Tibetan
ངག་འདི་དང་བྲལ་བ་ན།། རྣམས་ཀྱང་ཐར་པ་མ་ཡིན་ནོ།། བུ་ཁྱོད དེ་འདྲའི་སྡུག་བསྔལ་འབྱུང་ང་རེ།། དེ་བས་འབད་པ་རྟོགས་པ་མ་བྲལ་བར།། སྐྱེས་བུ་ནད་ཀྱི་གདུངས་པ་ཇི་བཞིན་དུ།། རྟོགས་པ་ལྷང་ངེར་གཏན་དུ་མ་བྲལ་ཅིག།།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ངོ་བོ་རང་གི་ངང་ལ་ཕྱག འཚལ་ལོ།། རང་སེམས་ཀུན་བཟང་ངོ་བོ་ཆོས་ཉིད་རྟོགས་ནས་ནི།། བླང་དུ་མེད་པའི་ཉམས་བླངས་འདི་ལྟ་སྟེ།། གཅིག་ཏུ་རྟོགས་ནས་བློ་རྔོས་རྟོགས་མོས་ན།། ཉམས་སུ་ལེན་པས་སུ་ཡིན་བླང་བ་གང།། བློ་ཉིད དངོས་པོར་འགྱུར་བར་བྱང་བྱ་མེད།། སེམས་དེ་ཆོས་ཉིད་དང་དུ་གྱུར་ཙམ་ན།། སྒོམ་མཁན་གང་ཡིན་སྒོམ་དུ་ཅི་ཞིག་བསྒོམ།། ཆོས་ཉིད་ཡེ་འབྱམས་རྟོགས་ནས་མ་ཡེངས་ན།། ཡེ་འཇམ་ཆོས་ཉིད་དགོངས་པ་ཡིན པར་བཤད།། དཔེར་ན་ཉི་མ་མཁའ་ལ་ཤར་བ་ཡང།། འཆར་བའི་ཡུལ་ཅིག་ཚད་མར་བློར་བཞག་ནས།། འདིར་འཆར་འདིར་ནི་མི་འཆར།། འཕྱར་མཁན་བདག་ཏུ་དམིགས་པ་ག་ལ་ཡོད།། ཆོས་ཉིད་མཁའ་ལ རིག་པའི་ཉི་ཤར་བས།། ཆུ་ལ་ཆུ་བུར་ཐིམ་ནས་གནས་པ་ལ།། འདི་སྒོམ་འདི་མི་སྒོམ་བར་མ་གསུངས་སོ།། སྒོམ་ཡུལ་སྒོམ་མཁན་བཀག་པ་མ་ཡིན་ཡང།། བློ་རྡོས་ཕད་པས་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ གསལ།། རྟོགས་པས་རང་དབང་མེད་པར་སྒོམ་པའི་ཡུལ་དང་བྲལ།། འདིས་སྒོམ་འདི་སྒོམ་མེད་པས་ཆོས་དང་གང་ཟག་རྟོགས།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་བྲལ་བས་ཉོན་མོངས་དུག་གསུམ་ལོག། དུག་གསུམ་མ་བཅད ལོག་པས་སྐུ་གསུམ་མ་བསྒྲུབ་གྲུབ།། དེ་བས་སྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྒོམ་བ་ཆེ་བ་མཆོག། སྐྱོན་ཡོན་བྱ་བྱེད་རེ་དགོས་མེད་པས་ཆེ།། དགག་སྒྲུབ་ཡིད་ཀྱི་གཡོ་བ་བྲལ་བས་ཆེ།། ཆེ་བ་ལྔ་དང་ལྡན་པས་ཉོན་མོངས་ལྔ་དང བྲལ།། ལྔ་བྲལ་ཉོན་མོངས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད།། སྐུ་ལྔ་ལྷུན་གྲུབ་ཡོན་ཏན་མ་ལུས་རྫོགས།། དེ་བས་སྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྒོམ་པ་ཆེ།། དེ་ལས་གཞན་དུ་བློ་རྡོས་མ་ཕྲད་དེ།། སེམས་དེ་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་མ་གྱུར་པས།། སྒོམ་མེད་སྐྱོན་ཡོན་ལ་སོགས་གོང་དུ་སྨོས་བཞིན་སྨྲ།། བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ལྷོག་པའི་མཐུ་མེད་པར།། ཐ་མལ་ཚིག་གི་ཐན་པ་ཉོན་མོངས་རྒྱུ།། ཡུལ་སེམས་གཉིས་སུ་མེད་པར་མ་རྟོགས་པར།། ཇི་སྐད་སྨྲས་ཀྱང གླང་ཆེན་འདམ་ཚུད་འདྲ།། གྲོལ་བར་འདོད་པས་དེ་རང་ཉིད་ཀྱིས་འཆིང།། འདོད་པ་མེད་པར་འདོད་པ་དེ་རང་འདོད་པ་སྟེ།། ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་དེ་དུས་ཉིད་དུ་རྫོགས།། བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ཡིད་ཀྱི་བར་དུ ནི།། ཅི་ལྟར་འདོད་ཀྱང་འཆིང་སྟེ་མི་འདོད་ན་ཡང་འཆིང།། སྐྱོན་མེད་འདོད་ན་དེ་རང་སྐྱོན
Chinese
远离此语之时，诸法亦非解脱。孩子你啊，那样的痛苦将会生起。因此努力不要远离证悟。如人身受疾病折磨一般，证悟明朗切莫须臾分离。顶礼金刚萨埵自性本然。自心普贤本体证悟法性后，无需取舍之修持如是行持。若于一味证悟后，以分别念而生信，修持之时谁是谁之取舍？心识本身，无有转变成实物之必要。心若融入法性之中，谁是修行者？又修何法？若能证悟法性本初周遍，而不散乱，则谓此乃本初寂静法性之意趣。譬如太阳升于空中，若将生起之处，执为量度，于此处生起，于此处不生起，执持者又怎会有我执？法性空中，智慧之日升起时，如水泡融入水中一般安住，未曾说过此修彼不修。虽未遮止所修与能修，然以分别念遮蔽，法性自性中显现。以证悟故，不由自主远离所修之境。以此修，此不修，则于法与补特伽罗生起分别。远离过患与功德，则烦恼三毒消退。三毒未断，消退故，三身亦未成就。因此，无修之修乃为殊胜中之至上。无需取舍善恶，乃为殊胜。远离取舍，心之动摇，乃为殊胜。具足五大殊胜，故远离五种烦恼。远离五者，烦恼之名亦不存。五身任运成就，功德无余圆满。因此，无修之修乃为殊胜。除此之外，若未以分别念相触，心未融入法性之中，则如前所说，说无修之过患等。无有破除我他执着之威力，庸常之语如旱雷，乃烦恼之因。若未证悟境与心二者无别，无论如何言说，亦如大象陷于泥潭。欲求解脱，反为自身所缚。无有希求，此无求即是希求，一切烦恼于彼时圆满。我他执着于心中，无论希求与否，皆为束缚。若欲无过，此即是过。
English
When separated from this speech, all are not liberation either. Child, such suffering will arise. Therefore, strive not to be separated from realization. Like a person suffering from the torment of illness, may realization be clear and never separate. I prostrate to the essence of Vajrasattva, the natural state of oneself. Having realized that one's own mind is the essence of Samantabhadra, the nature of reality, this is how to practice without anything to accept or reject. If, after realizing oneness, one believes in it with discriminating mind, who is the one who accepts or rejects during practice? Mind itself does not need to be transformed into an object. As soon as the mind becomes one with the nature of reality, who is the meditator and what is there to meditate on? If one realizes the primordially pervasive nature of reality and does not stray, it is said that this is the intention of the primordially peaceful nature of reality. For example, when the sun rises in the sky, if one holds the place of rising as a measure, saying it rises here and does not rise here, how can the holder have self-grasping? When the sun of wisdom rises in the sky of the nature of reality, it abides like a bubble dissolving into water, and it has not been said that this is meditation and that is not meditation. Although the object of meditation and the meditator are not blocked, the nature of reality is revealed in its own state by the discriminating mind. Because of realization, one involuntarily separates from the object of meditation. By meditating on this and not meditating on that, one distinguishes between Dharma and individuals. Separated from faults and virtues, the three poisons of affliction are reversed. If the three poisons are not cut off, and because of their reversal, the three bodies are not accomplished. Therefore, meditation without meditation is the greatest of all excellences. It is great because there is no need to accept or reject faults and virtues. It is great because it is free from the movement of the mind of acceptance and rejection. Because it possesses five great excellences, it is free from the five afflictions. Being free from the five, there is not even a name for the activity of affliction. The five bodies are spontaneously accomplished, and all the qualities are completely fulfilled. Therefore, meditation without meditation is great. Apart from that, if one does not encounter discriminating mind, and the mind does not become one with the nature of reality, then, as mentioned above, one speaks of the faults of non-meditation, and so on. Without the power to dispel the clinging to self and other, ordinary words are like thunderbolts, which are the cause of affliction. If one does not realize that object and mind are inseparable, no matter what one says, it is like an elephant sinking into the mud. Desiring liberation, one binds oneself. Without desire, that desire itself is desire, and all afflictions are complete at that time. In the space of the mind of clinging to self and other, whether one desires it or not, it is a bondage. If one desires no fault, that itself is a fault.
Tibetan
་ཡིན་ཏེ། རྣམས་ཀྱང་འཁོར་བའི་མཐའ་ལས་གྲོལ་བ་མེད།། དེ་བས་ཡུལ་སེམས་གཉིས་མེད་རྟོགས་ཙམ་ན།། ཉམས བླངས་ཅི་ལྟར་བླངས་ཀྱང་གྲོལ་ལོ་ཞེས།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ངེས་པར་གསུངས་པ་ཡིན།། བདག་གཞན་འདུ་ཤེས་ངང་གིས་དབེན་པས་ན།། སྣང་སྲིད་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་དགོངས་པ་ཡིན།། ཡེ་ནས་ཡིན་པའི་དོན དེ་རབ་རྟོགས་ན།། ཅི་ལྟར་རུང་སྐལ་ལྡན་ཉམས་སུ་ལོང།། ཞེས་སྣང་སྟེ། ཉམས་སུ་བླང་བའི་ཡི་གེ་སྟེ།། བཞི་པའོ།། རྣམ་དག་ཡེ་ཤེས་ངང་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ།། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་འདུས་མ་བྱས་ཡིན་ཏེ།། ཆོས ཉིད་སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་འདུས་མ་བྱས།། བསྒྲུབས་ནས་གྲུབ་ཅིང་ཐོབ་མ་ཡིན་ཏེ།། ཡེ་ནས་ཡིན་པའི་དོན་དེ་རབ་རྟོགས་ནས།། རྟོགས་པས་བརྟན་པ་དེ་ལས་མི་གཡོ་ཞིང།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ངང་གིས་གནས་པ ལ།། རྟོག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་ཤར་བ་བཞིན།། རྟོགས་པའི་ཤུགས་ཀྱི་ཀླུང་དུ་གནས་པ་ལས།། སྟོབས་ཀྱིས་བརྟན་པ་འབྲས་བུའི་མཆོག་ཏུ་བཤད།། ངོ་བོ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད།། སངས་རྒྱས་གནས སྐབས་བཞི་རུ་དབྱེ་བ་ཙམ།། ཅི་སྟེ་འདུས་མ་བྱས་ཤིང་བདག་གཞན་དབྱེན།། དེ་བས་ཐོབ་ཏུ་མེད་པས་འབྲས་བུ་ཐོབ།། དང་པོའི་གནས་ལུགས་མེད་པའི་གནས་ལུགས་ཏེ།། གཉིས་མེད་རྟག་ཏུ་མེད་པའི་རྟོག་པས རྟོགས།། གསུམ་པ་ལྟ་རུ་མེད་པའི་ལྟ་བ་དེ།། བཞི་པ་སྒོམ་དུ་མེད་པའི་སྒོམ་པས་བསྒོམས།། ལྔ་པ་ཐོབ་ཏུ་མེད་པའི་འབྲས་བུ་དེ།། དྲུག་པ་སྒོམ་དུ་མེད་པའི་མཁྱེན་པ་ཤར།། རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་འབྲས བུའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས།། འབྲས་བུ་ངོ་བོ་ཡེ་ནས་ཡིན་བས་ན།། རྟོགས་པས་ཐོབ་ཅེས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་གསུངས།། དཔེར་ན་མ་ཧ་ར་ཙའི་བུ་བཞིན་ནོ།། ཐ་གུ་སྤྲུལ་ལ་སོགས་པ་ཅི་བཞིན་ནོ།། ཡེ་ནས་གཟུང འཛིན་དབེན་ཞིང་འདུས་མ་བྱས།། ཡིན་པ་ངང་གིས་བཟུང་འཛིན་འདུས་མ་བྱས་འཁྲུལ།། ངང་གིས་གཟུང་འཛིན་དག་ཅིང་འདུས་མ་བྱས་རིག་པས། སྤངས་ནས་ཐོབ་པ་མེད་དེ་འབྲས་བུའི་མཆོག་ཏུ་གསུངས།། དེ ཡང་སངས་རྒྱས་དེ་མེད་སེམས་ཅན་མེད།། དེ་རྟོགས་བརྟན་ནས་ཡིན་ཀྱི་གཡོ་བ་བྲལ།། ཐ་སྙད་འདུ་ཤེས་རྡུལ་ཙམ་མི་སྐྱེ་ན།། མཐར་ཐུག་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཐོབ།། དང་པོ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང དེ།། ཉི་མ་ཅིག་ལ་ཆ་བཅུར་གནས་པ་ལ།། ཆ་ཅིག་ཡེ་ཤེས་ཐ་མལ་ཆ་དགུ་སྟེ།། རིམ་གྱིས་མ་སྤངས་མ་བསྒྲུབས་བཅུ་འགག་པ།། གསང་སྔགས་འབྲས་བུ་ཐོབ་ཚུལ་དེ་ལྟར་ཐོབ།། དང་པོ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་རང འབྱུང་དེ།། སྣང་བ་ཤར་ཤས་མུན་པ་རླག་པ་
Chinese
是啊！但它們也無法從輪迴的邊界中解脫。因此，只要稍微了悟境與心無二，無論如何修持都會解脫，金剛薩埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།）肯定地這麼說。由於自他之念自然空寂，顯現世間是金剛薩埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།）的意旨。如果徹底了悟本來如是之義，無論如何，有緣者都能受用！如是顯現，這是受用的文字，第四（部分）。向完全清淨的智慧自性頂禮！果是佛陀，非造作而成，法性、心性本來非造作。不是修成或獲得的，如果徹底了悟本來如是之義，以了悟而堅定，不從此動搖，在自生智慧自然安住之時，如思維的智慧自生顯現一般，從安住於了悟之力的河流中，以力量而堅定，被說是果的殊勝。本質是自生智慧，沒有增減，只是將佛陀的狀態分為四種。如果不是非造作，又沒有自他之分，因此，因為無可獲得而獲得果。第一的狀態是無有狀態的狀態，以無二、非恆常的思維來了悟。第三是無可觀看的見地，第四是以無可修持的修持來修持。第五是無可獲得的果，第六是無可修持的智慧生起。金剛薩埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།）說這是果的殊勝。果的本質本來如是，金剛薩埵（藏文：རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།）說以了悟而獲得。例如摩訶羅剎（梵文：Maharaksasa）之子一般。如繩索變幻等一般。本來能所空寂且非造作，是本來自然能所非造作的錯覺。自然能所清淨且非造作的覺性，不是捨棄後獲得，而是被說是果的殊勝。而且，沒有佛陀，也沒有眾生。了悟此點而堅定，不為所動。如果名言概念連微塵都不生起，就如此獲得究竟的果。第一，了悟的智慧自生，如一日分為十分，一分是平凡的智慧，九分是逐漸不捨棄、不修持而止息，密咒如此獲得果。第一，了悟的智慧自生，顯現增強，黑暗消失
English
Yes! But they also cannot be liberated from the boundary of samsara. Therefore, just by realizing the non-duality of object and mind, no matter how one practices, one will be liberated, Vajrasattva (Tibetan: རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།) definitely said so. Since the notion of self and other is naturally empty, the appearing world is the intention of Vajrasattva (Tibetan: རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།). If one thoroughly understands the meaning of being originally so, no matter what, the fortunate ones can enjoy it! Thus it appears, this is the text for practice, the fourth (part). I prostrate to the nature of completely pure wisdom! The fruit is Buddha, not made, Dharma-nature, mind-nature are originally not made. It is not accomplished or obtained by practice, if one thoroughly understands the meaning of being originally so, with understanding being firm, not moving from it, when self-born wisdom naturally abides, like the wisdom of thought naturally arising, from abiding in the river of the power of understanding, being firm with strength is said to be the supreme of fruits. The essence is self-born wisdom, without increase or decrease, just dividing the state of Buddha into four. If it is not unmade, and there is no distinction between self and other, therefore, because it cannot be obtained, the fruit is obtained. The first state is the state of no state, understanding with non-dual, non-eternal thought. The third is the view of no view, the fourth is practicing with no practice. The fifth is the fruit that cannot be obtained, the sixth is the wisdom that cannot be practiced arises. Vajrasattva (Tibetan: རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།) said this is the supreme of fruits. The essence of the fruit is originally so, Vajrasattva (Tibetan: རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ།) said it is obtained by understanding. Like the son of Maharaksasa (Sanskrit: Maharaksasa). Like rope illusions and so on. Originally the grasped and grasper are empty and unmade, it is the illusion of the naturally grasped and grasper being unmade. Naturally the grasped and grasper are pure and unmade awareness, it is not obtained after abandoning, but is said to be the supreme of fruits. Moreover, there is no Buddha, and there are no sentient beings. Understanding this and being firm, not being moved. If not even a speck of conventional concept arises, then the ultimate fruit is obtained in this way. First, the wisdom of understanding is self-born, like dividing one day into ten parts, one part is ordinary wisdom, nine parts are gradually not abandoned, not practiced, and ceasing, mantra obtains the fruit in this way. First, the wisdom of understanding is self-born, appearance increases, darkness disappears