Tibetan
་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་དབང་བའི་ ཕྱིར་དབང་པོ་ལྔ་ཞེས་བྱའོ།། དད་པའི་དབང་པོས་དད་པ་ལ་དབང་ཐོབ། དྲན་པས་དྲན་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཏིང་འཛིན་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ལ་དབང་ཐོབ་པའོ།། ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་དང།། དད་བརྩོན་དྲན་ཤིང་ཤེས་རབ་སྟོབས། པཉྩ་བ་ལ་ཞེས་པ། པཉྩ་ནི་ལྔ། བ་ལ་ནི་སྟོབས་སོ།། དད་པ་ལ་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་འདི་ཉིད་རྒྱུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པས། མ་དད་པ། ལེ་ལོ།། དྲན་པ་ཉམས་པ། གཡེང་བ། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ་པོས་བར་ཆད་མི་ནུས་པས་དད་པ་ལས་སོགས་པའི་མཐུ་བསྐྱེད་པའི སྟོབས་ལྔའོ།། སྟོབས་ལྔ་ནི། དད་པའི་དང། དྲན་པ། བརྩོན་འགྲུས། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་དང་ལྔ་ལས། མ་དད་པ་དང། བརྗེད་ངས་པས། ལེ་ལོ། གཡེང་བ། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ།། དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱོར་ལམ་ཞེ་ན། དྲོད་རྩེ་མོ བཟོད་པ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་ནས།མཐོང་ལམ་ལ་སྦྱོར་བས་ནའོ།། གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པས་ན་དྲོད། འཕགས་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པར་འདོད། དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་དགེ་རྩའི་རྩེ་མོ་ཡིན་པས་རྩེ་མོའོ།། འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པས་བཟོད་པ། ཟག་ བཅས་སྐྱེ་འཇིག་ལ་བཟོད་པའོ།། དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་གཞན་པས་དམ་པར་གྱུར་པ་ནའོ།། དེ་ལ་ལམ་དང་ས་རུ་ཆོས་མཐུན་རྩི་ན། ཚོགས་ལམ་སྦྱོར་ལམ་གཉིས་ནི། ས་ལས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ཞེས་བྱའོ།། དྲོད་རྩེ་བཟོད་མཆོག བཅུ་ལ་སྦྱོར།ུཥྨ་ག་ཏ་ཞེས་པ་ནི། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཚེ། འཕགས་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཤིང་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པས་མེ་དང་འདྲ་བའི་དྲོད་སྔར་འབྱུང་བས་ན་དྲོ་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ། མཱུརྔྷ་ན་ཞེས་པ་ནི། དགེ་བ་སྔ་མ་མི་བརྟན་པ་གཡོ་བའི་རྩེ་ མོར་གྱུར་པས་ན།རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ། ཀྵཱནྟི་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་ལ་བཟོད་པ་རབ་འབྲིང་དུ་མར་ཕྱེ་བའི་ནང་ནས། རབ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་ཞིང། ངན་སོང་དུ་མི་ལྟུང་བས་ན་བཟོད་པའོ།། ལཽ་ཀི་ཀཱ་གྲ་དྷརྨ་ཞེས་པ། ས་འདི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་ལ། སྔན་ ཆད་མ་མཐོང་བ་འཕགས་པའི་ལམ་ལྟ་བུ།འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པ་ཡང། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་འདིས་ཆ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འཐོབ་པར་ནུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕུལ་དུ་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱའོ།། བསྒོམ་པར་བྱ་ བའི་ལམ་
Chinese
生起信等的力量，因此称为五根。信根获得对信的自在，念根获得对念的自在，定根获得对定的自在，慧根获得对慧的自在。定慧为根，信勤念舍慧为力。称为五力，五（藏文：པཉྩ་，梵文天城体：पञ्च，梵文罗马拟音：pañca，汉语字面意思：五），力（藏文：བ་ལ་，梵文天城体：बल，梵文罗马拟音：bala，汉语字面意思：力）。如果长期修习信等五根，由于不信、懈怠、失念、散乱、非正知这五种相违品无法阻碍，因此生起信等的力量，即为五力。五力是：信力、念力、精进力、定力、慧力。它们分别是：不信、忘失、懈怠、散乱、非正知的对治。为什么称为加行道呢？因为它从暖位、顶位、忍位、世第一法位，加行于见道。因为所取无自性，所以是暖位。圣道想要焚烧烦恼的薪柴，对此深信不疑，并且是善根的顶端，所以是顶位。因为能安忍所执无自性，并且能安忍有漏的生灭，所以是忍位。因为对此深信不疑，所以是世第一法位，因为比其他世间法殊胜。如果将道和地视为同法，那么资粮道和加行道二者，被称为异生位。暖位、顶位、忍位、世第一法位，加行于十地。暖（藏文：ུཥྨ་ག་ཏ་，梵文天城体：उष्णगत，梵文罗马拟音：uṣṇagata，汉语字面意思：暖）的意思是：在与决择分相应的时侯，圣道焚烧一切烦恼之木，因此像火一样，先产生暖，所以称为暖。顶（藏文：མཱུརྔྷ་ན་，梵文天城体：मूर्धन्，梵文罗马拟音：mūrdhana，汉语字面意思：顶）的意思是：因为之前的善根不稳固，处于动摇的顶端，所以称为顶。忍（藏文：ཀྵཱནྟི་，梵文天城体：क्षान्ति，梵文罗马拟音：kṣānti，汉语字面意思：忍）的意思是：对于真谛的安忍分为上中下，这里是具有上品的安忍，因此不会退转，也不会堕入恶趣，所以是忍。世第一法（藏文：ལཽ་ཀི་ཀཱ་གྲ་དྷརྨ་，梵文天城体：लौकिकाग्रधर्म，梵文罗马拟音：laukikāgradharma，汉语字面意思：世第一法）的意思是：此地既是世间法，又像是以前从未见过的圣道，与世间法不相同，世间法的顶端能够无因获得与其相等的事物，因此称为世间法的顶端。所要修习的道。
English
They are called the five faculties because they have power to generate faith and so on. The faculty of faith obtains power over faith. Mindfulness obtains power over mindfulness. Samadhi obtains power over samadhi. Wisdom obtains power over wisdom. Samadhi and wisdom are faculties, while faith, diligence, mindfulness, equanimity, and wisdom are strengths. Pañcabala means: pañca is five, and bala is strength. These five faculties, such as faith, when cultivated continuously for a long time, the five opposing factors, such as lack of faith, laziness, loss of mindfulness, distraction, and non-intelligence, cannot hinder them, so they generate the power of faith and so on, which are the five strengths. The five strengths are: the strength of faith, the strength of mindfulness, the strength of diligence, the strength of samadhi, and the strength of wisdom. They are respectively the antidotes to lack of faith, forgetfulness, laziness, distraction, and non-intelligence. Why is it called the path of joining? Because it joins the path of seeing from the heat, the peak, the forbearance, and the supreme mundane dharma. Because the apprehended is without inherent existence, it is heat. The noble path wants to burn the firewood of afflictions. Believing in this and being the peak of the roots of virtue, it is the peak. Because it can endure the non-inherent existence of what is grasped, and can endure the arising and ceasing of contaminated things, it is forbearance. Because of believing in this, it is the supreme mundane dharma, because it has become more sacred than other mundane dharmas. If we consider the path and the ground as having similar dharmas, then the path of accumulation and the path of joining are called the ground of ordinary beings. Heat, peak, forbearance, supreme, join the ten. Uṣṇagata means: when it is in accordance with the part of definite discrimination, the noble path burns all the trees of afflictions, so like fire, heat arises first, so it is called heat. Mūrdhana means: because the previous virtue is not stable and is at the peak of shaking, it is called the peak. Kṣānti means: forbearance towards the truth is divided into superior, medium, and inferior, among which it possesses the superior, so it will not decline, nor will it fall into the lower realms, so it is forbearance. Laukikāgradharma means: this ground is also a mundane dharma, and it is like the noble path that has never been seen before. It is also different from the mundane dharma. The supreme of the mundane dharma can obtain things equal to it without cause, so it is called the supreme of the mundane dharma. The path to be cultivated.
Tibetan
འདི་རུ།། བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བདུན། སཔྟ་བོ་དྷྱྂ་ག་ཞེས་པ། སཔྟ་ནི་བདུན། བོ་དྷི་ནི་བྱང་ཆུབ། ཨངྒ་ནི་ཡན་ལག་གོ། དྲན་པ་དང། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང། བརྩོན་འགྲུས་དང། དགའ་བ་དང། ཤིན་དུ་སྦྱངས་པ་དང། ཏིང འཛིན་དང།བཏང་སྙོམས་དང། འདི་བདུན་མཐོང་ལམ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ནོ།། ཡང་ན། མིང་དུ་བགྲངས་པའི་གྲངས་ཀྱིས་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་གསུམ་བསྒྲུབ་པའི་ཉེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་ བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱའོ།། དྲན་དང་ཆོས་དང་བརྩོན་དང་དགའ།། ཤིན་ཏུ་ཏིང་འཛིན་བཏང་སྙོམས་བདུན། དྲན་པ་ཡང་དག་ཡན་ལག་ནི། དམིགས་པ་མི་བརྗེད་པའོ།། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེ་པར་འབྱེད པའོ།། བརྩོན་འགྲུས་ཡན་ལག་ནི་འཁོར་བ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པའོ།། དགའ་བ་ཡན་ལག་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་ཕན་འདོགས་པའོ།། ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའོ།། ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ།། བཏང་སྙོམས་ཡན་ལག་ནི་བདེན་པ་འདུ་བྱེད པའི་གཉེན་པོར།ཅིའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལམ་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པས་ན་སྒོམ་ལམ་མོད། སྒོམ་ལམ་ནི་ས་དང་པོར་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། !། མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འཕགས་པ་ཡི།། ལམ་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཉིད་དེ། ཨཱ་རྱ་ཥཱ་ག་སཱ་ག་ ཞེས་པ།ཨཱ་རྱ་ནི་འཕགས་པ། ཨཱའ་དྷཱ་ག་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད། མན་ནི་ལམ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བལྟ་བ་དང། རྟོག་པ་དང། ངག་དང། ལས་ཀྱི་མཐའ་དང། འཚོ་བ་དང། རྩོལ་བ་དང། དྲན་པ་དང། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང། འཕགས་པའི་བསྒོམ་ལམ་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་གིས། དགྲ་བཅོམ་ པའི་འབྲས་བུ་འཐོང་པས་ན།འཕགས་ལམ་བརྒྱད་ཅེས་སོ།། ཡང་ན་འཕགས་པའི་འབྲས་བུ་དང། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྔོན་མས་ཐོས་པ་མཐོང་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ན་མཐོང་ལམ་དུ་བཤད་དོ།། ལྟ་རྟོག་ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ། ཡང་དག་པའི་ལྟ་བས་མཐོང་ལམ་མངོན་དུ་ བྱེད།རྟོག་པས། མི་རྟོག་པར་མི་སྨྲ། ངག་གིས་ཅི་ལ་ཅེས་འདུལ་བའི་ཆོས་སྟོན། ལུས་ཀྱི་མཐས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་གཞན་མི་བྱེད། འཚོ་བས་ཡོ་བྱད་ལའང་རུང་བར་འགྱུར། རྩོལ་བས་ལྟ་བས་ཟིན་པའི་རྩོལ་བ་འབྱུང། དྲན་པས་ཞི་གནས་བྱིང་རྒོད་མེད། ཡང་དག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ བསམ་གཏན་ལ་གནས་པས་མངོན་པར་འབྱུང་ངོ།། དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་མཐོང་ལམ་ན། སྔར་མ་མཐོང་བའི་དོན་མཐོང་བས་མཐོང་བའི་ལམ་མོ།། ས་ནི་གཉིས་པ་
Chinese
在此，菩提支分七法，称为སཔྟ་བོ་དྷྱྂ་ག་（藏文，梵文天城体，Saptabodhyanga，七觉支）。སཔྟ་（藏文，梵文天城体，sapta，七）是七，བོ་དྷི་（藏文，梵文天城体，bodhi，菩提）是菩提，ཨངྒ་（藏文，梵文天城体，anga，支）是支分。即忆念、择法、精进、喜、轻安、禅定、舍。此七者于见道时，成为证悟真如菩提之因，故名菩提支分七法。又，仅以名言计数之次第而说，此七者为成办三种菩提之近因，故于修道上称为菩提支分。忆念、择法、精进、喜，轻安、禅定、舍，此为七支。正念支是，不忘失所缘。择法是，如实和如量地辨别。精进支是，能从轮回中解脱。喜支是，能利益身语意三者。轻安是，心能堪能。禅定支是，心一境性。舍支是，对治实执。为何是修道呢？因为对法性的意义反复串习，所以是修道。修道是初地极喜地！于见道中，圣者的道即是八支。ཨཱ་རྱ་ཥཱ་ག་སཱ་ག་（藏文，梵文天城体，Aryastangamarga，八圣道）是，ཨཱ་རྱ་（藏文，梵文天城体，Arya，圣）是圣者，ཨཱའ་དྷཱ་ག་（藏文，梵文天城体，astanga，八支）是八支，མན་（藏文，梵文天城体，marga，道）是道。即正见、正思、正语、正业、正命、正精进、正念、正定。以这八种圣者修道，能证得阿罗汉果，故称八圣道。或者说，因为是圣果，以及能使先前未曾听闻的真如得以见到的道，所以说是见道。见、思、语和业边际，以正见能现见见道。以正思，不思不语。以语，说何者能调伏之法。以身之业边际，不做非分之事。以正命，对资具也能如意。以正精进，生起为见所摄持之精进。以正念，无有寂止掉举。以正定，安住于禅定而现前。那为何是见道呢？因为能见到先前未见之义，故是见道。地是第二地。
English
Here, the seven branches of enlightenment are called Saptabodhyanga (藏文，梵文天城体，Saptabodhyanga，Seven Factors of Enlightenment). Sapta (藏文，梵文天城体，sapta，Seven) means seven, Bodhi (藏文，梵文天城体，bodhi，Enlightenment) means enlightenment, and Anga (藏文，梵文天城体，anga，Branch) means branch. They are mindfulness, discrimination of phenomena, diligence, joy, tranquility, concentration, and equanimity. These seven, in the path of seeing, become the cause for realizing the true nature of enlightenment, hence they are called the seven branches of enlightenment. Furthermore, they are merely described in the order of enumeration by name. These seven are the proximate cause for accomplishing the three enlightenments, hence they are called the branches of enlightenment on the path of cultivation. Mindfulness, Dharma, diligence, joy, tranquility, concentration, equanimity, these are the seven branches. The branch of right mindfulness is not forgetting the object of focus. Discrimination of phenomena is distinguishing between what is as it is and what is as much as it is. The branch of diligence is what enables one to transcend samsara. The branch of joy is what benefits the three aspects of body, speech, and mind. Tranquility is when the mind is workable. The branch of concentration is when the mind is one-pointed. The branch of equanimity is the antidote to the belief in inherent existence. Why is it the path of cultivation? Because one repeatedly familiarizes oneself with the meaning of the nature of reality, hence it is the path of cultivation. The path of cultivation is the first ground, the Joyful Ground! In the path of seeing, the path of the noble ones is the eightfold path. Aryastangamarga (藏文，梵文天城体，Aryastangamarga，Noble Eightfold Path) is, Arya (藏文，梵文天城体，Arya，Noble) means noble, Astanga (藏文，梵文天城体，astanga，Eight Limbs) means eight limbs, and Marga (藏文，梵文天城体，marga，Path) means path. They are right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, and right concentration. With these eight noble paths of cultivation, one attains the fruit of Arhatship, hence it is called the Eight Noble Paths. Or rather, because it is the fruit of the noble ones, and the path that enables one to see the thusness that was previously unheard of, hence it is said to be the path of seeing. Seeing, thought, speech, and the boundary of action, with right view, one manifests the path of seeing. With right thought, one does not speak without thinking. With speech, one teaches the Dharma that tames whatever needs taming. With the boundary of bodily action, one does not do what is inappropriate. With right livelihood, one can also be content with resources. With right effort, the effort that is encompassed by view arises. With right mindfulness, there is no dullness or excitement in tranquility. With right concentration, one abides in meditation and manifests it. Why is it the path of seeing? Because one sees the meaning that was previously unseen, hence it is the path of seeing. The ground is the second ground.