Tibetan
་སོགས་པའོ། །སྦྱོར་ལམ་དད་བརྩོན་དྲན་པ་དང་། །སྦྱོར་ལམ་དུ་ལྔ་གཉིས་བཅུ་སྟེ། དབང་པོ་ལྔ་དང་། སྟོབས་ལྔའོ། །དང་པོ་ནི། པཉྩནྡྲི་ཡ་ ནི་ཞེས་པ། པཉྩ་ན་ལྔ་ཨིནྟྲི་ཡ་ནི། ཨི་དི་པ་ར་མེ་ཤྭ་ཏྱ་ཞེས་པ། དད་པ། བརྩོན་འགྲུས། དྲན་པ། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་དང་འདི་ལྔའི་དབང་གིས། སེམས་ལས་སུ་རུང་བར་གྱུར་པའི་རྒྱུད་ལ་ཐར་པའི་ཆ་མཐུན་གྱི་དགེ་བ་བསྐྱེད་པས་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་བསྐྱེད་པ་ལ་དབང་བའི་ཕྱིར་དབང་པོ་ལྔ་ཞེས་བྱའོ། །དད་པའི་དབང་པོས་དད་པ་ལ་དབང་ཐོབ། དྲན་པས་དྲན་པ་ལ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་ཏིང་འཛིན་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཤེས་རབ་ལ་དབང་ཐོབ་པའོ། །ཏིང་འཛིན་ཤེས་རབ་དབང་པོ་དང་། །དད་བརྩོན་དྲན་ཤིང་ཤེས་རབ་སྟོབས། །པཉྩ་བ་ལ་ཞེས་པ། པཉྩ་ནི་ལྔ། བ་ལ་ནི་སྟོབས་སོ། །དད་པ་ལ་སོགས་དབང་པོ་ལྔ་འདི་ཉིད་རྒྱུན་རིང་དུ་བསྒོམས་པས། མ་དད་པ། ལེ་ལོ། དྲན་པ་ཉམས་པ། གཡེང་བ། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་སྟེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལྔ་པོས་བར་ཆད་མི་ནུས་པས་དད་པ་ལས་སོགས་པའི་མཐུ་བསྐྱེད་པའི་སྟོབས་ལྔའོ། །སྟོབས་ལྔ་ནི། དད་པའི་དང་། དྲན་པ། བརྩོན་འགྲུས། ཏིང་ངེ་འཛིན། ཤེས་རབ་ཀྱི་སྟོབས་དང་ལྔ་ལས། མ་དད་པ་དང་། བརྗེད་ངས་བས། ལེ་ལོ། གཡེང་བ། ཤེས་བཞིན་མ་ཡིན་པ་རྣམས་ཀྱི་གཉེན་པོ་རིམ་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་སྦྱོར་ལམ་ཞེ་ན། དྲོད་རྩེ་མོ་བཟོད་པ་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་ནས། མཐོང་ལམ་ལ་སྦྱོར་བས་ནའོ། །གཟུང་བ་རང་བཞིན་མེད་པས་ན་དྲོད། འཕགས་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་བུད་ཤིང་བསྲེག་པར་འདོད། དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་ཤིང་དགེ་རྩའི་རྩེ་མོ་ཡིན་པས་རྩེ་མོའོ། །འཛིན་པ་རང་བཞིན་མེད་པས་བཟོད་པ། ཟག་བཅས་སྐྱེ་འཇིག་ལ་བཟོད་པའོ། །དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་པས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་མཆོག་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་གཞན་པས་དམ་པར་གྱུར་པ་ནའོ། །དེ་ལ་ལམ་དང་ས་རུ་ཆོས་མཐུན་རྩི་ན། ཚོགས་ལམ་སྦྱོར་ལམ་གཉིས་ནི། ས་ལས་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་ས་ཞེས་བྱའོ། །དྲོད་རྩེ་བཟོད་མཆོག་བཅུ་ལ་སྦྱོར། །ཨུཥྨ་ག་ཏ་ཞེས་པ་ནི། ངེས་པར་འབྱེད་པའི་ཆ་དང་མཐུན་པའི་ཚེ། འཕགས་ལམ་གྱིས་ཉོན་མོངས་པའི་ཤིང་ཐམས་ཅད་བསྲེགས་པས་མེ་དང་འདྲ་བའི་དྲོད་སྔར་འབྱུང་བས་ན་དྲོ་བར་འགྱུར་བ་ཞེས་བྱ། མཱུརྔྷ་ན་ཞེས་པ་ནི། དགེ་བ་སྔ་མ་མི་བརྟན་པ་གཡོ་བའི་རྩེ་མོར་གྱུར་པས་ན། རྩེ་མོ་ཞེས་བྱ། ཀྵཱནྟི་ཞེས་པ་ནི། བདེན་པ་ལ་བཟོད་པ་རབ་འབྲིང་དུ་མར་ཕྱེ་བའི་ནང་ནས། རབ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། དེ་ལ་ཉམས་པར་མི་འགྱུ
Chinese
等。加行道信勤念，加行道中五二十，五根与，五力也。初者为，梵语：班杂因扎热亚（pañcendriya），释为：班杂（pañca，五）者，五也。因扎热亚（indriya）者，伊地巴热美西瓦底亚（idiparameśvarya），谓：信、精进、念、禅定、智慧，此五之力，令心堪能之相续，生起顺解脱分之善，故于生起善根有力，故名五根。信根于信得力，念于念，禅定于禅定，智慧于智慧得力也。禅定智慧根，信勤念木智慧力。梵语：班杂巴拉（pañcabala），释为：班杂（pañca）者，五也。巴拉（bala）者，力也。信等五根，若长时修习，则不信、懈怠、失念、散乱、非正知，此五种相违品不能为碍，故生起信等之威力，是为五力。五力者，信力、念力、精进力、禅定力、智慧力等五者，不信与，忘失及，懈怠、散乱、非正知，是彼等之对治依次也。何故名加行道耶？谓从暖、顶、忍、世第一法，加行于见道故。所取无自性故为暖。拟以圣道焚烧烦恼薪柴。于此深信且为善根之顶故为顶。能取无自性故为忍。能忍受有漏生灭故。于此深信故为世第一法。谓较诸余世间法更为殊胜故。若于道与地中，视彼等为顺法，则资粮道与加行道二者，名为异生之地。暖顶忍胜加行于十。梵语：吾师玛嘎达（uṣmagata），谓：与决定胜分相应之时，圣道焚烧一切烦恼之木，故如火之暖相先起，故名暖。梵语：木尔达那（mūrdhana），谓：先时之善不坚固，成为动摇之顶故，名顶。梵语：恰安底（kṣānti），谓：于谛忍分上中下三品中，具足上品者，谓于彼不退转
English
etc. The path of application has faith, diligence, mindfulness, and in the path of application, there are five, two, and ten: the five faculties and the five powers. The first is: pañcendriya. Which means: pañca means five, indriya means: idiparameśvarya. These are: faith, diligence, mindfulness, concentration, and wisdom. Through the power of these five, the mind becomes workable, and virtues that are in accordance with liberation are generated. Therefore, because they have power to generate the roots of virtue, they are called the five faculties. The faculty of faith gains power over faith, mindfulness over mindfulness, concentration over concentration, and wisdom over wisdom. Concentration, wisdom, faculties, faith, diligence, mindfulness, and wisdom are powers. pañcabala means: pañca means five, and bala means power. These five faculties, such as faith, when cultivated for a long time, are not hindered by the five opposing factors: lack of faith, laziness, loss of mindfulness, distraction, and non-wisdom. Therefore, the five powers generate the power of faith, etc. The five powers are: the power of faith, mindfulness, diligence, concentration, and wisdom. Lack of faith, forgetfulness, laziness, distraction, and non-wisdom are the antidotes to these in order. Why is it called the path of application? Because from heat, peak, forbearance, and the supreme worldly dharma, it applies to the path of seeing. Warmth because what is grasped is without inherent existence. It is intended to burn the firewood of afflictions with the noble path. Because it is believed and is the peak of virtue, it is the peak. Forbearance because what is grasped is without inherent existence. It is forbearance towards conditioned arising and ceasing. Because of faith in it, it is the supreme worldly dharma. It is more sacred than other worldly dharmas. If we consider them as dharmas in accordance with the path and the ground, then the path of accumulation and the path of application are called the ground of ordinary beings. Heat, peak, forbearance, and supreme apply to ten. uṣmagata means: When it is in accordance with the part of definite distinction, the noble path burns all the trees of afflictions, so the warmth like fire arises first, so it is called warmth. mūrdhana means: Because the previous virtue is not stable and becomes the peak of movement, it is called the peak. kṣānti means: Among the three grades of forbearance towards truth, it possesses the best grade, so it does not degenerate.
Tibetan
ར་ཞིང་། ངན་སོང་དུ་མི་ལྟུང་བས་ན་བཟོད་པའོ། །ལཽ་ཀི་ཀཱ་གྲ་དྷརྨ་ཞེས་པ། ས་འདི་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཡིན་ལ། སྔོན་ཆད་མ་མཐོང་བ་འཕགས་པའི་ལམ་ལྟ་བུ། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་དང་མི་མཐུན་པ་ཡང་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་འདིས་ཆ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་མེད་པར་འཐོབ་པར་ནུས་ཏེ། འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་ཀྱི་ཕུལ་དུ་གྱུར་པས་ན་འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཀྱི་མཆོག་ཅེས་བྱའོ། །བསྒོམ་པར་བྱ་བའི་ལམ་འདི་རུ། །བྱང་ཆུབ་ཡན་ལག་རྣམ་པ་བདུན། །སཔྟ་བོ་དྷྱཾ་ག་ཞེས་པ། སཔྟ་ནི་བདུན། བོ་དྷི་ནི་བྱང་ཆུབ། ཨངྒ་ནི་ཡན་ལག་གོ། །དྲན་པ་དང་། ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་དང་། བརྩོན་འགྲུས་དང་། དགའ་བ་དང་། ཤིན་ཏུ་སྦྱངས་པ་དང་། ཏིང་འཛིན་དང་། བཏང་སྙོམས་དང་། འདི་བདུན་མཐོང་ལམ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་བྱང་ཆུབ་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པས་ན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་བདུན་ནོ། །ཡང་ན། མིང་དུ་བགྲངས་པའི་གྲངས་ཀྱིས་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། འདི་བདུན་བྱང་ཆུབ་གསུམ་བསྒྲུབ་པའི་ཉེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་བསྒོམ་པའི་ལམ་ལ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཡན་ལག་ཅེས་བྱའོ། །དྲན་དང་ཆོས་དང་བརྩོན་དང་དགའ། །ཤིན་ཏུ་ཏིང་འཛིན་བཏང་སྙོམས་བདུན། །དྲན་པ་ཡང་དག་ཡན་ལག་ནི། དམིགས་པ་མི་བརྗོད་པའོ། །ཆོས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི། ཇི་ལྟ་བ་དང་ཇི་སྙེད་པར་འབྱེད་པའོ། །བརྩོན་འགྲུས་ཡན་ལག་ནི་འཁོར་བ་ལས་འདའ་བར་བྱེད་པའོ། །དགའ་བ་ཡན་ལག་ནི། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ལ་ཕན་འདོགས་པའོ། །ཤིན་ཏུ་སྦྱང་བ་ནི་སེམས་ལས་སུ་རུང་བའོ། །ཏིང་འཛིན་ཡན་ལག་ནི་སེམས་རྩེ་གཅིག་པའོ། །བཏང་སྙོམས་ཡན་ལག་ནི་བསེན་པར་འདུ་བྱེད་པའི་གཉེན་པོར། ཅིའི་ཕྱིར་སྒོམ་ལམ་ཞེ་ན། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ལ་ཡང་དང་ཡང་དུ་འདྲིས་པར་བྱེད་པས་ན་སྒོམ་ལམ་མོ། །སྒོམ་ལམ་ནི་ས་དང་པོར་རབ་ཏུ་དགའ་བའོ། ༈ །མཐོང་བའི་ལམ་དུ་འཕགས་པ་ཡི། །ལམ་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད་ཉིད་དེ། །ཨཱརྱཱཁཱཾ་ག་མཱ་རྒ་ཞེས་པ། ཨཱརྱ་ནི་འཕགས་པ། ཡཥྚཱ་ག་ནི་ཡན་ལག་བརྒྱད། མ་རྒ་ནི་ལམ་སྟེ། ཡང་དག་པའི་བལྟ་བ་དང་། རྟོག་པ་དང་། ངག་དང་། ལས་ཀྱི་མཐའ་དང་། འཚོ་བ་དང་། རྩོལ་བ་དང་། དྲན་པ་དང་། ཏིང་ངེ་འཛིན་དང་། འཕགས་པའི་བསྒོམ་ལམ་བརྒྱད་པོ་འདི་དག་གིས། དགྲ་བཅོམ་པའི་འབྲས་བུ་འཐོང་བས་ན། འཕགས་ལམ་བརྒྱད་ཅེས་སོ། །ཡང་ན་འཕགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྔོན་མ་མཐོང་བ་མཐོང་བར་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་པས་ན་མཐོང་ལམ་དུ་བཤད་དོ། །ལྟ་རྟོག་ངག་དང་ལས་ཀྱི་མཐའ། །ཡང་དག་པའི་ལྟ་བས་མ
Chinese
容忍，因为不会堕入恶趣。ལཽ་ཀི་ཀཱ་གྲ་དྷརྨ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）：这个地也是世间法，如同以前未见过的圣道。 也与世间法不相符。因为世间法的殊胜之处能够毫无因由地获得同等地位，由于是世间法的极致，所以称为世间法的殊胜之处。这条应该修习的道上，有七种菩提分。སཔྟ་བོ་དྷྱཾ་ག་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）：སཔྟ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是七，བོ་དྷི་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是菩提，ཨངྒ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是支分。忆念和，辨别法和，精进和，喜和，轻安和，禅定和，舍和，这七种在见道上成为如实菩提之因，所以是菩提的七支分。或者，仅仅是按照名称所列举的顺序进行解说而已，这七种是成办三种菩提的近取因，因此在修道上称为菩提的支分。忆念、法、精进和喜，轻安、禅定、舍这七种。忆念的正支是，不忘失所缘。辨别法是，辨别如所有性和尽所有性。精进支是，使从轮回中解脱。喜支是，利益身语意三者。轻安是，使心堪能。禅定支是，心一境性。舍支是，是憎恨的对治。为何是修道呢？因为反复串习法性的意义，所以是修道。修道是初地极喜地。༈ 在见道中，圣者的道就是八支道。ཨཱརྱཱཁཱཾ་ག་མཱ་རྒ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）：ཨཱརྱ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是圣者，ཡཥྚཱ་ག་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是八支，མ་རྒ་（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）是道，即正见和，正思和，正语和，正业边和，正命和，正勤和，正念和，正定和，这八种圣者的修道，能够获得阿罗汉的果位，所以称为八圣道。或者，因为是圣者的果位和，使以前未见的真如得以见到的道，所以称为见道。见、思、语和业边，以正确的见解来
English
Tolerance, because it does not fall into the lower realms. Lauki Kakra Dharma: This ground is also a worldly dharma, like the noble path that has never been seen before. It is also inconsistent with worldly dharma. Because the excellence of worldly dharma can be obtained without any cause for equal status, it is called the excellence of worldly dharma because it is the ultimate of worldly dharma. On this path to be meditated, there are seven branches of enlightenment. Sapta Bodhyanga: Sapta is seven, Bodhi is enlightenment, and Anga is branch. Mindfulness, discrimination of dharmas, diligence, joy, tranquility, samadhi, and equanimity. These seven are the cause of true enlightenment on the path of seeing, so they are the seven branches of enlightenment. Or, it is merely explained in the order of the numbers listed in the name. These seven are the proximate cause of accomplishing the three enlightenments, so they are called the branches of enlightenment on the path of meditation. Mindfulness, dharma, diligence, joy, tranquility, samadhi, and equanimity are the seven. The correct branch of mindfulness is not forgetting the object. Discrimination of dharmas is discriminating as it is and as many as it is. The branch of diligence is to liberate from samsara. The branch of joy is to benefit the three of body, speech, and mind. Tranquility is to make the mind workable. The branch of samadhi is one-pointedness of mind. The branch of equanimity is the antidote to hatred. Why is it the path of meditation? Because it repeatedly familiarizes with the meaning of dharma nature, it is the path of meditation. The path of meditation is the first ground, the extremely joyful ground. In the path of seeing, the path of the noble ones is the eightfold path. Aryakhamga Marga: Arya is noble, Yashtaga is eight branches, and Marga is path, namely right view, right thought, right speech, right action, right livelihood, right effort, right mindfulness, and right concentration. These eight noble paths of meditation can attain the fruit of Arhat, so they are called the Eightfold Noble Path. Or, because it is the fruit of the noble ones and the path that makes the previously unseen Suchness seen, it is called the path of seeing. View, thought, speech, and the edge of action, with correct view