Tibetan
ད་པར།། ཡང་དག་དོན་གྱི་ལ་བཟླའོ།། བསྒོམ་པའི་ཉམས་ལེན་ལ་གསུམ་སྟེ།། བདག་འཛིན་རོ་དང་དབྲལ་བ་དང།། བདེན་རྫུན་འཁྲུལ་པ་གཞིག་པ་དང།། ཡིན་མིན་བློ་དང་དབྲལ བའོ།། བདག་འཛིན་རོ་དང་དབྲལ་བ་ནི།། སྒོམ་བྱེད་མཁན་པོ་ང་བདག་སྟེ།། བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་དམིགས་པས་འཁོར།། ང་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ཉིད་ལ་བརྟག། ངོ་བོ་ལུས་སེམས་གང་གིས་བྱས།། ལུས་ཀྱིས་བྱས་ན མགོ་ཡན་ལག།དོན་ལྔ་སྣོད་དྲུག་ཤ་རུས་ལྤགས།། གང་གིས་བྱས་ཏེ་དེར་མི་སྣང།། གལ་ཏེ་སེམས་ཀྱིས་བྱས་སེམས་ན།། ངོ་བོ་སྟོང་པས་བྱེད་མཁན་མེད།། རང་བཞིན་གསལ་ཡང་གཞི་རྩ་བྲལ།། མཚན་ཉིད་འགྱུ་ དྲན་འཛིན་ཆགས་ཞི།། གང་ཡང་མ་གྲུབ་བདག་མ་རྙེད།། དེ་མ་རྙེད་པས་བསྒོམ་བྱ་ཡི།། ཆོས་དང་སྤང་བྱའི་སྣང་བ་ཞིག། དེ་ཕྱིར་དམིགས་གཏད་ཀུན་དང་བྲལ།། བདག་འཛིན་རོ་མེད་ངོ་སྤྲོད་དོ།། བདེན་རྫུན འཁྲུལ་པ་ཞིག་པ་ནི།། ཕྱི་ཡི་སྣང་ཡུལ་རང་རྒྱུད་པར།། བདེན་ཅིང་གྲུབ་པ་མེད་པར་ངེས།། བདེན་ན་རིགས་དྲུག་ལྟར་སྣང་དང།། མུ་སྟེགས་རྟག་ཆད་ཐེག་དགུ་ཡི།། མཐོང་སྣང་ཐ་དད་ཅི་ལ་རིགས།། དེ་ཕྱིར་ཆོས མིན་རང་སྣང་ཞིང།། སྣང་བའི་བྱེད་མཁན་མ་གྲུབ་པས།། སྣང་ཡུལ་བདེན་རྫུན་འཁྲུལ་སྣང་ཞིག། གཉིས་འཛིན་འཁྲུལ་པ་གཞི་རྩ་བྲལ།། ཡིན་མིན་བློ་དང་ཕྲལ་བ་ནི།། དེ་ལྟར་འཁྲུལ་གཞི་རྩ་བྲལ་བས།། བསྒྲུབ བྱ་འདི་ཡིན་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད།། སྤང་བྱ་འདི་མིན་སྤང་དུ་མེད།། ཐམས་ཅད་ཡུལ་མེད་རིག་པ་ཉིད།། ཕྱོགས་མེད་རང་སྣང་ཡུལ་མེད་གྲོལ།། ཡིན་མིན་བློ་དང་དེར་བྲལ་མོད།། སྤྱོད་པའི་འགག་སྡོམ་ལ་ཡང གསུམ།། ཆོས་བྱས་གཟུང་འཛིན་གཅད་བྱ་ཞིང།། མ་བཅད་ལྷུན་གྲུབ་རྫོགས་པ་དང།། སྒྱུ་མ་མཉམ་ཉིད་འགག་བསྡམ་མོ།། ཆེད་བྱས་གཟུང་འཛིན་བཅད་པ་ནི།། གཟའ་གཏད་མེད་པའི་ལྟ་བ ཡིས།། ཡིན་པ་མེད་པའི་ཕྱོགས་ལས་གྲོལ།། དམིགས་གཏད་མེད་པའི་བསྒོམ་པ་ཡིས།། མིན་པ་མེད་པར་གྲོགས་སུ་འཆར།། བླང་དོར་མེད་པའི་སྤྱོད་པ་ཡིས།། ཡིན་མིན་མེད་པས་ཅི་ཡང་སྤྱད།། ཆོས་ཉིད་ཀློང ལས་འདས་པ་མེད།། དགེ་བཅུ་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་དང།། ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་སོགས་འདི་བླང་བྱ།། མི་དགེ་བཅུ་དང་མཚམས་མེད་ལྔ།། རྣམ་སྨིན་སྡིག་ཆེ་འདི་སྦྱང་བྱ།། མཚན་མ་རང་དག་གཞི་མེད་པས།། བླང་དོར གཟུང་འཛིན་མིང་མེད་དེ།། ཡིན་མིན་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་ལས་འདས།། མ་སྤྱད་ལྷུན་གྲུབ་རྫོགས་ཚུལ་ནི།། དེ་ལྟར་ལྟ་སྒོམ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི།། ངང་ལས་འགྲོ་ས་མ་རྙེད་པས།། མི་དགེ་བཅུ་དང་སྒྲིབ་གཉིས་
Chinese
现在，关于正确意义的念诵。禅修的修持分为三：断除我执的滋味，摧毁真假错觉，以及分离是非之念。断除我执的滋味是：禅修者是我，是主体；所修、能修皆由执着而转。我以我自身来观察，本体由身心哪者所造？若由身造，头、四肢、五脏六腑、血肉皮骨，由何所造却无从显现。若由心造，心的本体是空性，无有造作者。自性光明却无根基，特征是动摇、忆念、执着、生灭。任何也未成立，我未寻得。未寻得此，所修之法与所断之显现寂灭。因此，远离一切执着，无我执的滋味是开示。摧毁真假错觉是：外在的显现境，在自相续中，确信没有真实和成立。若真实，为何六道众生的显现不同，外道常断见和九乘的见解各异？因此，法与非法皆是自显现，显现的作者未成立，显现境的真假错觉寂灭。二取错觉无根基。与是非之念分离是：如是错觉无根基，此是所成，无有可成；此非所断，无有可断。一切皆是无境之觉性，无偏袒的自显现，无境解脱。虽与是非之念分离，行为的止断仍有三。刻意所作的能取所取应断除，未断的任运成就圆满，以及幻化和平等性是止断。刻意所作的能取所取断除是：以无有执着的见地，从无是的偏颇中解脱。以无有执着的禅修，无非友善地显现。以无有取舍的行为，无有是非而行一切。未曾超越法性之界。十善、六度，以及十种行法等应修持。十不善和五无间罪，异熟果报罪大应忏悔。相自清净，无有根基，取舍能取所取无名，超越是非二者的法。未修的任运成就之理是：如是见修行，在法性的状态中，无有去处可寻，十不善和二障
English
Now, the recitation about the correct meaning. The practice of meditation is threefold: severing the taste of self-grasping, destroying the illusion of truth and falsehood, and separating from the mind of right and wrong. Severing the taste of self-grasping is: the meditator is me, the subject; what is meditated upon and the act of meditating revolve around clinging. I examine myself by myself, by which body or mind is the essence made? If made by the body, the head, limbs, five viscera, six hollow organs, flesh, bones, and skin, by what are they made, yet they do not appear there. If made by the mind, the essence of the mind is emptiness, there is no maker. Its nature is clear, yet without a basis, its characteristics are movement, memory, clinging, arising, and ceasing. Nothing is established, I have not found the self. Not finding this, the appearance of what is to be meditated upon and what is to be abandoned subsides. Therefore, being free from all clinging, the introduction to the taste of no self-grasping. Destroying the illusion of truth and falsehood is: the external appearance realm, in one's own continuum, is ascertained to be without truth and establishment. If true, why are the appearances of the six realms different, and the views of eternalism and nihilism of the heretics and the nine vehicles are different? Therefore, dharma and non-dharma are self-appearances, and since the maker of appearances is not established, the illusion of truth and falsehood of the appearance realm subsides. The illusion of dualistic grasping is without a basis. Separating from the mind of right and wrong is: as such, the basis of illusion is without a basis, this is what is to be accomplished, there is nothing to be accomplished; this is what is not to be abandoned, there is nothing to be abandoned. Everything is awareness without an object, impartial self-appearance, liberation without an object. Although separated from the mind of right and wrong, the cessation of behavior is also threefold. Deliberately made grasping and clinging should be cut off, the spontaneously accomplished perfection that is not cut off, and illusion and equality are cessation. Deliberately made grasping and clinging are cut off: with a view without clinging, liberated from the bias of non-being. With a meditation without clinging, non-being arises as a friend. With a behavior without acceptance or rejection, without right or wrong, do everything. There is nothing that transcends the realm of dharmata. The ten virtues, the six perfections, and the ten practices of dharma, etc., should be practiced. The ten non-virtues and the five heinous crimes, the great sins of ripening results should be confessed. The characteristics are self-purifying, without a basis, acceptance and rejection, grasping and clinging are nameless, transcending the dharma of both right and wrong. The way of spontaneously accomplished perfection that is not practiced is: as such, the view and meditation, in the state of dharmata, there is no place to go to be found, the ten non-virtues and the two obscurations.
Tibetan
སོགས།། མ སྤངས་ཆོས་མིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། དགེ་བཅུ་ཆོས་སྤྱོད་ཚོགས་ཆེན་གཉིས།། མ་བཙལ་ཆོས་མིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། བསྒྲུབ་བྱ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སོགས།། མ་སྒྲུབས་ལྷུན་གྱིས་རྫོགས་པའོ།། སྒྱུ་མ་མཉམ་ཉིད་འགག བསྡམ་ནི།། འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་ཆོས་ཐམས་ཅད།། སྒྱུ་མའི་དཔེ་དགུ་ཇི་བཞིན་དུ།། ཡོད་ནས་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ།། ཡོད་པ་ཉིད་ནས་རང་སྣང་ཕྱིར།། སྐྱེ་བ་མེད་པས་ཐམས་ཅད་སྐྱེ།། སྐྱེས་ཙམ་ཉིད་ནས་སྐྱེ་མེད དེ།། སྣང་བའི་དུས་ན་སྣང་བར་མཉམ།། སྟོང་པའི་དུས་ན་སྟོང་པར་མཉམ།། གཉིས་གའི་དུས་ན་གཉིས་སུ་མཉམ།། གཉིས་མེད་གཉིས་སུ་མེད་པར་མཉམ།། མཉམ་ཉིད་ཕྱོགས་ལས་གྲོལ་བས་ན།། སྒྱུ་མ་ལྟ་བུར འགག་བསྡམ་མོ།། འབྲས་བུའི་ལ་བཟླ་ལ་ཡང་གསུམ།། རྒྱུ་འབྲས་ཡུལ་འདས་ཐག་གཅད་ཅིང།། སྤང་ཐོབ་མཚན་མེད་གཏན་ཚིགས་དང།། བསྒྲུབ་མེད་ཡེ་རྫོགས་ལ་བཟླའོ།། རྒྱུ་འབྲས་ཡུལ་འདས་ཐག་གཅོད ནི།། གོང་བཞིན་བདག་འཛིན་རོ་བྲལ་བས།། རྒྱུ་ནི་སེམས་ཅན་ཡུལ་ལས་འདས།། ཆོས་ཉིད་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པས།། འབྲས་བུ་སངས་རྒྱས་ཡུལ་ལས་འདས།། མཉམ་ཉིད་ཕྱོགས་བྲལ་འཛིན་མེད་པས།། རྒྱུ་འབྲས གཉིས་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས།། འདས་མ་འདས་ཀྱི་བློ་གྲོལ་བས།། གཉིས་མེད་ཀྱི་ཡང་ཡུལ་ལས་འདས།། སྤང་ཐོབ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ནི།། བསྒོམ་པ་མིན་པ་མེད་པས་ན།། གང་སྣང་ཐམས་ཅད་གྲོགས་སུ ཤར།། དེ་ལ་སྤང་བྱའི་ཡུལ་མེད་པས།། ལྟ་བ་ཡིན་པ་མེད་པས་ན།། ཕྱོགས་ལས་གྲོལ་ཏེ་ཐོབ་ཡུལ་མེད།། དེ་ཕྱིར་སྤང་ཐོབ་མཚན་མ་མེད།། བསྒྲུབ་མེད་ཡེ་རྫོགས་ལ་ཟློ་ནི།། ལྟ་བ་ཡིན་པ་མེད་པར་རྟོགས།། མངོན དུ་གྱུར་པས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ།། སྒོམ་པ་ཡིན་པ་མེད་པ་རུ།། རང་སར་གྲོལ་བས་ལོངས་སྤྱོད་སྐུ།། སྤྱོད་པ་མིན་པ་མེད་པ་རུ།། འགྲོ་དོན་རྫོགས་པ་སྤྲུལ་པའི་སྐུ།། གཉིས་ཀ་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད།། གཅིག་ཏུ་རྫོགས་པས ངོ་ཉིད་སྐུ།། ཕྱོགས་བྲལ་ཀུན་རྫོགས་ཆེན་པོ་རུ།། ལ་ཟློས་ཆོས་ཟད་བདེ་ཆེན་སྐུ།། དེ་ལྟར་ཀློང་གྱུར་མ་བཙལ་བར།། ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་ཡོངས་རྫོགས་པས།། རེ་དོགས་གནས་མེད་ལ་བཟླའོ།། དེ ལྟར་ཉམས་སུ་ལེན་པ་ནི།། ཡོངས་རྫོགས་ཨ་ཏིའི་དགོངས་པ་སྟེ།། རྒྱུད་མཆོག་འདི་ཡི་ཁོང་སྙིང་ཡིན།། ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ལས།། གསང་བ་ཉམས་ལེན་ཡོངས་རྫོགས མདོར་བསྡུས་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་གསུམ་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་འདུས་པའི་འཁོར་རྣམས་མགྲིན་གཅིག་ཏུ།། སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དཔ
Chinese
等。玛，舍弃之法非为，任运而成就。十善法行，两大集聚，无需寻觅，非法亦任运成就。所要成就之身与智慧等，无需修成，任运而圆满。幻化与平等性之止息、收摄乃是：轮回涅槃所摄一切法，如幻化九喻一般，非由有而显现，乃由有性而自显。无生故一切生，才生即是无生，此乃显现之时与显现平等，空性之时与空性平等，二者之时与二者平等，无二与无二平等。平等性解脱于偏颇，故如幻化般止息、收摄。果之重述亦有三：因果超离境，截断；舍弃证得无相之理；无修而本自圆满，即是重述。因果超离境，截断乃是：如前，我执离味故，因乃众生超离境，法性非任何故，果乃佛陀超离境。平等性离偏执，无执着故，因果二者皆超离境。解脱于已超未超之念，故无二之亦超离境。无舍弃证得之理乃是：无非修持故，所显一切皆为助伴而生起，故于彼无所舍弃之境。无是见解故，解脱于偏颇，无所证得之境。是故无舍弃证得之相。重述无修而本自圆满乃是：了悟无是见解，现前故法身，无是修持，于自处解脱故报身，无非行持，利生圆满故化身，二者法性本然如是，圆满为一故自性身，离偏颇，一切圆满大乐身。如是，周遍不寻觅，本来自任运圆满故，无有希冀恐惧之处而重述。如是修持乃是：一切圆满阿底之密意，此乃殊胜续部之心髓。如是宣说。吉祥密集根本续王中，秘密修持一切圆满，简略之品第十三。之后，聚集之眷属等异口同声，导师普贤王如来
English
Etc. Ma, the Dharma of abandonment is not, spontaneously accomplished. Ten virtues, Dharma practice, two great gatherings, without seeking, the non-Dharma is also spontaneously accomplished. The body and wisdom to be accomplished, etc., without cultivation, are spontaneously perfected. Illusion and equality, cessation, and collection are: All dharmas encompassed by samsara and nirvana, like the nine similes of illusion, are not appearances from existence, but self-appearances from the nature of existence. Because there is no birth, all are born. As soon as they are born, they are unborn. That is, at the time of appearance, they are equal to appearance. At the time of emptiness, they are equal to emptiness. At the time of both, they are equal to both. Non-duality is equal to non-duality. Because equality is liberated from partiality, it is like an illusion, ceasing and collecting. The repetition of the fruit also has three: Cutting off the cause and effect beyond the realm; the reason for abandoning and attaining no characteristics; without cultivation, the originally complete is repeated. Cutting off the cause and effect beyond the realm is: As before, because of detachment from self-grasping, the cause is that sentient beings transcend the realm, and because the nature of Dharma is nothing, the fruit is that the Buddha transcends the realm. Because equality is free from bias and without attachment, both cause and effect transcend the realm. Liberated from the thought of transcending or not transcending, even non-duality transcends the realm. The reason for no abandonment and attainment is: Because there is nothing that is not meditation, all appearances arise as companions, so there is no realm to be abandoned. Because there is no view, it is liberated from bias, and there is no realm to be attained. Therefore, there is no characteristic of abandonment and attainment. Repeating the uncultivated and originally complete is: Realizing that there is no view, the Dharmakaya is manifested, and there is no cultivation. Because it is liberated in its own place, the Sambhogakaya, there is no non-practice, and the Nirmanakaya is perfected for the benefit of beings. Both are the nature of Dharma as it is. Because it is completely one, the Svabhavikakaya, free from bias, is the great bliss body of complete perfection. Thus, pervading without seeking, because it is spontaneously and completely perfect from the beginning, there is no place for hope and fear to be repeated. Such practice is: The complete Ati's intention, which is the heart essence of this supreme tantra. Thus it was declared. From the King of Tantras, the Glorious Guhyasamaja Tantra, the thirteenth chapter, the complete summary of secret practice. Then, the assembled retinue unanimously, the teacher Samantabhadra,