Chinese
作饶益，如飘动等，善严饰，以骏马而美妙，大声宣说，恒常不断地施予，于声闻律仪善安住，亲近而别解脱之，律仪无垢对一切说，若欲信奉缘起生，则可决定无明等，于大乘无上欢喜心，于无我法亦如是，于无漏义应执取，婆罗门等自之种姓，于执持清净清净之法者，应善说应作与所作，于以心性为主之心，于瑜伽士等应置心。于耽著贪嗔业者，应说方便与智慧决定义，若于离戏论心善修习，则定能现前实性之，无分别界与智慧安立，如实宣说离戏论，轮回之有情众，无论如何皆应置于解脱道，一个也不应舍弃。语之言说有意义，以能生最胜果故，于何者有信则施咒，为令有情得解脱故，语之行持应作，导师我则开许说。舞蹈与支分建筑及戏笑，及一切绮语皆不应说，为令语之行持得自在故，导师大自在如是说。名为吉祥甘露大乐者大续之王中，开示修持甘露血之语行最胜品之第三十八章。其后，不为外道之众所动摇，且能调伏之外道人中狮子大士，以精勤之行，于耽著懒惰之轮回欲乐，以嫉妒方便而结合名为寂静三摩地中入定，于任何亦无嫉妒，于法性平等中增长，无转变且以定解而通达，面带微笑且无言而住。彼心亦入于寂静之观察方式中，接近瑜伽而安住。眷属等亦于轮回之界中，安住于嗔恨之有情，及愚昧者，及我慢者，及贪欲者，以自性与方便而洗涤，然仍有于何者于嫉妒之边际而执著者，若不调伏其口，
English
Make benefit, such as fluttering, well adorned, beautiful with horses, speak loudly, constantly give without ceasing, well abide in the Hearer's discipline, approach and individually liberate, the flawless discipline speak to all, if you want to believe in dependent arising, then you can determine ignorance etc., in the Great Vehicle's supreme joyful mind, likewise in the selfless Dharma, you should grasp the undefiled meaning, Brahmins etc. of your own lineage, to those who hold purity and have pure Dharma, you should speak well of what should be done and what is to be done, to the hero who holds the mind as primary, you should place your mind on the yogis etc. To those who are attached to karma of attachment and aversion, you should speak of the means and wisdom, the definitive meaning, if you practice well in the mind free from elaboration, then you will surely manifest the reality of, the non-conceptual realm and wisdom establish, truly speak of freedom from elaboration, all sentient beings of samsara, in any way should be placed on the path of liberation, not even one should be abandoned. The words of speech are meaningful, because they produce the supreme fruit, to whomever has faith, give the mantra, for the sake of sentient beings' liberation, the conduct of speech should be done, the teacher I say is permitted. Dancing and building supports and joking, and all idle talk should not be spoken, for the sake of making the conduct of speech free, the teacher, the great sovereign, said so. In the great king of tantras called Glorious Ambrosia Great Bliss, the thirty-eighth chapter is the chapter that shows the best of the speech conduct of practicing ambrosia and blood. Then, the great lion among men, the Bhagavan who is not shaken by the assembly of heretics and who can subdue them, with diligent action, in the desire for the pleasures of samsara, which is attached to laziness, entered into the samadhi called combining with jealousy as a means of pacification, without jealousy towards anyone, increasing in the equality of Dharma nature, without change and understanding with certainty, with a smiling face and remained without speaking. That hero also entered into a peaceful way of observing, approaching yoga and abiding. The retinue also, in the realm of samsara, sentient beings who dwell in anger, and the ignorant, and the arrogant, and the greedy, were washed away by nature and means, but still, those who are attached to the edge of jealousy, if they do not subdue their mouths,
Tibetan
སྟོན་པ་ཡང་ཅང་མི་ གསུང་ལ།སེམས་དཔའ་ཡང་ཞུ་བར་མི་བྱེད་པ་ནི། དའི་སེམས་ཅན་འདི་དག་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་མི་འདུལ་ལམ། འདུལ་ཏེ་འདི་དག་ལས་ཀྱིས་བསྒྱུར་ཏེ་སྐལ་བ་མེད་དམ། འོན་ཏེ་བཏང་སྙོམས་སུ་བཞུགས་ཏེ་ དོན་མི་མཛད་དམ་སེམས་ནས་སོ་སོར་འཁོད་དོ།། གནས་དེར་བྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་ལོགས་ནས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་རྒྱལ་བ་བཀོད་པའི་མཛོད་ཅེས་བྱ་བ་སངས་རྒྱས་སྒྲ་དབྱངས་བསྒྲགས་པའི་རྒྱལ་པོའི་ཞིང་ཁམས་ན། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་གསེར་ཅན་འོད་ཅེས་བྱ་བའི་སྲས་མོ་འོད་གསལ་བའི་རྒྱ་མཚོ་ཞེས་བྱ་བ་བུ་མོ་དམ་པ། རིན་པོ་ཆེའི་རྣ་ཆས་བསྒེགས་པ། ཨུད་པ་ལ་ལྟ་བུའི་མིག་རབ་ཏུ་རྒྱས་པ། ཤིན་ཏུ མཛེས་པའི་ཁ་དོག་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་རྒྱས་པ་ཅིག་འོངས་ནས་གནས་པ་དེས།ཕྱོགས་བཅུར་བལྟས་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ། རིན་པོ་ཆེའི་མེ་ཏོག་སིལ་མ་སྙིམ་པ་བཀང་ནས་སྟོན་པ་དང་སེམས་དཔའ་ལ་གཏོར་ཏེ། ཕྱག་ འཚལ་ནས་སེམས་དཔའ་ལ་སྨྲས་པ།སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ཏེ།། སྲས་ཀྱི་དམ་པ་ཡིན་པས་ཅི་གསོལ་བ་གནང་བ་ལགས་ན། སྟོན་པ་མཆོག་ལ་གསོལ་བ་ སྔར་ཀྱང་བཏབ་པས་ཅི་གསོལ་བ་གནང་ལ།། ད་དུང་ཡང་གསོལ་ན་གནང་བར་འགྱུར་བས་མི་གསོལ་བར་ཕྱི་བཤོལ་མཛད་པ་དེ། ཕྲག་དོག་ཅན་འདུལ་བར་མི་འགྱུར་བ་ལགས་སམ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་མཛད་པ མི་སྤྲོ་བ་ལགས་སམ།སྟོན་པས་མི་གནང་བ་ལགས་སམ། སེམས་དཔས་སླར་སྨྲས་པ། ང་ནི་ཐབས་མཁས་ཤིང་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཅི་དཀའ་བ་དང་དུ་བླང་བར་བྱའོ། ཞེས་གོ་ཆ་གྱོན་པས་ཅི་ལྟར་སེམས་ཅན་ འདུལ་བ་བཞིན་བྱ་བར་སེམས་དཔའ་ཡིན་ཀྱང།སྟོན་པ་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་པ་ལ་སྙོམས་པར་ཞུགས་པ་ལ་ཞུ་བ་མི་སྤོབས་སོ།། ལྷ་མོས་སྨྲས་པ། ཅི་དོན་དུ་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཡིན་ན་ཅིའི་ ཕྱིར་གསོལ་བ་མི་སྤོབས།སྨྲས་པ། སེམས་ཅན་གྱི་དོན་དུ་ཞུ་བ་སྤོབས་ཀྱིས་ཀྱང་ད་དུང་ཚོད་ལ་མ་བབ་ཅིང་འདུལ་བའི་དུས་ལ་མ་བབ་ཀྱང་ཁྱེད་ཞུ་བ་ལ་སྤྲོ་ན། ད་བདག་གིས་གསོལ་བར་བགྱིའོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། རང་གི་མཚན་རབ་ཏུ་རྣོ་བའི་དཔལ་དག་ལྡན་པ་དེས། སེམས་ཅན་ཕྲག་དོག་ཅན་རྣམས་སྙིང་ཕྱུང་སྟེ་རྩེ་མོ་ལ་བཀལ་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འབུལ་ཞིང་གསོལ་བ། ཀྱེ་ཀྱེ་དགའ་ཆེན་བདུད་རྩི་མཆོག། བདག གིས་ཕྲག་དོག་ཅན་བསད་དེ།། སྙིང་ཕྱུང་དཔའ་བོ་བཞེས་སུ་གསོལ།། ཤེས་རབ་མཚོན་ཆེན་དཔལ་རྣོ་བས། ཁམས་གསུམ་འཁོར་བའི་རྩད་བཅད་དོ།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གང
Chinese
導師也不說任何話，菩薩也不作祈請，難道這些有情世尊不調伏嗎？調伏了，但這些被業所轉，沒有福分嗎？或者是以捨置而住，不做利益，還是從心中各自安住呢？在那裡，從北方的一側，名為世界界勝者莊嚴藏，名為佛陀音聲宣說之王的剎土中，轉輪王名為金光者的女兒，名為光明海的聖女，以珍寶耳飾莊嚴，如鄔波羅花般的眼睛極為盛開，極為美麗的顏色如月亮般盛開的一位到來安住，她向十方觀看後從座位上起身，以珍寶花朵的細末充滿手掌，向導師和菩薩散佈，頂禮後對菩薩說：大菩薩您被一切佛陀加持，是聖子，所以請問您要祈請什麼呢？對導師至尊先前也作了祈請，請問您要祈請什麼呢？現在再祈請也會給予，所以不祈請而推遲，難道是不調伏嫉妒者嗎？不做有情的事情嗎？是導師不給予嗎？菩薩再次說：我善巧方便，為了有情的事情，什麼困難都願意接受。這樣穿上盔甲，要如何像調伏有情一樣做呢，雖然是菩薩，但對導師如意的意念入於等持，不敢作祈請。天女說：如果一切要做的事情都是為了有情的事情，為什麼不祈請呢？說：為了有情的事情祈請是敢的，但現在時機還未成熟，調伏的時機也還未成熟，如果您樂意祈請，現在我來祈請吧，這樣說了之後，以自己極為銳利的名稱光輝具足者，將有情嫉妒者們的心挖出來，放在頂端上，獻給世尊並祈請： 唉唉，大樂甘露殊勝者！ 我殺了嫉妒者， 挖出心臟，請英雄享用！ 以智慧大寶劍的光輝， 斬斷三有輪迴的根本！ 世尊開示：何
English
The Teacher doesn't say anything, and the Bodhisattva doesn't make requests. Does the Blessed One not subdue these beings? Subdued, but are these transformed by karma and without merit? Or does he abide in equanimity, not doing benefit, or do they each abide separately in their minds? There, from the northern side, in the world realm called "Victorious One's Array Treasury," in the pure land of the Buddha called "King Who Proclaims Melodious Sounds," a daughter of the wheel-turning king called "Golden Light," a noble girl called "Ocean of Clear Light," adorned with jeweled earrings, with eyes fully opened like lotuses, with an exceedingly beautiful complexion blooming like the moon, came and remained. She looked in the ten directions, rose from her seat, filled her palms with fine particles of jeweled flowers, scattered them upon the Teacher and the Bodhisattva, prostrated, and said to the Bodhisattva: "Great Bodhisattva, you are blessed by all the Buddhas, and you are a noble son, so what do you wish to request? You have already made requests to the supreme Teacher, so what do you wish to request? If you request again now, it will be granted, so why do you postpone without requesting? Is it that you will not subdue the envious? Are you unwilling to do the work of beings? Is it that the Teacher will not grant it?" The Bodhisattva said again: "I am skillful in means, and for the sake of beings, I will gladly accept any difficulty." Having put on armor in this way, how should I act like one who subdues beings? Although I am a Bodhisattva, I am not bold enough to make a request to the Teacher who is absorbed in samadhi according to his intention. The goddess said: "If everything to be done is for the sake of beings, why are you not bold enough to make a request?" He said: "I am bold enough to make a request for the sake of beings, but the time is not yet ripe, and the time for subduing is not yet ripe. But if you are eager to make a request, then I will make the request." Having said this, with her own name, which is exceedingly sharp and endowed with glory, she plucked out the hearts of the envious beings, placed them on the tip, offered them to the Blessed One, and prayed: "Alas, alas, supreme nectar of great joy! I have killed the envious, plucked out their hearts, please, hero, partake! With the sharp glory of the great sword of wisdom, I have severed the root of the three realms' samsara!" The Blessed One spoke: What