Tibetan
ལ་མ་འབྲེལ།། འབྲེལ་ན་འབྲེལ་པ་རྣམ་གཉིས་བརྟགས།། མ འབྲེལ་འབད་པ་དོན་མེད་འགྱུར།། དེས་ན་སེམས་ཅན་ཆོས་ཞེས་གསུངས།། སེམས་ཅན་བྱ་བ་དེ་ལ་བྱ།། མདོར་ན་བྱ་བྱེད་རེ་དོགས་དེ་ལ་བྱ།། ཨ་ནུ་མན་གཅོད་སེམས་ཅན་ཆོས་སུ་ནི།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་དུས འདི་ཉིད་དུ་གསུངས།། དེ་བས་ཀུན་གྱི་ཐོས་ནས་སྡང་བ་འདི།། ཁྱོད་ཀྱིས་གཞན་ལ་ཡེལ་བར་མི་བྱའོ།། གལ་ཏེ་ཕེལ་ན་གང་ཟག་སྐལ་མེད་ཀྱིས།། ཀུན་བཟང་དགོངས་པ་འདི་ལ་གཤེས་གྱུར་ན།། ནམ་མཁའ་ཇི སྲིད་བར་དུ་ནི།། ཤི་བའི་འོག་ཏུ་དམྱལ་བར་འགྲོ།། ཞེས་གཟུང་འཛིན་སེམས་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་ཡི་གེ་སྟེ།། བཅུ་གསུམ་པའོ།།།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆེ་བཙན་རྒྱལ་བའི་སྐུ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། བདག་མེད་རྣམ གཉིས་གཏོགས་པ་སངས་རྒྱས་ཏེ།། བྱ་བྱེད་རེ་དོགས་བྲལ་བས་སངས་རྒྱས་ཡིན། བདག་གཞན་འཛིན་པ་ཆོས་སྐུའི་ངང་དུས་སངས།། ཤེས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་བསྟན་པས་རྒྱས།། གཞི་ནི་ཡེ་ནས་བདག་གཞན དབེན་པས་སངས།། དེ་བཞིན་རང་གི་རིག་པ་རྒྱས་པར་བཤད།། རང་བྱུང་ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་དང་བྲལ་བས་སངས།། སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པས་སྟེང་དུ་གྱུར་པས་རྒྱས།། རྣམ་རྟོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པས་སངས་པས་སངས་རྒྱས། མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་གཉིས་མེད་གསལ་བས་རྒྱས།། གཟུང་འཛིན་བག་ཆགས་མ་ལུས་ཀུན་སངས་ནས།། ཡེ་ཤེས་མཁའ་ལ་ཉི་ཤར་བཞིན་དུ་རྒྱས།། སངས་རྒྱས་ཞེས་ཀྱང་དེ་ལ་གདགས་པ་ཡིན།། རིག་པ་མེད་པའི རིག་པ་ཤར་ཙམ་ན།། བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་བསྒོམ་པ་བཤུགས་ཀྱིས་འབྱུང་ཐོབ་ཏུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་རང་དབང་བྱེད།། རང་དབང་བྱེད་འབྲས་བུའི་རྒྱལ་པོ་དེ།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ བསྔགས།། ཡུལ་སེམས་འཁོར་བའི་དུག་ཆེན་སངས།། སྣང་སྲིད་ཆོས་སྐུའི་དང་དུ་རང་སངས་རྒྱས།། དེ་ལ་སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་སེམས་དཔས་གསུངས།། བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་སངས།། བདག མེད་རྟོགས་པས་ལྷག་མེད་ཆོས་སྐུར་རྒྱས།། བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ངང་གིས་ལོག་པ་ན།། ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་རང་དབང་མེད་པར་ལྷོག། ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་བྲལ་བ་བརྟན་པ་ལས།། གཞན་དུ་སངས་རྒྱས་སེམས་དཔས་མ གསུངས་སོ།། དེ་ལས་གཞན་པའི་སངས་རྒྱས་ཡོད་པར་ནི།། ངེས་རྒྱུད་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ཡང་རྙེད་མི་སྲིད།། དྲང་དོན་སངས་རྒྱས་རྣམ་གྲངས་བསམ་མི་ཁྱབ།། དེ་ནི་སེམས་ཅན་མོས་པ་སྐྱེ་ཕྱིར་གསུངས།། དེ་ནི་འཛམ གླིང་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱར་ཡང།། སྤྲུལ་པ་བསམ་ཡས་མཛད་པར་གསུངས།། སེམས་ཅན་རང་རང་མོས་པ་ཅི་འདྲ་བར།། ཆོས་སྟོན་པ་ལ་སོགས་པ་འཚལ་བར
Chinese
不依止上师。如果依止，则观察依止的方式有两种。不依止则努力也变得无意义。因此说众生是法。对众生的行为要那样做。总之，对能作所作的希望和疑虑要那样做。阿努曼断除众生之法，金刚萨埵于此时宣说。因此，大家听闻后产生的嗔恨，你不要向他人泄露。如果泄露，没有福分的人，如果诋毁这普贤的密意，那么直到虚空存在期间，死后会堕入地狱。这是关于将能取所取显现为众生的文字，第十三（篇）。 顶礼世尊大威德自在胜者之身！ 无我二种所摄即是佛，远离能作所作希望疑虑故为佛。执著自他于法身自性中寂灭，以开示无知之智而增长。基位本来自他远离故寂灭，如是宣说自之觉性增长。自生法身远离戏论故寂灭，以证悟离戏而向上增长。以分别念执著自我而寂灭故成佛，无分别智二取不显现而增长。能取所取习气全部寂灭后，如智慧虚空升起太阳般增长。也称彼为佛。无知之智显现之时，无需修持之修持自然生起，无需获得之果位自主自在。彼自主自在之果位之王，金刚萨埵赞叹为佛。境与心轮回之大毒寂灭，显现世间于法身当下自成佛。心萨如是宣说彼为佛。自他之念于法性中寂灭，以证悟无我而于无余法身中增长。自他之念自然消失时，心之动摇不由自主地平静。心之动摇止息，从稳固中，除此之外，心萨未曾宣说佛。除此之外有佛存在，于决定续中遍寻亦不可能找到。真实义佛之名相不可思议，那是为了众生生起信心而宣说。那是于赡部洲(地球)百千俱胝中，示现无量化身而宣说。应以众生各自的意乐如何，去寻求说法等等。
English
Without relying on a lama. If relying, then examine the ways of relying, which are twofold. Without relying, effort becomes meaningless. Therefore, it is said that sentient beings are the Dharma. Actions for sentient beings should be done in that way. In short, hopes and doubts about what can be done and what is done should be done in that way. Anuman cuts off the Dharma of sentient beings, Vajrasattva declared at this time. Therefore, do not reveal to others the hatred that arises after everyone hears it. If revealed, a person without merit, if he slanders this Samantabhadra's intention, then as long as space exists, he will go to hell after death. This is the text about showing the apprehended and the apprehender as sentient beings, the thirteenth (chapter). Homage to the body of the Bhagavan, the great and powerful victorious one! Buddhahood is encompassed by the two kinds of selflessness, Buddhahood is attained by being free from actions, efforts, hopes, and doubts. Grasping of self and other is pacified in the nature of Dharmakaya, and it increases by teaching the wisdom of non-knowing. The ground is primordially pacified by being devoid of self and other, and likewise, one's own awareness is said to increase. The self-born Dharmakaya is pacified by being free from elaboration, and it increases by becoming superior through the realization of freedom from elaboration. Buddhahood is attained by pacifying the conceptualization of grasping at self, and it increases by the non-conceptual wisdom being clear and non-dual. After all the habitual tendencies of grasping and being grasped are completely pacified, it increases like the sun rising in the sky of wisdom. That is also designated as Buddha. When the wisdom of non-knowing dawns, the meditation that is without meditation arises spontaneously, and the fruit that is without attainment is self-liberated. That king of self-liberated fruit is praised as Buddha by Vajrasattva. The great poison of samsara, which is object and mind, is pacified. Appearance and existence are spontaneously enlightened as Dharmakaya. That is what the Mind-Hero said, calling it Buddha. The notion of self and other is pacified in the nature of reality. By realizing selflessness, it increases into the Dharmakaya without remainder. When the notion of self and other naturally reverses, the movement of the mind spontaneously calms down. The Mind-Hero has not spoken of any other Buddha than the stability that comes from the cessation of the mind's movement. It is impossible to find another Buddha besides that, even if you search everywhere in the definitive tantras. The names of the Buddha of true meaning are inconceivable. That is taught in order to generate faith in sentient beings. It is said that in hundreds of millions of Jambudvipa (Earth), countless emanations are manifested. One should seek to teach the Dharma, etc., according to the individual inclinations of sentient beings.
Tibetan
་སྟོན།། དེ་ནི་དྲང་དོན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་གསུངས།། སངས་རྒྱས་གདགས་གཞི་དང་བཅས་པའི་ཡི་གེ་སྟེ། བཅུ་བཞི་པའོ།།།། རྣམ་དག་སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཡང་དག་སངསརྒྱས་བསྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་རྫས་སུ།། རྫས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་རང་སེམས་ཁྱད་པར འཕགས།། རང་རང་སེམས་རྫས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་འདི་རྟོགས་ན།། ཕྱི་ནང་སྣང་སྲིད་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀུན།། མ་ལུས་རྫས་སུ་གྱུར་བས་བསྒྲུབ་པ་ཆེ།། བློ་ཉིད་དངོས་པོར་གྱུར་བའི་རྣལ་འབྱོར་པ།། སྣང་བར་བདེ སྡུག་རྣམ་རྟོག་ཅི་སྐྱེས་ཀྱང།། ཐམས་ཅད་ངའི་རྫས་ཏེ་གུང་ན་མེད།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡེ་གནས་ལ།། རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྫས་དང་ལྡན།། ངང་ལ་གནས་པས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན།། རང་གི་རང་རྫས་རང་ལ་ཆེ།། བྱ་བ མེད་པའི་ཐབས་དག་དང།། བྱེད་པ་མེད་པའི་ཤེས་རབ་གཉིས།། གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་རྟོག་གྱུར་ན།། སྣང་བ་སྐུའི་བསྒྲུབ་རྫས་ཡིན།། སྒྲ་རྣམས་གསུང་གི་བསྒྲུབ་རྫས་ཡིན།། དྲན་རྟོག་ཐུགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་རྫས་ཡིན།། ཡེ་ནས་ལྷུན་ཀྱིས་གནས་པ་ལ།། རྟོགས་པས་ནོར་རམ་རྫས་དང་ལྡན།། དེ་ཉིད་རང་གནས་བསྒྲུབ་པ་པོ།། བསྒྲུབ་རྫས་ལྡན་ཞེས་སེམས་དཔས་གསུངས།། གལ་ཏེ་བསྒྲུབ་རྫས་དེ་མིན་ན།། རྫས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཅི བསོགས་ཀྱང།། འཁོར་བ་བསྒྲུབ་པའི་རྫས་སུ་གསུངས།། བསྒྲུབ་རྫས་བགྲང་བར་རིགས་པ་མིན།། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་སྤྲོས་དང་བྲལ།། བསྙེན་པ་ཡིན་ཏེ་སྙེན་པའི་མཆོག། དེ་རྟོགས་ཉེ་བའི་སྙེན་པའོ།། ངང་ལ གནས་པས་བསྒྲུབ་པའོ།། མངོན་གྱུར་བསྒྲུབ་པ་ཆེན་པོར་བཤད།། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་སྤྲོས་བྲལ་དེ།། སེམས་དཔས་རྫས་སུ་གསུངས་པ་ཡིན།། མ་རྟོགས་ནོར་རམ་རྫས་དང་བྲལ།། རྟོགས་ནི་རྫས་དང་ལྡན་ཞེས་བྱ། འཕགས་ཁྱོད་རྫས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་དེ་བསྟེན་ནས།། ཡུན་ཏུ་རྫས་མཆོག་འདི་དང་མ་བྲལ་ཅིང།། གལ་ཏེ་རྫས་མཆོག་འདི་དང་བྲལ་ན་ནི།། བསྐལ་བར་སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བར་འཁྱམས་ལ་རེ།། ཞེས་སོ། བསྒྲུབ་རྫས་ཀྱི་ཡི་གེ་སྟེ། བཅོ་ལྔ་པའོ།།།། བདག་མེད་སྤྲོས་བྲལ་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། ཐིག་ལེ་སྤྲོས་བྲལ་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ན།། བདག་གཞན་སྤྲོས་པ་རྣམ་རྟོགས་འགོགས་ཆེན་འདི།། ཕར་ལ་བསལ བས་སོལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ།། ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུ་ངང་གིས་ངོ་བོར་གཞོམ།། ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོར་གཅིག་པ་ལ།། བདག་གཞན་བར་ཆད་བགེགས་ཆེན་དེ་བྱུང་བས།། བགེགས་ཆེན་དེ་ཡིས་ཐམས་ཅད་དབང བསྒྱུར་ནས།། ཐམས་ཅད་བགེགས་སུ་མ་གྱུར་གང་ཡང་མེད།། དེ་བས་བདག་གཞན་འཛིན་པའི་བགེགས་དེ་ལས།། གཞན་དུ་
Chinese
示。那是正义的佛陀所说。包含佛陀施设之基础的文字，第十四个。 顶礼清净心之界。 为了成就真实佛陀的成就物， 物质之王自心尤为殊胜。 若能证悟各自心之物质王， 外内显有情众生的一切， 无余转为物质故成就大。 智慧成为实物的瑜伽士， 显现中无论生起乐苦分别念， 一切皆为我的物质，无有空隙。 自生智慧本然住， 证悟之智慧具物质。 安住于自性故是成就。 自己的自物对自己大。 无为之方便等， 无作之智慧二者， 若证悟二无别智慧， 显现是身的成就物。 声音皆是语的成就物。 忆念分别念是意的成就物。 本来任运安住者， 以证悟而增益或具物质。 彼即是自住成就者。 具成就物，菩萨如是说。 若非彼成就物， 物质一切无论积聚何， 说是成就轮回之物质。 成就物非可数。 本来任运成就离戏论。 是近取，是近取之最胜。 证悟彼是近取之近。 安住于自性故是成就。 现证说是大成就。 本来任运成就离戏论彼， 菩萨说是物质。 未证悟则贫乏或离物质， 证悟则说是具物质。 圣者您依止彼物质之王后， 长久不离此殊胜物质， 若离此殊胜物质， 将于劫中痛苦流转轮回。 如是说。成就物之文字，第十五个。 顶礼无我离戏论之自性。 顶礼明点离戏论之自性， 自他戏论分别念大障此， 向外排除非为清除， 一切法身自性中摧毁。 一切法身自性为一之时， 自他障碍大魔由此生， 彼大魔以一切作主后， 一切未成魔者亦无有。 是故从执着自他之魔中， 其他
English
Shows. That is what the Righteous Buddha said. The letter that includes the basis of the Buddha's designation, the fourteenth. I prostrate to the realm of pure mind. As an accomplishment for accomplishing the true Buddha, The king of substances, one's own mind, is particularly excellent. If one realizes this king of substances of one's own mind, All sentient beings, internal and external appearances, Completely transformed into substances, the accomplishment is great. The yogi whose intelligence has become an object, Whatever arises in appearance, whether happiness, suffering, or discrimination, All are my substances, there is no gap. Self-born wisdom is inherently present, The wisdom of realization is endowed with substance. Abiding in its own state is accomplishment. One's own substance is great for oneself. Methods without action, and The two wisdoms without action, If one realizes the non-dual wisdom, Appearance is the accomplishment of the body. All sounds are the accomplishment of speech. Memory and discrimination are the accomplishment of mind. For the one who is inherently spontaneously present, Realization enriches or is endowed with substance. That itself is the self-abiding accomplisher. "Endowed with accomplishment," said the Bodhisattva. If that is not the accomplishment, No matter what substances are accumulated, It is said to be the substance for accomplishing samsara. Accomplishment is not something to be counted. Inherently spontaneously accomplished, free from elaboration. It is approach, the best of approach. Realizing that is the close approach. Abiding in its own state is accomplishment. Manifestation is said to be great accomplishment. That which is inherently spontaneously accomplished, free from elaboration, The Bodhisattva said is substance. If not realized, it is impoverished or devoid of substance, Realization is said to be endowed with substance. Noble one, having relied on that king of substance, May you never be separated from this supreme substance for a long time, If you are separated from this supreme substance, You will wander in samsara suffering for eons. Thus it is said. The letter of accomplishment, the fifteenth. I prostrate to the selflessness, free from elaboration, of its own state. I prostrate to the essence, free from elaboration, of its own state, This great obstacle of self and other elaboration and discrimination, Eliminating outwards is not clearing away, All Dharmakaya destroys in its own nature. When all Dharmakaya nature is one, The great obstacle of self and other hindrance arises from this, After that great obstacle dominates everything, There is nothing that has not become an obstacle. Therefore, from the demon of clinging to self and other, Other