English
One should practice, and from that, through blessing, make it have power, descend from the place of self-nature, fix it firmly, offer in order, praise after completion, and thus practice. So it is said. Among them, the practice of the first session is, from where wisdom increases, to perform the recitation with three clear aspects. Therefore, the self-vower, the deity of wisdom, the merging in between, that is, to recite like a key instruction through three clear ways. After opening the recitation room, visualize white rays radiating outwards, purifying obstacles. After retracting, visualize purifying one's own obstacles, becoming a vessel suitable for accomplishments, and recite in this way. Finally, retract the mandala that was opened into oneself. Thus, it was also said earlier: Through recitation, practice, and merging, encourage aspiration and become a vessel, the generation stage mandala is completed. After finishing the recitation in this way, perform the gathering and remainder offering. Retract life, accumulate torma, combine with the later offering, bless the seat and sit down. If walking, bless the rosary as an angry face and protect the seat. Do not examine the wandering of obstacles in the six times, and dispel those respective antidotes by encouraging them. At all times, one should not be separated from the deity's pride. From that it is said: After finishing, retract, yogis gather, offer properly, perform activities, give the inner night remainder offering to the dakinis, dispel obstacles and practice. Here, in the commentaries of Tara and Yung, they only consider connecting with the limbs of the ritual as practice, and do not approve of the practice of the first session. But here, as the scripture says, "Meditate properly in the manner of a wheel," it is done as it appears in the work records of early masters such as the wise Rog. Otherwise, the view that considers approaching practice from the first session of how much practice is done is not unreasonable. In the section on wrathful deities in the Stages of the Path, "Then the second is the ornaments," etc., and in the practice ritual, "Because the order is connected with the ritual," etc., whether it can be established or not should be examined. The second is approaching practice, the other forms of the ritual are the same as before, especially performing gathering and torma offering in six or four times. Perform fire offering. At the time of merging the recitation, encourage with white radiating outwards, and red
Tibetan
ཚུར་བསྡུ་བས་དངོས་གྲུབ་ཀྱི་སྣོད་རུང་དུ་བྱ་བའོ། །དུས་ནི་ཇི་ཙམ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱེད་དོ། །གསུམ་པ་སྒྲུབ་པ་ནི། ཆོ་ག་གཞན་ཉེ་བསྙེན་ལྟར་ལས། འཛབ་ཀྱི་འཕྲོ་འདུའི་དུས་སུ་འོད་ཟེར་དམར་པོ་སྤྲོས་པས་དངོས་གྲུབ་བསྐུལ་བ་དང་འདུས་པས་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ དངོས་གྲུབ་ཐོབ་པར་བསམ་སྟེ། འཕྲོ་འདུ་བསྣོལ་ནས་བྱེད་པའོ། །དེ་ལྟར་བསྙེན་བསྒྲུབ་ཀྱི་དུས་སུ་ཚོམ་བུའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྒོམ་ཐབས་ལ། ཚོམ་བུ་གཅིག་པ། གསུམ་པ། ལྔ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྡོ་རྗེའི་རིགས་སུ་ཐམས་ཅད་དཀྱིལ། །ཞེས་སོགས་ཏེ།རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་ལ་རང་གི་རིགས་ཆུང་གི་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་བཞི་དང་། སྒོ་བ་ཡབ་ཡུམ་བཞི་སྟེ་ལྷ་ཚོགས་ཟུང་དགུ་ཡ་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། ལྷ་གྲངས་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་ལྷ་ངོ་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དེ། དཀྱིལ་འཁོར་བསྡུས་པ་ནི་རྡོར་སེམས་ཡབ་ཡུམ་ལ་རྒྱལ་བ་རིགས་བཞིས་བསྐོར་བ་ཡིན་ལ། འདིར་ནི་རིགས་ཆུང་གི་སེམས་དཔའ་བཞིས་བསྐོར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི།ཡང་ན་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཉིད་དེ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་དབུས་སུ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ། ཤར་དུ་རྣམ་སྣང་། ནུབ་ཏུ་མཐའ་ཡས་ཏེ་གཙོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ཟུང་གསུམ་ལ།རང་རང་གི་རིགས་ཆུང་གི་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་ཟུང་བཞི་བཞིས་བསྐོར་བས་ཟུང་ལྔ་ཚན་གསུམ་ལ་ཡ་སུམ་ཅུ། དེའི་སྟེང་དུ་མངོན་རྟོགས་ལས། སྒོ་བ་ཡབ་ཡུམ་བརྒྱད་བསྣན་ཏེ་སོ་བརྒྱད་དུ་བཤད། སྤར་ཁབ་ལས་ཞི་བ་སུམ་ཅུའི་སྟེང་དུ་སྟེང་འོག་མ་གཏོགས་པའི་ཁྲོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་ཟུང་བརྒྱད་བསྣན་ཏེ་ཞེ་དྲུག་ཏུ་བཤད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། སྔགས་འཆང་དངོས་གྲུབ་ཡང་དག་ནི། །ཞེས་སོགས་ཏེ།གཙོ་བོ་རིགས་ལྔ་ཡབ་ཡུམ་ལ་སོ་སོའི་རིགས་ཆུང་གི་སེམས་དཔའ་ཡབ་ཡུམ་བརྒྱད་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བས་ལྷ་ལྔ་བཅུ། ཁྲོ་བཅུ་ཡབ་ཡུམ་ཉི་ཤུ་སྟེ་བདུན་ཅུའོ། །དེ་བཞིན་དུ། ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་མོའི་ཚོགས་ཆེན་པོ། །ཞེས་སོགས་ཀྱི་སྐབས་སུ་ཁྲོ་བོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལའང་ཚོམ་བུ་གསུམ་བསྒྲེས་ནས་སྟོན་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་ནས་འཁོར་ལོ་གཅིག་པའམ། །གསུམ་དང་ལྔ་རུ་བསྒོམ་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་ཚོམ་བུ་གཅིག་པ་ལ་ལྷ་བདུན་ཅུ་རྩ་བརྒྱད་དེ། བཛྲ་ཧེ་རུ་ཀ་ཡབ་ཡུམ་ལ་རིགས་ཆུང་གི་ཁྲོ་བོ་ཡབ་ཡུམ་བརྒྱད་ཀྱིས་བསྐོར་བ་ བཅུ། ཕོ་ཉ་གཽ་རཱི་མ་བརྒྱད།ཕྱག་བརྙན་སིངྷ་མ་བརྒྱད། བཀའ་ཉན་སྒོ་མ་བཞི་སྟེ། ཁྲོ་མོ་ཉི་ཤུ། ཅི་བགྱིའི་དབང་མོ་
Chinese
通过收摄，成为成就之器。时间是修持时限的一半。第三，修持的方法是：其他的仪轨如同近修一样。在念诵的放光和收摄之时，以红色光芒放出，策励成就，收摄时，观想获得身语意的成就。放光和收摄交替进行。像这样，在近修和修持的时候，有集中坛城观想的方法，即集中为一、集中为三、集中为五。第一种是：在金刚部中，一切皆为坛城。等等。金刚萨埵父母，加上自己的部族的四对小尊父母，以及四对门神父母，总共九对本尊，十八位。如果这样，岂不是和简略坛城没有差别吗？答：虽然本尊的数量没有差别，但是本尊的体性有差别，所以没有过失。因为简略坛城是金刚萨埵父母被四部佛围绕，而这里是被四部小尊围绕。第二种是：或者身语意自性。等等。中央是金刚萨埵，东方是毗卢遮那佛，西方是无量光佛，这三对主尊父母，各自被自己部族的四对小尊父母围绕，成为三组五对，共三十位。在此之上，《现观庄严论》中说，加上八对门神父母，共三十八位。《斯帕卡布》中说，在三十位寂静尊之上，加上除了上下之外的八对忿怒尊父母，共四十六位。第三种是：持咒者真实成就。等等。主尊五部父母，各自被各自部族的八对小尊父母围绕，共五十位本尊。十忿怒尊父母二十位，共七十位。同样地，在《忿怒尊忿怒母大集》等等的场合，忿怒尊的坛城也结合三种集中方式来阐释。如《道次第》中说：之后观想一轮，或者三轮和五轮。也就是说，集中为一轮有七十八位本尊。金刚黑鲁嘎父母被八对小尊忿怒尊父母围绕，共十位。八位使者高丽玛，八位侍女辛哈玛，四位听命门神，共二十位忿怒母，以及作何事的自在母。
English
Through gathering, one becomes a vessel for accomplishment. The time is half of the duration of the practice. Third, the method of practice is: other rituals are like the approach retreat. During the emission and gathering of the mantra recitation, by emitting red rays, one urges accomplishment, and by gathering, one contemplates attaining the accomplishment of body, speech, and mind. The emission and gathering are done alternately. Like this, during the approach retreat and practice, there are methods for contemplating the concentrated mandala, namely, concentrating into one, concentrating into three, and concentrating into five. The first is: In the Vajra family, everything is the mandala. And so on. Vajrasattva father and mother, plus four pairs of minor deities of one's own family, and four pairs of gatekeeper fathers and mothers, totaling nine pairs of deities, eighteen in all. If that is the case, wouldn't it be the same as the abbreviated mandala? Answer: Although the number of deities is not different, the nature of the deities is different, so there is no fault. Because the abbreviated mandala is Vajrasattva father and mother surrounded by the four Buddha families, while here it is surrounded by the four minor deity families. The second is: Or the nature of body, speech, and mind itself. And so on. In the center is Vajrasattva, in the east is Vairochana, and in the west is Amitabha, these three pairs of main deities, each surrounded by four pairs of minor deities of their own family, becoming three groups of five pairs, totaling thirty. On top of that, in the Abhisamayalankara, it is said that adding eight pairs of gatekeeper fathers and mothers makes thirty-eight. In the Sparkhab, it is said that on top of the thirty peaceful deities, adding eight pairs of wrathful deity fathers and mothers, excluding the upper and lower ones, makes forty-six. The third is: Mantra holders, true accomplishment. And so on. The main five families of fathers and mothers, each surrounded by eight pairs of minor deities of their own family, totaling fifty deities. Ten wrathful deity fathers and mothers, twenty in total, making seventy. Similarly, in the context of "The Great Assembly of Wrathful Deities and Wrathful Mothers," and so on, the mandala of wrathful deities is also explained by combining the three types of concentration. As it says in the Lamrim: Then contemplate one wheel, or three and five. That is to say, concentrating into one wheel has seventy-eight deities. Vajra Heruka father and mother are surrounded by eight pairs of minor wrathful deity fathers and mothers, totaling ten. Eight messenger Gaurimas, eight attendant Singhams, four obedient gatekeepers, totaling twenty wrathful mothers, and the independent mother of whatever is to be done.
Tibetan
ཉེར་བརྒྱད། སོགས་ཁོངས་ནས་ཁྲོ་བཅུ་ཡབ་ཡུམ་ཉི་ཤུ་རྣམས་སོ། །ཚོམ་བུ་གསུམ་པ་ལ་སྔར་གྱི་སྟེང་དུ། ཤར་དུ་བུཌྜྷ་ཧེ་རུ་ཀ་དང་། ནུབ་ཏུ་པདྨ་ཧེ་རུ་ཀ་གཉིས་ལ་རང་རང་གི་རིགས་ཆུང་དང་བཅས་པས་བཅུ་བཅུ་སྟེ་ཉི་ཤུ་བསྣན་པས་གོ་བརྒྱད་དོ། །ཚོམ་བུ་ལྔ་པ་ལ། དེ་དག་གི་ཁར་ལྷོ་བྱང་དུ་རཏྣ་དང་། ཀརྨ་ཧེ་རུ་ཀ་རིགས་ཆུང་དང་བཅས་པ་ཉི་ཤུ་བསྣན་པས་ལྷ་བརྒྱ་དང་བཅོ་བརྒྱད་དོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་ན་རེ། འདིར་བསྟན་གྱི་ཚོམ་བུ་དང་སྔར་སྨོས་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་གང་ཞེ་ན། བཞེད་པ་མི་མཐུན་ཏེ་ཟུར་ཚོ་སྔ་རབས་པ་ཕལ་ཆེར་ན་རེ། མི་གྲངས་ངེས་མེད་ཀྱི་ལྷ་གྲངས་ངེས་མེད་བསྒོམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར། མི་གྲངས་ངེས་ཅན་གྱིས་ལྷ་གྲངས་ངེས་ཅན་བསྒོམ་པ་ཚོམ་བུའོ་གསུངས་པ་མི་འཐད་དེ། ཚོམ་བུ་གཅིག་པ་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་གསུམ་པ་བསྒོམ་པའི་ཚེ་མི་གྲངས་མང་དུ་མ་སོང་ལ་ལྷ་གྲངས་མང་དུ་སོང་བའི་ཕྱིར། ཡང་དམ་པ་ཤཱཀྱ་རྒྱལ་ན་རེ། རིགས་ཆུང་གིས་རྒྱས་པའང་ཡོད་ལ། མ་རྒྱས་པའང་ཡོད་པ་དཀྱིལ་འཁོར། རང་རང་གི་རིགས་ཆུང་གིས་རྒྱས་པ་ཚོམ་བུའོ་གསུངས།དེ་ལྟར་ན། རིགས་ཆུང་གིས་རྒྱས་པ་ཡོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རྒྱས་པ་དང་།ཚོམ་བུ་ལྔ་པ་གཉིས་ཁྱད་པར་མི་ཕྱེད་དོ། །ཡང་ལྷ་རྗེ་སྐྱོ་ནི། གནས་སྐབས་སུ་གཙོ་བོ་ངེས་པ་ཚོམ་བུ། མ་ངེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ་གསུང་། དེ་ལྟར་ན་ཚོམ་བུ་གཅིག་པ་ཉིད་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་ཐལ། གནས་སྐབས་སུ་གཙོ་བོ་ངེས་པ་རྡོ་རྗེའི་རིགས་ཀྱིས་བྱེད་པའི་ཕྱིར། ཡང་རྗེ་སྒྲོ་ཕུག་པ་ནི། སྒོམ་བྱེད་རྣལ་འབྱོར་པ་དང་། བསྒོམ་བྱ་ལྷའི་ཁྱད་པར་གཉིས་སུ་བཞེད། དང་པོ་ནི། ལྷ་དང་རྣལ་འབྱོར་པ་བྲང་སྤྲད་དེ་བསྒོམ་པ་ཚོམ་བུ། རྣལ་འབྱོར་པ་ཕོ་མོ་གང་རུང་གཅིག་གིས་ལྷའི་དཀྱིལ་འཁོར་བྱུང་ཚོགས་སུ་བསྒོམ་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །གཉིས་པ་ནི།ཚོམ་བུ་གཅིག་ན་གཙོ་བོ་གཅིག་ཡིན་པ་སོགས་གཙོ་བོ་དབྲི་བསྣན་ དུ་སྟོན་པ་ཚོམ་བུ། རྣམ་གྲངས་བྱུང་ཚོགས་སུ་སྟོན་པ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །ཡང་ན་རིགས་འགྱུར་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་མི་འགྱུར་བ་ཚོམ་བུ། རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀ་འགྱུར་བ་དཀྱིལ་འཁོར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཕྱོགས་རེ་ནས་གཞག་ཏུ་བཏུབ་མོད་ཀྱི།འོན་ཀྱང་འདིར་རང་ལུགས་ནི། གཉལ་སངས་རྒྱས་གྲགས་ཀྱི་བཞེད་པ་ལྟར།གཙོ་བོ་རིགས་ཆུང་དང་བཅས་པ་རང་གི་རིགས་སུ་ངེས་པ་ཚོམ་བུ། གཙོ་བོ་རིགས་ཆུང་ཡང་སྤྱིའི་རིགས་སུ་ངེས་པ་དཀྱིལ་འཁོར་ཞེས་གསུངས་པ་ཉིད་ལེགས་པར་མངོན་ཏེ། དཀྱིལ
Chinese
二十八，等等，其中有忿怒尊十尊父母二十位。在第三组中，在原有的基础上，东方有佛陀黑鲁嘎，西方有莲花黑鲁嘎，各自与其眷属共二十位，加上之前的六十八位，共八十八位。在第五组中，在这些的基础上，南方和北方有宝生和羯磨黑鲁嘎，与其眷属共二十位，加上之前的，共一百一十八位。这里有些人说，这里所说的坛城和之前所说的坛城有什么区别呢？观点不一致，佐蔡古派大多数人说，观修人数不定的本尊和数量不定的本尊是坛城，观修人数一定的本尊和数量一定的本尊是组，这种说法不合理，因为在获得第一组的稳固之后，观修第三组的时候，人数没有增加，但是本尊的数量增加了。还有丹巴释迦嘉说，有眷属增长的，也有不增长的，是坛城，各自的眷属增长的是组。这样的话，有眷属增长的坛城和第五组就没有区别了。还有拉杰觉说，暂时确定主尊的是组，不确定的是坛城。这样的话，第一组本身就成了坛城，因为暂时确定主尊是由金刚部来决定的。还有杰卓普巴说，观修者瑜伽士和观修的本尊有两种区别。第一种是，本尊和瑜伽士拥抱在一起观修的是组，瑜伽士男女任何一方观修本尊坛城显现的是坛城。第二种是，一组中有一个主尊等等，显示主尊减少增加的是组，显示名相显现的是坛城。或者说，种姓改变但是智慧不变的是组，种姓和智慧都改变的是坛城。这些说法虽然可以从某个方面来安立，但是，这里我自己的观点是，按照嘉赛吉扎的观点，主尊和眷属确定是自己的种姓的是组，主尊和眷属也确定是共同的种姓的是坛城，这样说才是最好的，坛
English
Twenty-eight, etc., including the twenty wrathful deities, male and female. In the third group, in addition to the previous ones, there are Buddha Heruka in the east and Padma Heruka in the west, each with their respective retinue, totaling twenty. Adding these to the previous sixty-eight, there are eighty-eight. In the fifth group, in addition to these, there are Ratna and Karma Heruka in the south and north, each with their respective retinue, totaling twenty. Adding these to the previous ones, there are one hundred and eighteen deities. Here, some say, what is the difference between the mandala described here and the mandala mentioned earlier? Opinions differ. Most of the early Zur tradition say that meditating on an indefinite number of deities with an indefinite number of people is a mandala, while meditating on a definite number of deities with a definite number of people is a group. This is not reasonable because when one has gained stability in the first group and then meditates on the third group, the number of people does not increase, but the number of deities does. Also, Dampa Shakya Gyal says that a mandala is one that has an increase in retinue and one that does not, while a group is one that has an increase in its own retinue. In that case, there would be no difference between a mandala with an increase in retinue and the fifth group. Also, Lhaje Kyo says that a group is one in which the main deity is temporarily determined, while a mandala is one in which it is not determined. In that case, the first group itself would become a mandala because the temporary determination of the main deity is done by the Vajra family. Also, Je Dro Phukpa says that there are two differences between the meditating yogi and the deity being meditated upon. The first is that a group is when the deity and the yogi meditate embracing each other, while a mandala is when a yogi, male or female, meditates on the manifestation of the deity's mandala. The second is that a group is when there is one main deity in a group, etc., showing the decrease and increase of the main deity, while a mandala is when it shows the manifestation of phenomena. Or, a group is when the family changes but the wisdom does not change, while a mandala is when both the family and the wisdom change. Although these statements can be established from one aspect, here, my own view is that, according to the view of Nyal Sangye Drak, a group is when the main deity and the retinue are definitely of their own family, while a mandala is when the main deity and the retinue are also definitely of the common family. This is the best way to say it, the man