Tibetan
་ཏུ་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ང་ནི་ཆེ་བའི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། འཆད་དང་ཉན་པའང་ང་ཉིད་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། སྐྱོན་མེད་དེ།སྟོན་འཁོར་ཁྱད་མེད་པར་མཚུངས་པ་བདེན་ཀྱང་། རྒྱུད་འདི་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པར་མཚོན་པའི་ངོས་ནས་སྨོས་ལ། བདེ་འདུས་སོགས་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་རྒྱུད་གཞན་དུ་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་མཚོན་པའི་ངོས་ནས་སྨོས་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། གདུལ་བྱ་མོས་པ་ཐ་དད་ལ་གྲགས་པའི་ཕྱིར། ཁོ་བོས་ཁྱབ་མཐའ་མ་བཅས་སོ། །གཞན་ཡང་། འདི་སྐད་བདག་གིས་ཐོས་པའི་དུས་གཅིག་ན། ཞེས་མ་སྨོས་པས་བཀའ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ན། བདེ་མཆོག་རྩ་རྒྱུད་དང་། འཇམ་དཔལ་མཚན་བརྗོད་སོགས་ཀྱང་དེར་ཐལ། དེ་ལྟར་མ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ནས་གསང་བ་བཤད་པར་བྱ། ཞེས་དང་། དེ་ནས་དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང་། །ཞེས་གསུང་པའི་ཕྱིར། དེས་ན། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་པ་ལས། འདི་ནི་རྣམ་པར་གཞག་པ་གཞན་ཁོ་ན་ཡིན་པས། ཐེག་པ་གཞན་གྱི་ལུགས་ལ་བརྟེན་ནས་ནམ་དུའང་སུན་འབྱིན་བརྗོད་པར་མི་བྱའོ། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱས་ཏེ་བག་ཡོད་པར་སྤྱོད་ཅིག །གཉིས་པ་ཐུན་མོང་གི་གླེང་གཞི་ལ། རྒྱུད་ཁྱད་པར་གྱི་གླེང་གཞི་དང་། བསྟན་པ་འབྱུང་བ་སྤྱིའི་གླེང་གཞི་གཉིས། དང་པོ་ལའང་། གླེང་གཞི་དངོས་དང་། ཞར་བྱུང་གདུལ་བྱ་དགོས་ཆེད་ཀྱི་གླེང་གཞིའོ། །དང་པོ་ནི་རྒྱུད་འདིའི་ལེའུ་དང་པོས་སྟོན་ཏེ། དེ་ འཆད་པ་ལ། མདོར་བསྟན་དང་། རྒྱས་བཤད་གཉིས། དང་པོ་ནི། འདི་སྐད་བཤད་པའི་སོགས་ལ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་དྲུག་སྔར་ལྟར་ངོས་བཟུང་ནས་རྒྱས་བཤད་དང་སྦྱར་རོ། །འདིར་ཐུན་མོང་གི་གླེང་གཞིར་བརྗོད་པ་ནི་སྔ་མ་ཐུན་མིན་ལ་ལྟོས་ནས་ཏེ། གཞན་དུ་ན་འདི་ཡང་ཐུན་མིན་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་ཐུན་མོང་ཡིན་ན། གནས་གང་དུ། སྟོན་པ་གང་ཞིག འཁོར་གང་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་བཞུགས་པའི་དུས་དེའི་ཚེ་ཆོས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་ཐོས་ཤེས། སྟོན་འཁོར་ཐ་དད་པ་དང་། ཆོས་ཐེག་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དང་།དུས་རེས་འགའ་བ་ཞིག་སྟོན་དགོས་པ་ལས་འདིར་དེ་ལྟར་མི་སྟོན་ཏེ། འདི་སྐད་བཤད་པའི་དུས་ན། ཞེས་དང་། དེའི་དོན་རྒྱས་བཤད་ལས་ཤེས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་གྱི་གླེང་གཞིར་བསྙད་དོ་ཞེས་བླ་མ་རྣམས་གསུངས་སོ། །ཅིའི་ཕྱིར། ཐུན་ཁྱད་འགལ་བར་མི་འགྱུར་རམ་སྙམ་ན།མི་འགལ་ཏེ། དེའི་མིང་དོན་ནི། གླན་ཊཱིཀ་པ་སོགས་སྔ་རབས་པ་དག །གནས་འོག་མིན་ཙམ་དུ་མིང་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་ཀྱང་། འདིར་དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་འོག་མིན་གྱིས་
Chinese
因为这样说过，说“我乃伟大的国王，讲说和听闻也是我”。如果这样说，没有过失。虽然导师和眷属没有差别，是相同的，但这部续部是从没有差别的角度来说的，而《乐集》等其他不共的续部，是从有差别的角度来说的，这仅仅是因为所化机有不同的意乐而宣说的。我没有包括所有的方面。另外，如果没有说“如是我闻，一时”，就会变成不是真实的教言，那么《胜乐根本续》和《文殊师利名号经》等也会变成那样。因为没有那样说，而是说“之后将宣说秘密”，以及“之后，具德金刚持”。因此，《现观庄严论》的注释中说：“这仅仅是另一种安立，因此，无论何时都不要依赖其他乘的观点来提出驳斥。”要像这样理解，并谨慎行事。第二，在共同的开场白中，有续部差别的开场白和教法产生的总体开场白两种。第一种也有真实的开场白和附带的所化机需求目的的开场白。第一种由这部续部的第一品来展示， 在讲解时，有略说和广说两种。第一种是，像“如是说”等，按照以前的方式确定六种圆满，并与广说结合。这里说的是共同的开场白，是相对于之前的不共同而言的，否则这也是不共同的。如果说是共同的，那么在什么地方？哪位导师？与哪些眷属一起安住的时候，听闻了这样的法？因为需要宣说导师和眷属不同，法和乘各种各样，以及时间有时不同，但这里没有那样宣说，而是说“如是说的时候”，并且它的意义将从广说中得知。因此，上师们说，这被称为共同和差别的开场白。为什么？如果认为共同和差别会相违，那是不相违的。它的名称和意义是，格朗谛格巴等古代的人们，虽然仅仅在处所是色究竟天这一点上名称是共同的，但这里是指大自在的色究竟天。
English
Because it is said, "I am the great king, and I am the one who teaches and listens." If it is said like that, there is no fault. Although the teacher and retinue are the same without difference, this tantra is spoken from the perspective of showing no difference, while other uncommon tantras such as the Hevajra, etc., are spoken from the perspective of showing that there are differences. This is merely because the trainees have different interests. I have not included all aspects. Furthermore, if it is not said, "Thus I have heard, at one time," then it would become not a true teaching, and then the Root Tantra of Chakrasamvara and the Manjushri-namasamgiti, etc., would also become like that. Because it is not said like that, but it is said, "Then the secret will be explained," and "Then, the glorious Vajradhara." Therefore, in the commentary on the Ornament for Clear Realization, it says, "This is merely another establishment, therefore, one should never rely on the views of other vehicles to raise objections." One should understand like this and act with caution. Secondly, in the common introduction, there are two types: the introduction to the specific tantra and the general introduction to the arising of the teachings. The first also has the actual introduction and the incidental introduction to the needs and purposes of the trainees. The first is shown by the first chapter of this tantra, In explaining it, there are two types: brief explanation and detailed explanation. The first is, like "Thus it was said," etc., identify the six perfections as before and combine them with the detailed explanation. Here, the common introduction is mentioned in relation to the previous uncommon one, otherwise this is also uncommon. If it is common, then in what place? Which teacher? At what time, dwelling with which retinue, was such a Dharma heard? Because it is necessary to teach that the teacher and retinue are different, the Dharma and vehicles are various, and the time is sometimes different, but here it is not taught like that, but it is said, "At the time when it was said thus," and its meaning will be known from the detailed explanation. Therefore, the lamas said that this is called the common and specific introduction. Why? If one thinks that common and specific are contradictory, they are not contradictory. Its name and meaning are, Gelantika and other ancient people, although the name is common only in the place being Akanishta, but here it refers to the Akanishta of the Great Powerful One.
Tibetan
ཁྱད་པར་དུ་སྤགས། སྟོན་པ་ལོངས་སྐུ་ཙམ་དུ་མཐུན་ཀྱང་རྒྱལ་བ་དྲུག་པས་སྤགས། འཁོར་བྱང་སེམས་ཙམ་དུ་མཐུན་ཀྱང་འབྲས་བུའི་སེམས་དཔས་སྤགས། བསྟན་པ་གྲོལ་ལམ་ཙམ་དུ་མཐུན་ཀྱང་གྲོལ་ལམ་ཁྱད་པར་ཅན་ལམ་གསང་བའི་སྙིང་པོས་སྤགས། དེས་ན་ཐུན་མོང་ཁྱད་པར་གྱི་གླེང་གཞིའོ་གསུང་། ༈ །གཉིས་པ་རྒྱས་བཤད་ནི། རྒྱུད་ཕྱི་མ་ལས། སྟོན་པ་ལ་སོགས་རབ་དབྱེ་བས། །ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔར་བརྗོད་དོ། །ཞེས་དང་། ཁོག་གཞུང་ལས། སྟོན་གནས་འཁོར་དང་སྡུད་པ་དང་། །བསྟན་པ་དུས་ཀྱིས་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ལྔའམ་དྲུག་ལས། དང་པོ་སྟོན་པ་ལའང་། སྟོན་པའི་བདག་ཉིད་དང་། འཆད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས། དང་པོ་ནི། བཅོམ་ ལྡན་འདས་དྲུག་པ་སྤྱིའི་གཟུགས་ཅན་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་སྟེ། ཁོག་གཞུང་ལས། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་བརྒྱད་དང་ལྡན། །བདག་ཉིད་བྱེད་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ལའང་། སྟོན་པའི་རང་བཞིན་དང་། ངོ་བོ་གཉིས། དང་པོ་ལ། གོ་དོན་དང་། གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྟོན་པའི་དགོངས་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན་འཁོར་འདས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་ཉིད་ཐ་མི་དད་པར་གནས་པ་ནི་རང་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། བི་མ་ལས་རང་བཞིན་བཞིར་བཤད་དེ། འགྲེལ་ཆུང་ལས། བྱང་ཆུབ་མཆོག་གི་ངོ་བོ་དང་། །ཆོས་རྣམས་རོལ་པར་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །ཕྱོགས་དུས་བདེ་གཤེགས་བདག་པོ་དང་། །ཆོས་སོ་ཅོག་དང་དབྱེར་མེད་པའོ། །ཞེས་སོ། །སྤར་ཁབ་ལས། རྒྱལ་བ་དྲུག་པའི་ཡོན་ཏན་མཐའ་ཡས་པའང་མདོར་བདུན་དུ་འདུ་སྟེ།ཞེས་པ་རང་བཞིན་བདུན་དང་། ཁོག་གཞུང་ལས། ཡང་དག་པ་དང་།རྫོགས་པ་སོ་སོར་ཕྱེ་བས་བརྒྱད་དུ་བཤད་ཀྱང་། མདོར་བསྡུ་ན་གཉིས་ལས།དང་པོ་འདས་པའི་ཆོས་དང་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་བསྟན་པ་ལ། མཚན་གྱི་རྣམ་གྲངས་ལྔ་སོ་སོར་བསྟན་པ་དང་། སྤྱིར་བསྡུས་ཏེ་མི་ཕྱེད་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྟོན་པའི་ཆེ་བའི་ཡོན་ཏན་གྱི་ལྡོག་ཆ་ནས་སྨོས་ན་མཚན་ལྔ་སྟེ། དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་ནར་སོན་པའི་རང་བཞིན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ། ཞེས་གསུངས་ཏེ། སྤྱིར་ཏ་ཐཱ་ག་ཏའི་སྒྲ་ལས་ཏ་ཐཱ་ནི་དེ་བཞིན། ག་ཏ་ནི་གཤེགས་པའམ།བྱོན་པའམ། མཁྱེན་པའམ། གསུང་བ་ལ་བྱ་སྟེ། སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཇི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སྤྱོད་པའི་སྒོ་ནས་གཤེགས་པ་དེ་ལྟར་ལམ་མཐུན་པས་གཤེགས་ཤིང་བྱོན་པ་དང་། དེ་བཞིན་ཉིད་ཇི་ལྟ་བར་མཁྱེན་ཅིང་གསུང་བ་དང་།འདོད་ཡོན་གྱི་སྣང་བ་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ་ནི་ཐབས་ཀྱིས་སྤྱད
Chinese
尤其殊胜。导师仅在报身上相同，但第六胜者更为殊胜。眷属仅在菩萨上相同，但以果位菩萨更为殊胜。教法仅在解脱道上相同，但以具有殊胜解脱道之密道心髓更为殊胜。因此说是共同殊胜之论题。 ༈ 第二，广说： 后续经中说： “导师等差别，说为五圆满。” 又，根本续中说：“导师处眷属，摄及时所知。” 因此，从五或六圆满中，首先导师也分导师之自性和宣说之士夫两种。 初者，即是第六薄伽梵，总集之形相普贤王如来。 根本续中说：“导师自性具八支，自性作者普贤王。” 如是。 其中又分导师之自性和体性两种。 初者又分意义和决断。 初者，导师之意即是自生智慧，其法性与包含轮涅的一切法和法性无有差别而安住，此乃自性。 二者，毗玛拉宣说了四种自性，释文中说：“菩提胜义之体性，诸法嬉戏受用及，方时善逝之主宰，一切法等无有别。” 如是。 燃灯续中说：第六胜者的无边功德也总摄为七，即是七种自性。 根本续中说：分为真实和圆满各自，虽说为八种，但总摄为二。 初者，在不与逝世之法相分离的开示中，分别开示了五种名称的类别，以及总集而不分离的开示。 初者，从导师伟大功德的反体方面来说，有五种名称，即是：于如是性中成熟之自性，是为如来。 如是说。 总的来说，从如来（梵文：Tathāgata，梵文罗马拟音：tathāgata，汉语字面意思：如是逝）一词来说，如是（梵文：Tathā，梵文罗马拟音：tathā）是如是，逝（梵文：gata，梵文罗马拟音：gata）是逝去或来临或知晓或宣说。 往昔的胜者们如何从菩提之行门中逝去，同样以道相同而逝去和来临，以及如是性如何知晓和宣说，以及欲妙的显现如何显现，那是用方便来享用。
English
Especially excellent. The teacher is only the same in the Sambhogakaya, but the sixth Victor is more excellent. The retinue is only the same in the Bodhisattvas, but the fruition Bodhisattvas are more excellent. The teachings are only the same in the path of liberation, but the secret essence of the path of liberation is more excellent. Therefore, it is said to be the topic of common and special features. ༈ 2. Explanation: The Subsequent Tantra says: "The teacher and so on are divided, and are said to be five perfections." Also, the root text says: "The teacher's place, retinue, collection, and teachings are known by time." Therefore, among the five or six perfections, the first teacher is also divided into the teacher's self-nature and the person who explains. The former is the sixth Bhagavan, the general form of Samantabhadra. The root text says: "The teacher's self-nature has eight branches, and the self-nature maker is Samantabhadra." Like that. It is also divided into the teacher's self-nature and essence. The former is divided into meaning and determination. The former, the teacher's intention, is the self-born wisdom, which is the nature of all phenomena and dharmata that are included in samsara and nirvana, and this is the self-nature. The second is that Vimala explained four self-natures, and the commentary says: "The essence of the supreme enlightenment, the enjoyment of the play of all phenomena, the master of the Sugatas of the directions and times, and all phenomena are inseparable." Like that. The Spar Khap says: The infinite qualities of the sixth Victor are also summarized into seven, which are the seven self-natures. The root text says: Although it is said to be eight by dividing the true and the complete separately, it is summarized into two. The former, in the teaching that is not separated from the deceased Dharma, separately teaches the five categories of names, and the teaching that is generally collected and not separated. The former, from the opposite side of the great qualities of the teacher, there are five names, namely: the self-nature that matures in suchness, is the Tathagata. Like that. In general, from the word Tathagata, Tatha is suchness, and gata is gone, come, known, or spoken. How did the past Victors pass away from the gate of the practice of Bodhi, and in the same way, they passed away and came with the same path, and how did suchness know and speak, and how did the appearance of desire appear, that is used with skillful means.