit, does not arise from other practice places, but the self-nature is inherently present. Realizing the inherent existence, ultimately becoming a Buddha is for this. Thus, after realizing oneself, what is taught, the outer and inner vessel and essence are all my merits. My merits are without limit, therefore, the Victorious One proclaimed it as the most excellent of merits. Merits with limits, then there is no merit of the Buddha, that is the merit of sentient beings' minds. After understanding the inconceivable meaning of Dharma-nature, one can be stable. It is the body, speech, and mind of the Buddha. Everything is my true body, I proclaim all connections. My essence is inseparable is the mind. Only when the mind itself becomes a thing, body, speech, and mind are also without distinction. The essence of the meaning of Dharma-nature, unmade, free from elaboration is the Dharmakaya, unceasing, self-arisen is the Sambhogakaya, the Dharma-nature is one and unwavering, possessing various characteristics is the Nirmanakaya. Sentient beings are mixed with the Dharma, therefore, the three bodies are without distinction in essence. The merit without distinction, the Victorious One proclaimed as the most excellent of merits. Wise one, you should hold it like that. If taught to the unworthy, wisdom will not arise, only doubts will be consumed. After consuming doubts, they also disturb others. Therefore, such a fault, is like stirring the ocean with poison, like dust.
Tibetan
་ཡང་མི་ཕོད་དོ།། རྡོ་རྗེ དམྱལ་ལམ་ལྷུན་གྲུབ་སྐུ།། གཞན་གྱིས་རེག་ན་ཕུང་བར་འགྱུར།། བཙན་དུག་བཞིན་དུ་ལེགས་པར་བཙའ།། ཞེས་སོ།། ཡོན་ཏན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། བཅུ་གཉིས་པ།།།། བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱ་བྲལ་ངང་ལ ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཆོས་སྐུ་ཡེ་ནས་རང་དབེན་བས།། བདག་གཞན་དུ་འཛིན་པའི་སེམས་ཅན་དེ།། པའམ་ཅན་ནི་ལྡན་པའི་སྒྲ།། བདག་ཏུ་འཛིན་པས་སེམས་ཞེས་ཏེ།། གཞན་དུ་བཟུང་བས་ཅན་ཞེས་བྱ།། སེམས སེམས་སུ་འཛིན་པས་ན།། སེམས་ཞེས་འཛིན་པའི་དོན་གྱིས་སོ།། དེ་ལ་གཟུང་བའི་ཡུལ་བྱུང་བས།། ཡུལ་ལ་ཅན་ཞེས་བཏགས་པའོ།། བདག་དང་གཞན་ཡོད་ཅི་སྲིད་དུ།། བྱ་བྱེད་ཡོད་པར་རྒྱལ་བས་གསུངས།། བྱེད་པའི་ངོས་ནས་སེམས་ཞེས་བྱ།། བྱ་བའི་ངོས་ནས་ཅན་ཞེས་བྱ།། བདག་ཡོད་པས་སུ་ཕན་གནོད་ཡོད།། གདགས་བྱའི་ངོས་ནས་ཅན་ཞེས་བྱ།། འདོགས་བྱེད་ངོས་ནས་སེམས་ཞེས་པའོ།། ཇི་སྲིད་བདག་ཡོད བར་དུ་ནི།། གཞན་མེད་ཟེར་བ་བླུན་པ་སྟེ།། ཚུར་ཀ་མེད་པའི་ཕར་ཀ་ནི།། རྨི་ལམ་ན་ཡང་མཐོང་བ་མེད།། བདག་ནི་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་སྟེ།། ཡུལ་ནི་ཉོན་མོངས་སྒྲིབ་པ་ཡིན།། སྒྲིབ་པ་ཅན་ཞེས་དེ་ལ་བཤད།། སེམས་ཅན་ཞེས་སུ་བསྟན་པ་ཡིན།། ཉན་ཐོས་ཨ་ནུ་མན་ཅོང་དུ།། ཐེག་པའི་བྱེ་བྲག་བསམ་ཡས་ཀྱང།། བསྒྲུབས་ནས་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་དེ།། སྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་པས་ན།། དེ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ ཅན་ནོ།། རེ་དོགས་བླང་དོར་མ་ལོག་པས།། དེ་ཡང་སེམས་ཅན་བློའི་ཆོས།། གོང་གི་ཆོས་ལས་མ་འདས་པས།། བྱ་བྱེད་ཡོད་པ་ཅི་སྲིད་དུ།། སེམས་ཅན་ཡིན་ཞེས་སེམས་དཔས་གསུངས།། གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་བྱ བྱེད་དམ།། བདག་གཞན་མེད་པའི་གཟུང་འཛིན་ནམ།། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་རེ་དོགས་ནི།། སྔར་ཡང་མ་ཐོས་མི་ཐོས་སོ།། ཅི་ཕྱིར་མ་གསུང་མི་གསུང་ཞིང།། གསུང་བར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས ཅན་ནི།། ཡོད་པར་འོས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།། ཕན་གནོད་མེད་པའི་སྨན་དག་ནི།། སྨྲ་བར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ནོ།། ཕ་མ་མེད་པའི་བུ་དེ་ཡང།། སྨྲ་བ.རརིག་པ་མ་ཡིན་ནོ།། བདག་གཞན་བཅས་པའི་སངས་རྒྱས་སམ།། བྱ་བྱེད ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་སམ།། རེ་དོགས་ཡོད་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱང།། ཀུན་རྫོབ་ཨ་ནུ་མན་ཅོད་དུ།། དྲང་བའི་དོན་དུ་བཏག་ཙམ།། ངེས་པར་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ནི།། རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་གང་གི་ཕྱིར།། གལ་ཏེ་སྒྲུབས ནས་གྲུབ་པ་ན།། སངས་རྒྱས་རྫས་ཡོད་མི་རྟོག་གོ། དོན་དམ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད་ན་ཡང།། ཁྱོད་རང་ཉིད་དམ་གཞན་ཞིག་ཡིན།། གཞན་ཞིག་ཡིན་ན་འབྲེ
Chinese
也不敢。金刚地狱或任运成身，他人若触则会毁灭，如剧毒般善加守护。如是说。功德任运成就之文字，第十二（品）。 顶礼薄伽梵离戏之自性！法身本来自性寂，执著自他的众生彼，巴或坚是具有之语，执著自我故名为心，执著他者故名为有。心，执著为心故，以执著之义故名为心。于彼所取之境生起故，境上安立为有。自与他有何存在，胜者说有能作所作。从能作之角度名为心，从所作之角度名为有。有我故谁有利害，从所安立之角度名为有，从能安立之角度名为心。只要有我存在，说无他者是愚蠢，无此岸的他岸，梦中亦不见。我乃所知之障，境乃烦恼之障，彼说为有障，显示为有情。声闻阿努曼琼中，大小乘之差别桑耶寺（今西藏山南地区的桑耶镇），修持后成就之果，以有能修所修故，彼亦境与有境。不离希冀畏惧取舍故，彼亦有情心之法。未超离上述之法故，只要有能作所作，心识说是有情。无能取所取之能作所作耶？无自他之能取所取耶？证悟无我之希冀畏惧，昔日未闻亦不闻。为何不说不言说，亦非将说。如是之法有者，不应存在，无利害之药，不能言说。无父母之子彼亦，非能言说。具有自他的佛陀耶？具有能作所作的佛陀耶？具有希冀畏惧的佛陀耶？于世俗阿努曼琼中，仅为引导之义而安立。决定说者，以何因何故？若修持后成就，佛陀是实有不思议。若胜义无修持，汝是自己抑或他者？若是他者则关
English
Also cannot. Vajra Hell or Spontaneously Accomplished Body, if touched by others, it will be destroyed, like a strong poison, it should be well protected. Thus it is said. The letter of Spontaneously Accomplished Qualities, the twelfth (chapter). Homage to the Bhagavan, the nature of freedom from activity! The Dharmakaya is inherently solitary, those sentient beings who grasp at self and other, 'pa' or 'can' is a word of possession. Grasping at self is called 'mind', grasping at other is called 'having'. Mind, because it grasps as mind, it is called mind because of the meaning of grasping. Because the object of grasping arises from that, it is named 'having' on the object. As long as self and other exist, the Victorious Ones say that there is action and agent. From the aspect of the agent, it is called 'mind', from the aspect of the action, it is called 'having'. Because there is self, who has benefit and harm? From the aspect of what is to be established, it is called 'having', from the aspect of the establisher, it is called 'mind'. As long as self exists, to say there is no other is foolish, the other shore without this shore, is not seen even in a dream. Self is the obscuration of what is to be known, object is the obscuration of afflictions, that is said to be 'having obscuration', it is shown as 'sentient being'. In the Shravaka Anumanjong, even the difference between the Great and Small Vehicles, Samye (Samye Town in the Shannan area of Tibet today), the result of accomplishment after practice, because there is what is to be practiced and the practitioner, that is also object and object-having. Because hope and fear, acceptance and rejection are not reversed, that is also the Dharma of the mind of sentient beings. Because it does not go beyond the above Dharma, as long as there is action and agent, the mind says it is a sentient being. Is there action and agent without grasping? Is there grasping without self and other? The hope and fear of realizing selflessness, has not been heard before and will not be heard. Why is it not said, not spoken, and will not be spoken? Such a Dharma-having, is not suitable to exist, medicines without benefit and harm, cannot be spoken. That child without parents, also cannot speak. Is it a Buddha with self and other? Is it a Buddha with action and agent? Is it a Buddha with hope and fear? In the conventional Anumanjong, it is only established for the meaning of guidance. The one who speaks definitively, for what reason and why? If it is accomplished after practice, the Buddha is substantially existent and inconceivable. Even if ultimate truth cannot be practiced, are you yourself or another? If it is another, then relation