Tibetan
ང་འདི་ཉིད་ལས། སྣོད་ལྡན་ངང་ཚུལ་བཟང་ལ་བསྟན། །ལུས་དང་ལོངས་སྤྱོད་གཏོང་ལ་སྦྱིན། །ཞེས་སོ། །དེ་བས་ན་རྒྱས་པ་ལས། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་དེ། ། སྐྱེས་བུ་བློ་རྩལ་རབ་ཀྱིས་རྟོགས། །ཞེས་པས་རྒྱུད་ཟབ་མོ་འདི་ཉིད་དབང་བརྟུལ་གྱི་ཡུལ་མ་ཡིན་གྱི། དབང་པོ་རྣོན་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རབ་དང་ལྡན་པ་སོགས་ཆོས་གསུམ་ཚང་བ་ལ་འགྲེལ་པར་སྣོད་ལྡན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་ཤིན་ཏུ་རིགས་པ་ཡིན་ནོ། །དབང་རྣོན་དེ་ལའང་དབྱེ་ན། རང་བཞིན་གྱི་དང་། སྦྱངས་པའི་རྣོན་པོའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ཉིད་ལས། ཡངས་ལ་རྒྱ་ཆེ་གཏིང་ཟབ་པ། །ཤེས་རབ་ཟབ་པས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། འདི་ཉིད་ལས། ཐོས་བསམ་བསྒོམ་ལ་རབ་སྦྱངས་པའི། །ཤེས་རབ་མིག་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བཟུང་། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་བླ་མས་སློབ་མ་ལ་ཆོས་སྟོན་པ་ན། སྔ་རོལ་དུ་སྣོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡོན་དང་ལྡན་མི་ལྡན་བརྟག་ཐབས་ལྔས་ལེགས་པར་བརྟག་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། རྒྱང་དྲུང་པྲ་སེན་མཁའ་འགྲོ་ཡིས། །གསང་སྔགས་ལྟས་སྟོན་སྤྱོ་བ་ཡིས། །ཅི་ནས་བརྟགས་ཏེ་བཟང་ལྡན་ན། །མི་ལྡོག་བརྟན་བྱས་ལྟས་པ་ཡིས། །སིཥྱ་གང་ཡིན་ལག་ཏུ་གཏད། །ཅེས་པས་རིགས་བཟང་ངན་དང་རྒྱུད་འཇམ་རྩུབ་དང་། དད་པ་དང་གཏོང་བ་ཆེ་ཆུང་སོགས་རྒྱང་ནས་གཞན་ལ་དྲིས་ཏེ་བརྟག་པ། དྲུང་ནས་རང་གིས་བརྟག་པ། པྲ་སེན་དང་མོ་ལ་སོགས་པས་བརྟག་པ། སྟོན་དུ་རུང་མི་རུང་མཁའ་འགྲོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་ནས་བརྟག་པ་དང་། ཁྱད་པར་ལས་ལ་བཀོལ་ཞིང་ངག་གིས་འཐབ་པ་སོགས་སྤྱོ་བའི་སྒོ་ནས་བརྟགས་པས་མི་ལྡོག་ཅིང་བརྟན་པ་ནི་དགེ་ཉེན་ནན་ཆགས་ཀྱིས་རིགས་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བཟུང་བར་འོས་པ་ལ། དེ་ཡང་སྤྱིར་རིགས་ངེས་པ་ལ། རང་བཞིན་གྱི་དང་། དོན་མཐོང་གི་དང་། དགེ་ཉེན་ནན་ཆགས་ཀྱིས་རིགས་ངེས་པ་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། དབང་རྣོན་གསང་སྔགས་ཀྱི་རིགས་སུ་ངེས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྟ་བ་རྟོགས་ནས་གཞན་གྱིས་བསྒྱུར་དུ་མི་བཏུབ་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། བཤད་མ་ཐག་པ་དེ་ཉིད་དོ། །གལ་ཏེ་སྣོད་དང་མི་ལྡན་པར་ཤེས་ན་རེ་ཞིག་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་པའམ། ཡང་ན། སྣོད་དང་འཚམས་པའི་དྲང་དོན་ཚོགས་བཤད་ཙམ་བཤད་དུ་རུང་ན་བཤད་པར་བྱ་བ་སྟེ། སྔ་མ་ལས། འཚམས་པར་སྐུ་བསྟན་གཅན་ འཕྲང་སྦྱིན། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཐོག་མ་ཁོ་ནར། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པ། འབྱུང་པོ་ལ་གཏོར་མ་བཏང་བ། གསུང་རབ་ཀླག་པ། སཱཚྩ་གདབ་པ། ལམ་འཕྲང་གསོ་བ་སོགས་དགེ་བ་ཇི་ཙམ་འགྲུབ་པའི་རིམ་གྲོས་
Chinese
我从这里开始，展示了具器者的良好行为，布施身体和受用。如此说。因此，在广大的（经典）中说：如来（梵文，Tathāgata， तथागत，tathāgata，如是来者）的行境，由具足智慧的人才能领悟。因此，这个甚深续部不是愚钝者的境界，而是聪慧者的行境。因此，经论中说，具备智慧等三种功德者才是具器者，这非常合理。而聪慧者又分为：自性的聪慧和修习的聪慧。第一种，就是经中所说：宽广而广大，深邃而幽深，以甚深智慧才能领悟。如此说。第二种，就是经中所说：通过听闻、思维、修习而精进修习，具有智慧之眼的人才能掌握。如此说。此外，上师为弟子传法时，事先要通过五种方法仔细观察是否具备法器的功德和过失。如《道次第》中所说：通过遥问、亲察、卜算、空行母，以及密咒示相和呵责等方式，如果确定是贤善的法器，就以不退转的坚定誓言，将弟子交付于他。这是说，从远处向他人询问，观察其种姓好坏、心性柔顺或粗暴、信心和布施的大小等；从近处亲自观察；通过卜算和占卜等方式观察；向空行母祈祷，观察是否适合传授；特别是通过安排工作和言语争辩等方式进行呵责，如果发现其不退转且坚定，那就是通过善恶的严格区分来确定其种姓，是值得摄受的。一般来说，确定种姓有三种方式：自性的、见义的和通过善恶的严格区分来确定的。第一种是确定为聪慧者和密咒的种姓。第二种是证悟见解后，不被他人所改变。第三种就是刚才所说的。如果知道对方不具法器，就暂时保持中立，或者，如果可以传授与其根器相符的开显义的积聚之说，也可以传授。如前者所说：适宜地示现身相，布施猛兽险道。如此说。第二种是，仅仅在开始的时候，供养三宝，向鬼神布施朵玛，读诵经典，塑造擦擦，修缮道路等，尽力积累善行的次第。
English
From this point, I will demonstrate the good conduct of a qualified vessel, giving away body and possessions. Thus it is said. Therefore, in the extensive (scriptures) it says: The realm of the Thus-Gone One (Sanskrit, Tathāgata), is realized by those with great intelligence. Therefore, this profound tantra is not the realm of the dull-witted, but the realm of the sharp-witted. Therefore, it is very reasonable that the commentary says that one who possesses the three qualities of wisdom, etc., is a qualified vessel. Furthermore, sharp-wittedness is divided into: natural sharp-wittedness and cultivated sharp-wittedness. The first is: As it says in the same text: Vast and extensive, deep and profound, it is realized by profound wisdom. Thus it is said. The second is: As it says in this very text: Those with eyes of wisdom, who have diligently trained in listening, thinking, and meditating, will grasp it. Thus it is said. Moreover, when a lama teaches the Dharma to a student, he should first carefully examine whether the student possesses the qualities and faults of a vessel by five means. As it says in the Lamrim: By distant inquiry, close observation, divination, dakinis, secret mantra omens, and reproaches, if it is determined that he is a virtuous vessel, then with unwavering steadfastness, the teacher entrusts the disciple to him. This means inquiring from others from a distance, examining the goodness or badness of his lineage, the gentleness or harshness of his mind, the greatness or smallness of his faith and generosity, etc.; observing himself from nearby; observing through divination and oracles, etc.; praying to the dakinis to see if he is suitable for teaching; and especially examining through assigning tasks and verbal disputes, etc. If he is found to be unwavering and steadfast, then it is said that his lineage is determined by strict adherence to virtue and non-virtue, and he is worthy of being accepted. Generally, there are three ways to determine lineage: natural, seeing the meaning, and determining by strict adherence to virtue and non-virtue. The first is to determine the lineage of the sharp-witted and secret mantra. The second is that once the view is realized, it cannot be changed by others. The third is the one just mentioned. If it is known that the person does not possess the qualities of a vessel, then one should temporarily remain neutral, or, if it is possible to teach the collection of explicit meaning that is suitable for his capacity, then one should teach it. As the former says: Appropriately show the body, give to the fierce beasts in dangerous places. Thus it is said. The second is: Only at the beginning, offering to the Three Jewels, giving torma to the spirits, reciting scriptures, making tsa-tsas, repairing roads, etc., the order of how much merit is accumulated.
Tibetan
བསོད་ནམས་ཀྱི་དཔུང་བསྐྱེད་པར་བྱས་ནས། ཇི་སྐད་དུ། སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་མ་བྱས་ཤིང་། །དབང་རྣམས་ཐོབ་པར་མ་བྱས་པར། །ཉན་པ་ལ་སོགས་བརྩམ་པ་རྣམས། །འབྲས་བུ་མེད་ཅིང་བརླག་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སློབ་མ་སྣོད་རུང་དུ་བྱ་བའི་ཕྱིར་དབང་བསྐུར་ཞིང་། དེས་ཀྱང་སྔོན་དུ་སློབ་དཔོན་མཉེས་པར་བྱས་ཏེ་དབང་ནོད་ནས་དམ་ཚིག་དང་སྡོམ་པ་ལ་གནས་པས་རྒྱུད་མཉན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱུད་དོན་དངོས་ལ་ཐུག་པ་ནས་བཟུང་སྟེ། བླ་མ་བརྒྱུད་པའི་གསོལ་འདེབས། རྡོར་སེམས་བསྒོམ་བཟླས། བསྲུང་བའི་འཁོར་ལོ་བསྒོམ་པ། མཆོད་གཏོར་དབུལ་བ་རྣམས་བྱས་ལ། དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀས་སྔོན་བྱུང་ཇི་ལྟ་བར་བསྒོམ་པའམ།ཡང་ན་གསང་འདུས་ལས། མདོ་འདོན་ཆོ་གའི་བྱ་བ་ལ། །རྟག་པར་རྡོ་རྗེ་ཆོས་སུ་བྱ། །ཞེས་པ་ལྟར་འཆད་པ་པོས་བདག་ཉིད་གསུང་རྡོ་རྗེ་སྣང་བ་མཐའ་ཡས་སུ་བསྒོམས་ཀྱང་རུང་སྟེ། འདི་ཉིད་ལས། སྨྲ་བྱེད་འཁོར་ལོའི་གཞལ་ཡས་སུ། །ཞེས་སོགས་འཆད་དབང་གི་བསམ་རྒྱུད་དུ་སྣང་མཐར་བསྒོམ་པར་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་ན་ཉན་པ་པོས་ཀྱང་རིན་འབྱུང་དུ་བསྒོམ་དགོས་པར་མཚུངས་ཏེ།ཉན་དབང་གི་བསམ་རྒྱུད་དུ་དེ་ལྟར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་ལ་ཕྱག་སྔོན་དུ་འགྲོ་བས་ཡོན་དང་མཎྜལ་ཕུལ་ལ། པུས་བཙུགས་ཐལ་མོ་སྦྱར་ཏེ། ཨེ་མའོ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་གསང་། །རྟོག་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱལ་པོ་སྟེ། །ཆོ་ག་རྒྱས་པར་བསྟན་པའི་རྒྱུད། །དྲི་མེད་ཟབ་མོ་བརྟག་དཀའ་བ། །འདུལ་བ་མདོ་སྡེ་ཆོས་མངོན་དང་། །དམ་ཚིག་སྒྲུབ་དང་གྲུབ་པ་དང་། །སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ཆོ་གའི་རྒྱུད། །མ་ལུས་གཏན་ལ་འབེབས་པ་འདི། །རང་གསང་ཐབས་ཀྱིས་ཆོད་པ་ཡིས། །འགྲོ་བ་ཀུན་ལ་སྨན་སླད་དུ། །བཅོམ་ལྡན་བདག་ལ་ བཤད་དུ་གསོལ། །ཞེས་ལན་གསུམ་གྱིས་གསོལ་བ་གདབ་པར་བྱ་སྟེ། བླ་མ་ལྔ་བཅུ་པ་ལས། པུས་བཙུགས་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་ཡིས། །ཉན་སོགས་འདོད་པས་གསོལ་གསུམ་གདབ། །ཅེས་སོ། །དེ་ན་དཔོན་སློབ་གཉིས་ཀས་སྒོ་གསུམ་གྱི་སྐྱོན་བཅུ་གཅིག་སྤངས་ཏེ་འཆད་ཉན་བྱའོ། །གང་ཞེ་ན། ཉལ་བ་དང་རྐང་པ་རྐྱོང་པ་སོགས་ལུས་ཀྱི་གནས་ངན་ལེན་དང་། རྩེད་མོ་དང་། ཀྱལ་ཀ་དང་། ཅ་ཅོ་དང་། ཞེ་སྡང་བའི་བརྒལ་ལན་དང་། ཧ་ཅང་རྟོག་གེ་ལ་འཆེལ་བའི་རྩོད་ངོར་ཐལ་བ་དང་། མན་ངག་མེད་པ་དང་། རྫུན་གྱི་མན་ངག་དང་། མ་སྨེན་པའི་སྐྱེ་བོས་ཐོས་པ་དང་། རྙེད་གྲགས་ཀྱི་སེམས་དང་། འགྲན་སེམས་རྣམས་སྤངས་ཏེ། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྨྲ་བའི་རྒྱན་དང་ལྡ
Chinese
通过积聚功德之力，正如所说：如果未使导师欢喜，如果未获得诸灌顶，那么听闻等努力，将毫无成果且会毁灭。如是说，为了使弟子成为堪能之器，而进行灌顶。弟子也应首先使导师欢喜，并在获得灌顶后安住于誓言和戒律，从而听闻续部。从真正接触续部意义开始，进行上师传承祈请、金刚萨埵观修念诵、修持防护轮、供养食子等。师徒二人应如先前所做般观修。或者，如《密集金刚》中所说：在诵经仪轨之事中，应恒常作金刚法。如是，讲授者可观想自身为语金刚无量光。因为在此经中说：在能言之轮坛城中，等等，在讲授灌顶的意念中，观想显现无量光。如此，听闻者也应同样观想为宝生部，因为在听闻灌顶的意念中也是如此产生的。然后，先行向金刚上师顶礼，献上供养和曼扎。双膝跪地，合掌说道：唉玛吙！诸佛之秘密，一切分别之王，开示广大仪轨之续，无垢深奥难思议，调伏经藏论藏与，誓言修持与成就，身语意之仪轨续，无余决定于此中，以自秘密方便力，为利一切有情故，祈请世尊为我说。如是祈请三次。如《上师五十颂》中所说：双膝跪地合掌，以欲听闻等，祈请三次。如是。师徒二人应断除身语意的十一种过失而进行讲授和听闻。何为十一种过失？即：睡眠、伸腿等身体的不良姿势；嬉戏、闲聊、喧哗、怀有嗔恨的辩论、过于沉迷思辨的争论、没有口诀、虚假的口诀、不成熟者听闻、希求名利的心理、竞争之心。断除这些后，导师应具备演说之庄严。
English
Having generated the power of merit, as it is said: If the teacher is not pleased, and if the empowerments are not obtained, then the efforts of listening and so on will be fruitless and will be destroyed. As it is said, in order to make the disciple a suitable vessel, empowerment is given. The disciple should also first please the teacher, and having received the empowerment, abide in the vows and precepts, and thus listen to the tantra. From the point of truly contacting the meaning of the tantra onwards, perform the supplication to the lineage of the gurus, the meditation and recitation of Vajrasattva, the practice of the protective wheel, and the offering of tormas. Both teacher and student should meditate as they have done before. Or, as it is said in the Guhyasamaja Tantra: In the activity of reciting the sutras and rituals, always make it the Vajra Dharma. Thus, the expounder may meditate on himself as the Speech Vajra Amitabha. Because in this very text it is said: In the palace of the wheel of speech, etc., in the mindstream of the empowerment of exposition, meditate on the appearance of Amitabha. In this way, the listener should also meditate on himself as Ratnasambhava, because it arises in the mindstream of the empowerment of listening in that way. Then, first prostrating to the Vajra Master, offer the fee and the mandala. Kneeling on both knees, with palms joined, say: Emaho! The secret of all Buddhas, the king of all thoughts, the tantra that extensively teaches the rituals, immaculate, profound, and difficult to fathom, the Vinaya, Sutra, Abhidharma, vows, practices, and accomplishments, the tantra of the rituals of body, speech, and mind, completely determining everything in this, by the power of self-secret means, for the benefit of all sentient beings, O Blessed One, I beseech you to speak to me. Thus, make the request three times. As it is said in the Fifty Verses on the Guru: Kneeling on both knees with palms joined, with the desire to listen and so on, make the request three times. Thus. Then, both teacher and student should abandon the eleven faults of body, speech, and mind and engage in teaching and listening. What are the eleven faults? They are: sleeping, stretching the legs, and other bad postures of the body; playing, joking, chattering, argumentative responses with hatred, excessive indulgence in debates that rely on speculation, lacking oral instructions, false oral instructions, immature individuals listening, the mind of seeking gain and fame, and the mind of competition. Having abandoned these, the teacher should possess the adornment of speech.