Tibetan
།། ཀུན་ལ་བསྒྲགས་ཕྱིར་མི་མ་འགགས།། ཞེན་རྟོག་དབང་གིས་སྒྲ་བཀག་འཁྲུལ།། བདུད་རྩིའི་སྒྲ་ཉིད་གསུང་གི་མཆོག། ཤེས་པ་རང་སྣང་ཕུང་པོ་ཉིད།། མ་བཅོས གནད་མཆོག་དམ་པ་སྟེ།། འབྱུང་བའི་རི་རབ་གཞལ་ཡས་ལ།། རིན་ཆེན་གཙང་སྦྲར་བྱ་བ་འཁྲུལ།། སྣོད་མཆོག་བདུད་རྩི་བུམ་པ་བདེ།། རང་སེམས་གདོད་ནས་དག་པ་ལ།། ཕྲ་རབ་རྡུལ་ལས་གྲུབ་པ་མེད།། བྱ་དང བྱེད་པས་བསྒྲུབས་པ་མེན།། གདོད་ནས་རྒྱུན་བཅས་དེ་བཞིན་ཉིད།། རྐྱེན་བྲལ་བྱ་དང་བྱེད་སྤངས་ཤིང།། བདག་མེད་སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ལས།། འདོད་པ་ཀུན་འབྱུང་བསམ་འཕེལ་བཞིན།། རྐྱེན་ཅེས་བྱ་བ་ག་ལ སྲིད།། ངོ་བོ་ལོགས་ཞེས་ཡོད་མེད་སྟེ།། བསྟན་ཅིང་བཤད་པའང་དེ་ཉིད་ལས།། ཁ་དོག་དབྱིབས་སུ་བཅས་པ་དང།། བདག་གཞན་མཚན་དངོས་ག་ལ་སྲིད།། ལམ་ཉིད་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་སྟེ།། འབྲས་བུ་ཉིད་ཀྱང རྒྱུ་ལམ་འདྲ།། མུན་དང་སྣང་བས་ཕྱེ་བ་ལས།། སོ་སོར་སྒྲུབ་ཅིང་སྨིན་པ་མེད།། ཇི་ལྟར་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བ་དག། རིན་ཆེན་བདུན་དང་དཔུང་ཚོགས་དང།། ཐ་མའི་འགྲོ་བ་རྨོངས་པ་ལའང།། མི་བཀོལ་དང་དུ་མི ལེན་བཞིན།། ཆོས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་སེམས་བདུད་རྩི།། རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གདེང་ཆུང་ན།། གཙང་སྨེ་བཟང་ངན་མི་འབྱེད་ཅིང།། བླང་དོར་བྱེད་པ་བསྒྱུར་རྒྱལ་བཞིན།། ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང། བརྟགས པས་ཀྱང།རྒྱུ་རང་གི་སེམས་ལས་བྱུང།། རྐྱེན་མ་རིག་པ་མུན་པ་དང་འདྲ་བས་བྱས།། ངོ་བོ་བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་པར་གྱུར།། འབྲས་བུ་ངན་སོང་གསུམ་དུ་སྨིན་ཏེ་ལྷུང་བར་ཡང་ནས་ཡང་དུ་གྱུར་རོ།། ཡང་ བརྟགས་པས།རྒྱུ་མ་བཅོས་པའི་ཐིག་ལེ་རང་སྣང་བ་ལས་བྱུང།། རྐྱེན་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་གསལ་རྒྱལ་པོས་བྱས།། ངོ་བོ་ཅིར་ཡང་སྣང་ལ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པ་རང་བྱུང་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོར་གྱུར། འབྲས་བུ་ སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་གསལ་ཁྱབ་དྲི་མ་མེད་པར་གྱུར།། དེ་གཉིས་ཀྱང་རིག་པ་དང།། མ་རིག་པའི་ཁྱད་པར་ལས་བྱུང་པས།། བདུད་ཅེས་པ་དང། རྩི་ཞེས་པར་བཏགས་པའང།། ནན་གྱིས་བཏགས་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་བཏགས་པ་དང་བྲལ་བས་བདུད་རྩི་ཞེས་བགྱི་བ་ལགས་ཅེས་གྲངས་ཅེས་གསོལ་བ་དང།། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ།། རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་ཁྱད་པར་ལས།། འཁོར་བ་མྱང་འདས་གཉིས སྣང་ཡང།། ཆོས་དབྱིངས་སྙིང་པོར་དོན་གཅིག་པ།། རྟོགས་ཤིང་ཆུད་པ་ལེགས་སོ་ལེགས།། དེ་ལྟར་ཡང་དག་དོན་རྟོགས་པ།། འབྲལ་མེད་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་ནི།། གཞན་ཞེས་བཏགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ།། བདུད་རྩི བདེ་བ་ཆེན་
Chinese
为了向一切宣扬而不停止， 因执着妄念而阻碍声音是错误的。 甘露之声乃是言语之最胜， 觉知自显即是蕴聚之体性。 无作乃是殊胜之要诀， 于显现之须弥山宫殿中， 视为珍宝洁净是错误的， 殊胜之器甘露宝瓶是安乐。 自心本来清净之体性， 非由微细之尘埃所组成， 非由能作与所作所成就， 本来具有相续即是如是性。 远离因缘，舍弃能作与所作， 于无我空性之自性中， 如意生出一切所欲般， 所谓因缘又在何处有？ 本体各异，有或没有， 指示与讲述也从中而出， 具有颜色形状等等， 主他名称事物又在何处有？ 道路本身即是因与果， 果本身也与因道相同， 从黑暗与光明中分离出来， 不会个别成就与成熟。 如转轮圣王一般， 拥有七宝与军队等， 对于愚昧的下等众生， 不使用也不接受一般。 法性菩提心即是甘露， 若对证悟之见解不坚定， 不能分辨清净污秽好坏， 取舍作为如同篡位者。 如是开示后，又观察到，因由自己的心而生，缘由无明如黑暗般所作，本体转变为执着于我和我所，果报成熟于三恶道而屡次堕落。 再次观察到，因由无造作之明点自显而生，缘由自证之智慧自明国王所作，本体显现任何事物却无任何成立，转变为自生方便之国王，果报成为精华菩提之心，清明遍布无有垢染。 这两者也由觉知与无明之差别而生，因此称之为魔（བདུད，māra，魔罗，能夺取性命者）与甘露（རྩི，amṛta，阿密栗多，不死），也是强调而安立的，因此由于远离安立而称为甘露，如是计数而祈请，世尊开示说： 从证悟与未证悟的差别中，显现轮回与涅槃二者，然法界心要意义相同，证悟且理解甚好甚好，如是正确了悟意义，不可分离之心之实相，并非安立为其他，乃是甘露，大乐。
English
In order to proclaim to all, without ceasing, Obstructing sound due to attachment and delusion is wrong. The sound of nectar is the supreme of speech, Awareness's self-appearance is the nature of the aggregates. Unfabricated is the supreme essence, the sacred, In the immeasurable palace of the arising Mount Meru, To regard it as precious and pure is wrong, The supreme vessel, the nectar vase, is bliss. One's own mind is pure from the very beginning, Not composed of the finest particles of dust, Not accomplished by the doer and the deed, Originally possessing continuity, it is suchness itself. Free from conditions, abandoning the doer and the deed, From the selflessness and emptiness of its own nature, Like the wish-fulfilling gem that brings forth all desires, Where could the so-called condition possibly exist? Essence is separate, existing or not existing, Pointing out and explaining also arise from it, Having color and shape, and so forth, Where could self, other, name, and thing possibly exist? The path itself is cause and effect, The effect itself is also like the causal path, Separated by darkness and light, There is no separate accomplishment or maturation. Like a universal monarch, Possessing the seven treasures and armies, Even to the ignorant, lowest beings, They are neither used nor accepted. The nature of reality, bodhicitta, is nectar, If the view of realization is weak, Unable to distinguish between pure and impure, good and bad, Taking and abandoning is like a usurper. Thus he taught, and also contemplated: the cause arises from one's own mind; the condition is made by ignorance, like darkness; the essence becomes clinging to self and what belongs to self; the result ripens in the three lower realms and repeatedly falls. Again, contemplating: the cause arises from the uncreated bindu's self-appearance; the condition is made by the self-aware wisdom's self-luminous king; the essence appears as anything but is not established as anything, becoming the king of self-arisen means; the result becomes the heart essence, the bodhi mind, clear, pervasive, and without stain. These two also arise from the difference between awareness and ignorance, therefore, calling them demon (བདུད，māra，魔罗，the one who takes life) and nectar (རྩི，amṛta，阿密栗多，immortal) is also emphasized and established. Therefore, because it is free from establishment, it is called nectar. Thus, counting and praying, the Blessed One taught: From the difference between realization and non-realization, Appear samsara and nirvana, the two, Yet the essence of dharmadhatu is one in meaning, Realizing and understanding is excellent, excellent. Thus, correctly realizing the meaning, The inseparable essence of mind, Is not established as other, But is nectar, great bliss.
Tibetan
པོ་ཞེས།། ང་དང་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་གསུངས།། ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་རྣོན་པོ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་འདུས་པ་རྣམས་རང་རང་གི་ཤེས་རབ་ལ་ངམ་པར་གྱུར་ནས།། འགྱིང བག་ཏུ་བདེ་བར་གནས་སོ།། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སེམས་ཉིད་ང་དང་བྲལ་བ་ལ།། ང་ཞེས་འཛིན་པའི་སྲིན་བུ་འདྲ།། བདག་འཛིན་ཕུར་པ་དམ་པས་འཁོར།། གཉིས་མེད་མཐའ སྤངས་ཁྱད་པར་འཕགས།། དེ་ནས་རྟོག་མེད་བདེ་བར་གནོས།། སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་འཁོར་བའི་བདུད་ཉིད་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་རྩིའོ།། དེ་བས་བདུད་རྩིའོ།། ཡང་དག་པའོ།། བདེ་བ་ཆེན་པོའོ།། སངས་རྒྱས ཀྱི་ཞིང་ཁམས་ཡོངས་སུ་སྦྱངས་པའོ།། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྙིང་པོའོ།། འཁོར་བའི་རྒྱ་མཚོ་རྩད་བཅད་པའོ།། མྱ་ངན་ལས་འདས་པར་རྒྱས་བཏབ་པའོ།། ངན་སོང་མིང་མེད་པའོ།། སྡུག་བསྔལ་ཉིད་བདེ་བའོ།། མི་མཐུན་པ ཉིད་གཉིན་པོའོ།། འཇིག་རྟེན་པའི་སྨན་ཉིད་འཆི་བ་མེད་པའི་ར་ས་ཡ་ནའོ།། སྨད་པའི་རྫས་ཉིད་བདུད་རྩིའོ།། ཡེ་ཤེས་ལྔའོ།། རིགས་ལྔའོ། ཁ་དོག་ལྔའོ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔའོ།། ཡུམ་ལྔའོ།། བྱང་ཆུབ སེམས་དཔའ་འོ།། སེམས་མའོ། ཁྲོ་བོའོ། ཁྲོ་མོའོ།། ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སོ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ།། ཆོས་ཀྱི་སྐུའོ།། ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་པའོ།། སྤྲུལ་པའོ།། གསང་བའོ།། ཡང་སྤྲུལ་དང།། ཞེ་སྤྲུལ་དང། བྲན་དང། ཡང་བྲན དང།ཕོ་ཉ་དང། ལས་མཁན་དང། ཅི་བགྱི་དང། མ་དག་པའང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དོ།། ཞེས་གསུངས་པས། ཐམས་ཅད་ཀྱང་སེམས་ཀྱི་སྣང་བར་ཁོ་ཐག་ཆོད་དེ། ལྷ་མེད་པའི་ངང་ལ་གཡོ་བ་མེད་པར་ བདེ་བ་ཆེན་པོ་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་ནས་བཞུགས་པར་གྱུར་ཏོ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྐུ་དང། གསུང་དང། ཐུགས་གསང་བ་དཔལ་བདུད་རྩི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཞེས་བྱ་བ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལས། གླེང གཞི་བསྟན་པ་དང།རང་བཞིན་གྱི་བདུད་རྩི་གཏན་ལ་ཕབ་པའི་ལེའུ་སྟེ་དང་པོའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་བདུད་རྩི་མཆོག་གི་རྒྱལ་པོས་འཁོར་གྱི་གཙོ་བོ་རྣམས་ལ། ཀྱེ་ཞེས་བོས་ནས་བཀའ་སྩལ་པ། ཀྱེ་དམ་པ་རྣམས་ཁྱེད་ཀྱིས་རང་རང་གི་ཇི་ལྟར་རྟོགས་པའི་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཐིག་ལེ་ཆེན་པོ་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་དེ་ཅི་དགར་སྨྲོས་ཤིག་དང། དེ་ནི་བདུད་རྩི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ དང།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་མི་བསྐྱོད་པས་རང་གི་ཞིང་ཁམས་ན་འཁོད་པའི་འཁོར་རྣམས་ལ། བྱམས་པའི་སྤྱན་གྱིས་གཟིགས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་གསུངས་སོ།། སེམས་ལས་རང་
Chinese
波（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）。我与诸佛皆宣说。如此教敕之后，大菩萨金刚锐利等眷属聚集者，各自于自之智慧中寂然，于威仪中安乐而住。此后，世尊又教敕道：心性离于我，执我之魔如虫然，以我执橛钉牢，无二离边尤为殊胜，此后安住于无分别之乐。大菩萨乃轮回之魔，实为涅槃之精华，是故为甘露，是真实，是大乐，是清净诸佛之刹土，是菩提之精髓，是断除轮回之大海，是于涅槃中增广，是无有恶趣之名，痛苦即是安乐，不和即是亲友，世间之药即是不死之妙药，可鄙之物即是甘露，五种智慧，五种姓氏，五种颜色，五如来，五佛母，菩提萨埵，心母，怒尊，怒母，法界，法身，法身，圆满受用身，化身，秘密，又化身，忿怒化身，奴仆，又奴仆，信使，工匠，所作，不净亦是彼性。如是说已，一切亦皆于心之显现中决断，于无有天神之状态中，无有动摇，大乐任运成就而住。如来一切之身、语、意秘密，名为吉祥甘露大乐之大续王，宣说开端，以及确定自性甘露之品第一。此后，世尊甘露胜王对眷属之主尊们，呼唤“喂”之后教敕道：喂，诸位圣者，汝等各自如所证悟之精髓，菩提心大明点，自性光明者，随意宣说吧，此乃甘露大乐也。如是说后，如来不动佛于自之刹土安住之眷属们，以慈爱之眼注视后，如是说道：心性自
English
Po (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, literal Chinese meaning). I and all the Buddhas speak. After thus instructing, the great Bodhisattva Vajra Sharp and other assembled retinues, each became silent in their own wisdom, and dwelt comfortably in dignity. Then, the Blessed One again instructed: The nature of mind is separate from me, The demon of clinging to self is like a worm, Clinging to self is nailed down by a sacred stake, Non-duality, free from extremes, is especially excellent, Then abide in the bliss of non-conceptualization. The great Bodhisattva is the demon of samsara, truly the essence of nirvana, Therefore, it is nectar, it is truth, it is great bliss, It is the purification of the Buddha's realm, It is the essence of enlightenment, It is the cutting off of the ocean of samsara, It is the expansion in nirvana, It is the absence of the name of evil destinies, Suffering itself is bliss, Discord itself is kinship, The medicine of the world itself is the elixir of immortality, Despicable things themselves are nectar, The five wisdoms, The five lineages, The five colors, The five Tathagatas, The five mothers, Bodhisattvas, Mind-mothers, Wrathful ones, Wrathful mothers, The realm of Dharma, The Dharmakaya, The Dharmakaya, The Sambhogakaya, The Nirmanakaya, Secret, Again emanation, Wrathful emanation, Servant, Again servant, Messenger, Craftsman, What to do, Impure is also that very nature. Having spoken thus, all also became decisive in the appearance of the mind, In the state of no god, without wavering, great bliss spontaneously accomplished and remained. The body, speech, and mind secrets of all the Tathagatas, called the glorious nectar great bliss, from the great king of tantras, the chapter is the first, which explains the introduction and establishes the nectar of self-nature. Then, the Blessed One, the supreme king of nectar, called out to the chief disciples, saying, “Hey, noble ones, speak freely about the essence of your own realization, the great bindu of the mind of enlightenment, which is naturally luminous, for it is the great bliss of nectar.” After speaking thus, the Tathagata Akshobhya, looking with loving eyes at the retinue dwelling in his own realm, spoke as follows: Mind from self