Tibetan
པོ་ནི་ཉོན་མོངས་ཐམས་ཅད་རྩ་བ་མ་རིག་པ་དང་། བག་ཆགས་མཐུག་པོ་ས་བོན་དང་བཅས་པ་སྤང་བ་དང་། སྒྲིབ་པ་གཉིས་ཀྱིས་བག་ཆགས་སྤང་བའོ། །རྐྱེན་ངེས་པ་ནི། མ་རིག་པའི་གཉེན་པོར་རིག་པའི་ཤེས་རབ་དང་། བག་ཆགས་ཀྱི་གཉེན་པོར་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། སྒྲིབ་གཉིས་སྦྱོང་བའི་གཉེན་པོར་བདེན་བཞིའོ། །ལམ་ངེས་པ་ནི། བདེན་བཞི་ཉིད་ལམ་དུ་བྱས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་ནོ། །འབྲས་བུ་ངེས་པ་ནི། དུཿཁ་ལས་ངེས་པར་ འབྱུང་བའོ། །འཁོར་བའི་དུཿཁ་འགོག་པ་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་དགོས་ངེས་པར་འབྱུང་བ་ལ། རྒྱུ་བག་ཆགས་མཐུག་པོ་ཐམས་ཅད་སྤང་དགོས། རྐྱེན་བསོད་ནམས་དཔག་མེད་གསོག་དགོས། ལམ་སྡོམ་པ་བསྲུང་དགོས། འབྲས་བུ་སྡུག་བསྔལ་འགོག་དགོས། དེས་བག་ཆགས་ལ་ངེས་པར་འབྱུང་བས་ན་ངེས་འབྱིན་ནོ། །ལམ་དང་འབྲས་བུ་ངེས་པའོ། ༈ །ལམ་གྱི་བདེན་པ་སྤྱི་ཡི་ལམ། །ཁྱད་པར་ལམ་དུ་སྣང་བ་ཡིན། །ལམ་གྱི་བདེན་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་ཐམས་ཅད་སྤང་མྱང་འདས་ཀྱི་ལམ་ཐམས་ཅད་བླང་ངོ་། །ལམ་ནི་གཉིས་ཏེ་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་རོ། །དང་པོ་ནི་ཉན་ཐོས་བདེན་བཞིར་སྣང་། རང་རྒྱལ་རྟེན་འདྲེལ་བཅུ་གཉིས་སུ་སྣང་། བྱང་སེམས་ལམ་ལྔ་ཕར་ཕྱིན་བཅུར་སྣང་ཡང་། སོ་སོར་དེ་ལྟར་ཕྱེ་ཡང་། ཉན་རང་བྱང་སེམས་སྤྱིའི་ལམ་དུ་དེ་དག་སྣང་བ་དང་། ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དུ་སྣང་བའི། ཁྱད་པར་གྱི་ལམ་ནི། འདིར་ནི་བདེན་བཞི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། མདོར་ན་འབྲས་བུ་རྣམ་མཁྱེན་གྱི་ཡེ་ཤེས་འཐོབ་པར་བྱེད་པའི་རྒྱུར་མ་ཚང་བ་མེད་པ་གཅིག་ལ་ལམ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་པའི་ལམ་སྤང་། འདས་པའི་ལམ་བླང་ངོ་། །ལམ་དེ་ལ་ཞུགས་ནས་ཉམས་སུ་ལེན་པའོ། །རིགས་པ་ལ་བཞི་སྟེ་ལྟོས་པའི་རིགས་པ་དང་བྱ་བ་བྱེད་པའི་རིགས་པའོ། །ལྟོས་པའི་རིགས་པ་ནི་རྒྱུ་ངན་པ་ལ་ལྟོས་ནས་འབྲས་བུ་ངན་པར་ཤེས། རྒྱུ་བཟང་བ་ལ་འབྲས་བུ་བཟང་བར་ཤེས་པའོ། །བྱ་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་མི་དགེ་བའི་གཉེན་པོར་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱེད། དགེ་བ་དཀར་ཆོས་མཐའ་དག་གི་གྲོགས་སུ་འགྱུར་བའི་བྱ་བ་བྱེད་དོ། །འཐད་པ་བསྒྲུབ་འཐད་བསྒྲུབ་ཀྱི་ནི། ཆོས་ཅན་ལ་འཐད་པ་ལ་ལྟ་བུ་དང་། དམ་བཅའ་ལ་འཐད་པ་མེ་ལྟ་བུ་དང་། གཏན་ཚིགས་ལ་འཐད་པ་དུ་བ་ལྟ་བུ་དང་། མཐུན་དཔེ་ལ་འཐད་པ་ཚད་མེད་མེ་ལྡན་ལྟ་བུ་དང་། མདོར་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཚད་མའི་ལམ་གྱིས་ཡང་དག་པའི་ཤེས་པར་གཏན་ལ་འབེབས་པའོ། །པ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ནི། གང་ཟག་བདག་མེད་དང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་
Chinese
其为断除一切烦恼之根本无明，以及习气深厚连同种子，并以二障断除习气。决定之缘为：以智慧之识破除无明之对治，以福德之资粮破除习气之对治，以四谛清净二障之对治。决定之道为：将四谛作为道路而修持。决定之果为：必定从痛苦中解脱。 为了止息轮回之痛苦，必须解脱，为了解脱，必须断除一切深厚习气之因，必须积累无量福德之缘，必须守护律仪之道，必须止息痛苦之果。因此，从习气中必定解脱，故为解脱。这是道与果之决定。༈。道之谛为共同之道，特殊为显现为道。道之谛为舍弃一切世间道，受持一切涅槃之道。道有二种，即共同与特殊。初者，声闻显现为四谛，缘觉显现为十二缘起，菩萨显现为五道十度，虽然各自如此区分，然声闻、缘觉、菩萨共同之道中显现彼等，以及显现为寂止与胜观之特殊之道。此处唯有四谛，总而言之，能令获得果位遍智之智慧，无有不具足之因者，称为道。亦即舍弃世间道，受持出世道。进入此道而修持。理有四种，即观待之理与作用之理。观待之理为：观待恶因，知晓恶果；观待善因，知晓善果。作用之理为：烦恼成为不善之对治而行事，善法成为一切白法之助伴而行事。应理之立应理之理：于有法应理，如火；于立宗应理，如火；于因应理，如烟；于同喻应理，如无量具火者；总而言之，一切法皆以量之道路而于真实之识中确定。为法性之理。法性者：人无我与法之我
English
It is to abandon all afflictions, the root of ignorance, and the deep-seated habits along with their seeds, and to abandon the habits through the two obscurations. The definite conditions are: wisdom as the antidote to ignorance, the accumulation of merit as the antidote to habits, and the four truths as the antidote to purifying the two obscurations. The definite path is: to take the four truths as the path and practice them. The definite result is: to definitely be liberated from suffering. In order to stop the suffering of samsara, one must be liberated; in order to be liberated, one must abandon all the causes of deep-seated habits, accumulate immeasurable conditions of merit, protect the path of vows, and stop the result of suffering. Therefore, one is definitely liberated from habits, hence it is liberation. This is the determination of the path and the result. ༈. The truth of the path is the common path, and the special is what appears as the path. The truth of the path is to abandon all worldly paths and to adopt all paths of nirvana. There are two paths, common and special. The first is that the Hearers appear as the four truths, the Solitary Realizers appear as the twelve links of dependent origination, and the Bodhisattvas appear as the five paths and ten perfections, although they are distinguished in this way separately. However, in the common path of Hearers, Solitary Realizers, and Bodhisattvas, these appear, and the special path appears as tranquility and insight. Here, it is only the four truths. In short, that which causes the attainment of the wisdom of omniscience, without lacking any cause, is called the path. That is, abandoning the worldly path and adopting the transcendent path. Entering this path and practicing it. There are four kinds of reasoning: the reasoning of dependence and the reasoning of function. The reasoning of dependence is: depending on a bad cause, knowing a bad result; depending on a good cause, knowing a good result. The reasoning of function is: afflictions act as the antidote to non-virtue, and virtues act as the helper of all white dharmas. The reasoning of validity is: validity for the subject, like fire; validity for the proposition, like fire; validity for the reason, like smoke; validity for the example, like immeasurable fire; in short, all dharmas are determined in the true knowledge by the path of valid cognition. It is the reasoning of the nature of dharmas. The nature of dharmas is: the selflessness of persons and the self of dharmas.
Tibetan
མེད་རྟོགས་པའམ། བདེན་བཞིའི་དོན་མ་ནོར་བར་རྟོགས་པའོ། །ལམ་དེ་རིགས་པས་གཏན་ལ་ཕེབས་པ་དེ་ལ་རིགས་པ་ཞེས་བྱ་བ། ཚད་མ་ཞེས་དང་། བརྟུལ་ཞུགས་ཞེས་བྱའོ། །འཆི་བ་དང་ནི་མི་རྟག་པར་རིགས། ལས་དང་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་རིགས་སོ། །ཡིན། ༈ །བསྒྲུབ་པ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐུན་མོང་གི་བསྒྲུབ་པ་དང་། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི་འཆི་བ་དང་མི་རྟག་པ་བསྒོམ། རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བར་བསྒོམ། དེས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་ཤེས་ནས་ཐར་བར་འདོད་པའི་བློ་བསྐྱེད། དེས་སྐྱབས་འགྲོ་ཐུན་མོང་བ་ལ་བསླབ། དེས་ཁས་བླངས་པའི་སྡོམ་པ་མིག་བཞིན་བསྲུང་། དེ་ནས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་མོ། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་བསྒྲུབ་པ་ནི། གོང་མའི་ཁར་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་བྱམས་སྙིང་རྗེས་འཕངས་ནས་སྐྱབས་འགྲོ་ཁྱད་པར་ཅན་སྐྱེད་དོ། །དེ་ནས་སྨོན་པའི་དང་། དེ་ནས་འཇུག་པའི་སེམས་བསྐྱེད། དེ་ནས་ཕར་ཕྱིན་གྱི་སྒོར་ཞུགས། དེ་ནས་ཆོས་ཀྱི་བདག་མེད་པ་བསྒོམ་པའོ། །དེས་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་དོན་ལ་བསྒྲུབས་པ་ན། བསྒྲུབ་པ་ཞེས་བྱ། དེ་ཉིད་གོང་གི་ལམ་དུ་གྱུར་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་བློ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའོ། །གནས་དགོན་པར། ཆོས་བདེན་བཞི། འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ལ་དམིགས་ནས་བསྒྲུབ་བོ། །ཐུན་མོང་བསྒྲུབ་པ་དང་། །ཐུན་མོང་མ་ཡིན་བསྒྲུབ་པའོ། ༈ །ངེས་འབྱིན་ནི་གཉིས་ཏེ་རྒྱུ་འཁོར་བ་ལས་ངེས་པར་འབྱིན་པ་དང་འབྲས་བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ངེས་པར་འབྱིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་གཙུབ་གཏན་རློན་པ་ལས་མེ་མི་འབྱུང་བ་ལྟར་ཞེན་པ་ཉོན་མོངས་ཀྱི་རླན་གྱིས་གོས་ནས་འབྲས་བུ་མྱང་འདས་མི་འཐོབ་པས་ན། འཁོར་བའི་ཉོན་མོངས་ཞེན་པ་དེ་དང་བྲལ་བར་བྱའོ། །འབྲས་བུ་མྱང་འདས་ལ་ངེས་པར་འབྱིན་པ་ནི། དཔེར་ན་ཤིང་སྐམ་པོ་ལ་མེ་འབྱུང་བ་ལྟར། མཁྱེན་པ་དཀོན་མཆོག་གསུམ་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས། ལམ་བདེན་བཞི་སྦྱོར་བ་བཞི་ཉམས་སུ་ལེན་ཅིང་། འབྲས་བུ་ཆོས་སྐུ་གྲུབ་པའམ། དགྲ་བཅོམ་གྲུབ་པར་བྱའོ། །འདི་ལྟར་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་བདེན་བཞི་ལ་ཡང་། ཤེས་རབ་ཀྱི་བློའི་ཁ་དབྱེ་བར་བྱའོ། །རྒྱུ་ནི་འཁོར་བ་ལས། །འབྲས་བུ་མྱ་ངན་འདས་པར་འབྱིན། ༈ །རང་རྒྱལ་ཆོས་ལ་བློ་སྦྱང་ནི་གཉིས་ཏེ། ཕྱིའི་དང་ནང་གིའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་འདྲེལ་པ་དྲུག །རྐྱེན་དང་འདྲེལ་པ་དྲུག་གོ། །དང་པོ་ནི། མྱུ་གུ་དང་སྡོང་བུ། ཡལ་ག །ལོ་འདབ། མེ་ཏོག །འབྲས་བུའོ། །རྐྱེན་དང་འདྲེལ་བ་དྲུག་ནི། ས་ཆུ
Chinese
或者是不存在的证悟，或者是不错谬地证悟四谛的意义。以理智确定那样的道，就叫做理智，也叫做量，也叫做苦行。了知死亡和无常，了知业和业的果报生起。是。 ༈。修习有两种，共同的修习和不共同的修习。 第一是修习死亡和无常，修习从因产生果，由此知晓轮回的过患，生起想要解脱的心，由此学习共同的皈依，由此像保护眼睛一样守护所承诺的戒律，之后修习人无我。不共同的修习是，在上述的基础上，以慈悲怜悯一切众生，生起特殊的皈依。之后生起愿菩提心，之后生起行菩提心，之后进入波罗蜜多的门，之后修习法无我。由此，对于智慧度没有颠倒的意义进行修习，就叫做修习。那本身成为上述道的所有的法，就是智慧度没有颠倒。住在寺院里，以法四谛，果涅槃为对境进行修习。共同的修习和，不共同的修习。 ༈。出离有两种，从因轮回中决定出离和从果涅槃中决定出离。第一是，例如潮湿的钻木取火器不能生火一样，由于执着被烦恼的湿气沾染，所以不能获得果涅槃，因此，应当远离轮回的烦恼执着。对于果涅槃决定出离是，例如干燥的木头可以生火一样，以智慧三宝为对境，修持道四谛和四种结合，成就果法身，或者成就阿罗汉。像这样，对于声闻的道四谛也应当开解智慧的头脑。因是从轮回中，果是出离涅槃。༈。自生觉者的法上修心有两种，外在的和内在的。第一种有两种，与因相关的六种，与缘相关的六种。第一种是，苗芽和树干，树枝，树叶，花朵，果实。与缘相关的六种是，土地和水
English
Or the realization of non-existence, or the unerring realization of the meaning of the Four Noble Truths. That path established by reason is called reason, also called valid cognition, also called asceticism. Knowing death and impermanence, knowing that karma and the fruits of karma arise. Yes. ༈. There are two kinds of practice: common practice and uncommon practice. The first is to meditate on death and impermanence, to meditate on the arising of fruit from cause, thereby knowing the faults of samsara, generating the mind that desires liberation, thereby learning the common refuge, thereby guarding the vows undertaken like the eyes, and then meditating on the selflessness of the person. Uncommon practice is, on top of the above, cherishing all sentient beings with love and compassion, generating special refuge. Then generate the aspiration Bodhicitta, then generate the action Bodhicitta, then enter the gate of the Paramitas, then meditate on the selflessness of phenomena. Thus, when the meaning of the Prajnaparamita is practiced without being inverted, it is called practice. That itself becomes all the dharmas that have become the path above, which is the Prajnaparamita without inversion. Residing in a monastery, practice with the Dharma Four Noble Truths and the fruit Nirvana as the object. Common practice and, uncommon practice. ༈. There are two kinds of renunciation: the definite renunciation from the cause of samsara and the definite renunciation from the fruit of nirvana. The first is, for example, just as fire does not arise from wet tinder, because attachment is stained by the moisture of afflictions, therefore the fruit of nirvana cannot be attained, therefore, one should be separated from the afflictive attachment of samsara. The definite renunciation for the fruit of nirvana is, for example, just as fire arises from dry wood, with the wisdom Three Jewels as the object, practicing the Four Noble Truths of the path and the four combinations, accomplishing the fruit Dharmakaya, or accomplishing Arhatship. In this way, for the Four Noble Truths of the path of the Hearers as well, one should open the mind of wisdom. The cause is from samsara, the fruit is liberation from nirvana. ༈. There are two kinds of mind training on the Dharma of the Self-realized One: external and internal. The first has two kinds: six related to the cause, six related to the condition. The first is: sprout and trunk, branch, leaf, flower, fruit. The six related to the condition are: earth and water.