Chinese
显现圆满报身任运成，过患乃是五根门，境上主从迷乱也，歧途于心执实物，以及特意取相也，名相共有三种，显有明了五根境，了知明了法身也，无执自明任运成，如是即说为明了，不分别之体性，境之习气先后等，任何不忆自安住，自性分别自解脱也，譬如不执于境故，如士夫放下事务，若寻分别执着不可得，不贪安乐无分别，衡量具有分别之把握故，五外无忆不沉没也，定义不散于种种执着之境，安住于自之本性故，体验乃是分别风暴，于何者无有对境执着生，境乃受用不间断，觉性无有实执也，果乃法身之游舞，色显化身能仁六，过患乃未穿着故，分别风暴生起也，歧途乃未以见解决断故，从根本执着一方也，名相共有三种，于显现不分别，即于境无有执着也，于不显现不分别，自心无有执实也，于安乐不分别，即身心无有执着安乐也，如是即为不分别，不摇动之体性，本来自在之法身，三时恒常不变也，自性不为分别所动，不作不整安住自处，譬如法性不动住，如同等性大海洋，功用乃是智慧游舞生，觉性增长无有遮障也，衡量乃是明与不分别，不摇不动一圆满也，定义分别错乱之因，任何不能动摇不行故，体验乃是自心显不显，不为分别风所动摇，心相遇及总集也，无论如何安住也，境乃是胜义真实义，自明自立不动住，果乃自心觉性，法身清净自解脱，过患乃是无有证悟之义故，怀疑不信也，歧途乃是常断
English
Manifestation of the complete Sambhogakaya, self-arisen. The fault is that the five sense faculties are confused about the object as master and servant. The wrong path is to grasp things as real in the mind, as well as to deliberately grasp at characteristics. The categories are of three kinds: Clarity of appearance and existence is the object of the five senses. Clarity of knowledge is the Dharmakaya. Without grasping, self-luminous, spontaneously accomplished. Thus, it is said to be clarity. The nature of non-discrimination, all the past and future imprints of objects, without remembering anything, remains in its own state. Its nature is the self-liberation of conceptual thoughts. The example is that because one does not grasp at objects, it is like a person abandoning activities. If you search, conceptual grasping cannot be found. Without attachment to bliss, there is no conceptual thought. The measure is that because one has confidence in conceptual thought, one does not sink into oblivion of the five outer senses. The definition is that without distraction of knowledge on the objects of various attachments, one abides in one's own nature. The experience is the storm of conceptual thoughts. In whatever arises, there is no object of focus. The object is that the field of experience is not obstructed, and the awareness is without grasping at reality. The result is the play of the Dharmakaya. The form appearance is the Nirmanakaya, the six Buddhas. The fault is that because one has not put on armor, the storm of conceptual thoughts arises. The wrong path is that because one has not decided with view, one clings to one side from the beginning. The categories are of three kinds: Non-conceptualization of appearance means that there is no attachment to objects. Non-conceptualization of non-appearance means that there is no grasping of one's own mind as a thing. Non-conceptualization of bliss means that there is no grasping of bliss in body and mind. Thus, it is called non-conceptualization. The nature of non-movement is the Dharmakaya that has always been present. It is unchanging throughout the three times. Its nature is that it does not move with conceptual thought, not fabricated, not fixed, it remains in its own place. The example is that the nature of reality does not move. It is like the great ocean of equality. The skill is that the play of wisdom dawns, and the awareness increases without obscuration. The measure is that clarity, non-conceptualization, non-movement, and non-distraction are all complete in one. The definition is that it is the cause of conceptual confusion, and therefore nothing can stand or move. The experience is that one's own mind appears or does not appear. Without being moved by the wind of conceptual thoughts, there is the meeting of minds and the general collection. However one abides, one remains. The object is the ultimate true meaning, self-knowing, self-sufficient, unmoving. The result is that one's own mind, awareness, is the Dharmakaya, pure and self-liberated. The fault is that because there is no meaning of realization, there is doubt and disbelief. The wrong path is permanence and annihilation.
Tibetan
བཏང སྙོམས་དང།། འཇིག་རྟེན་བསམ་གཏན་དགའ་བདེ་ལ།། མི་གཡོ་ཞེས་པར་གནས་པའོ།། རྣམ་གྲངས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ།། རང་བཞིན་མི་གཡོ་རྟོག་མེད་དོ།། རྐྱེན་གྱིས་མི་གཡོ་ཕྱི་ཡུལ་གྱིས།། རྐྱེན་བྱས་རྟོག་པ མི་སྐྱེ་བའི།། ཆེད་དུ་གནས་པའི་མི་གཡོ་བ།། རང་སེམས་ཇི་ལྟར་ཡེངས་གྱུར་དང།། ཆོས་སྐུའི་ངང་ལ་མི་གཡོ་བའོ།། མ་ཡེངས་པ་ཡི་ངོ་བོ་ནི།། དྲན་པའི་ཡུལ་ལས་མ་ཞེན་པའོ།། རང་བཞིན་རིག་པ་རང་གསལ གནས།། དཔེ་ནི་ཤེས་པ་མི་འགྱུར་བ།། བྲམ་ཟེ་སྐུད་པ་འཁལ་བ་འདྲ།། རྩལ་ནི་གསལ་ལ་མི་འཛིན་པའོ།། ཚད་ནི་ཡུལ་གྱིས་མི་གཡེང་བའོ།། ངེས་ཚིག་སེམས་རིག་ཤེས་པ་ཉིད།། གཞན་གྱི་དབང་དུ་མི་འགྱུར ཕྱིར་རོ།། ཉམས་ནི་ཏིང་འཛིན་སྒྲིབ་མེད་དགོས།། དོན་དང་མི་འབྲལ་གནས་པའོ།། ཡུལ་ནི་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་ལ།། ཤེས་པ་མ་ཞུགས་རང་གསལ་བ།། འབྲས་བུ་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམ་དག་པའི།། རིག་པ་ཡེ་ཤེས་རང་སོར གནས།། ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དབྱེར་མེད་པའོ།། སྐྱོན་ནི་དབང་པོ་ཡུལ་ལས་ཡིན།། གོལ་ས་ཉན་ཐོས་འགོག་པ་ཡིན།། རྣམ་གྲངས་རྣམ་པ་གསུམ་ཡིན་ཏེ།། དབང་པོ་ཡུལ་ལ་མ་ཡེངས་དང།། ཤེས་པ་སྔ་ཕྱིར་མ་ཡེངས དང།། རིག་པ་མཚན་མར་མ་ཡེངས་པའོ།། དེ་དག་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡང།། ཐ་སྙད་སྒོ་ནས་བརྗོད་མོད་ཀྱི།། དོན་ལ་དབྱེར་མེད་གཅིག་པའི་ཕྱིར།། ཆོས་སྐུ་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་གི། མ་ནོར་ངེས་པ་ཐིག་ཅེས བྱ།། ཡོངས་ལ་སྙོམས་ཁྱབ་ལེ་ཞེས་བྱ།། འཕྲ་ཞིང་ཟབ་པས་ཉག་ཅེས་བྱ།། གཉིས་ལས་གཞན་མེད་གཅིག་ཅེས་བྱ།། ཡུལ་སེམས་དག་པས་དམིགས་འཛིན་མེད།། སྒྲིབ་བྱེད་མེད་པས་ངང་གིས་གསལ།། མ་བཅོས མ་སླད་གཉུག་མར་གནས།། རང་སོར་གནས་པས་འཕེལ་འགྲིབ་མེད།། སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དགོངས་པའི་དོན།། ཡང་དག་སྙིང་པོ་མ་བཅོས་པ།། དོན་གྱི་སྙིང་པོ་དེ་ཁོ་ནའོ།། འཇམ་དཔལ་ཁྲི་དྲུག་སྟོང་པ་སངས རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པའི་རྒྱུད་ལས།། ངེས་དོན་མན་ངག་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་བརྒྱ་བཅོ་ལྔ་པའོ།།།། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་འཆང་ཆེན་པོའི་སྤྱན་སྔར།། དེ་བཞིན གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་སོ་སོའི་དགོངས་པ་འདི་དག་ཆེད་དུ་བརྗོད་པར་མཛད་དོ།། དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རིན་པོ་ཆེ་འོད་འབར་རྒྱལ་པོས་གསུངས་པ།། སེམས་ཉིད་གནས་ལུགས་ཇི་བཞིན་པ།། ཐོག་མཐའ་མེད པས་མུ་མཐའ་མེད།། རྒྱུ་རྐྱེན་མ་བསྐྱེད་རང་འབྱུང་ཡིན།། གཉེན་པོས་གཞིག་མེད་འདུས་མ་བྱས།། དངོས་པོ་མེད་པས་སྟོང་ཆེན་མོ།། སྒྲིབ་བྱེད་མེད་པས་རང་གསལ་བ།། རྣ
Chinese
平等以及，于世间禅定喜乐中，安住于所谓的不动。种类有三种，即自性不动无分别，因缘不动外境所，因缘所生分别不生之，为了安住的不动，自心如何散乱时，于法身状态中不动。不散乱之体性，是不执着于忆念之境。自性觉性自明而住，譬如识不改变，如婆罗门纺线，诀窍是明了而不执着。尺度是不为境所动摇。定义是心识觉性本身，不为他者所左右之故。体验是禅定无有障碍，安住于不离意义。境是于各种显现中，识不融入而自明。果是行境清净之，觉性智慧自住本位，与普贤无别。过患是根源于感官对境。歧途是声闻的灭尽定。种类有三种，即感官不散乱于境，识不散乱于先后，觉性不散乱于相。这些虽然从名言的角度来讲述，但实际上没有差别，因为是一体的。法身明点唯一，无误的定解称为明点（ཐིག་，梵文天城体：बिन्दु，梵文罗马拟音：bindu，汉语字面意思：点），周遍一切称为周遍（ལེ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：），细微而深奥称为唯一（ཉག་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：），无有二者之外称为唯一（གཅིག་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：）。境心清净故无有执着，无有遮蔽故自然明了，不造作不掺杂本然安住，自住本位故无有增减。一切佛之密意，真实心髓无造作，意义的心髓即是彼。 妙吉祥六万颂中，诸佛密意续中，抉择了义诀窍品第五百一十五。 之后，于薄伽梵吉祥金刚持大尊前，如来们各自为了特别宣说这些密意。如来宝光炽燃王所说，心性之实相，无始无终故无边际，无因无缘自然生，无有对治不可摧毁非造作，无有事物故大空性，无有遮蔽故自明。
English
Equality and, in the joy and bliss of worldly contemplation, abiding in what is called immovability. There are three types: self-nature immovability without conceptualization, causal immovability due to external objects, and immovability for the sake of not generating conceptualization from causes. When one's own mind becomes distracted, it is immovability in the state of the Dharmakaya. The essence of non-distraction is not being attached to the object of memory. The self-nature of awareness abides self-luminous. The example is that consciousness does not change, like a Brahmin spinning thread. The key is to be clear but not grasping. The measure is not being distracted by objects. The definition is that mind, awareness, and consciousness itself are not influenced by others. The experience is that meditation must be without obscurations, abiding without separation from meaning. The object is that in various appearances, consciousness does not enter but is self-luminous. The result is that the field of activity is completely pure, awareness and wisdom abide in their own place, inseparable from Samantabhadra. The fault is that the senses originate from objects. The wrong path is the cessation of the Shravakas. There are three types: the senses not being distracted by objects, consciousness not being distracted by before and after, and awareness not being distracted by characteristics. Although these are explained from the perspective of terminology, in reality there is no difference, because they are one. The Dharmakaya is a single bindu (ཐིག་，梵文天城体：बिन्दु，梵文罗马拟音：bindu，汉语字面意思：point). The unmistaken certainty is called thig (ཐིག་，梵文天城体：बिन्दु，梵文罗马拟音：bindu，汉语字面意思：point). Being all-pervasive is called le (ལེ་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：). Being subtle and profound is called nyag (ཉག་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：). Being without other than two is called chig (གཅིག་，梵文天城体：，梵文罗马拟音：，汉语字面意思：). Because the object and mind are pure, there is no grasping. Because there is no obscuration, it is naturally clear. Unfabricated, unadulterated, abiding naturally. Abiding in its own place, there is no increase or decrease. The meaning of the intention of all Buddhas, the true essence is unfabricated. The essence of meaning is just that. From the Sixty Thousand Verses of Manjushri, in the tantra of the intention of all Buddhas, the five hundred and fifteenth chapter is the chapter on distinguishing the definitive meaning and pith instructions. Then, in the presence of the Bhagavan glorious Vajradhara, the Tathagatas each spoke these intentions specifically. The Tathagata Precious Light Blazing King said, "The reality of mind itself, without beginning or end, is therefore limitless. Without cause or condition, it is self-arisen. Unbreakable by antidotes, uncompounded. Without substance, it is great emptiness. Without obscuration, it is self-luminous."