Tibetan
་གང་ཤེས་པ། །ཡང་དག་ངེས་པར་ཉན་པར་གྱིས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད། །སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དངོས་པོ་མེད། །སེམས་ཀྱི་འབྲས་བུ་མ་བཅོས་པ། །སེམས་ཀྱི་སྐུ་ནི་སངས་རྒྱས་ལ། །སེམས་ཀྱི་གསུང་ནི་བརྟགས་པ་ཡིན། །སེམས་ཀྱི་ཐུགས་ནི་གོ་བ་སྟེ། །སེམས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ མི་ཟད་པ། །སེམས་ཀྱི་ལས་ནི་ལྷུན་གྲུབ་པའོ། །དེ་ཡང་མི་འགྱུར་རྡོ་རྗེ་སྟེ། །འཕགས་པའི་འཕགས་པ་རྡོ་རྗེའི་སྐུ། །སྐུ་ཡི་རྡོ་རྗེ་བརྗིད་པ་ཆེ། །གསུང་གི་རྡོ་རྗེ་བསྟན་པ་ཆེ། །ཐུགས་ཀྱི་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེ། །ཡོན་ཏན་རྡོ་རྗེ་ལེགས་པ་ཆེ། །ཕྲིན་ལས་རྡོ་རྗེ་གྲུབ་པ་ཆེ། །དེ་ཡི་གོང་ན་སངས་རྒྱས་མེད། །ཆེ་བ་འདི་ལ་སུ་གནས་པ། །རྣལ་འབྱོར་དེ་ནི་སྐལ་བ་བཟང་། །བཟང་བ་མ་ཡིན་དེ་ཉིད་ཡིན། །ངེས་པའི་སངས་རྒྱས་གཅིག་ལས་མེད། །དོན་ལ་ངེས་པའི་ས་ཚད་ལ། །སེམས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ལ་བཅོས་པ་མེད་པར་གཞོག །དེ་ཡི་གང་ན་ཆེ་བ་མེད། །ཡང་དག་ངེས་པར་དེ་ལ་གནན། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ཡེ་ནས་ཆེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གཉིས་པའོ།། །།དེ་ནས་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བ་འདི་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་མེད་སྟེ། །སྐྱོན་ཉིད་དག་པར་མ་རྟོགས་ན། །ཡོན་ཏན་དག་པ་གང་ནས་རྙེད། །སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཤེས་ན། །སྤང་ཞིང་བསལ་བར་བྱ་བ་མེད། །སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་པའི་ཕ་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་སྐྱོན་ལས་བྱུང་། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་སྐྱོན་གྱི་བུ། །སྐྱོན་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཤེས་ན། །སངས་རྒྱས་མིན་པ་གཅིག་ཀྱང་མེད། །ཡོན་ཏན་ཉིད་ཀྱང་སྐྱོན་ཡིན་ན། །སྤང་བར་བྱ་བ་གང་ཡང་མིན། །ཅིར་སྣང་སངས་རྒྱས་མཛད་སྤྱོད་ལ། །དེ་ལ་སྨད་པར་ཅི་སྟེ་བྱ། །བདུད་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་ཤེས་ན། །དེ་ལ་རྟོགས་པའི་རྫས་ཅི་ཡོད། །མ་རིག་པ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་མ་རིག་པ་ཡང་དག་པའོ། །རྨོངས་པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་རྨོངས་པ་ཡང་དག་པའོ། །འཁྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་འཁྲུལ་པ་ཡང་དག་པའོ། །བསླད་པ་ཐམས་ ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་བསླད་པ་ཡང་དག་པའོ། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་ཉེས་པ་ཡང་དག་པའོ། །དུག་ལྔ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་དུག་ལྔ་ཡང་དག་པའོ། །འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི
Chinese
凡所知晓的，请如实谛听。心之自性无生，心之体性无物，心之果无造作，心之身即是佛，心之语即是思，心之意即是理解，心之功德 无尽，心之业即是任运成就。那也是不变金刚，圣者中的圣者金刚身。身之金刚威严盛大，语之金刚教法盛大，意之金刚执持盛大，功德金刚善妙盛大，事业金刚成就盛大。在那之上没有佛，谁安住于此伟大之中？那瑜伽士即是幸运者，不是幸运者，那就是它本身。除了唯一的决定之佛外别无他者，于意义上决定之地的界限上，心之体性是怎样的？于其上无造作地安住，于其上无有伟大之处，如实决定地安住于其上。于普贤王如来伟大处自性安住之续中，身语意功德事业本自伟大之品第十二。然后宣说了过患与功德本自伟大。于完全清净之行境中，过患与功德二者皆无，若未了悟过患本身即是清净，又从何处寻得清净之功德？若知过患本身即是功德，则无须断除与去除。在断除过患的彼岸，甚至没有名为“佛”的事物。三世诸佛皆从过患中生起，金刚萨埵是过患之子。若知过患本身即是佛，则无一不是佛。若功德本身即是过患，则无有任何需要断除。无论显现为何，在佛之事业行持中，为何要对其进行诽谤？若知魔本身即是佛，则有何可证悟之物？无明也是我菩提心，因此无明也是正确的。所有愚痴也是我菩提心，因此愚痴也是正确的。所有错乱也是我菩提心，因此错乱也是正确的。所有欺骗 也是我菩提心，因此欺骗也是正确的。所有过失也是我菩提心，因此过失也是正确的。五毒也是我菩提心，因此五毒也是正确的。轮回与恶趣也是我菩提心
English
Whatever is known, listen carefully and truly. The nature of mind is unborn, the characteristic of mind is without substance, the fruit of mind is unconditioned, the body of mind is the Buddha, the speech of mind is thought, the mind of mind is understanding, the qualities of mind are unexhausted, the action of mind is spontaneous accomplishment. That is also the unchanging vajra, the vajra body of the noble ones. The vajra of the body is greatly majestic, the vajra of speech is greatly taught, the vajra of mind is greatly held, the vajra of qualities is greatly excellent, the vajra of action is greatly accomplished. There is no Buddha above that, who abides in this greatness? That yogi is fortunate, not fortunate, that is it itself. There is only one definite Buddha, on the level of definite meaning, what is the characteristic of mind like? Rest on it without fabrication, there is no greatness on it, truly and definitely rest on it. From the tantra of self-abiding in the greatness of Samantabhadra, the twelfth chapter on the body, speech, mind, qualities, and actions being inherently great. Then he taught about the inherent greatness of faults and qualities. In the realm of completely pure conduct, there is no fault or quality, if one does not realize that fault itself is pure, where can one find pure qualities? If one knows that fault itself is a quality, then there is nothing to abandon or remove. Beyond the abandonment of faults, there is not even the name of "Buddha." The Buddhas of the three times arise from faults, Vajrasattva is the son of faults. If one knows that fault itself is the Buddha, then there is not one that is not the Buddha. If quality itself is also a fault, then there is nothing to abandon. Whatever appears, in the actions of the Buddha, why should one criticize it? If one knows that the demon itself is the Buddha, then what is there to realize? Ignorance is also my bodhicitta, therefore ignorance is also correct. All delusion is also my bodhicitta, therefore delusion is also correct. All confusion is also my bodhicitta, therefore confusion is also correct. All deception is also my bodhicitta, therefore deception is also correct. All faults are also my bodhicitta, therefore faults are also correct. The five poisons are also my bodhicitta, therefore the five poisons are also correct. Samsara and the lower realms are also my bodhicitta.
Tibetan
་སེམས་ཡིན་པས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ཡང་དག་པའོ། །དེ་ལྟར་ན་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཡིན་པས་སྐྱོན་ཐམས་ཅད་ཡང་དག་པའོ། །རིག་པ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །ཡེ་ཤེས་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །ལེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །སེམས་ཅན་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །མཐོ་རིས་དང་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཡང་ང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན།སངས་རྒྱས་བྱ་བའི་མིང་ཡང་མེད་དོ། །མ་རིག་པ་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། རིག་པ་གང་ནས་བཙལ། མ་དག་པ་ཉིད་དག་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། དག་པ་གང་ནས་བཙལ། ཉེས་པ་ཉིད་ལེགས་པ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ལེགས་པ་ཉིད་གང་ནས་བཙལ། འཁོར་བ་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་ཤེས་ན། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་གང་ནས་བཙལ། ངན་སོང་ཉིད་མཐོ་རིས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། མཐོ་རིས་གང་ནས་བཙལ། སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། སངས་རྒྱས་གང་ནས་བཙལ། རྒྱུ་ཉིད་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་ཤེས་ན། འབྲས་བུ་གང་ནས་བཙལ། རྟོག་པ་ཉིད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་གང་ནས་བཙལ། སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་པར་ཤེས་ན། ཡོན་ཏན་གང་ནས་བཙལ། དེ་ཡང་རང་གི་སེམས་ཡིན་ན། སྤང་ཞིང་དོར་བ་དང་བླང་ཞིང་སྤྱད་པའི་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། སྐྱོན་ཡེ་ནས་ཆེ་བས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རག་མ་ལུས་སོ། །ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བས་ནི་འབྲས་བུ་ལ་རྟེན་མི་འཆའོ། །ཆེ་བའི་ཆེ་བས་ཆུང་ངུའི་ མིང་མེད་དོ། །བཟང་པོའི་བཟང་པོ་ཡིན་པ་ལ། རྒྱལ་པོའི་རྒྱལ་པོ་ཡིན་པས་ངན་པ་དང་ཞེན་པའི་མིང་མེད་དོ། །བདེའོ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ཐུགས། །དག་གོ་རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས། །རང་གི་དོན་དུ་རང་སྦྱོར་བས། །མཆོད་པ་བཀུར་སྡི་རང་ལ་བྱ། །རང་གི་དགོངས་པ་རང་གསལ་བས། །རྣམ་དག་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་ངང་། །རྣལ་འབྱོར་རྣམ་དག་ངེས་པ་ཞེས། །འདི་ལ་བསྐྱར་ན་ངེས་པ་བསྟན། །འདི་ནི་རྣམ་དག་ངེས་པའི་ས། །གང་ཞིག་ཚོལ་འདོད་འདི་ལ་ཉོན། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཆེ་བ་ལ་རང་གནས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་ཡེ་ནས་ཆེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།། །།དེ་ནས་འཁོར་བ་དང་ངན་སོང་ཡེ་ནས་ཆེ་བ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །འཁོར་བ་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན། །སངས་རྒྱས་བྱ་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །ངན་སོང་མེད་པའི་སྔོན་རོལ་ན། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཡོངས་མི་བཞུགས། །སངས་རྒྱས་ཡང་དག་བསྟན་པ་ནི། །འཁོར་བ་ངན་
Chinese
因为是心，所以轮回和恶趣也是正确的。这样一来，所有的过失也是我菩提心，所以所有的过失也是正确的。觉性也是我菩提心。智慧也是我菩提心。功德也是我菩提心。所有善妙也是我菩提心。佛也是我菩提心。众生也是我菩提心。天界和涅槃也是我菩提心。在没有过失和功德之前，连佛的名号也没有。如果知道无明本身就是觉性，那么从哪里寻找觉性？如果知道不净本身就是清净，那么从哪里寻找清净？如果知道罪过本身就是善妙，那么从哪里寻找善妙？如果知道轮回本身就是涅槃，那么从哪里寻找涅槃？如果知道恶趣本身就是天界，那么从哪里寻找天界？如果知道心本身就是佛，那么从哪里寻找佛？如果知道因本身就是果，那么从哪里寻找果？如果知道分别念本身就是法界，那么从哪里寻找法界？如果知道过失本身就是功德，那么从哪里寻找功德？如果那也是自己的心，那么有什么需要舍弃和抛弃，以及接受和实践的理由呢？因为过失本来就大，所以完全不依赖于果。因为功德本来就大，所以不依赖于果。因为大的大，所以没有小的名字。 因为是好的好，因为是国王的国王，所以没有坏和执着的名字。快乐啊，大丈夫的心！清净啊，完全清净的菩提心！为了自己的利益而自己努力，供养和恭敬自己。因为自己的意念自己明了，所以在完全清净大丈夫的境界中。瑜伽完全清净的定解，如果对此重复，就显示了定解。这是完全清净的定解之地。谁想要寻找，就听这个。在普贤大者中，安住于自性的续部中，过失和功德本来就大的章节，第十三。 然后，关于轮回和恶趣本来就大，这样说道：在没有轮回之前，没有叫做佛的东西。在没有恶趣之前，如来完全不住留。佛陀正确地教导说，轮回恶
English
Because it is mind, therefore samsara and the lower realms are also correct. In that way, all faults are also my Bodhicitta, so all faults are also correct. Awareness is also my Bodhicitta. Wisdom is also my Bodhicitta. Qualities are also my Bodhicitta. All goodness is also my Bodhicitta. Buddha is also my Bodhicitta. Sentient beings are also my Bodhicitta. Heaven and Nirvana are also my Bodhicitta. Before there were faults and qualities, there was not even the name of Buddha. If one knows that ignorance itself is awareness, then where does one seek awareness? If one knows that impurity itself is purity, then where does one seek purity? If one knows that faults themselves are virtues, then where does one seek virtues? If one knows that samsara itself is Nirvana, then where does one seek Nirvana? If one knows that the lower realms themselves are heaven, then where does one seek heaven? If one knows that mind itself is Buddha, then where does one seek Buddha? If one knows that cause itself is effect, then where does one seek effect? If one knows that conceptual thought itself is the Dharmadhatu, then where does one seek the Dharmadhatu? If one knows that faults themselves are qualities, then where does one seek qualities? If that is also one's own mind, then what reason is there to abandon and discard, and to accept and practice? Because faults are inherently great, they do not depend on the result at all. Because qualities are inherently great, they do not rely on the result. Because of the greatness of greatness, there is no name for smallness. Because it is the good of good, because it is the king of kings, there is no name for bad and attachment. Happy is the mind of the great being! Pure is the completely pure Bodhicitta! By applying oneself for one's own benefit, offer and respect oneself. Because one's own intention is self-illuminating, in the state of a completely pure great being. Yoga, the completely pure certainty, if repeated, shows certainty. This is the place of completely pure certainty. Whoever wants to seek, listen to this. From the lineage of abiding in itself in the great Samantabhadra, the thirteenth chapter, which is about faults and qualities being inherently great. Then, regarding samsara and the lower realms being inherently great, it was said thus: Before there was samsara, there was no such thing as Buddha. Before there were lower realms, the Tathagata did not dwell at all. The Buddha correctly taught that samsara is evil.