Tibetan
ས་པ་སྤང་བ་དང། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བག་ཆགས་སྤང བའོ།། རྐྱེན་ངེས་པ་ནི། མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་རིག་པའི་ཤེས་རབ་དང། བག་ཆགས་ཀྱི་གཉན་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང། སྒྲིབ་གཉིས་སྦྱོང་བའི་གཉེན་པོར་བདེན་བཞིའོ།། ལམ་ངེས་པ་ནི། བདེན་བཞི་ཉིད་ལམ་དུ་བྱས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་ནོ།། འབྲས་བུ་ངེས་པ་ནི། དུཿཁ ལས་ངེས་པར་འབྱུང་བའོ།། འཁོར་བའི་དུཿཁ་འགོག་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་དགོས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ། རྒྱུ་བག་ཆགས་མཐུག་པོ་ཐམས་ཅད་སྤང་དགོས། རྐྱེན་བསོད་ནམས་དཔག་མེད་གསོག་དགོས། ལམ་སྡོམ་པ་བསྲུང་དགོས། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་དགོས། དེས་བག ཆགས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་ངེས་འབྱིན་ནོ།། ལམ་དང་འབྲས་བུ་ངེས་པའོ། !། ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྤྱི་ཡི་ལམ། ཁྱད་པར་ལམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན། ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་སྤང་མྱང་འདས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་བླང་ངོ།། ལམ ནི་གཉིས་ཏེ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རོ།། དང་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་བདེན་བཞིར་སྣང། རང་རྒྱལ་རྟེན་འབྲེལ་བཅུ་གཉིས་སུ་སྣང། བྱང་སེམས་ལམ་ལྔ་ཕར་ཕྱིན་བཅུར་སྣང་ཡང། སོ་སོར་དེ་ལྟར་ཕྱེ་ཡང།། ཉན་རང་བྱང་སེམས་སྤྱིའི་ལམ་དུ་དེ་དག་སྣང་བ་དང། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དུ་སྣང བའོ།ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ནི། འདིར་ནི་བདེན་བཞི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། མདོར་ན་འབྲས་བུ་རྣམས་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་མ་ཚང་བ་མེད་པ་གཅིག་ལ་ལམ་ཞེས་བྱའོ།། དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་སྤང། འདས་པའི་ལམ་བླང་ངོ།། ལམ་དེ་ལ་ཞུགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་ པའོ།། རིགས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ལྟོས་པའི་རིགས་པ་དང་བྱ་བ་བྱེད། པའི་རིགས་པའོ།། ལྟོས་པའི་རིགས་པ་ནི་རྒྱུ་ངན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་ངན་པར་ཤེས། རྒྱུ་བཟང་བ་ལ་འབྲས་བུ་བཟང་བར་ཤེས་པའོ།། བྱ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མི་དགེ་བའི གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱེད།དགེ་བ་དཀར་ཆོས་མཐའ་དག་གི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱེད་དོ།། འཐད་པ་བསྒྲུབ་འཐད་བསྒྲུབ་ཀྱི་ནི། ཆོས་ཅན་ལ་འཐད་པ་ལ་ལྟ་བུ་དང། དམ་བཅའ་ལ་འཐད་པ་མེ་ལྟ་བུ་དང། གཏན་ཚིགས་ལ་འཐད་པ་དུ་བ་ལྟ་བུ་ དང།མཐུན་དཔེ་ལ་འཐད་པ་ཚང་མང་མེ་ལྡན་ལྟ་བུ་དང། མདོར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚད་མའི་ལམ་གྱིས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའོ། པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པའོ།། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ནི། གང་ཟག་བདག་མེད་དང། ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའམ། བདེན་བཞིའི་དོན་ མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའོ།། ལམ་དེ་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དེ་ལ་རིགས་པ
Chinese
断除地基，两种障碍断除习气。决定的因是，无明的对治是智慧的胜观，习气的对治是福德的积聚，清净二障的对治是四谛。决定的道是，以四谛本身作为道而修持。决定的果是，从 दुཿཁ （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，苦）中必定解脱。为了止息轮回的 दुཿཁ （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，苦），必须解脱，为了必定解脱，必须断除所有深厚的习气之因，必须积累无量福德之缘，必须守护律仪之道，必须止息痛苦之果。因此，对习气必定解脱，所以是“ निश्चित रूप से उत्पन्न होने वाला”。道和果是决定的。道的真谛是共同之道，特别是显现为道。道的真谛是舍弃所有世间道，接受所有涅槃之道。道有两种，即共同道和特殊道。第一种是，声闻显现为四谛，缘觉显现为十二缘起，菩萨显现为五道十度，虽然各自如此区分，但声闻、缘觉、菩萨共同之道中显现这些，并且显现为止观。特殊之道是，这里仅仅是四谛，总之，能使众果获得 सर्वज्ञ （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，一切智）的智慧，无所不备的因，称为道。也就是舍弃世间道，接受解脱之道。进入那条道而修持。理由有四种，即观待的理由和作用的理由。观待的理由是，观待恶因，知道恶果，观待善因，知道善果。作用的理由是，烦恼成为不善的对治的作用，善成为一切白法的助伴的作用。确立的理由是，在有法上确立，如在法上确立，在誓言上确立，如火，在理由上确立，如烟，在同品上确立，如具火的厨房，总之，一切法都以 प्रमाण （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，量）道确立为正确的 ज्ञान （藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，智慧）。是法性的理由。法性的理由是，通达人无我和法无我，或者不错乱地通达四谛的意义。那条道以理由确立，那就是理由。
English
The ground is abandoned, and the two obscurations abandon habitual tendencies. The definite condition is that the antidote to ignorance is the wisdom of insight, the antidote to habitual tendencies is the accumulation of merit, and the antidote to purifying the two obscurations is the four noble truths. The definite path is to take the four noble truths themselves as the path and practice them. The definite result is that one will definitely arise from दुཿཁ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, suffering). In order to stop the दुཿཁ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, suffering) of samsara, one must definitely arise; in order to definitely arise, one must abandon all thick causes of habitual tendencies, one must accumulate immeasurable conditions of merit, one must protect the path of vows, and one must stop the result of suffering. Therefore, one will definitely arise from habitual tendencies, so it is "definitely arising." The path and the result are definite. The truth of the path is the common path, especially appearing as the path. The truth of the path is to abandon all worldly paths and accept all nirvanic paths. There are two paths: the common path and the special path. The first is that the Shravakas appear as the four noble truths, the Pratyekabuddhas appear as the twelve links of dependent origination, and the Bodhisattvas appear as the five paths and ten perfections. Although they are distinguished in this way, these appear as the common path of Shravakas, Pratyekabuddhas, and Bodhisattvas, and they appear as Shamatha and Vipashyana. The special path is that here it is only the four noble truths. In short, that which causes all results to obtain the wisdom of सर्वज्ञ (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, all-knowing), the cause that lacks nothing, is called the path. That is, abandoning the worldly path and accepting the path of liberation. Entering that path and practicing it. There are four reasons: the reason of dependence and the reason of action. The reason of dependence is that one knows the bad result by depending on the bad cause, and one knows the good result by depending on the good cause. The reason of action is that afflictions become the action of the antidote to non-virtue, and virtue becomes the action of the companion to all white dharmas. The reason for establishing validity is to establish validity on the subject, such as looking at the dharma, to establish validity on the pledge, such as fire, to establish validity on the reason, such as smoke, to establish validity on the example, such as a kitchen with fire. In short, all dharmas are established as correct ज्ञान (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, wisdom) by the path of प्रमाण (Tibetan, Devanagari, Romanized Sanskrit, valid cognition). It is the reason of the nature of dharma. The reason of the nature of dharma is to realize the selflessness of the person and the selflessness of phenomena, or to realize the meaning of the four noble truths without confusion. That path is established by reason, that is reason.
Tibetan
་ཞེས་བྱ་བ། ཚད་མ་ཞེས་དང། བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་བྱའོ།། འཆི་བ་དང་ནི་མི་རྟག་པར་རིགས། ལས་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་རིགས་སོ། ཡིན། !། བསྒྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང གི་བསྒྲུབ་པ་དང།ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསྒྲུབ་པའོ།། དང་པོ་ནི་འཆི་བ་དང་མི་རྟག་པ་བསྒོམ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་བསྒོམ། དེས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་ནས་ཐར་པར་འདོད་པའི་བློ་བསྐྱེད། དེས་སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་ལ་བསླབ། དེས་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་མིག་ བཞིན་བསྲུང།དེ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་མོ།། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསྒྲུབ་པ་ནི། གོང་མའི་ཁར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་སྙིང་རྗེས་འཕངས་ནས་སྐྱབས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེད་དོ།། དེ་ནས་སྨོན་པའི་དང། དེ་ནས་འཇུག་པའི་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་ཕར་ཕྱིན་ གྱི་སྒོར་ཞུགས།དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྒཽམ་པའོ།། དེས་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་དམ་བསྒྲུབས་པ་ན། བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ། དེ་ཉིད་གོང་གི་ལམ་དུ་གྱུར་པའི་ཆཽས་ཐམས་ཅད་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ།། གནས་དགོན་པར། ཆོས་བདེན་བཞི། འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ལ་དམིགས་ ནས་བསྒྲུབ་བོ།ཐུན་མོང་བསྒྲུབ་པ་དང།། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་བསྒྲུབ་པའོ། !། ངེས་འབྱིན་ནི་གཉིས་ཏེ་རྒྱུ་འཁོར་བ་ལ་ངེས་པར་འབྱིན་པ་དང་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ངེས་པར་འབྱིན་པའོ།། དང་པོ་ནི། དཔེར་གཙུབ་གཏན་རློན་པ་ལས་མེ་མི་འབྱུང་བ་ལྟར་ ཞེན་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རླན་གྱིས་གོས་ནས་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་མི་འཐོབ་པས་ན།འཁོར་བའི་ཉོན་མོངས་ཞེན་པ་དེ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ།། འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ལ་ངེས་པར་བྱིན་པ་ནི་དཔེར་ན་ཤིང་སྐམ་པོ་ལ་མེ་འབྱུང་བ་ལྟར། མཁྱེན་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས། ལམ་ བདེན་བཞི་སྦྱོར་བ་བཞི་ཉམས་སུ་ལེན་ཅིང།འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་གྲུབ་པའམ། དགྲ་བཅོམ་གྲུབ་པར་བྱའོ།། འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་བདེན་བཞི་ལ་ཡང། ཤེས་རབ་ཀྱི་བློའི་ཁ་དབྱེ་བར་བྱའོ། རྒྱུ་ནི་འཁོར་བ་ལས།། འབྲས་བུ་མྱ་ངན་འདས་པར་འབྱིན། !། རང་ རྒྱལ་ཆོས་ལ་བློ་སྦྱང་ཕྱིར།ནི་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་དང་ནང་གིའོ།། དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འབྲེལ་པ་དྲུག། རྐྱེན་དང་འབྲེལ་པ་དྲུག་གོ། དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་དང་སྡོང་བུ། ཡལ་ག། ལོ་འདབ། མེ་ཏོག། འབྲས་བུའོ།། རྐྱེན་དང་འབྲེལ་པ་དྲུག་ནི། ས་ཆུ། མེ་རླུང། དུས་ཀྱི་འགྱུར་བ། ས་བོན་ནོ།། ས་བོན་ལས་མྱུ་གུ་ལ་སོས་པར་འགྱུར་རོ།། ནང་གི་རྟེན་འབྲེལ་ལུགས་ལ་དོན
Chinese
叫做。叫做量。叫做禁行。是死亡和无常之类。是业和业的果报生起之类。是。！修习有两种，共同的修习和不共同的修习。第一是修习死亡和无常。修习从因产生果。由此知晓轮回的过患，生起想要解脱的心。由此学习共同的皈依。由此像保护眼睛一样守护所承诺的戒律。之后修习人无我。不共同的修习是，在上述的基础上，以慈悲怜悯之心对待一切众生，生起特殊的皈依。之后生起愿菩提心。之后生起行菩提心。之后进入波罗蜜多的门。之后修习法无我。由此以不颠倒的智慧修习胜义谛，叫做修习。其本身成为更高道路的所有法都是不颠倒的智慧。在寺庙里。以四法谛，果涅槃为对境而修习。共同的修习和。不共同的修习。！出离有两种，从因轮回中决定出离和从果涅槃中决定出离。第一是，例如从潮湿的钻木取火器中不会生火一样，由于贪恋被烦恼的湿气所染，所以无法获得果涅槃，因此要远离轮回的烦恼贪恋。从果涅槃中决定出离是，例如从干燥的木头中生火一样，以智慧三宝为对境，修习道四谛和四种结合，从而成就果法身，或者成就阿罗汉。像这样，对于声闻的道四谛，也要开解智慧的思路。因是从轮回中。果是出离涅槃。！为了自生佛法而修心。有两种，外在的和内在的。第一种有两种，与因相关的六种，与缘相关的六种。第一种是，幼苗和树干，树枝，树叶，花朵，果实。与缘相关的六种是，土地，水，火，风，季节的变化，种子。从种子中幼苗得以生长。内在的缘起之理的意义。
English
It is called. It is called validity. It is called asceticism. It is of the nature of death and impermanence. It is of the nature of the arising of karma and the fruits of karma. It is! There are two types of practice: common practice and uncommon practice. The first is to meditate on death and impermanence. Meditate on the arising of effects from causes. By this, one knows the faults of samsara and generates the mind that desires liberation. By this, one learns the common refuge. By this, one protects the vows one has taken like one's eyes. Then one meditates on the selflessness of the person. Uncommon practice is: on top of the above, cherishing all sentient beings with love and compassion, generating a special refuge. Then generate the aspiration Bodhicitta. Then generate the action Bodhicitta. Then enter the gate of the Paramitas. Then meditate on the selflessness of phenomena. By this, when one practices the ultimate truth with undistorted wisdom, it is called practice. All the dharmas that become the path above are undistorted wisdom. In monasteries. One practices with the Four Noble Truths and the fruit of Nirvana as the object. Common practice and. Uncommon practice! There are two kinds of renunciation: definitive renunciation from the cause, samsara, and definitive renunciation from the fruit, nirvana. The first is: for example, just as fire does not arise from wet tinder, so because attachment is stained by the moisture of afflictions, one cannot attain the fruit of nirvana. Therefore, one must be separated from the afflictions and attachments of samsara. Definitive renunciation from the fruit of nirvana is: for example, just as fire arises from dry wood, so by taking the wisdom of the Three Jewels as the object, practicing the Four Noble Truths of the path and the four combinations, one should accomplish the fruit Dharmakaya, or accomplish Arhatship. In this way, for the Four Noble Truths of the path of the Hearers, one should also open up the mind of wisdom. The cause is from samsara. The fruit is liberation from nirvana! In order to train the mind in the Dharma of the Pratyekabuddhas. There are two types: outer and inner. The first has two types: six related to the cause and six related to the condition. The first is: sprout and trunk, branch, leaf, flower, fruit. The six related to the condition are: earth, water, fire, wind, seasonal changes, seed. From the seed, the sprout grows. The meaning of the inner law of dependent origination.