Tibetan
པའི་རྒྱུན། །བཙལ་ནས་བྱང་ཆུབ་འདོད་པའི་གཞི། །བདེ་བའི་མཆོག་ནི་བསམ་བརྗོད་ཡུལ་དང་བྲལ། །བྱང་ཆུབ་འཁྲུལ་པ་ཡེ་རྔམ་ཆོས་ལ་ཟ། །དེ་ལྟའི་ཡུལ་ཅན་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་མིན། །བྱང་ཆུབ་འདོད་པ་སྐྱོན་པས་སངས་རྒྱས་མེད། །ཡང་དག་བདེ་གཤེགས་ཅིར་ཡང་མི་དམིགས་པས། །སངས་རྒྱས་སྟོན་པས་མིང་དུ་བཏགས་པས་ནོར། །ཀུན་རྫོབ་ཚིག་ཏུ་སྤྱོད་པ་རྟོག་པའི་རྒྱུན། །ནང་དང་ཕྱི་རོལ་ཆོས་རྣམས་རྙེད་པ་ཡང་། །སྟོན་པའི་ཞལ་ནས་གསུངས་ཞེས་བྱ་བའང་འགལ། །སྟོན་པས་བསྟན་པས་བྱང་ཆུབ་ལམ་མི་རྙེད། །མི་དམིགས་མི་གནས་སྐྱེ་འགག་མེད་པའི་དོན། །བརྗོད་ཅིང་བསམ་དུ་མེད་པས་གསུང་དུའང་མེད། །གལ་ཏེ་སྟོན་པས་གསུངས་པས་བྱང་ཆུབ་ལམ་རྙེད་ན། །སྟོན་པའི་སྟོན་པ་རིམ་པར་བརྒྱུད་པས་མངའ། །སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་བསྐལ་པས་ཐོབ་མི་སྲིད། །རྩོལ་བའི་ནད་སྤངས་ཡེ་ནས་བྱ་བྲལ་མེད། །རྩོལ་བའི་ནད་ཀྱིས་ཟིན་པས་འཁྲུལ་པས་སྙིང་པོའི་གེགས། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ། །གཟའ་སྐར་ལྟ་བུའི་ཚིག་ཚོགས་བྱུང་། །ཟད་མེད་མི་ཟད་ཟད་མཐའ་མེད་པ་དེ། ། ཅིར་ཡང་སྨྲ་ཞིང་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་ལ། །འདུལ་བ་མདོ་སྡེར་གདགས་པ་ཡེ་ནས་ནོར། །ཐེག་པའི་རིམ་པ་བྱ་བ་གཏིང་ནས་མེད། །སངས་རྒྱས་ཡབ་ཡུམ་སྲས་མེད་ཆོས་ཀྱང་མེད། །དཀོན་མཆོག་མེད་ཅིང་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །གཟུགས་མེད་ཆོས་སྐུར་བཤད་པ་མེད་ཀྱང་གཏིང་། །མེ་ལོང་ཆུ་ཟླ་བཞིན་དུ་བལྟས་ཚོགས་ཀྱིས། །བཤད་པར་སྣང་ཞིང་ཐེག་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། །ཆོས་སྐུས་བཤད་པ་སོ་སོར་ཇི་ལྟར་སྣང་། །གཞན་ཡང་བཤད་པས་ཟོབ་རེ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་འཐོབ་བྱེད་ནོར་པའི་ལམ། །དཀའ་ཐུབ་སྡུག་བསྔལ་འདི་ལ་སྤྱད་མི་དགོས། །ཚོགས་བསགས་རྒྱུད་ལ་ལྟོས་པ་འཁྲུལ་པའི་ལམ། །ཡངས་སོ་ཆེས་སོ་ཆོས་ཆེན་སྙིང་པོའི་ཆོས། །ཆུང་ངུར་བགྲོད་སྦྱོར་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན། །ཆེའང་མི་དམིགས་ཆུང་ངུའི་ཆ་བསྙམས་ན། །ཆུ་ཆེན་དེ་རྣམས་བགྲོད་པའི་ལམ་དང་བྲལ། །གསུངས་དང་མ་གསུངས་རྒྱས་དང་དམིགས་དང་སྣང་། །ཡེ་ནས་ལྟོས་པའི་ཆོས་མིན་ལྷུན་གྱིས་རྫོགས། །འདི་ཞེས་བསྟན་དུ་གང་ཡང་འདྲེལ་བ་མེད། །བསྟན་པས་གོ་བར་བྱ་མིན་གསུང་ཚིག་མིན། །སྐྱེ་ཞིང་འཕྲོ་བའི་ཆོས་མིན་གཅིག་པུར་སྣང་། །གཅིག་པུ་དེ་ཡང་བསམ་ཡས་རྩ་བའི་རྩ། །སྙིང་པོའི་རང་བཞིན་འབྱུང་བ་ཆོས་སྐུ་གཞན་ན་མེད། །མངོན་སུམ་ཀུན་ཏུ་མི་རྟོག་ཡངས་པའི་སྙིང་པོ་ལ། །གཟུང་བའི་ཡུལ་མེད་སེམས་ཀྱི་གནས་ཀྱང་མེད།
Chinese
之流。寻觅乃欲菩提之基，安乐之胜，离思离言之境。菩提错谬，尽为耶严之法所食。如是境者，非能见佛。欲求菩提，以过失故，无有佛陀。真实善逝，于何亦不缘，佛以示者，名之乃谬。世俗言语，用之乃思之流。内外诸法，寻获亦然，言说乃佛之口，亦相违。佛所示者，不得菩提道。不缘不住，无生无灭之义，言说思量皆不得，故亦无言说。若谓佛说能得菩提道，佛之佛陀，次第相传而有。佛陀佛陀，劫亦不得，离勤作之病，本无所作。为勤作之病所缚，错谬乃心要之障。如虚空般，本无自性，然如星辰般之词句集聚。无尽不灭，无有穷尽者。 于何亦说，于何亦显现，施设于律藏经藏，本乃错谬。次第乘之行，深处亦无有。佛父母子皆无，法亦无。无有三宝，非根识之境。说无色法身亦无有，然于深处，如镜中水月般，以观视之集聚，显现为说，乘乃不可思议。法身所说，各别如何显现？此外，说者虚伪，乃错谬之法。从他处得佛，乃错谬之道。无需行持苦行痛苦于此。积聚资粮，依赖相续，乃错谬之道。宽广啊，甚大啊，大法心要之法。于小处行持，乃欲之对治。大亦不缘，若比量小者，彼等大河，离行道之路。说与未说，广与缘与显现，本非依赖之法，任运成就。此乃指示，与何亦无关联。非以指示而知，非言语词句。非生灭之法，唯一显现。唯一者亦不可思议，根本之根。心要自性生起，法身他处无有。现量周遍，无分别广大之心要中，无所取之境，亦无心之所住。
English
The stream of. Seeking is the basis for wanting enlightenment. The supreme of bliss is beyond the realm of thought and expression. Enlightenment is a delusion, consumed by the awe-inspiring Dharma. Such a realm is not where Buddhas are seen. Wanting enlightenment, due to faults, there is no Buddha. The truly gone to bliss, does not fixate on anything. It is wrong to name the Buddha as the teacher. Using conventional words is a stream of thought. Finding inner and outer phenomena is also contradictory to saying it was spoken by the Buddha. The path to enlightenment is not found by the Buddha's teachings. The meaning of non-fixation, non-abiding, no birth, no cessation, cannot be spoken or thought, so there is no speech either. If the path to enlightenment is found by the Buddha's words, then the Buddhas of the Buddhas possess it through successive transmission. It is impossible to attain Buddhahood through eons. Abandoning the disease of effort, there is no separation from action from the beginning. Being seized by the disease of effort, delusion is an obstacle to the essence. Like the sky, there is no inherent nature, yet a collection of words like planets and stars appear. That which is inexhaustible, imperishable, and without end. Speaking of anything and appearing as anything, to attribute it to the Vinaya and Sutras is fundamentally wrong. There is no depth to the actions of the stages of the vehicle. There are no Buddhas, parents, or children, and no Dharma either. There are no jewels, and it is not an object of the senses. Although there is no explanation of the formless Dharmakaya, in the depths, like a moon in water in a mirror, it appears to be explained by the collection of views, and the vehicle is inconceivable. How do the teachings of the Dharmakaya appear individually? Furthermore, the speaker is false, a deceptive Dharma. Obtaining Buddhahood from another is a mistaken path. There is no need to practice asceticism and suffering here. Accumulating merit and relying on the lineage is a mistaken path. Vast, great, the great Dharma, the Dharma of the essence. Practicing in small ways is the antidote to desire. The great is not fixated upon, and if the small is compared, those great rivers are devoid of a path to travel. Spoken and unspoken, extensive and fixated, and appearing, are not dependent Dharmas from the beginning, spontaneously accomplished. There is no connection to anything to be pointed out as this. It is not to be understood by pointing, it is not speech or words. It is not a Dharma of arising and ceasing, it appears as one. That one is also inconceivable, the root of the root. The nature of the essence arises, the Dharmakaya is not elsewhere. In the directly perceived, all-pervading, non-conceptual, vast essence, there is no object to be grasped, and no place for the mind to dwell.
Tibetan
།ཆོས་སྐུ་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་པས་བསྟན་པའི་ཆོས་མེད་དེ། །རང་བྱུང་མི་དམིགས་ཡུལ་ལ་ཇི་བཞིན་གནས་པའི་ཕྱིར། །རྡུལ་ཕྲན་གཅིག་ལས་གཡེངས་ཤིང་ཕྱོགས་བཅུ་ཀུན་དང་བྲལ། །གོང་དུ་རྡུལ་སྩོགས་རུང་མིན་དུས་བཞི་ཉིད་ཀྱང་མེད། །ངོ་མཚར་མཐོང་བའི་ཡུལ་མེད་མཐོང་བའི་མིག །རྣམ་པའི་རྣམ་པ་མེད་པས་སྙིང་པོའི་ཡུལ་ཡང་མེད། །སྐུ་མེད་སྐུ་ཡང་ཡན་ལག་མེད་པའི་སྐུ། །མཐའ་ལ་མཚོན་དུ་མེད་ཕྱིར་དབྱིངས་ལ་བྲི་བ་མེད། །ཆོས་འདི་རོ་ལ་མཉན་ཕག་བསྟན་པར་དཀའ་སྟེ་སྨྲ་ཡང་མེད། །རང་བཞིན་ཆེ་བའི་ཡུལ་འདི་ཀུན་ཏུ་ཇི་བཞིན་ཡུལ། །སྟོང་པའི་སྟོང་པ་ཉིད་ དེ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་མེད། །མཁའ་འདྲ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་མེད་ཡེ་ཤེས་བྲལ། །བསྒོམ་པར་བཟུང་བའི་འབྲས་བུ་དོན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་དོན་མི་རྙེད། །དཔག་བསམ་ཤིང་ལས་ངང་གིས་ཀུན་འབྱུང་ལྟར། །ཡུལ་མཆོག་འདི་ལ་ངང་གིས་ཀུན་འཆར་བས། །དྲང་སྲོང་བསྒོམ་འདོད་རྣམས་ཀྱིས་བཙལ་མི་བྱ། །མི་གསུང་མཉམ་པར་བཞག་པ་སྔགས་ཀྱི་ཚིག །ཅི་ཡང་བཟླས་སུ་མེད་པ་བཟླས་པའི་མཆོག །གང་ཡང་དགོས་སུ་མེད་པ་བསྒོམ་པ་ཡིན། །མཆོག་གི་སྙིང་པོ་འདི་ནི་ཀུན་གྱི་ཡུལ། །བསམ་པས་འཐོབ་མེད་དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་བཞག །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་འོད་མི་འགྱུར་བ་ལ། རྒྱུད་ཀྱི་དོན་ཇི་ལྟར་ལགས་ཞེས་གསོལ་པས། བཅོམ་ལྡན་འདས་རྒྱུད་ལ་བསྟོད་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་ནས། ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་ཆེད་དུ་བརྗོད་དོ། །ཡེ་ནས་མཉམ་སྙོམས་ཐིག་ལེ་ཡངས་པ་ཡིན། །གང་ལའང་མི་བརྟེན་ཐིག་ལེའི་ངོ་བོ་སྟེ། །རྒྱལ་བ་སངས་རྒྱས་ཉིད་དེ་ཡང་དག་ཡིན། །ཅི་ལའང་མི་རྟོག་མཆོག་གི་སྙིང་པོ་ཉིད། །ཡངས་ཤིང་རྒྱ་ཆེ་གཏིང་ཁུང་རིང་བ་ཡིན། །ཅུང་ཟད་འདི་ལ་སུས་ཀྱང་སྤོགས་མི་རུང་། །ནམ་མཁའ་ཡིན་ཏེ་སུས་ཀྱང་བསྙད་པ་མེད། །སྐུ་གསུང་ལས་འདས་ཐུགས་སུ་གདགས་པའང་མིན། །ངེས་པ་ཡིན་ཏེ་འདི་ཞེས་བསྟན་དུ་མེད། །ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་འདི་ཞེས་བཅོས་སུ་མེད། །ཁྱུང་ཆེན་མཁར་ལྡིང་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་འདྲ། །བྱ་བྲལ་ལུང་གི་རྒྱལ་པོ་འདི་ནི་ཀུན་གྱིས་རྨད། །སློབ་མར་མི་གནས་ཡེ་གནས་འབྲས་བུའི་མཆོག །ཅིར་ཡང་འདི་ལ་མི་དགོས་ཡེ་སངས་རྒྱས། །སྤུ་གྲི་པདྨ་རལ་གྲི་འཁོར་ལོ་སྟེ། །ཀུན་འབྱུང་སྙིང་པོ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའོ། །རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད། རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ། རྒྱུད་ཀྱི་ཁོག་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉེར་དྲུག་པའོ།། །།རྫོགས་སོ། །རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་ཤྲཱི་སེངྷ་དང་།
Chinese
法身周遍，所诠之法亦无有，以其自生不缘，如实安住于境故。不系于一微尘，亦离十方一切处，上方微尘等亦无，四季亦复不存在。无有奇妙所见之境，亦无能见之眼，以无形之形故，亦无心要之境。无身之身，亦是无肢分之身，以其不可示其边际故，于虚空亦无所损减。此法于愚者亦难宣说，何况能言说？此自性广大之境，即是一切如实之境。空性之空性，彼空性亦不存在。犹如虚空，法界无有，亦离智慧。执为所修之果，为义而修亦不可得。如意树般自然生出一切，如是此胜妙之境，自然显现一切，瑜伽士欲修持者，不应寻觅。不言说而平等安住，即是密咒之语。无有任何可念诵，即是念诵之最胜。无有任何所需，即是修持。此最胜心要即是一切之境。不以思虑可得，如是如是安住。其后金刚持请问道：薄伽梵，于不变光明中，续之义为何？薄伽梵入于赞续之三摩地，特意宣说此偈：本来平等广大之明点，不依赖于任何，即是明点之自性。胜者佛陀即是真实。不分别任何，即是最胜之心要。宽广浩大，深邃悠长。于此少许亦不可增益。即是虚空，无有任何可诠说。超越身语，亦非可安立于意。即是决定，不可指此而言说。本来成佛，不可作意修饰。犹如大鹏翱翔于空，无有鸟迹。离戏论之法王，一切皆赞叹。不住于学地，本住于果位之最胜。于此任何亦无需，本自成佛。剃刀莲花宝剑轮，一切生起之心要，即是续之王。广大之续。一切续之王。续之藏品第二十六品。完。印度堪布师利僧哈与，
English
Since the Dharmakaya is all-pervading, there is no Dharma to be taught, because it is self-arisen, unconditioned, and abides as it is in its own state. It is not attached to a single atom, and is separate from all ten directions. Above, there are no atoms, and even the four seasons do not exist. There is no wondrous object to be seen, nor is there an eye to see it. Because there is no form of form, there is also no object of essence. The body without a body is also a body without limbs. Because its boundaries cannot be defined, there is no diminution in space. This Dharma is difficult to teach even to the dull-witted, let alone to speak of. This realm of great nature is the realm of all things as they are. The emptiness of emptiness, that emptiness itself does not exist. Like space, the Dharmadhatu is without wisdom. The fruit of grasping at meditation, the purpose of accomplishing the goal, cannot be found. Just as everything arises spontaneously from the wish-fulfilling tree, so in this supreme realm, everything arises spontaneously. Those who wish to meditate should not seek it. To abide equally without speaking is the word of mantra. There is nothing to recite, which is the best of recitations. There is nothing needed, which is meditation. This supreme essence is the realm of all things. It cannot be obtained by thought; abide as it is, as it is. Then Vajradhara asked, "Bhagavan, in the unchanging light, what is the meaning of the tantra?" The Bhagavan entered into the samadhi of praising the tantra and spoke this verse intentionally: From the beginning, the bindu is equal and vast. It does not depend on anything; it is the nature of the bindu. The Victorious Buddha is truly real. Not discriminating anything, it is the supreme essence. It is vast and wide, deep and long. No one can add anything to it. It is like the sky; no one can describe it. It is beyond body and speech; it cannot be placed in the mind. It is definite; it cannot be pointed out and said, "This is it." From the beginning, it is Buddha; it cannot be artificially embellished. Like a great garuda soaring in the sky, there are no traces of birds. This king of Dharma, free from activity, is praised by all. It does not abide in the stage of learning; it abides from the beginning in the supreme fruit. Nothing is needed for this; it is Buddha from the beginning. Razor, lotus, sword, wheel, the essence from which everything arises, is the king of tantras. The great expanded tantra. The king of all tantras. The twenty-sixth chapter, the treasury of tantras. Finished. The Indian Abbot Shri Singha and,