Tibetan
ངེས་མེད་རང་རྩལ་རྟག །དེ་ཡང་གསུམ་ཡིན་ཀུན་ཏུ་བཏགས། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་དང་ང་བདག་ཅན། །ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ནི་གཅིག་པ་ལ། །ལག་པ་ལྟོ་རྒྱབ་བཟློག་པ་བཞིན། །རིག་པ་དེ་ལས་མཐོང་སྣང་ནི། །ཕྲ་རགས་རྟོག་པ་མང་པོ་ཤར། །འོད་ཁྱིམ་ཁ་དོག་ལྔ་ལྔ་ནི། །ནམ་མཁའ་སྟོང་པའི་ཀློང་དུ་ཤར། །རིག་པ་འགག་ ཏེ་ཡིད་དུ་འགྱུས། །དེ་ཡང་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་དབྱེ། །ཀུན་ཏུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པའི་ཡིད། །གཏན་ལ་འབེབས་པར་བྱེད་པའི་ཡིད། །ངེས་པར་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཡིད། །འགྱུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་འཛིན་པའི་ཡིད། །སྣ་ཚོགས་སྡུད་པར་བྱེད་པའི་ཡིད། །ཉོན་ནི་མོངས་པ་ཅན་གྱི་ཡིད། །དེ་འགྱུས་འོད་ཁྱིམ་རྟག་དཔྱད་བཏང་། །འོད་ཁྱིམ་ཕ་གི་ང་ཡིན་ནི། །ཕ་གི་ང་ལས་བྱུང་ངམ་ཅི། །ང་ཉིད་ཕ་གི་ཡིན་ནམ་ཅི། །གཉིས་འཛིན་རྟོག་པས་ངོ་བོ་བསྒྲད། །ཡེ་ཤེས་ཉིད་ལས་མ་རིག་འཁྲུལ། །རང་སྣང་རང་གིས་མ་རིག་པས། །ལས་ཀྱི་རླུང་ཉིད་ཁ་དོག་གསལ། །ལྷན་སྐྱེས་མ་རིག་ཅེས་སུ་བྱུང་། །སྐྱེས་ཡུལ་ཆོས་སྐུའི་ཀློང་དུ་སྐྱེས། །སུ་ཡིས་སུ་ཉིད་མ་རིག་ན། །དཔེར་ན་མེ་ལོང་དཀྱིལ་འཁོར་ལ། །བདག་པོ་རང་གིས་བལྟས་པ་ཡིས། །རང་གཟུགས་ཡིན་པར་མ་རིག་སྟེ། །འོད་བྱད་ཡུལ་སྣང་སོ་སོར་བཟུང་། །འོད་བྱད་བལྟ་མཁན་རྟོག་དཔྱོད་བཞི། །དུས་ལ་སྔ་ཕྱི་མེད་པའི་དཔེ། །དོན་ནི་ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་ལ། །རིག་དང་མ་རིག་འོད་སྣང་དང་། །རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རྩལ་ཉིད་རྣམས། །སྔ་ཕྱི་མེད་དེ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། །རྒྱུ་བདག་གཅིག་པའི་ལྷན་སྐྱེས་ནི། །གཉིས་མེད་རང་མདངས་མ་ཤེས་པས། །ཕྱི་ནང་སོ་སོར་བཟུང་བས་བཅིངས། །གྲོད་པ་ཕྱི་ནང་ཇི་བཞིན་ནོ། །མ་རིག་ལ་ལྟོས་དེ་བཞིན་ཏེ། །མ་འཁྲུལ་པ་ཡང་དེ་བཞིན་དུ། །རིག་པ་ཉིད་ནི་མ་རིག་གོ། །མ་འཁྲུལ་བུཌྜྷ་མ་ནུར་འཁྲུལ། །དེ་ཡང་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས། །ཡེ་ཤེས་གསལ་བའི་ཡུལ་དྲུག་ལ། །གཉིས་འཛིན་སེམས་དེ་བྱུང་བའོ། །དུང་ལ་སེར་པོར་མཐོང་བ་དང་། །གསེར་ལ་ནག་པོར་མཐོང་བ་རྣམས། །མིག་འཁྲུལ་མིན་ཏེ་རང་འཁྲུལ་ཡིན། །གཞི་ནི་གང་ཡང་བྱེད་མེད་ཅིང་། །ངེས་མེད་རྩལ་ངོ་མ་ཤེས་པས། །ཤེས་པ་འགྱུ་དང་ཡལ་བ་དང་། །ཆེད་འཛིན་དྲི་མས་རབ་ཏུ་སྦགས། །ཤེས་བྱ་རང་གི་རྒྱུད་བཅིངས་སོ། །དམིགས་འཛིན་འདྲེལ་བ་བཅུ་གཉིས་སུ། །འཁོར་བའི་ཡེ་ཐོག་ཉིད་ དུ་འཁྲུལ། །ཆོས་སྐུ་ཀ་དག་དྲི་མེད་ལ། །ཉོན་མོངས་ཅན་གྱི་ཡིད་ཀྱིས་ནི། །ཁ་ནང་བལྟས་ནས་ང་བདག་བཟུང་། །རྣམ་པ་གཅིག་བརྩད་ང་བདག་འཁྲུལ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས
Chinese
无定自力常。彼亦三者普立名。俱生我与我所执。一切之因唯一者。如手腹背之颠倒。由是觉性所见境。现起众多微粗念。光蕴五五之颜色。显现虚空之界中。觉性灭 而转为意。彼亦分为六种相。即是普遍寻伺之意。即是决定安立之意。即是决定安置之意。即是执持一切动摇之意。即是积集种种之意。即是烦恼之意。彼转光蕴常伺察。光蕴彼者即是我。彼者从我所生耶。我即彼者耶。以二取分别增益自性。由是智慧而迷乱。自显不知自性故。业之风性显现色。俱生无明如是生。生处生于法身界。谁以谁性不认识。 譬如明镜之轮中。主人自以观视之。不识自相即是他。光彩境相各别执。光彩观者伺察四者。于时无有先后之例。义即虚空之中也。觉与无明光明显。觉性智慧力用等。无有先后俱时生。因性一体之俱生者。以不识二无自光故。执持内外各别而束缚。如腹内外一般也。观待无明亦如是。不迷乱者亦如是。觉性即是无明也。不迷佛陀迷为人。彼亦境与有境二者。于智慧明之六境中。生起二取之心也。见螺为黄色者与。见金为黑色等者。非是眼迷乃自迷。基位无有任何作为且。以不识无定力用故。识之动摇与忘失及。以专注垢染极沾染。所知束缚自之相续。于缘执连系十二支。于轮回之本初即 迷乱。于法身本来清净中。以烦恼之意念。向内观视而执我。一类诤论我执迷。意之识
English
The indeterminate self-power is constant. That also is named as three. Co-emergent, I, and possessor of self. The cause of all is the one. Like the hand, belly, and back reversed. From that awareness, the visible appearance. Many subtle and coarse thoughts arise. Light-spheres, five-five of colors. Appear in the expanse of empty space. Awareness ceases and transforms into mind. That also is divided into six aspects. The mind that seeks everywhere. The mind that establishes definitively. The mind that places firmly. The mind that holds all movements. The mind that gathers various things. The mind that is afflicted. That transforms, light-spheres constantly contemplate. That light-sphere is me. Did that arise from me? Am I that? With dualistic thought, essence is amplified. From wisdom itself, ignorance is confused. By not knowing one's own appearance, by oneself. The wind of karma clarifies colors. Co-emergent ignorance, how did it arise? The place of birth is born in the expanse of the Dharmakaya. Who does not recognize whose own nature? For example, in the center of a mirror. The owner himself looks at it. Not recognizing his own form as it is. Light-rays and object appearances are grasped separately. Light-rays, the one who sees, the four contemplations. There is no example of before and after in time. The meaning is in empty space. Awareness and ignorance, light and appearance. Awareness, wisdom, and power itself. Without before and after, they arise together. The co-emergent of one cause and owner. By not knowing the two-without-self-radiance. Grasping inside and outside separately, one is bound. Like the inside and outside of the stomach. Likewise, in relation to ignorance. Likewise, also for the non-deluded. Awareness itself is ignorance. The non-deluded Buddha is mistaken for a human. That also, the two, object and subject. In the six objects of clear wisdom. That dualistic mind arises. Seeing a conch as yellow, and. Seeing gold as black, etc. It is not eye delusion, but self-delusion. The base is without any action, and. By not knowing the indeterminate power. Consciousness moves, vanishes, and. Is thoroughly stained by intentional defilements. The knowable binds its own continuum. In the twelve links of dependent origination. In the very beginning of samsara, one is confused. In the Dharmakaya, primordially pure and stainless. With the afflicted mind. Looking inward, one grasps at self. One kind of dispute, self-grasping delusion. The consciousness of mind.
Tibetan
་ཁ་ཕྱིར་བལྟས། །སྒོ་ལྔ་ཡུལ་དྲུག་རྗེས་འབྲངས་ནས། །རྟོག་པས་མེད་པ་ཡོད་པར་བཟུང་། །དཔེར་ན་ཐོ་ཡོར་མིར་བཟུང་ཞིང་། །ཐག་པ་སྦྲུལ་དང་སྨིག་སྒྱུ་ཆུ། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཉིད། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པས་བསླད། །ཀུན་གཞིའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ། །ཉོན་མོངས་ཡིད་ཀྱི་ང་བདག་བསླད། །གཉིས་སྣང་རྟོག་པའི་ཆ་ལས་འཁྲུལ། །ངོ་བོ་རང་བཞིན་ཐུགས་རྗེ་གསུམ། །དངོས་སུ་ཡོད་ཀྱང་མ་རིག་པས། །རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུ་གསུམ་དུ་བྱུང་། །རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན་དང་དམིགས་པའི་རྐྱེན། །བདག་པོའི་རྐྱེན་དང་མཚུངས་པའི་རྐྱེན། །རྐྱེན་བཞི་འདུས་པས་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །རྒྱུ་ཡི་རྐྱེན་ནི་ཆོས་ཉིད་དང་། །དམིགས་པའི་རྐྱེན་ནི་འོད་སྣང་ཉིད། །བདག་པོའི་རྐྱེན་ནི་རིག་པ་ཉིད། །དེ་གསུམ་དུས་སྙོམ་མཚུངས་པའི་རྐྱེན། །འཁྲུལ་པ་དེ་མ་ཐག་ཅེས་ཟེར། །འཁྲུལ་པའི་དུས་ནི་འདི་ལྟར་རོ། །རིག་དང་མ་རིག་གཉིས་འཛིན་རྣམས། །ཆོས་ཉིད་ཡུལ་ལ་ཤར་དུས་འཁྲུལ། །ཡིད་དྲུག་ཡུལ་ལ་འཇུག་དུས་འཁྲུལ། །རྣམ་རྟོག་བདག་ཏུ་བཟུང་དུས་འཁྲུལ། །སྣང་བ་ལོགས་སུ་དཔྱད་དུས་འཁྲུལ། །སྙེམ་མ་རིས་སུ་ཕྱེ་དུས་འཁྲུལ། །རང་རྩལ་གཞན་དུ་བཟུང་དུས་འཁྲུལ། །ཡིད་ཀྱིས་སྒྲོ་བཏགས་བྱེད་དུས་འཁྲུལ། །རང་གཞན་གཉིས་སུ་རྟོགས་དུས་འཁྲུལ། །ལོག་རྟོག་སྐད་ཅིག་འགྱུ་དུས་འཁྲུལ། །གཟུང་འཛིན་ཐུར་ལ་བལྟས་དུས་འཁྲུལ། །ཡིན་མིན་ཐེ་ཚོམ་དུས་སུ་འཁྲུལ། །རིག་པས་འཚོལ་གྲོ་བྱས་དུས་འཁྲུལ། །མིན་ཆོས་ཡིན་པར་བཟུང་དུས་འཁྲུལ། །འགྱུ་བ་རླུང་གི་རྟ་ཕོ་ལ། །སྒྲིབ་གཡོགས་མ་རིག་པ་དང་གཅིག །ཡུལ་རྐྱེན་འཛིན་བྱེད་གཡོ་བ་དང་། །རེ་དོགས་ཡིད་ཀྱི་འཆར་སྒོ་དང་། །བག་ཆགས་བརྟས་པའི་མཐུ་དག་ནི། ། དུས་གཅིག་ལོག་པར་བལྟས་དུས་འཁྲུལ། །འཁྲུལ་པའི་འབྲས་བུ་སྣོད་བཅུད་ནི། །ཡེ་ཤེས་ཁ་དོག་འབྱུང་བ་ལྔ། །གདོད་ནས་ཡེ་ཤེས་རྩལ་ཉིད་དུ། །འདུ་འབྲལ་མེད་པར་མ་རིག་པས། །འོད་ཁྱིམ་ཁ་དོག་ལྔ་ལྡན་ལ། །བརྟག་དཔྱད་བྱས་པས་འབྱུང་ལྔར་འཁྲུལ། །མཁའ་ལ་རླུང་བརྟེན་དེ་ལ་ཆུ། །འབུམ་ཕྲག་བཅུ་གཅིག་ངག་གིས་ནི། །ཟླུམ་ལ་འདྲིལ་བ་ཉིད་དུའོ། །གཞི་དག་མེ་ལོང་ཡེ་ཤེས་ལ། །རྟོག་དཔྱོད་བཏང་བས་ཆུ་རུ་འཁྲུལ། །གཞི་དག་མཉམ་ཉིད་ཡེ་ཤེས་ལ། །རྟོག་དཔྱོད་བཏང་བས་ས་རྡོར་འཁྲུལ། །གཞི་དག་སོར་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ལ། །རྟོག་དཔྱོད་བཏང་བས་མེ་རུ་འཁྲུལ། །གཞི་དག་བྱ་གྲུབ་ཡེ་ཤེས་ལ། །རྟོག་དཔྱོད་བཏང་བས་རླུང་དུ་འཁྲུལ། །གཞི་དག་ཆོས་དབྱིངས་ཡེ
Chinese
回头看。 追随五根和六境之后， 以分别念执著无为有。 譬如执著贝壳为玉， 绳子为蛇，阳焰为水。 五根的识， 被意识所欺骗。 在阿赖耶识上， 烦恼意执著我。 二取从分别念产生错乱。 本体、自性、大悲三者， 虽然真实存在却因无明， 产生了因、缘、果三者。 因之缘和所缘之缘， 增上缘和等起缘， 四缘聚合而产生错乱。 因之缘是法性， 所缘之缘是光明。 增上缘是觉性， 此三者同时平等之缘， 称为错乱的直接因。 错乱的时间是这样的： 觉与无明二取者， 法性境上显现时错乱。 六识趣入对境时错乱。 分别念执著为我时错乱。 现象单独分析时错乱。 傲慢分别时错乱。 自力执著为他时错乱。 意识妄加分别时错乱。 自他二者分别时错乱。 邪念刹那流动时错乱。 能取所取向下看时错乱。 是与不是怀疑时错乱。 觉性寻觅探索时错乱。 非为正法执为是时错乱。 流动如风的骏马上， 遮蔽与无明相同。 境缘执著摇动和， 希望与恐惧意识的显现， 串习增长的力量等， 同时颠倒观看时错乱。 错乱的果是器情世间， 五智五色五大种。 本来就是智慧的妙用， 不离不合因无明， 五彩光环， 经过分析就错乱为五大。 空中风依靠，风上水依靠。 十一亿由语言， 成为圆形旋转。 清净的明镜智上， 加以分别就错乱为水。 清净的平等性智上， 加以分别就错乱为土石。 清净的妙观察智上， 加以分别就错乱为火。 清净的成所作智上， 加以分别就错乱为风。 清净的法界
English
Looking back. After following the five senses and six objects, Conceptual thought grasps non-existence as existence. For example, grasping a conch shell as a gem, A rope as a snake, and a mirage as water. The consciousness of the five senses, Is deceived by the mind consciousness. On the alaya consciousness, The afflicted mind grasps the self. Dualistic appearance arises from conceptual thought. Essence, nature, and compassion, the three, Although truly existent, due to ignorance, Arise as cause, condition, and result, the three. The causal condition and the objective condition, The dominant condition and the immediate condition, Delusion arises from the aggregation of the four conditions. The causal condition is the nature of phenomena, The objective condition is light itself. The dominant condition is awareness itself, The simultaneous and equal condition of these three, Is called the immediate cause of delusion. The time of delusion is like this: Those who grasp awareness and ignorance as two, Are deluded when phenomena appear in the realm of reality. The six consciousnesses are deluded when they enter objects. Conceptual thought is deluded when it grasps the self. Phenomena are deluded when analyzed separately. Arrogance is deluded when separated. One's own ability is deluded when grasped as another. The mind is deluded when it fabricates. Self and other are deluded when distinguished as two. Evil thoughts are deluded when they flow momentarily. Grasper and grasped are deluded when looking downwards. Doubt about yes and no is deluded at the time. Awareness is deluded when it searches and explores. Non-dharma is deluded when grasped as dharma. On the swift horse of flowing wind, Obscuration is the same as ignorance. The moving object-condition grasps and, The arising of hope and fear in the mind, and The power of accumulated habits, Delusion occurs when viewing things perversely at the same time. The result of delusion is the environment and beings, The five wisdoms, five colors, and five elements. Originally, they are the play of wisdom itself, Inseparable and unmingled, due to ignorance, The five-colored halo of light, When analyzed, is deluded into the five elements. Wind relies on space, and water relies on wind. Eleven hundred million by language, Become round and swirling. On the pure mirror-like wisdom, Adding conceptual thought, it is deluded into water. On the pure wisdom of equality, Adding conceptual thought, it is deluded into earth and stone. On the pure discriminating wisdom, Adding conceptual thought, it is deluded into fire. On the pure accomplishing wisdom, Adding conceptual thought, it is deluded into wind. On the pure realm of dharma