Tibetan
་འཇོག་པའོ། །དེ་བཞག་ཐབས་ལ། བློ་ཆེ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དང་། བློ་ཆུང་གདམས་ངག་གི་སྟོབས་ཀྱིས་གཉིས་ཏེ། སྔ་མ་ལས། དེ་ཡང་ གདམས་ངག་ཤེས་རབ་ཀྱི། །སྟོབས་ཀྱིས་བཞག་པས་གོམས་པར་བྱེད། །ཅེས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། རིག་པ་སྤྱི་བླུགས་སུ་དང་། མཐོང་བའི་རྗེས་ལ་འཇོག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་བསྒོམ་མནོ་དྲན་ཙམ་གྱིས་རིག་པ་ཡུལ་མེད་དུ་སལ་ལེར་འཇོག་པ་སྟེ། རིམ་དྲུག་ལས། བསམ་བྱ་དམིགས་སུ་མེད་པས་ན། །གཟུང་འཛིན་བྲལ་བའི་རང་རིག་ཉིད། །དམིགས་མེད་ཚུལ་དུ་རང་སྣང་བ། །བསྒོམ་པའི་མཆོག་ཏུ་འདི་གསུངས་སོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེས་གནས་སུ་མ་འདོད་ན། སྔར་རྟོགས་པའི་བལྟ་བ་དྲན་པར་བྱས་ནས། དེའི་ངང་ལ་གསལ་བ་སོ་མ་ཤོར་ཙམ་དུ་འཇོག་པ་སྟེ། དེ་ལས། རང་བཞིན་མཐོང་ལས་དོན་མེད་ཕྱིར། །རྗེས་མཐུན་ཏིང་འཛིན་གསལ་མཛད་པའང་། །ཐབས་ཀྱི་དམ་པར་དེ་བཤད་དེ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྔར་གྱི་འཇོག་ཐབས་གཉིས་པོ་གང་ལྟར་བཞག་ཀྱང་གནས་སུ་མ་འདོད་པའི་བློ་ཆུང་གིས། བླ་མ་ལས་གདམས་ངག་མཉན་ཏེ་གཞག་པར་བྱའོ། །གང་ཞེ་ན། བསྒོམ་པའི་ཚེ་བདག་ཉིད་ཀྱི་སེམས་ལ་ནང་དུ་བལྟས་པ་ན།སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅིར་ཡང་མི་མཐོང་ངོ་། །ཅིར་ཡང་མ་མཐོང་བ་དེ་ཁོ་ན་ཆོས་ཉིད་མཐོང་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྩ་བ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ནི། །ཞེས་པ་ནས།གནས་སུ་མ་ཡིན་གང་ཡང་མིན། །དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཞེས་པའི་བར་དུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་བཞག་པའི་ཚེ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པའི་སྟོང་པ་ནི་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་ཡེ་ཤེས་དང་། རང་རིག་གསལ་དང་ཕྱེད་པའི་སྣང་ཆ་ནི་ཀུན་བཟང་ཆོས་སྐུ་གཞིའི་ཡེ་ཤེས་ཏེ། དབྱིངས་ཡེ་ཟུང་འཇུག་གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་སམ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱའོ། །དེ་བས་ན། དེའི་ངང་ལས་སོ་མ་ཉམས་པར་བཞག་པས། གང་གིས་གླང་ཆེན་མྱོས་འདྲའི་སེམས། །མཉམ་པར་བཞག་པས་བཏུལ་ནས་སུ། །ཞེས་པ་ལྟར་འཁྲུལ་རྟོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་མྱོས་པའི་སེམས་དེ་བཞག་ཐབས་ གཉིས་གང་རུང་གི་སྒོ་ནས་བཏུལ་བས་རྒྱུ་བ་ཇེ་ཉུང་དང་བརྟན་པ་ཇེ་ཐོབ་ཏུ་གྱུར་ཏེ་རིག་པ་ཡུལ་མེད་གསལ་ལ་མི་གཡོ་བར་རྩོལ་མེད་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། སློབ་དཔོན་གཉན་དཔལ་དབྱངས་ཀྱིས། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་གང་ཡིན་དེ་ལ་ནི། །རྩོལ་བས་ཡང་ནས་ཡང་དུ་མཉམ་བཞག་སྟེ། །གོམས་པ་ཀླུང་དུ་གྱུར་ཅིང་ཁ་དཀྱིས་ནི། །རྩོལ་བ་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་
Chinese
即安住。关于安住的方法，有两种，即大根器者以智慧力，小根器者以诀窍力。前者中，又是 以诀窍智慧力，安住而串习之。（这是说）第一种又分，觉性普遍倾注，以及于见解之后安住。第一种是，仅以观修、思维、忆念法性离戏，觉性便朗然安住于无所缘。如《次第六法》中说：以无所思为对境，离能取所取之自明，以无缘之方式自显现，此说为观修之最胜。如是说。第二种是，若不乐于安住，则忆念先前所证之见解，于彼状态中，于光明未失之际安住。如彼（经）中说：以自性见无事，随顺之等持令光明，彼亦说为方便之殊胜。如是说。第二种是，先前之两种安住法，无论以何者安住，不乐于安住之小根器者，应从上师处听闻诀窍而安住。何为诀窍？观修之时，若向内观照自心，则丝毫不见心之自性。丝毫未见，即名为见法性。如《无根之自性心》中，乃至《非住亦非任何物，如是法界即智慧》之间所说。如是安住之时，不作意之空性，即普贤佛母法性义之智慧；自明清晰与显现之分，即普贤法身基之智慧。即法界智慧双运本有之智慧，或名普贤不可思议之智慧。因此，于彼状态中不失（光明）而安住，如《以何等同醉象之心，以等住而调伏之》所说，以错觉分别之种种所醉之心，以两种安住法之任何一种调伏，则散乱渐少，稳固渐增，觉性于无所缘中，清晰而不动摇，无勤任运而住。如是，学士嘉那巴拉扬说：于所应成之事，以精勤而再三等住，串习如江河般，口诀之宽广，则无勤任运而成就。如是
English
That is abiding. Regarding the method of abiding, there are two: the great faculties rely on the power of wisdom, and the small faculties rely on the power of pith instructions. In the former, again, By the power of pith instructions and wisdom, one abides and becomes familiar. (This means) The first is further divided into: awareness being universally poured out, and abiding after the view. The first is: merely by contemplating, thinking, and remembering the nature of reality as free from elaboration, awareness vividly abides in no object of focus. As it says in the Six Successive [Practices]: Since there is no object to be thought of, the self-knowing that is free from grasping and being grasped, spontaneously appears in a way that is without focus. This is said to be the supreme of meditation. Thus it is said. The second is: if one does not like to abide, then remembering the previously realized view, in that state, one abides at the moment when clarity is not lost. As it says in that [text]: Since seeing the nature is without effort, the samadhi that accords with it also makes clarity. That is also said to be the supreme of means. Thus it is said. The second is: whichever of the previous two methods of abiding one abides in, a person of small faculties who does not like to abide should listen to the pith instructions from the lama and abide. What are the pith instructions? When meditating, if one looks inward at one's own mind, one does not see the nature of the mind at all. Not seeing anything at all is called seeing the nature of reality. As it says in The Rootless Nature of Mind, up to: It is neither abiding nor anything at all, suchness is the realm of wisdom. When one abides in this way, the emptiness of non-conceptuality is Samantabhadri, the wisdom of the meaning of the nature of reality; the aspect of self-knowing clarity and appearance is Samantabhadra, the wisdom of the ground of the dharmakaya. That is, the wisdom of the innate union of the realm of wisdom, or the inconceivable wisdom of Samantabhadra. Therefore, abiding in that state without losing [clarity], as it says, By what means is the mind like a drunken elephant, tamed by abiding in equanimity? The mind that is intoxicated by various kinds of delusion and conceptualization is tamed by either of the two methods of abiding, so that scattering decreases and stability increases, and awareness abides effortlessly, clearly and immovably in no object of focus. Likewise, the teacher Jnana Palayang said: For whatever is to be accomplished, one repeatedly abides in equanimity with diligence, and familiarity becomes like a river, and the breadth of the pith instructions is spontaneously accomplished without effort. Thus
Tibetan
སོ། །ཇི་ལྟར་གོམས་པའི་རིམ་པ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལྔ་དང་ལྡན་པ་སྟེ། ཐོག་མར་བློ་ལ་དོན་མ་ནོར་བར་གཡོ་ཞིང་ལྡང་བ་དང་། དེ་ནས་རིམ་པར་དེ་ཐོབ་ཅིང་གསལ་བར་སྨོན་པ་དང་། དོན་དེ་ལ་འཇུག་པ་དང་། གནས་ཤིང་འདྲིས་པར་བྱེད་པ་དང་། མཐར་ཕྱིན་ཏེ་བཙལ་བ་མེད་པར་འབྱུང་བའོ། །དེ་ཡང་གནས་པ་དང་རང་བཞིན་མེད་པའི་དོན་རྟོགས་པའི་ལྡོག་ཆ་ནས་ཞི་ལྷག་གཉིས་ཏེ་ཟུང་དུ་འཇུག་པས་ཉོན་མོངས་པའི་མགོ་ནོན་པ་དང་རྩ་བ་འབྱིན་པར་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་རྒྱས་པ་ལས། ཞི་གནས་ཀྱིས་ནི་ཉོན་མོངས་མགོ་གནོན་ཞིང་། །ལྷག་མཐོང་དམ་པས་རྩ་བ་རབ་ཏུ་འབྱིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པའི་ཚེ། བྱིང་རྒོད་ལ་སོགས་པའི་སྐྱོན་བྱུང་ན་མན་ངག་གིས་བསལ་ཏེ་བསྒོམས་པས། གཡོ་ཐོབ་གོམས་བརྟན་མཐར་ཕྱིན་པའི་ཉམས་ལྔ་དང་། ཕྱི་ནང་གསང་བའི་དྲོད་ཉམས་སུ་མྱོང་ནས། རྟགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཅིར་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། སྨིག་རྒྱུ་དུ་བ་སྲིན་མེ་ཁྱེར། །མར་མེ་ཉི་མའི་ཚུལ་དུ་སྦྱར། །ཞེས་པ་བསྐྱེད་རིམ་གྱི་ཚེ་ཉམས་རིམ་གྱི་དཔེར་བཞེད་ནའང་།འདིར་མཚན་མ་མཐོང་བའང་མི་འགལ་ཏེ། ཕྱི་མའི་ཕྱི་མ་རྟོག་པའི་དྲ་བ་གསལ་བའི་རྒྱུད་ལས། གསོལ་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་རྟགས་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་དང་པོ་རྣམས་ནི་བརྒྱུད་པ་སྟེ།འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱང་རིམ་པ་སྟེ་ལྔའོ། །ལྔ་གང་ཞེ་ན། དུ་བ། སྨིག་སྒྱུ་དང་། མགལ་མེ་དང་། མར་མེ་དང་། ནམ་མཁའ་གསལ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། རིམ་པའི་རྟགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གོ། །རིགས་ ཀྱི་བུ། གཉིས་པར་ནི་མངོན་སུམ་པ་སྟེ། འབྲས་བུའི་རིམ་པའང་མངོན་སུམ་པའོ། །ཞེས་སོ། །མདོར་ན་རྒྱས་པ་ལས། མཚན་མ་མེད་པའི་དོན་མཐོང་ན། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་མཐོང་། །ཞེས་གསུངས་སོ། །བཞི་པ་དུས་ནི། མཉམ་གཞག་ལས་ནམ་ལངས་པ་ན་རྗེས་སྤྱོད་ཀྱི་བྱ་བ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི་མཉམ་གཞག་གི་དུས་ཁོ་ནར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། མཉམ་པར་བཞག་པས་བཏུལ་ནས་སུ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་སྐྱོན་ནི། ཏིང་ངེ་འཛིན་མེད་ན་ལྟ་བའི་གོ་ཡུལ་བཟང་ཡང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། གལ་ཏེ་ཏིང་འཛིན་འདི་མེད་ན། །རྒྱ་མཚོའི་འཇིང་གི་ཕ་བོང་ལྟར། །བསྐལ་པར་ལམ་ལ་འབད་བྱས་ཀྱང་། །དོན་མེད་སྙིང་པོ་བསྐམས་པ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དྲུག་པ་ཡོན་ཏན་ནི། བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡང་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱིས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིན་ཆེན་དྲ
Chinese
索！如何串习之次第，具有五种菩提心，即：首先，心中无错乱地摇动和升起；然后，次第希愿获得并明晰；进入该义；安住并熟悉；最终达到圆满，无需寻觅而自然生起。又，从了悟安住和无自性之义的反体方面来说，止观二者，即双运，能压伏烦恼之首，并拔除其根。如是，在耶谢嘉巴（智慧增长）中说：以止住能压伏烦恼之首，殊胜胜观能彻底拔除其根。如是，在等持中入定时，若生起沉掉等过失，则以诀窍遣除后修习，则能体验摇动、获得、串习、稳固、圆满之五种验相，以及外、内、秘密之暖相，且会显现各种各样的征兆。如道次第中所说：如阳焰、烟雾、萤火虫、灯火、日光般结合。虽认为这是生起次第时验相次第之比喻，但在此见到相也并不相违，因为后者的后者，在明晰分别之网的续部中说：祈请世尊，彼等瑜伽士之征兆为何？ 答曰：种姓之子，最初者乃是传承，果之征兆也是次第，即五种。何为五？即烟雾、阳焰、萤火虫、灯火、以及如虚空般明亮，这是次第之征兆的差别。种姓之子，第二者乃是现量，果之次第也是现量。如是说。总之，在广大论典中说：若见无相之义，则见诸佛之坛城。如是说。第四，时间是：从等持中，当黎明升起时，为了进入后行之事业。因此，三摩地唯有在等持之时才应修习。此论中说：以等持调伏后。如是说。第五，过患是：若无等持，则纵然见解之立足点良好，亦不能成办。如道次第中所说：若无此等持，如海底之磐石，纵然于劫中勤奋于道，亦是无义，乃是枯竭之精髓。如是说。第六，功德是：任何所欲成办之事，皆能以等持成办。如宝
English
So! How to cultivate the stages of the five bodhicitta-endowed practices: First, the mind stirs and arises without error; then, gradually aspiring to attain and clarify it; entering into that meaning; abiding and becoming familiar with it; and finally reaching completion, arising without seeking. Furthermore, from the perspective of realizing the meaning of abiding and emptiness of inherent existence, the union of calm abiding and insight meditation subdues the head of afflictions and uproots them. Thus, it is said in Yeshe Gyapa (Expansion of Wisdom): "Calm abiding subdues the head of afflictions, and supreme insight meditation thoroughly uproots them." Thus, when engaging in samadhi, if faults such as dullness and excitement arise, eliminate them with instructions and meditate. Then, experience the five experiences of stirring, attainment, familiarity, stability, and completion, as well as the warmth of outer, inner, and secret experiences. Signs of various kinds will appear. As it is said in the Stages of the Path: "Combine like mirages, smoke, fireflies, butter lamps, and sunlight." Although this is considered an analogy for the stages of experience during the generation stage, seeing signs here is not contradictory. For in the tantra that clarifies the net of conceptualization, which is the latter of the latter, it is said: "Please, Bhagavan, what are the signs of those yogis?" The answer is: "Son of lineage, the first ones are the transmission, and the signs of the result are also in stages, namely five. What are the five? They are smoke, mirage, firebrand, butter lamp, and like the clear sky. These are the distinctions of the signs of the stages. Son of lineage, the second is direct perception, and the stages of the result are also direct perception." Thus it is said. In short, it is said in the extensive treatises: "If you see the meaning of no signs, you will see the mandala of all the Buddhas." Thus it is said. Fourth, the time is: From samadhi, when dawn arises, one engages in the activities of subsequent conduct. Therefore, samadhi should only be cultivated during the time of samadhi. It is said in this very text: "Having subdued with samadhi." Thus it is said. Fifth, the fault is: If there is no samadhi, even if the basis of view is good, it will not be accomplished. As it is said in the Stages of the Path: "If there is no samadhi, like a boulder at the bottom of the ocean, even if you strive on the path for eons, it is meaningless, a dried-up essence." Thus it is said. Sixth, the quality is: Whatever is to be accomplished is accomplished by samadhi. Like precious