Tibetan
གས་བྱའི་ཡུལ་དུ་མ་གྲུབ་ཕྱིར།། ཕན་བཏགས་མེད་ན་བསྐྱེད་པ་དེ།། མ་གྲུབ་གང་ཟག་བདག་ཅེས པ།། ཀུན་ལ་ཕན་བཏགས་མེད་ཕྱིར་རོ།། དེ་ལྟ་བས་ན་གང་ཟག་གི། བདག་ཏུ་འཛིན་པ་དེ་བཀག་ནས།། ཆོས་ལ་བདག་འཛིན་སྤངས་པ་ནི།། ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་སེམས་ཙམ་གྱི།། ཆོས་ཀྱི་བདག་ཅེས་ཡོད་པར བརྟགས།། དང་པོ་དེ་ཡིས་གཟུང་བའི་ཡུལ།། ཕྲ་རྡུལ་འབྱར་ཞིང་མ་རེག་པ།། གཡག་སྤུ་དང་ནི་རྩཝ་ཕུང་བཞིན།། དེ་ལ་འཛིན་པའི་སེམས་ཀུན་ཞིག། ཚོགས་དྲུག་དོན་དམ་རྫས་སུ་འདོད།། དེ་ནི་མི རིགས་མ་གྲུབ་སྟེ།། གཟུང་ཡུལ་ཆོས་ཅན་དོན་དམ་དུ།། མེད་དེ་གཅིག་དང་དུ་མར་བྲལ།། དེ་ཡིས་མ་ཁྱབ་ཡོད་ཅེ་ན།། གཅིག་ཏུ་ཡོད་དམ་དུ་མར་ཡོད།། གཅིག་ན་ཕྱོགས་དང་བཅས་མ་བཅས།། བཅས་ན་གཅིག་ཏུ མ་གྲུབ་སྟེ།། ཕྱོགས་ཆ་འདོད་པས་དུ་མར་འགྱུར།། ཕྱོགས་མེད་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ།། ཕྱོགས་ཆ་མེད་པས་དངོས་མེད་འགྱུར།། དེ་འདོད་ཅེ་ན་སྔར་ཡོད་ཉམས།། གལ་ཏེ་དུ་མར་ཡོད་ཅེ་ན།། དེ་ཉིད་གཅིག་ལ་ལྟོས་མ ལྟོས།། མ་ལྟོས་དུ་མའི་འདོད་པ་མིན།། གཅིག་མེད་དུ་མ་མི་འགྲུབ་སྟེ།། ལྟོས་ན་དེ་ཉིད་མ་གྲུབ་པས།། ལྟོས་པའི་དུ་མ་ག་ལ་སྲིད།། གཅིག་བགྲངས་དུ་མ་ཡིན་ཕྱིར་རོ།། གཅིག་པུའི་སངས་རྒྱས་འདོད་རྣམས ནི།། ཕྱི་རོལ་ཡུལ་མེད་དེ་ཉིད་ལ།། འཛིན་པ་དོན་དམ་རྫས་སུ་འདོད།། དེ་མི་རིགས་ཏེ་ཡུལ་མེད་ན།། དེ་ལ་འཛིན་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ།། རྨི་ལམ་སྒྱུ་མ་མ་གྲུབ་ན།། དེར་འཛིན་སེམས་ཀྱང་མི་འགྲུབ་བཞིན།། རང་རྒྱལ འདོད་པ་འགགས་པར་འགྱུར།། སེམས་ཙམ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ།། ཡུལ་རྣམས་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་སྟེ།། གཟུང་འཛིན་གཉིས་ཀྱིས་སྟོང་པ་ཡིས།། བྱ་བྱེད་གསལ་བ་གཞན་མ་ལྟོས།། མྱང་བ་དོན་དམ་རྫས་སུ འདོད།། དེ་ཉིད་མི་རིགས་དགག་པ་ནི།། འཛིན་པའི་སེམས་དེ་ཆོས་ཅན་དེ།། དོན་དམ་འཇལ་བའི་ངོ་ན་མེད།། གཟུང་བྱའི་ཡུལ་དེ་མ་གྲུབ་ན།། འཛིན་བྱེད་སེམས་ཀྱི་ཅི་ཞིག་འཛིན།། ཕྱོགས་གཅིག་ཁྱབ་པ་མེད་ཅེ ན།། སྔར་གྱི་འབྲས་བུ་འགགས་པ་ཡིས།། ཡོད་མེད་སྐྱེད་བྲལ་དེར་གནོད་དོ།། སེམས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་སྔ་མ་ལས།། ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་ཚེ།། རྒྱུ་འབྲས་རྫས་སུ་ཡོད་པ་ལས།། སྐྱེའམ་གལ་ཏེ་མེད་ལས་སྐྱེ།། ཡོད་ན བདག་གམ་གཞན་ལས་སྐྱེ།། བདག་ལས་སྐྱེ་ན་ཡོད་པས་སོ།། གཞན་ལས་སྐྱེ་ན་རྒྱུ་འབྲས་ཀུན།། ངེས་མེད་ལོག་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར།། མེད་ལས་སྐྱེ་ན་སྔ་མ་ཡིས།། ཕྱི་མ་ལ་ཕན་འགྱུར་རམ་ཅི།། ཕན་བཏགས་འདོད ན་ཡོད་པ་སྟེ།། ཕན་བཏགས་ཡུལ་དུ
Chinese
因为能作的境不存在的缘故，如果没有利益安立，那么生起的那，不成立的补特伽罗我，因为对一切没有利益安立的缘故。因此，遮止补特伽罗的，我执之后，舍弃对法的我执，声闻缘觉唯识宗的，认为有法之我。最初以其所取的境，微尘粘连且不相触，如同牦牛毛和草丛般，对此执着的诸心止息。六聚胜义实有承许，此不应理，所取境法性，胜义中，无，即离一与多。若说其无遍，是一而有，或是多而有？若一，具有方分或不具？若具，则不成立一，因为欲求方分故成多。若无方分存在不成立，因为无方分故成无事物。若许此，则失坏先有。若谓是多，彼即观待一，或不观待？不观待则非多之所欲，无一则多不成立故。若观待，则彼不成立故，所观待之多又怎能有？因为一被计数即是多故。欲求唯一佛陀的那些，外境无有，于彼，执着胜义实有。此不应理，若无境，则于彼执着不成立故，如若梦幻不成立，则于彼执着心亦如是不成立。缘觉的欲求将成断灭。唯识宗所说的执着，诸境是心的显现，以空离能取所取二者，能作所作明显不观待他者，体验胜义实有承许。彼不应理，遮破是，执着的心，彼法性，胜义衡量之面无。所取境若不成立，能取心又执何物？若说一方遍无，则先前的果断灭，有无生离彼有损害。心的前一刹那，后后生起之时，因果实有存在中，生，或若无中生？若有，自生或他生？自生则已存在，他生则因果一切，不定颠倒生。若无生，则前一者，对后一者有利或否？若欲利益安立，则为有，利益安立境中
English
Because the object of action does not exist, if there is no benefit established, then that which arises, the non-established person, the self, is because there is no benefit established for all. Therefore, by blocking the person's, clinging to self, abandoning clinging to self in Dharma, the Hearers, Solitary Realizers, and Mind-Only, consider that there is a self of Dharma. The first, the object taken by it, the fine particles adhere and do not touch, like yak hair and clumps of grass, all the minds that cling to it cease. The six aggregates are considered to be truly existent in the ultimate sense. This is not reasonable, the object to be grasped, the Dharma nature, in the ultimate sense, is non-existent, that is, separated from one and many. If it is said that it is not pervasive, is it one and existent, or many and existent? If one, does it have directions or not? If it has, then it is not established as one, because desiring directions becomes many. If there is no direction, existence is not established, because without direction it becomes non-existent. If you accept this, then the previous existence is lost. If it is said to be many, does it depend on one, or not depend? Not depending is not the desire of many, because without one, many cannot be established. If it depends, then because that itself is not established, how can there be many that depend? Because one being counted is many. Those who desire a single Buddha, the external realm is non-existent, and to that, they cling to true existence in the ultimate sense. This is not reasonable, if there is no realm, then clinging to it is not established, just as if dreams and illusions are not established, then the mind clinging to them is also not established. The desire of the Solitary Realizer will become extinguished. The clinging called Mind-Only, all realms are appearances of the mind, empty of both the grasped and the grasper, the action and the agent are clear, not depending on others, experiencing true existence in the ultimate sense is accepted. That is not reasonable, the refutation is, the clinging mind, that Dharma nature, in the face of ultimate measurement, is non-existent. If the object to be grasped is not established, what does the grasping mind grasp? If it is said that one side is not pervasive, then the previous result is extinguished, existence, non-existence, and separation from birth are harmed there. From the previous moment of the mind, when the later and later moments arise, in the existence of cause and effect as substance, does it arise, or if it arises from non-existence? If it exists, does it arise from self or from other? If it arises from self, then it already exists. If it arises from other, then all causes and effects, will arise uncertainly and perversely. If it arises from non-existence, then does the previous one benefit the later one, or what? If you want to establish benefit, then it is existent, in the realm of benefit establishment
Tibetan
་བྱུང་བས་སོ།། ཕན་མེད་བསྐྱེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ།། རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་ཕྱིར།། སྐྱེའམ་མི་སྐྱེ་སྐྱོན་དང་བཅས།། དེ་ཕྱིར་ཀུན་གཞི་མ་བཅོས་པ།། དོན་དམ་སྤྲོས་དང་བྲལ་ཞེས བྱ།། ང་ཡི་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་རྣམས།། དུས་གསུམ་རྒྱུད་དུ་འདི་སྐད་གསུངས།། ཀུན་གཞི་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པས།། བཏགས་པའི་ང་བདག་འཛིན་པ་དེ།། ལུས་ཀྱི་སྟེང་འོག་མཐའ་དབུས་སུ།། བཙལ་བས་གང དུའང་མི་རྙེད་དེ།། བདག་གིར་འཛིན་རྣམས་དེ་བཞིན་ནོ།། ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་ཀུན།། ཀུན་རྫོབ་འཁྲུལ་ངོ་ལ་སྣང་སྟེ།། རབ་རིབ་ཅན་གྱིས་སྐྲ་ཤད་བཞིན།། སེམས་ལ་གཟུགས་དབྱིབས་རྒྱུ་དང རྐྱེན།། འབྱུང་ལྡོག་ལྟོས་པ་ཡོད་མིན་ཏེ།། འདུས་མ་བྱས་པས་ནམ་མཁའ་བཞིན།། ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་འདི་དག་ཀུན།། མ་འོངས་མི་འགྲོ་གནས་མེད་དེ།། འཇའ་ཚོན་སྤྲིན་དང་ན་བུན་བཞིན།། ཡོད་དང མེད་པ་མཐའ་དབུས་ཀུན།། མ་གྲུབ་པ་ནི་དབུ་མའོ།། ཆོས་ཉིད་དང་ནི་དེ་ཤེས་པ།། སྤྲོས་དང་བྲལ་ལ་སྤྲོས་བྲལ་བཞག། བསལ་དང་གཞག་པ་ཅི་ཡང་མེད།། དག་པ་ཉིད་ལ་དག་པ་སྣང།། དག་པར་མཐོང་ནས རྣམ་པར་གྲོལ།། ཆོས་བདག་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་གོ། ཞི་བར་གནས་པས་ལྷག་པར་མཐོང།། མཉམ་པར་གཞག་པའི་རྗེས་ལ་ཐོབ།། ཏིང་འཛིན་ལས་སུ་རུང་བ་ནི།། ཚོགས་གཉིས་གྲུབ་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན།། རྣལ འབྱོར་པ་ཡི་བློ་ཁྱད་ཀྱིས།། རིམ་བཞི་སྤྱད་པ་འོག་མ་ནས།། གོང་མའི་ས་ནས་སར་འཕར་ཏེ།། ལུས་ངག་བྱ་བ་གཙོར་སྤྱོད་དང།། ཐབས་སྤྱོད་ཤེས་རབ་དམན་པ་དང།། དག་པ་གསུམ་གྱིས་གནས་སྦྱང་དང།། ཟུང དུ་འབྲེལ་པ་ཆེར་གནས་དང།། དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་འདུ་འབྲལ་མེད།། སྐད་ཅིག་ཙམ་གྱི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི།། བསགས་ཐོབ་བརྟན་པས་རྟེན་དུ་འགྱུར།། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་མངོན་ཤེས་དང།། སྦྱང་བ་ལྔ་དང་བགྲོད་པ བཅུས།། དྲི་མ་དང་བྲལ་ཤེས་རབ་ཐོབ།། ནུས་པ་ཐོགས་མེད་ཆོས་སྐུར་འདོད།། ཁ་ཅིག་ཏུ་ནི་སྨིན་ཅིང་གྲོལ།། སྣོད་གྱུར་བཞི་དང་ཤེས་པ་གསུམ།། འཇུག་པ་ལྔ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱིས།། ཡོངས་རྫོགས་སྣང་བའི་སྐུར འདོད་དེ།། མདོར་བསྡུས་རང་གཞན་ཕུན་ཚོགས་དོན།། སྤང་ཐོབ་ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན།། སྦྱངས་ཤིང་རྫོགས་པས་རྟེན་དུ་འགྱུར།། ཁྱབ་ཅིང་བདེན་པར་ངེས་དང་ལྡན།། མ་འོངས་རྙོག་མ་ཅན་གྱི་དུས།། ང་ཡི བདེ་གཤེགས་སྟོན་པ་ལ།། ཁ་ཅིག་ཆོས་སྐུ་གཅིག་ཏུ་འདོད།། ཁ་ཅིག་གཉིས་དང་གསུམ་དང་བཞི།། ལྔ་དང་དྲུག་གི་སོ་སོར་འདོད།། རང་གིས་གྲུབ་པའི་ཚུལ་དུ་སྣང།། མཚན་ཉིད་གཞི་ནི་ཆོས་སྐུ་གཅིག། ལྟོ
Chinese
生起之故也。无益生起不成立，无因不依赖他故。生或不生皆有过失，是故，俱生未曾改造，是为胜义离戏论。我之圆满诸佛陀，于三时中如是说。俱生之上烦恼所，施设之我我执者，于身之上中下边，寻觅何处亦不得，执我之者亦如是。境之差别种种皆，于世俗错乱相显现，如患翳者见毛发。心上形色因与缘，生灭有无皆不待，无为法故如虚空。此等诸境之显现，未来不往亦无住，如虹彩云雾幻化。有与无及边与中，不成立者是中观。法性以及了知彼，离戏论上立离戏，遮遣安立皆非有。清净性上显清净，见为清净乃解脱，达于法无我之究竟。安住寂静尤为胜，得于等持之果后，能作等持之因者，乃是二资圆满果。瑜伽士之智差别，渐修四次第地道，从下地而升上地，身语事业为主行，方便行与慧微劣，三净地道勤修习，双运相联恒常住，法界智慧无离合。刹那智慧所积聚，获得坚固成所依。于诸余处有神通，五种清净十地道，离诸垢染得智慧，能力无碍名法身。于诸余处成熟解脱，四种能熟与三智，五种趣入之自性，是为圆满报身佛。摄略自他圆满义，具足断证智之体性，勤修圆满成所依，周遍真实定具足。未来浊世之时中，我之善逝导师者，有者执为一法身，有者二三及四五，或有执为六种异，显现自成之体性。体性之基乃一法身，
English
It arises because of that. The arising of the useless is not established, because it is without cause and does not depend on others. Whether it arises or does not arise, both have faults. Therefore, the coemergent is uncreated, and is said to be the ultimate reality free from elaboration. All my perfect Buddhas have spoken thus in the three times. On the coemergent, the self-grasping that is imputed by afflictions, when searched for above, below, at the edges, and in the center of the body, is not found anywhere. Those who grasp at self are the same. All the various distinctions of objects appear in the confused appearance of conventional truth, like hairs seen by someone with cataracts. On the mind, form, shape, cause, and condition, arising and ceasing, do not depend on anything. Because it is unconditioned, it is like space. All these appearances of objects do not go to the future and have no abiding. Like rainbows, clouds, and mist, existence and non-existence, all edges and centers, are unestablished, which is the Middle Way. The nature of reality and the knowledge of it, on the freedom from elaboration, place freedom from elaboration. There is nothing to negate or establish. On the pure nature, purity appears. Seeing it as pure, one is liberated, reaching the ultimate of the absence of self of phenomena. Abiding in peace, one sees even more clearly. After obtaining the result of equipoise, the cause for being able to do equipoise is the fruit of accomplishing the two accumulations. Through the difference in the intelligence of the yogi, practicing the four stages of the path, rising from the lower ground to the higher ground, mainly practicing actions of body, speech, and mind, with skillful means and inferior wisdom, diligently practicing the three purifications of the ground, constantly abiding in union, the realm of reality and wisdom are inseparable. The accumulation obtained by the wisdom of a moment becomes a basis because it is stable. In some places, there is clairvoyance, and through the five purifications and the ten grounds, one obtains wisdom free from impurities. The unobstructed power is considered the Dharmakaya. In some places, one matures and is liberated. The nature of the four ripening factors and the three wisdoms, and the five entries, is considered the completely perfect Sambhogakaya. In short, for the sake of the perfection of oneself and others, possessing the nature of abandonment and realization, diligently practicing and perfecting, it becomes a basis, possessing pervasiveness and certainty of truth. In the future, in times of turmoil, some will consider my Sugata teacher to be one Dharmakaya, some will consider two, three, four, five, or six different ones, appearing as self-established natures. The basis of the characteristics is one Dharmakaya.