Tibetan
་མདོ་རྣམ་པ་གསུམ་སྤྱོད་དེ། །བསྐྱེད་པའི་ས་དང་སྤྱོད་པའི་ས། །སྒྲུབ་པའི་ས་དང་གསུམ་དུ་བསྟན། །སྐྱེད་པའི་ས་རུ་སེམས་བཞི་བསྐྱེད། །སྤྱོད་པའི་ས་རུ་སེམས་སྤྱོད་བཅུ། །སྒྲུབ་པའི་ས་རུ་སྒྲུབ་འདོད་པ། །གཞན་སྣང་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ལས། །རང་སྣང་དག་པ་ངས་མ་བསྟན། །དགེ་བཅུ་སྤྱོད་ཅིང་མི་དགེ་སྤོང་། །རྫོགས་ཆེན་རྒྱུ་འབྲས་ལས་འཇོག་ཙམ། །དོན་ལ་སྤྱོད་སྤོང་བྱས་མ་བྱས། །ཁྱད་པར་ཉི་རྡུལ་ཙམ་ཡང་མེད། །དགེ་ཚུལ་ཉིས་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་དང་། །དགེ་སློང་ལྔ་བརྒྱ་ལྔ་བཅུ་སོགས། །བསྲུང་དུས་གྲངས་དང་དོན་མི་ཤེས། །སྡོམ་པ་མི་ཐུབ་བསྲུང་ཐབས་མེད། །རྟོག་པའི་སྟེང་དུ་ཡང་རྟོགས་བསྣན། །འཁྲུལ་པའི་སྟེང་དུ་ཡང་འཁྲུལ་བསྣན། །ཞགས་ཐག་སྟེང་དུ་འདྲེང་ཞགས་བསྡམ། །རྫོགས་ཆེན་བསྲུང་བྱ་ཀུན་ལས་འདས། །མ་ནོར་ཀློང་ཆེན་བསྲུང་བྱ་བྲལ། །ཚོགས་ཀྱི་ལམ་དང་སྦྱོར་ལམ་དང་། །མཐོང་སྒོམ་ལམ་དང་མཐར་ཕྱིན་ལམ། །ངེས་པར་རྫོགས་ཆེན་ལམ་ལས་གྲོལ། །བསོད་ནམས་འབྲས་བུ་ཐོབ་པ་མེད། །དྲང་བའི་ལྷ་ལ་བརྟེན་པ་ཙམ། །ལམ་ལ་ཐེག་བརྒྱད་མི་འབོར་ཏེ། །རང་ལ་ཆོས་སྐུ་ཚོལ་མི་བྱེད། །རྒྱུ་འབྲས་རང་ནས་རྩོལ་སྒྲུབ་མེད། །འདི་ལྟར་སྟོན་པ་ང་ཉིད་ཀྱིས། །འདུལ་ཞིང་བསྟན་པ་རྣམ་པ་གསུམ། །ཚིག་དང་བརྡ་ཡི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །དབྱེར་མེད་མ་རིག་དག་ཏུ་འཁྲུལ། །ང་ལ་སོ་སོར་བཅོས་པས་འཁྲུལ། ། ང་ཡི་རང་སེམས་ཐེ་ཚོམ་འཁྲུལ། །ཆོས་ཉིད་རེ་བ་ཆེ་བྱེད་དང་། །འཁོར་བར་དོགས་པ་ཆེ་བ་དང་། །སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་རེ་ས་འཁྲུལ། །དགུ་རུ་མཐོང་ཞིང་རང་མ་ཤེས། །སྦྲང་མ་ཚང་ཚོལ་ལྟ་བུར་འཁྲུལ། །རྩོལ་བ་བྱ་བྱེད་འཆིང་བ་ཡིས། །གླང་ཆེན་འདམ་བྱིང་ལྟ་བུར་འཁྲུལ། །འབད་པ་རེ་བའི་སྟོབས་ཀྱིས་འཁྲུལ། །ནད་ལ་སྨན་ལོག་སོང་བཞིན་འཁྲུལ། །དེ་མ་ཡིན་ལ་དེར་བཟུང་བས། །སྨིག་སྒྱུ་ཆུ་རུ་མཐོང་བཞིན་འཁྲུལ། །མེད་པར་ཡོད་པའི་བློ་སྐྱེས་པ། །གྲོགས་པོ་ཐག་རིང་ཤི་བཞིན་འཁྲུལ། །རྩོལ་བསྒྲུབས་ལོག་པར་སོང་བ་ནི། །བུ་ཆུང་སྤུ་གྲི་རྩེ་བཞིན་འཁྲུལ། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་མཚན་ཉིད་མེད། །བཟང་ངན་ཕྱོགས་ཆར་བལྟ་ན་འཁྲུལ། །བདག་མ་ཡིན་ལ་བདག་ཏུ་འཛིན། །སེམས་འཛིན་ལྟ་སྒོམ་ཡོད་ན་འཁྲུལ། །འོད་ལ་གཞལ་ཡས་ཁང་མཐོང་བ། །ཕྱེ་མ་ལྷེབ་དང་མར་མེ་བཞིན། །དངོས་གྲུབ་རེ་སྟོབས་བསླུས་པ་ཡིས། །སྤྲེའུ་ཁྲོན་པར་ཚུད་པ་བཞིན། །རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བདག་མེད་ལ། །གང་ཟག་དབང་པོས་བདག་ཏུ་བཟུང་། །སྣང་ངོར་གང་འཐད་དེ་བསྟན་པས།
Chinese
行持三种经部，开示生起地、行持地、成就地这三者。在生起地生起四种心，在行持地行持十种心行，在成就地希求成就。从显现他相的角度开示，而我未曾开示自相清净。行持十善，断除不善，大圆满只是安立因果，实际上行持断除与未行持断除，连微尘般的差别也没有。守护别解脱戒的比丘二百五十条，比丘五百五十条等，守护时不知道数量和意义，无法守护戒律，没有守护的方法。在分别念上又增加分别念，在错乱上又增加错乱，在绳索上又系上套索。大圆满超越一切所守护，无谬的广大界没有所守护。资粮道和加行道，见道修道和究竟道，必定从大圆满道中解脱，不会获得福德果实，只是依赖正直的神。在道上不会迷失八乘，不要在自身中寻找法身，因果本来如此，没有勤作修持。如是宣说的是我，调伏和教法有三种。所有词语和表法的法，都错乱地认为与无分别的无明是清净的。因为对我进行分别改造而错乱。 我的自心因怀疑而错乱，对法性期望过大，对轮回怀疑过大，从其他佛陀那里期望救助而错乱，见到九种而不知自性，如同蜜蜂寻找蜂巢般错乱。因勤作行为的束缚，如同大象陷入泥潭般错乱。因努力期望的力量而错乱，如同对疾病用错药般错乱。对非彼执为彼，如同将阳焰看作水般错乱。对无有生起有之念，如同远方的朋友死去般错乱。勤作修持走向歧途，如同小孩玩弄剃刀般错乱。自生智慧没有相状，若以好坏偏颇观看则错乱。对非我执为我，若有执持心、观修则错乱。在光中见到宫殿，如同面粉碎片和酥油灯。因期望成就的力量欺骗，如同猴子掉入井中。对自生智慧的无我，以有情的力量执为我，随顺所显现而宣说。
English
Practicing the three aspects of the Sutra, it teaches the ground of generation, the ground of practice, and the ground of accomplishment as three. In the ground of generation, generate the four minds; in the ground of practice, practice the ten mental activities; in the ground of accomplishment, desire accomplishment. It is taught only from the perspective of the appearance of others, but I have not taught the purity of self-appearance. Practice the ten virtues and abandon non-virtue. Dzogchen is merely establishing cause and effect. In reality, whether you practice abandonment or not, there is not even a difference of a mote of dust. The novice monk's 250 precepts and the fully ordained monk's 550 precepts, etc., when guarding them, one does not know the number and meaning. One cannot keep the vows, there is no way to guard them. On top of conceptualization, one adds more conceptualization; on top of confusion, one adds more confusion; on top of a rope, one ties a snare. Dzogchen transcends all that is to be guarded. The unerring Longchen has no object to be guarded. The path of accumulation and the path of joining, the path of seeing and the path of meditation, and the path of culmination, are definitely liberated from the path of Dzogchen. There is no attainment of the fruit of merit. It is merely relying on the upright deity. One does not get lost in the eight vehicles on the path. One does not seek the Dharmakaya in oneself. Cause and effect are inherent, there is no striving or accomplishment. Thus, the teacher, myself, has three aspects of taming and teaching. All the dharmas of words and symbols are mistakenly regarded as pure with undifferentiated ignorance. It is confused by separately modifying me. My own mind is confused by doubt, having too much hope for the nature of reality, having too much doubt about samsara, and being confused by hoping for help from other Buddhas, seeing nine and not knowing oneself, being confused like a bee searching for a hive. Being bound by the effort of doing, being confused like an elephant sinking in the mud. Being confused by the power of effort and hope, being confused like using the wrong medicine for a disease. Holding what is not that as that, being confused like seeing mirages as water. The thought of existence arises where there is none, being confused like a distant friend dying. Striving and accomplishment going astray is confused like a child playing with a razor. Self-arisen wisdom has no characteristics. If you look at it with good and bad partiality, it is confused. Grasping what is not self as self, if there is mind-holding, contemplation, it is confused. Seeing a palace in the light is like flakes of flour and a butter lamp. Being deceived by the power of hoping for accomplishments is like a monkey falling into a well. On the self-arisen wisdom of no-self, grasping as self with the power of a person, teaching whatever is pleasing to appearance.
Tibetan
།དེ་ཀུན་ང་ཡི་ཐུགས་རྗེར་འཁྲུལ། །ཀློང་ཆེན་དོན་གྱིས་གོ་བར་གྱིས། །རྒྱས་པ་ཆེན་པོ་བསམ་ཡས་ཀྱང་། །དགུ་རུ་ངེས་པར་དབྱེ་བའོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །ཐེག་པ་སྤྱི་ཕུད་ཀློང་ཆེན་རབ་འབྱམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལས། རྣམ་གྲངས་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་དྲུག་པའོ།། །།ས་མ་ཡ། རྒྱ་རྒྱ་རྒྱ། དེ་ནས་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཡིས། །སྟོན་པ་ཉིད་ལ་ཡང་ཞུས་པ། །ཨ་ཧོ།ཀུན་རྫོགས་ཆེན་པོ་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཁྱབ་གདལ་ཆེན་པོ་འུབ་ཆུབ་དཔལ། །དབྱེ་བ་ཟུར་ཙམ་གསུངས་ན་ཡང་། །དང་པོ་ལྷ་མི་ལྟ་ལོག་གི། །གྲུབ་མཐའ་གང་ཡིན་རྫོགས་ཚུལ་གང་། །མ་སྤངས་རྒྱན་ཚུལ་གང་ལྟར་ལགས། །སྟོན་པས་རིག་མདངས་འཁོར་ལ་གསུངས། །དེ་སྐད་གསོལ་པ་སྟོན་པས་གསན། །ཀྱེ་ཧོ་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་གསོན། །ང་ཡི་ཐེག་པ་རིམ་དགུ་ཡང་། །བཤད་ལུགས་ འཁོར་དང་མྱང་འདས་སོ། །འཁོར་བ་ཉིད་ལ་གྲུབ་མཐའ་ནི། །བློ་ཡིས་བསྒྱུར་དང་མ་བསྒྱུར་རོ། །མ་བསྒྱུར་བ་ལ་རྣམ་པ་གཉིས། །ཕྱལ་པ་ཉིད་དང་རྒྱང་འཕེན་ནོ། །རྒྱུ་འབྲས་ངོ་མ་ཤེས་པ་དེ། །ཕྱལ་པ་ཉིད་དུ་བཞག་པ་ཡིན། །ངོ་ཤེས་ཕྱི་མ་རྒྱང་དུ་བཞག །ཚེ་འདིའི་བཟོ་སྨན་ཕན་པ་སྒྲུབ། །རྒྱང་འཕེན་པ་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། །བློས་བསྒྱུར་ལམ་ལོག་མ་ལོག་ཡིན། །ལོག་པ་མུ་སྟེགས་མུར་ཐུག་གཉིས། །ངོ་བོ་ངེས་ཚིག་དབྱེ་བའོ། །ངོ་བོ་ལོག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་ཞེན་པའོ། །ངེས་ཚིག་ལྟ་བ་ངན་ལ་མུ། །སྤྱོད་པ་ངན་ལ་སྟེགས་པའོ། །དབྱེ་བ་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་དང་། །འཇིག་ཚོགས་རི་བོ་དྲུག་ཅུ་དང་། །གྲངས་ཅན་དག་དང་ཉེར་ལྔ་དང་། །ཕྱི་ཡི་བདག་འཛིན་ཉི་ཤུ་དང་། །བྱེ་བྲག་བདག་འཛིན་བཅུ་དག་དང་། །ཏིར་ཐི་ཀེ་དྲུག་སྒྱུར་ལྟ་བཞི། །བསྡུ་ན་རྟག་ཆད་གཉིས་སུ་འདུ། །བགྲང་ཚུལ་དུས་གཅིག་ཕུང་བའོ། །གྲུབ་མཐའ་ཆད་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། །རྒྱུ་ཆད་འབྲས་ཆད་ནམ་མཁའ་འདྲ། །ཐམས་ཅད་ཕྱལ་པ་ཉིད་དུ་འདོད། །རྟག་པ་སེམས་ཉིད་ཐིག་ལེའི་ཚུལ། །དཀར་དྭངས་སྣུམ་འདྲིལ་སྙིང་ནང་ན། །ཡེ་ནས་མི་འགྱུར་ཡོད་པར་བལྟ། །འབྲས་བུ་དབང་ཕྱུག་འཁོར་དུ་སྐྱེ། །དེ་ལྟ་འདོད་གཞུང་སོ་སོར་ཡོད། །ཨེ་མ་སེམས་དཔའ་རྡོ་རྗེ་ཉོན། །གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་གང་ཟག་བློ། །དངོས་པོའི་གཤིས་ལ་དེ་མ་ཉེ། །སྒྲིབ་པས་གོལ་བས་སྡུག་བཙིར་ཀྱང་། །ཤེས་རབ་མི་ལྡན་ཕུང་བར་ངེས། །མ་རིག་མ་རྟོགས་ལོག་ལམ་མོ། །ཕྱི་ནང་རྟག་ཆད་ཡིན་མིན་རྣམས། །མི་འགལ་དབྱིངས་ཀྱི་ངང་དུ་ལྷུང་། །རྩོལ་སྒྲུབ་འདས་པའི་བདག་ཉིད་གྲུབ། །དེར་ཞེན་རྟོག
Chinese
它们都源于我的慈悲。愿你们领悟广大的意义。即使是广大的不可思议，也必定要分为九类。如是说。出自《乘总精要广大无边续》中，讲述名相的第十六章。萨玛雅。印印印。此后金刚萨埵，再次向导师请教：啊！圆满大光明，遍布广大圆满吉祥。即使只是略微地讲述差别，最初神人和邪见者，他们的宗派是什么？圆满的方式是什么？不舍弃的庄严方式是怎样的？导师向眷属开示智慧的光芒。导师听到了这样的祈请。奇哉！聚集的眷属们谛听。我的九乘次第，讲述的方式是 轮回和涅槃。轮回本身的宗派，是心识转变和不转变。不转变的有两种，庸常和弃舍。不了解因果真相的，就安立为庸常。了解真相后弃舍，致力于今生的工巧医术，这被称为弃舍。心识转变有正道和邪道。邪道是外道和穷途末路两种，本体、定义和差别。本体是颠倒的智慧，执着于颠倒。定义是，对恶见的穷途末路，对恶行的依止。差别有三百六十种，坏聚见山六十种，数论等二十五种，外我的执着二十种，胜论我的执着十种，六个蒂尔提迦，四种转化见。总而言之归于常断二见。计数的方式是同时毁灭。断灭宗是这样的：因断灭，果断灭，如同虚空。认为一切都是庸常。常宗是心性明点之状，在清澈光明的油状心中，认为本来不变存在。果报生于自在的眷属中。各自有这样的意愿主张。唉玛！金刚萨埵谛听。一切宗派都是凡夫的心识，与事物的本性并不相近。虽然被遮蔽所迷惑而痛苦逼迫，但不具智慧必定毁灭。无明不觉是邪道。内外常断有无等，不相违地落入法界中。超越勤作的自性成就。执着于此分别。
English
They all arise from my compassion. May you understand the vast meaning. Even the vast and inconceivable must be divided into nine categories. Thus it is said. From the Tantra of the General Essence of the Great Expanse, the sixteenth chapter, which explains the categories. Samaya. Seal, seal, seal. Then Vajrasattva, again asked the Teacher: Ah! Perfectly complete Great Radiance, all-pervading, vast, and glorious. Even if you only briefly explain the differences, what are the tenets of the first gods, humans, and those with wrong views? What is the way to complete them? What is the way to adorn them without abandoning them? The Teacher spoke of the radiance of awareness to the assembly. The Teacher heard this request. Kyeho! Listen, all you assembled ones. My nine vehicles, the way of teaching is cyclic existence and nirvana. The tenets of cyclic existence itself are transformation and non-transformation by mind. Non-transformation has two aspects: ordinariness and rejection. Those who do not know the true nature of cause and effect are placed in ordinariness. Those who know the true nature and reject it, engaging in crafts and medicine for this life, are said to be rejectors. Transformation by mind is either the right path or the wrong path. The wrong path has two aspects: the extremists and the nihilists. These have essence, definition, and distinctions. The essence is the inverted wisdom that clings to inversion. The definition is the extreme of bad views, the support of bad conduct. The distinctions are three hundred and sixty, sixty heaps of destructive views, twenty-five Samkhyas, twenty clinging to external self, ten clinging to specific self, six Tirthikas, and four transformed views. In summary, they are included in the two extremes of permanence and annihilation. The way of counting is to destroy them all at once. The tenet of annihilation is like this: cause is annihilated, effect is annihilated, like space. They think everything is ordinary. The tenet of permanence is the nature of mind in the form of a bindu, white, clear, oily, and cohesive, within the heart, they see it as existing from the beginning, unchanging. The result is born into the retinue of power. Each has its own desired doctrine. Ema! Listen, Vajrasattva. All tenets are the minds of individuals, and are not close to the nature of things. Although obscured by veils and tormented by suffering, they are certain to be destroyed without wisdom. Ignorance and lack of understanding are the wrong path. Inner and outer, permanence and annihilation, existence and non-existence, are not contradictory and fall into the nature of the sphere of reality. The nature of effort and accomplishment is achieved. Clinging to this is conceptualization.