Tibetan
ཞག་ལ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་རྟོག་མི་རྟག་པས། །ཐ་མལ་འདུ་ཤེས་སྤངས་ཙམ་ལས། །མཉམ་རྟོག་མཉམ་པར་སྦྱར་བ་མིན། །ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོའི་ས་ཉིད་ལ། །དུས་རིངས་སྦྱར་ནས་འགྲུབ་དུ་རུང་། །བྱུང་ཚོར་རྗེས་སུ་སེམས་གཏོང་ཞིང་། །ཏིང་འཛིན་རོ་ལ་ཆགས་གྱུར་ན། །རྟག་ཆད་མུ་གཉིས་མཐའ་མི་སེལ། །མ་རབས་བུས་པ་མཐའ་མའི་སེམས། །འདུ་ཤེས་མེད་པའི་ཁྲོད་དུ་སྐྱེ། །རེ་དོགས་སེམས་ལ་མི་གནས་པར། །ཡང་དག་དམིགས་མེད་དོན་བསྒོམ་སྟེ། །ཅི་ལའང་མི་སེམས་མི་དམིགས་ཤིང་། །གང་ཡང་མི་འཆོས་མཉམ་གཞག་ནས། །རྡུལ་ཙམ་འཛིན་པའི་སེམས་མེད་པ། །དེས་ཀྱང་ཆོས་དབྱིངས་དམ་པ་ནི། །སྐྱེ་མེད་མ་བཅོས་ཤེས་རབ་ཀློང་། །དུས་གསུམ་མཆོག་གསུམ་སྐུ་གསུམ་དང་། །ཡེ་ཤེས་བྷ་གར་གཏིང་འགག་པའི། །མཆོག་གི་སྙིང་པོ་ཕྲེང་ལྡན་གྱིས། །ཀུན་འབྱུང་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་ནི། །མཐོང་མིན་སྙམ་དུ་རུང་བ་མིན། །ལོག་རྟོག་མཚན་མ་ཐམས་ཅད་ལ། །འདུ་ཤེས་མཚན་མ་མི་འབྱུང་ཞིང་། །རྩེ་གཅིག་དོན་ལ་མི་གཡེང་བར། །ཆ་མཉམ་ཀུན་མཉམ་ཞིང་མཉམ་ན། །ཞི་གནས་ཚུལ་ནི་དེ་ན་ཡོད། །སྣ་ཚོགས་འཁོར་བའི་རང་བཞིན་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མ་མེད་ཤེས་ཏེ། །གཅིག་མེད་དུ་མ་མི་བསྒྲུབ་པར། །གཅིག་ལ་དུ་མ་ཡོད་བྱས་ནས། །རྟག་ཆད་མུ་གཉིས་བསལ་བའི་ཕྱིར། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་གཞུང་བཀོད་ནས། །གྲུབ་མཐའ་ཀུན་རྫོབ་སོ་སོ་ཡིས། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་མཐའ་འཛིན། །ཆོས་རྣམས་སྒྱུ་མར་ཡིད་ཆེས་ཤིང་། །ཡེ་ཤེས་ཕྲེང་ཐོགས་ཀུན་ལྡན་པ། །ས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་གནས། །བསམ་དུ་མེད་པའི་དོན་དེ་ལ། །རྒྱལ་བས་བསམ་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡོན་ཏན་ཆེན་པོའི་བསམ་གཏན་ནི། །བསམ་གཏན་ཉིད་ལས་བསམ་དུ་མེད། །མ་བསམས་མ་སྦྱངས་ཆོས་ བཞིན་དུ། །ཕྲ་བའི་སྒོ་མོར་མིང་བཏགས་ཤིང་། །སེམས་ཀྱི་དབེན་པས་ལམ་ཚོལ་ཞིང་། །དགོན་པའི་རྒྱུད་དུ་དབེན་འཛིན་ཏེ། །བརྟགས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་འགྱུར་བསྒོམ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མིང་བཏགས་ཤིང་། །དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་སེལ། །འཇིག་རྟེན་འདི་ལ་འབྱུང་ངོ་ཞེས། །བླང་དོར་བྲོད་པ་མཆོག་ཏུ་བསྐྱོད། །དེ་ཡང་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི། །མིང་ཚིག་བསམ་གཏན་ལས་འདས་ཏེ། །ཡང་དག་སངས་རྒྱས་ལམ་རིང་བས། །དེ་ལ་གནས་པར་མི་བྱའོ། །མིང་ཙམ་ཚིག་གིས་འཛིན་པ་ནི། །སྔགས་ཀྱི་ཚུལ་ནི་མི་འབྱུང་སྟེ། །མ་སྐྱེས་པ་ཡི་ཆོས་འདི་ནི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཅན། །མི་དམིགས་རྣམ་པར་མི་རྟོག་ལས། །ཡེ་ཤེས་སངས་རྒྱས་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་
Chinese
ཞག་ལ། 意之分别念无常故，仅舍弃庸常之念，非将等同之念平等结合。于智慧精要之地性上，长期结合亦可成就。随已生之感受而放纵心，若贪执禅定之味，不断常断二边。劣子末端之心，生于无念之中。不于希忧住于心，如实无缘而修义，于何亦不思不缘，任何亦不修正而等持，无有执取微尘之心，彼亦法界胜妙者，无生无作智慧界。三时三宝三身与，智慧宝藏深邃者，殊胜心要具鬘者，普生智慧之王，非可思为不见。于所有邪念相，不生念相，不散乱于专注义，若等分普等且平等，寂止之理即在于此。于种种轮回自性，知无一与多，不立无一与多，于一作有多，为断常断二边故，设立二谛之论，各别世俗之宗派，以自性而执宗派。诸法信为幻化，具足一切智慧鬘，住于地与波罗蜜多。于不可思议之义，胜者为不可思议故，大功德之禅定，非从禅定而可思议。未思未修如法般，于微细之门名安名，以心之寂静寻路，于寂静之传承执寂静，若考察则成分别念修。于因与果安立名，善恶二者皆分别断除。于此世间将生云，取舍勤奋极超胜。彼亦无上菩提之，名句超离于禅定，真实佛陀路遥远，不应住于彼。仅以名句执取者，咒之理则不生，未生之此法，乃自性之差别。从不缘不分别，智慧佛陀极生起。佛陀不生
English
Zhak L. Because the mind's conceptual thoughts are impermanent, merely abandoning ordinary perceptions does not mean equally uniting equal thoughts. On the very ground of the essence of wisdom, it is possible to achieve accomplishment by applying time extensively. If the mind is let loose following arising sensations, and one becomes attached to the taste of samadhi, the extremes of permanence and annihilation will not be eliminated. The mind of a degenerate person at the end arises in the midst of non-conceptuality. Without dwelling on hope and fear in the mind, contemplate the meaning of true non-objectification. Without thinking or fixating on anything, and without altering anything, remain in equipoise. Without a mind that grasps even a particle, even that is the supreme Dharmadhatu, the unborn, unconditioned expanse of wisdom. The three times, three jewels, three bodies, and the depths of the wisdom bhaga, the supreme essence possessed of a garland, the king of wisdom who is the source of all, should not be thought of as unseen. In all wrong thoughts and signs, conceptual signs do not arise, and without being distracted from the single-pointed meaning, if it is equally divided, universally equal, and equal, then the nature of peaceful abiding is there. In the nature of various samsaric existences, knowing that there is neither one nor many, without establishing neither one nor many, by making many exist in one, in order to eliminate the two extremes of permanence and annihilation, the treatises of the two truths are established. Each of the conventional philosophical tenets holds to a philosophical position through its own nature. Believing that all phenomena are illusory, possessing a garland of wisdom, abiding in the grounds and perfections. Because the Victorious Ones have deemed that meaning to be inconceivable, the great qualities of meditative absorption are inconceivable apart from meditative absorption itself. Without thinking, without practicing, like the Dharma, naming the subtle gate, seeking the path through the solitude of the mind, holding to solitude in the lineage of solitary places, if examined, contemplation becomes conceptual thought. Naming cause and effect, both virtue and vice are separately eliminated. Saying that it will arise in this world, the eagerness to accept and reject is exceedingly advanced. That too is the name and word of unsurpassable enlightenment, transcending meditative absorption, because the path to true Buddhahood is long, one should not abide in it. Grasping with mere names and words, the way of mantra does not arise, this unborn Dharma is distinguished by its own nature. From non-fixation and non-conceptualization, wisdom and Buddhahood arise exceedingly. Buddhahood does not arise.
Tibetan
ཆོས་ཀྱང་མེད། །དགེ་འདུན་མི་འབྱུང་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད། །ཆགས་དང་མ་ཆགས་ཚིག་གི་ལམ། །དབུ་མ་བཞིན་ཏེ་བྲག་ཆ་འདྲ། །བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མཐུན་ ཞེས། །འགྲོ་བའི་མགོན་པོ་སེམས་དཔས་གསུངས། །བདེ་བ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བའི་མན་ངག་མདོ་སྡེ་ལ་སོགས་པའི་ལྟ་བ་ལ་མི་གནས་ཏེ། ལམ་རིམ་པར་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཐམས་ཅད་སྒྲོལ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །མཆོག་དང་མཆོག་ཕྲན་བསྒྲལ་བའི་ཞིང་། །དབང་ཕྱུག་བུམ་སྣ་ལ་སོགས་དང་། །བླ་མེད་སྤོང་ཞིང་བླ་མ་ལ། །སྨོད་པ་ལ་སོགས་བསྒྲལ་བའི་ཞིང་། །གསང་སྔགས་འཛིན་པའི་སྐུར་བསྒོམ་སྟེ། །ལྟེ་བ་རྩིབས་བཅས་ལྟེར་བསམ་ལ། །ལག་གཉིས་རྩེ་མོ་ལྔ་གཉིས་ལ། །ཉི་མ་གཡས་ལ་ཟླ་བ་གཡོན། །རིན་པོ་ཆེ་བརྒྱན་གདན་བཅུ་ལ། །སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཡབ་ཡུམ་བཅུ། །སེམས་དཔའ་གཡས་ལ་སེམས་མ་གཡོན། །ཡིག་འབྲུ་སྔགས་ཀྱི་རབ་བཀོད་དེ། །བརྗོད་པས་སྐུར་གྱུར་འོད་འབར་དང་། །དངོས་པོ་སྔོན་དུ་ཉི་ཟླ་ཡི། །སྟེང་ན་གན་རྐྱལ་གནས་པ་ཡིས། །སྙིང་གར་ཟླ་བའི་སྟེང་ཉིད་དུ། །སྒྲིབ་ པ་རྣམ་སེལ་སྐུ་བསམས་ཏེ། །སྙིང་པོ་བརྗོད་དེ་ཐལ་སྦྱར་བས། །སྦྱོར་བའི་མཚམས་ནས་དགྱེས་སྤྲིན་འཕྲོ། །སྒྲིབ་པ་རྣམ་སེལ་སྐུ་ཉིད་ཀྱི། །དབུ་ལ་རིགས་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་གྱི། །བཅུ་ཡི་དཀྱིལ་འཁོར་འོད་འབར་བས། །ལག་པའི་འདུ་བྱེད་བསྐྱེད་ཙམ་ན། །རྣམ་པར་སེལ་བས་གཞལ་ཡས་ཁང་། །ཤག་གིས་ཕྱེ་ནས་སེམས་དཔའ་བླངས། །བླངས་པས་ཚོན་གང་རྒྱལ་བའི་སྐུ། །རྣམ་པར་སེལ་བ་འོད་འབར་བ། །རིགས་ཀྱི་སྙིང་པོས་བརྗོད་བྱས་པས། །ལྔ་གཉིས་བཅུ་ཞུ་དབྱིངས་སུ་ཐིམ། །སྐུར་གྱུར་རྣམ་པར་སེལ་བར་འབར། །སྣང་སྲིད་མཆོག་གསུམ་བསྒྲལ་བྱས་ཀྱང་། །བསྒྲལ་བར་བྱས་པ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །སྤང་ལེན་མེད་པར་ཐར་པའི་ལམ། །བཅིང་གྲོལ་མེད་པས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས། །རང་རིག་རྣམ་པར་དག་གྱུར་ན། །སེམས་ཅན་མཆོག་ཆེན་བསད་པས་ནི། །རྣམ་པར་མི་གྲོལ་ཀུན་འགོག་པ། །རྣམ་པར་སྣང་མཛད་ཁོ་ནར་འགྱུར། །ཡེ་ནས་སེམས་ཅན་ཀུན་དག་པའི། །རྒྱུན་གྱི་ཏིང་འཛིན་ལྡན་གྱུར་ན། །མཆོག་ཆེན་མཆོག་ཆེན་ཀུན་བསད་པ། །ཡུམ་གྱི་མཁའ་ལ་བདེ་སྦྱར་བས། །བསྒྲལ་བ་མ་ཡིན་བདེ་བའི་མཆོག །མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་དཀྱིལ་འཁོར་དུ། །སྙིང་རྗེས་གཟུང་དུ་མེད་རྟོགས་ན། །ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་ཀུན་བསྒྲལ་ཀྱང་། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་
Chinese
法也不存在。 僧伽不出现，无法实修。 执着与不执着，言语之道， 如中观般，如同山谷回音。 乐与苦，因相同， 众生之怙主，菩萨如是说。 出自《大乐续》，不执着于密诀、经部等见解， 此为次第道之第十四章。 之后，薄伽梵普贤王如来入于度化一切之三摩地， 特意宣说此偈： 度化殊胜与次胜之境， 自在天、宝瓶颈等， 舍弃无上，以及对上师， 诽谤等度化之境。 观想持明之身， 脐间观想具轮之脐， 双手五指之尖端， 右为日，左为月。 珍宝严饰十座垫， 大菩萨父母各十位， 菩萨于右，佛母于左。 以文字咒语善布置， 诵持成身，光芒炽盛， 事物之前，日月之， 上方仰卧安住者， 心间月亮之上方， 观想遣除障碍之身， 诵持心咒，合掌， 结合之处，喜悦云降临。 遣除障碍之身之上， 头顶五部父母之， 十位坛城光芒炽盛， 手印稍作结印时， 遣除一切之宫殿， 以门开启，迎请菩萨。 迎请后，圆满彩虹身， 遣除一切，光芒炽盛。 以部族心咒诵持后， 五二合十，融入法界。 化为身，遣除一切而炽盛， 度化有寂三界， 然所度化者，微尘许亦无。 无取舍，乃解脱道， 无束缚解脱，是法界。 自性光明完全清净时， 若杀害大菩萨， 则不能解脱，一切皆止息， 唯成普贤王如来。 本初一切众生皆清净， 若具足恒常之禅定， 则杀害一切大、大者， 于佛母之虚空结合乐， 非为度化，乃为大乐之最胜， 于无分别智慧坛城中， 若了知以悲心不可执取， 则纵然度化三界一切， 亦是金刚萨埵自身。
English
There is no Dharma. Sangha does not arise, impossible to practice. Attachment and non-attachment, the path of words, Like Madhyamaka, like an echo in the mountains. Happiness and suffering, the same cause, The protector of beings, the Bodhisattva said. From the Great Bliss Tantra, not abiding in the views of secret instructions, Sutras, etc., This is the fourteenth chapter on the path of stages. Then, the Bhagavan Samantabhadra entered into the Samadhi of liberating all, Specifically uttered this verse: The field of liberating the supreme and the sub-supreme, Ishvara, vase-neck, and so on, Abandoning the unsurpassed, and to the Guru, Slander, etc., the field of liberation. Meditate on the body of the Vidyadhara, In the navel, visualize the navel with spokes, The tips of the five fingers of both hands, The sun on the right, the moon on the left. Ten jeweled adorned seats, Ten great Bodhisattva fathers and mothers, Bodhisattva on the right, Consort on the left. Well arranged with letters and mantras, Uttering becomes the body, blazing with light, Before the objects, of the sun and moon, Above, the one lying supine abides, In the heart, on the moon itself, Visualize the body that dispels obscurations, Utter the essence, joining palms, From the juncture of union, joyous clouds descend. On the body that dispels obscurations, On the head, of the five families, fathers and mothers, The mandala of ten, blazing with light, When the hand gesture is just made, The palace that dispels all, Opening with a door, invite the Bodhisattva. After inviting, the rainbow body is complete, Dispelling all, blazing with light, After uttering with the essence of the family, Five, two, and ten, dissolve into the Dharmadhatu. Transformed into a body, dispelling all and blazing, Liberating the three realms of existence and peace, But the one liberated, not even a mote of dust exists. Without acceptance or rejection, is the path of liberation, Without bondage or release, is the Dharmadhatu. When self-awareness is completely purified, If a great Bodhisattva is killed, Then there is no liberation, all is ceased, Only becoming Samantabhadra. From the beginning, all beings are pure, If possessing the continuous Samadhi, Then killing all the great, great ones, Joining bliss with the space of the Mother, Not liberation, but the supreme of great bliss, In the mandala of non-conceptual wisdom, If realizing that it cannot be grasped with compassion, Then even if liberating all the three realms, It is Vajrasattva himself.