Tibetan
་གྲུབ་ཅིང་། སྣང་ཚོད་ཙམ་ཞིག་མ་འགགས་པའི་ཕྱིར།རྟགས་མ་གྲུབ་ན། འོ་ན་སྣང་སྟོང་ལ་འདྲེལ་ཡོད་དམ་མེད། ཡོད་ན་གྲུབ་པ་ཉིད་དེ། འདྲེལ་པའི་མཚན་ཉིད་མེད་ན་མི་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདྲེལ་མེད་དོ་ཟེར་ན། འོ་ན་གཞིའི་དུས་ན་ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་མ་ཡིན་པ་དང་། ལམ་གྱི་དུས་ན་ཚོགས་གཉིས་བསྟེན་པའི་རྒྱུད་ཐ་དད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་དུས་ན་སྐུ་གཉིས་ངོ་བོ་ཕན་ཚུན་གཅིག་གིས་གཅིག་སྤངས་པར་ཐལ་ཏེ། སྣང་སྟོང་ལ་འདྲེལ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན། རྒྱས་པ་ལས། མེད་པ་ཉིད་ན་སྣ་ཚོགས་སྣང་། །ཐམས་ཅད་ཤེས་རབ་དབྱིངས་ལས་བྱུང་། །ཞེས་པའི་ལུང་གིས་གསལ། གང་དུ་འདྲེལ་མེད་ལ་རྫས་ཕན་ཚུན་སྤངས་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཀ་བ་དང་བུམ་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། པ་རཱ་མཱརྠ་སཏྱ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ལས། པ་ར་མ་ནི་དམ་པ། ཨརྠ་དོན། སཏྱ་བདེན་པ་སྟེ། དམ་པ་ནི་བསྒོམ་བྱུང་གི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་དང་། དེའི་རྗེས་མཐུན་རིག་ཤེས་རྗེས་དཔག །དོན་ནི།དེའི་སྤྱོད་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་སྟོང་ཉིད་དང་། རྗེས་མཐུན་མེད་དགག་གི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་སྟོང་ཉིད། དེ་ལ་རིག་པ་གཞན་གྱིས་མི་གནོད་པས་ན་བདེན་པའོ། །ཡང་ན་དབུ་མ་ཚིག་གསལ་ལས། དོན་ཡང་དེ་ཡིན། དམ་པའང་དེ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེ་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་པས་ན་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །ཞེས་པས། དོན་དང་། དམ་པ་དང་། བདེན་པ་གསུམ་གཞི་མཐུན་པའི་བསྡུ་བར་བཞེད་དོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐུན་མོང་པ་དག །སྤྲོས་པ་ཕྱོགས་རེ་ཆོད་པ་རྣམ་གྲངས་པའི་དོན་དམ་དང་། སྤྲོས་པ་མཐའ་དག་ཆོད་པ་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་གཉིས་སུ་འབྱེད། འདིར་ནི། ལམ་རིམ་ལས། དོན་མཆོག་ལྔ་འབྲས་ཡེ་ཤེས་དབྱིངས། །བདུན་དང་གསུམ་ཕྱིར་དོན་དམ་པ། །ཞེས་པས་བདུན་ནི། ཡེ་ནས་རིག་པ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཐབས་ཀྱི་ལྟ་སྤྱོད་ཆེན་པོ་ནི། །བླ་མེད་ཐེག་པ་ལས་འཕགས་པ། །དོན་དམ་དུ་ནི་དཀོར་བདུན་ལ། །ཞེས་སོ། །དེ་བདུན་ཡང་རིགས་བསྡུས་ན་གསུམ་སྟེ། རང་བཞིན་དོན་དམ།ཡེ་ཤེས་དོན་དམ། འབྲས་བུ་དོན་དམ་མོ། །དང་པོ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་ བའི་གནས་ལུགས་ཏེ་དབྱིངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་རྟོགས་པས་ཤེས་བྱ་ལ་སྒྲིབ་གཡོགས་ཀྱིས་དབེན་པ་སྟེ་ཡེ་ཤེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི།སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཡོན་ཏན་ཕྲིན་ལས་ལྔའོ། །དེ་དག་ཀྱང་རང་བཞིན་དང་འབྲས་བུ་མངོན་དུ་བྱས་མ་བྱས་དང་། འབྲས་བུ་དང་ཡེ་ཤེས་སྤྱི་བྱེ་བྲག་དང་། རང་བཞིན་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་གཞི་འབྲས་ཀྱི་ཆ་ལས་ཕྱེ་བར་ཟད་དོ། །ཞེས་སྔ་རབས་པ་རྣམས་གསུང་ཡང་། གཞི་འབྲས་གཉིས་དམིགས་འདྲེས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རམ་སྙམ་སྟེ། དེས་ན་རང་ལུགས། དབྱིངས་སྤྲོས་བྲལ་དེ་ཉིད་རང་གསལ་སྒྲིབ་གཡོགས་དང་བྲལ་བའི་ཆ་ནས་ཡེ་ཤེས་དོན་དམ་དང་། དེ་ཉིད་ལ་འབྲས་ཆོས་ལྔ་པོ་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྲུབ་ཏུ་བཞུགས་པ་ནི་འབྲས་བུ་དོན་དམ་མོ་ཞེས་བཤད་ན་འཐད་དོ། །དེ་ལྟར་ན་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་དམ་མེད་ཅེ་ན། དེ་ལས་གཞན་པའི་ཐོབ་བྱ་མེད། །ཅེས་པས་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཀྱང་། རྣམ་པ་ལམ་གྱིས་མངོན་གསལ་དུ་བྱས་མ་བྱས་ལ་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཡིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ།ངོ་བོ། མཚན་ཉིད། རང་བཞིན་གྱིས་སྤགས་ལུགས་གསུམ། དང་པོ་ནི།རྒྱུའི་ཐེག་པའི་དོན་དམ་སྟོང་ཉིད་སྤྲོས་བྲལ་དུ་འདོད་ལ། འདིར་སྟོང་མཐའ་ལས་གྲོལ་ཏེ་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས་འཕགས་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དཔག་བསམ་ཤིང་དང་རིན་ཆེན་ལྟར། །དེ་ཀུན་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་གནས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུའི་དོན་དམ་སྟོང་པའི་མཐར་ལྷུངས་ལ། འདིར་ནི་སྣང་ཆོས་མ་སྤངས་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་འཕགས་ཏེ། དེ་ལས། གང་ཡང་སྤངས་མི་ལྡན་པས། །མ་བྲལ་ཕྱིར་ན་བྲལ་ཞེས་བྱ། །ཞེས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། རྒྱུའི་དོན་དམ་སྐྱེ་མེད་སྒྲ་ཇི་བཞིན་པར་སོང་བས་བྱིན་རླབས་རིག་པ་རང་སྣང་དུ་མི་འཆར་ལ། འདིར་ནི་བྱིན་རླབས་རིག་པ་རང་སྣང་ལྷ་དང་གཞལ་ཡས་ཁང་སོགས་སུ་འཆར་བས་འཕགས་ཏེ། འདི་ཉིད་ལས། དེ་བཞིན་ཉིད་དབྱིངས་ཡེ་ཤེས་ཏེ། །ཐབས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ། །ཞེས་སོ། །ཞར་བྱུང་སྐབས་འཕྲོས་ཀྱི་རྩོད་སྤོང་ནི། ཁྱེད་ཅག་སྤྲོས་བྲལ་ལ་སྣང་བ་ངོ་བོ་ཉིད་རྒྱུར་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེ། སྐྱེད་བྱེད་དམ་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་གང་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན། སྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་དངོས་པོར་ཐལ་བས་སྤྲོས་བྲལ་ཉམས་ལ། གཉིས་པར་ལྟར་ན། དོན་དམ་གྱིས་རྣམ་པར་བཞག་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་དེ་ཉིད་དོན་ལས་མི་བསླུ་བའི་འཇུག་ཡུལ་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། ལན་དུ། རྫས་མ་སྤངས་ལ་ལྡོག་པ་མི་གནས་པ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་སྟེ། ཤེལ་མེ་ལྡན་བཞིན་ནོ་གསུང་། འོ་ན་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྫས་མ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། དོན་དམ་ལ་སྤྲོས་པ་མ་ཁེགས་པར་ཐལ་ཞེ་ན། དེ་ཙམ་དུ་ཤེལ་གྲང་མོ་ལ་མེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་གྲུབ་བམ་མ
Chinese
已经成立。因为显现的少许也没有停止的缘故。如果因相不成立，那么显现和空性有关联还是没有关联？如果有，那本身就成立了，如果没有关联的体性，因为是不发生的因果的缘故。 如果说没有关联，那么，在基础的时候，不是法和法性，在道的时候，所依的二资粮的相续是不同的，在果的时候，二身的体性互相舍弃，就成了过失，因为显现和空性没有关联的缘故。如果承认，在《རྒྱས་པ་》中说：“无有之中显现种种相，一切皆从智慧界中生。”这句经文已经阐明。无论在哪里，没有关联就遍及了事物互相舍弃，就像柱子和瓶子一样。第二，从“པ་རཱ་མཱརྠ་སཏྱ་”这个词来说，“པ་ར་མ་”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：དམ་པ།，paramārtha，paramārtha，殊胜）是殊胜，“ཨརྠ་”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：དོན།，artha，artha，意义）是意义，“སཏྱ་”（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思：བདེན་པ།，satya，satya，真实）是真实，殊胜是修所生的等持智慧，以及与之相应的明觉意识后得。意义是：成为它的行境的空性，以及与之相应的无遮的体性的空性。因为其他的明觉不能损害它，所以是真实的。或者在《中观明句论》中说：“意义也是它，殊胜也是它，所以叫做胜义。它本身是真实的，所以叫做胜义谛。”因此，意义、殊胜和真实三者被认为是基础相同的总集。第三，共同者们，将破除部分戏论的能分别的胜义，和破除所有戏论的不能分别的胜义，分为两种。这里，《菩提道次第》中说：“五种殊胜果，智慧界七和三，为了胜义谛。”因此，七是：本来明觉身语意功德事业界和智慧的自性任运成就，也就是从那里：“方便的广大见行，是超越无上乘的，在胜义中是七宝。”这样说的。那七种如果归纳起来就是三种：自性胜义，智慧胜义，果胜义。第一种是所有法的自性，是远离戏论的安住方式，也就是界。第二种是：因为通达意义，所以是远离所知上的遮蔽，也就是智慧。第三种是：身语意功德事业五种。那些也是自性和果显
English
It is already established. Because the slightest appearance has not stopped. If the sign is not established, then is appearance and emptiness related or not? If it is, then it is established itself, if there is no nature of relation, it is because it is the cause and effect of non-occurrence. If you say they are not related, then, at the time of the base, it is not dharma and dharmata, at the time of the path, the continuum relying on the two accumulations is different, and at the time of the result, the nature of the two kayas mutually abandon each other, which becomes a fault, because appearance and emptiness are not related. If you admit it, it says in the Extensive One: "In the absence, various appearances appear, all arise from the realm of wisdom." This scripture has clarified it. Wherever there is no relation, it pervades the mutual abandonment of things, just like a pillar and a pot. Second, from the word "paramārthasatya", "parama" (དམ་པ།，paramārtha，paramārtha，supreme) is supreme, "artha" (དོན།，artha，artha，meaning) is meaning, "satya" (བདེན་པ།，satya，satya，truth) is truth, supreme is the samadhi wisdom born of meditation, and the subsequent awareness of knowledge. The meaning is: the emptiness that becomes its object, and the emptiness of the nature of non-affirmation that corresponds to it. Because other awareness cannot harm it, it is true. Or in the Commentary on the Middle Way, it says: "The meaning is also it, the supreme is also it, so it is called the ultimate. It itself is true, so it is called the ultimate truth." Therefore, meaning, supreme, and truth are considered to be a collection with the same basis. Third, commoners divide the definitive meaning that cuts off some elaborations of proliferation and the definitive meaning that cuts off all elaborations of proliferation into two. Here, in the Lamrim it says: "Five supreme fruits, the realm of wisdom seven and three, for the sake of the ultimate truth." Therefore, seven is: the spontaneously accomplished nature of innate awareness, body, speech, mind, qualities, activities, realm, and wisdom, that is, from there: "The great view and practice of means is superior to the unsurpassed vehicle, in the ultimate truth are the seven treasures." That's what it says. Those seven, if summarized, are three: nature ultimate, wisdom ultimate, fruit ultimate. The first is the nature of all dharmas, the way of abiding free from elaboration, that is, the realm. The second is: because of understanding the meaning, it is free from obscurations on what is to be known, that is, wisdom. The third is: the five of body, speech, mind, qualities, and activities. Those are also nature and fruit mani
Chinese
是否已经实现，以及果和智慧的一般与特殊，自性和智慧二者，只是从基和果的角度进行了区分。虽然早期的人们这样说，但似乎会陷入基果二者目标混淆的过失。因此，就自宗而言，空性离戏本身，从其自明、无遮蔽的角度来说，是智慧胜义谛；而这空性离戏本身，五种果法本来就任运成就地存在，这就是果胜义谛，这样说才合理。如果是这样，那么与究竟的果有差别吗？如果没有差别，因为“除此之外没有其他可获得的”，所以本体上没有差别，但在显现方式上，有是否通过道而显现的差别。第四，本体、自性、自性成立之理三种。第一，因乘的胜义谛被认为是空性离戏，而这里超越了空边，显现任运成就地成为本体的因，因此更为殊胜。如《道次第》中所说：“如意树和珍宝一样，一切都存在于本体的因中。”第二，因的胜义谛落入了空的一边，而这里因为没有舍弃显现法，并且不具备（空性），所以更为殊胜。如其中所说：“因为没有舍弃并且不具备，不离故称为离。”第三，因的胜义谛如同字面意义般地消失，因此加持和觉性不会显现为自现，而这里加持和觉性显现为自现，显现为天和宫殿等，因此更为殊胜。如这其中所说：“如是性即是空性，是方便手印一切的因。”顺便提及的辩论和消除是： 你们认为离戏的显现是本体的因，那么这是生因还是立因呢？如果按照第一种情况，因为成立为生因，所以会因为胜义谛成为实有而导致离戏瓦解。如果按照第二种情况，因为是胜义谛所安立的果，所以世俗本身会成为不欺骗的对境。回答说：不舍弃体性并且不执著对立，这就是本体的因，就像水晶含有火一样。如果这样，因为没有舍弃世俗的体性，胜义谛不是没有破除戏论吗？回答说：仅仅这样，寒冷的水晶中就成立了火是本体的因吗？
English
Whether it has been realized or not, and the general and specific aspects of fruit and wisdom, and the nature and wisdom, are merely distinguished from the perspective of the basis and the fruit. Although the earlier ones said this, it seems that it would fall into the fault of mixing the goals of the basis and the fruit. Therefore, according to our own system, emptiness free from elaboration itself, from the aspect of its self-luminosity and freedom from obscurations, is the ultimate truth of wisdom; and that emptiness free from elaboration itself, the five qualities of the fruit are naturally and spontaneously present, which is the ultimate truth of the fruit, it is reasonable to say so. If so, is there a difference from the ultimate fruit? If there is no difference, because "there is nothing else to be obtained besides that," there is no difference in essence, but in the way of manifestation, there is a difference in whether it is manifested through the path or not. Fourth, the three ways of establishing essence, characteristics, and nature. First, the ultimate truth of the causal vehicle is considered to be emptiness free from elaboration, but here it transcends the extreme of emptiness, and appearance spontaneously becomes the cause of essence, so it is more excellent. As it is said in the Lamrim: "Like the wish-fulfilling tree and jewels, all exist in the cause of essence." Second, the ultimate truth of the cause falls to the extreme of emptiness, but here it is more excellent because it does not abandon the phenomena of appearance and does not possess (emptiness). As it is said therein: "Because it does not abandon and does not possess, it is called separation because it is not separate." Third, the ultimate truth of the cause disappears like the literal meaning, so blessings and awareness do not appear as self-appearance, but here blessings and awareness appear as self-appearance, appearing as gods and palaces, etc., so it is more excellent. As it is said in this itself: "Thusness is the realm of wisdom, the cause of all skillful means mudras." An incidental debate and refutation is: You believe that the appearance of non-elaboration is established as the cause of essence, then is this a generating cause or an establishing cause? If according to the first case, because it is established as a generating cause, it would follow that the ultimate truth becomes a real entity, and non-elaboration would collapse. If according to the second case, because it is the fruit established by the ultimate truth, the conventional itself would become an object of non-deceptive engagement. The answer is: not abandoning the substance and not clinging to opposition is the cause of essence, just as crystal contains fire. If so, because the substance of the conventional is not abandoned, is the ultimate truth not free from elaboration? The answer is: does that alone establish fire as the cause of essence in cold crystal?