Tibetan
་འཛིན་རྟོག་ཞི་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེ་བའི་ཞི་གནས་དང་། ལྷག་མཐོང་ནི། སྣང་བ་སྒྱུ་མའི་དཔེ་བརྒྱད་དུ་བལྟ་བ་དང་། གཟུང་འཛིན་ཕྲ་རགས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་ཐག་བཅད་པ་ཆོས་ཉིད་སྟོང་པ་ལ་བརྟག་པ་དང་། མཐའ་བྲལ་དབུ་མའི་དོན་ལ་མཉམ་པར་འཇོག་པ་རྣམས་ཏེ། ཞི་ལྷག་ཟུང་ འདྲེལ་གྱི་སྒོ་ནས་བསྒོམ་པའོ། །དེ་ལྟར་ཡང་། སྤྱོད་འཇུག་ལས། ཞི་གནས་རབ་ཏུ་ལྡན་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས། །ཉོན་མོངས་རྣམ་པར་འཇོམས་པར་ཤེས་བྱ་སྟེ། །ཞེས་སོ། །ལྔ་པ་སྤྱོད་པ་ནི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་དུས་སུ་བདག་པས་གཞན་གཅེས་ཀྱི་སྒོ་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་བྱེད་པའོ། །དེའང་སྤྱོད་པའི་རང་བཞིན་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་གམ་བཅུ་སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་སྤྱོད་སྟེ། དྲུག་ནི་སྦྱིན་སོགས་དང་། བཅུ་ནི་ཐབས། སྟོབས། སྨོན་ལམ། ཡེ་ཤེས་བཞི་བསྣན་པ་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པའི་ནང་དུ་འདུའོ། །དྲུག་པ་འབྲས་བུ་ནི། ས་བཅུ་དང་ལམ་ལྔ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་ནས། མི་སློབ་པའི་ལམ་བཅུ་གཅིག་ཀུན་ཏུ་འོད་ཀྱི་ས་ལ། རང་དོན་དུ་ཆོས་ཀྱི་སྐུར་གྲོལ་ཏེ་གཞན་དོན་དུ་གཟུགས་སྐུ་གཉིས་ལ་བརྟེན་ནས་སེམས་ཅན་གྱི་དོན་འཁོར་བ་མ་སྟོངས་ཀྱི་བར་དུ་མཛད་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་དག་ཀྱང་རྒྱས་པ་ལས། བདག་མེད་གཉིས་རྟོགས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྫོགས་པའི། །ས་བཅུ་རིམ་གྱིས་བགྲོད་པའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །སངས་རྒྱས་ས་བགྲོད་གོ་འཕང་འཐོབ་པའི་ལམ། །བདེན་པ་གཉིས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་འཐོབ་པར་འགྱུར། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ལ། རྒྱུའི་ཐེག་པ་ལས་ཁྱད་པར་འཕགས་ཚུལ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཐེག་པ་ཉིད་བཤད་པ། དེ་རྣམས་བརྗོད་བྱར་སྟོན་པའི་རྗོད་བྱེད་རྒྱུད་ཀྱི་ཁྱད་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕར་ཕྱིན་ཐེག་པ་རྒྱུ་ལམ་བྱེད་ལས།འདིར་འབྲས་བུ་ལམ་བྱེད་ཀྱིས་འཕགས་སོ། །དེ་ལ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་བ་རྣམས་ན་རེ། ཁྱེད་གསང་སྔགས་པ་འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་དེ། སྨིན་པ་ཞིག་ལམ་དུ་བྱེད་དམ། མ་སྨིན་པ་ཞིག་ལམ་དུ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྨིན་ནས་ཀྱང་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། ཁྱབ་པ་ཚད་མས་གྲུབ་སྟེ། ན་ནིང་གི་འབྲས་བུ་ད་གཟོད་ཀྱི་ས་བོན་དུ་འགྱུར་བ་བཞིན།འདོད་ན་གསང་སྔགས་ཉིད་རིང་ལམ་དུ་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། འབྲས་བུ་ལམ་དུ་བྱེད་པ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། མ་སྨིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རང་ ཚིག་ཉམས་ལ། གང་མ་སྨིན་པ་ལ་མཐར་ཐུག་གི་འབྲས་བུ་མིན་པས་ཁྱབ་སྟེ།མྱུ་གུ་སྔོན་པོ་བཞིན་ཞེ་ན། ལན་ནི། ཡིན་ཚུལ་
Chinese
寂止是生起断除能执著分别之禅定的寂止，胜观是：将显现视为如幻八喻，断定所取能取粗细一切为空性，观察法性空性，以及平等安住于离边中观之义，这些就是止观双运之门而修习。如是亦如《入行论》中所说： “以具足寂止之胜观，当知能灭除诸烦恼。”第五是行持，即后得位时，以自轻他重的方式成办有情之义。其行持之自性，即以如幻的方式行持六度或十度，六度是布施等，十度是加上方便、力、愿、智四者，包含于般若波罗蜜多之中。第六是果，即次第行持十地与五道，在无学道之十一地普光地，自利方面于法身中解脱，利他方面则依于二色身，直至轮回未空之间成办有情之义。这些在广论中也有说到：“证悟二无我，圆满波罗蜜多，瑜伽行者次第行，十地佛地之果位，二谛成办而获得。”第二是果金刚乘，从因乘中超胜之理，宣说殊胜之乘，以及宣说彼等作为所诠之能诠续部的差别。第一是，波罗蜜多乘以因作为道，此处以果作为道而超胜。对此，名相乘的行者们说：你们密咒士以果作为道，是将成熟者作为道，还是未成熟者作为道？若是前者，则将变成无有穷尽，因为成熟之后也作为道之故。立宗，周遍以量成立，如去年的果实变成今年的种子一般。若承认，则密咒本身将变成远道。若是后者，则将变成不是以果作为道，因为未成熟之故。若承认，则自语相违，凡是未成熟者，周遍不是究竟之果，如青苗一般。答复是：是其道理。
English
Calm abiding is the calm abiding that generates the samadhi of pacifying grasping and conceptualization. Insight is: viewing appearances as the eight similes of illusion, decisively determining all coarse and subtle objects of grasping as emptiness, contemplating the emptiness of the nature of phenomena, and equally abiding in the meaning of the freedom from extremes, the Middle Way. These are the practice of meditating through the union of calm abiding and insight. As it is also said in the "Entering the Bodhisattva's Way of Life": "With the insight that is fully endowed with calm abiding, it should be known that one can destroy all afflictions." The fifth is conduct, which is, in the post-meditation period, benefiting sentient beings through the attitude of cherishing others more than oneself. The nature of this conduct is to practice the six or ten perfections as if they were mere illusions. The six perfections are generosity, etc., and the ten perfections are the addition of four: skillful means, power, aspiration, and wisdom, which are included within the Perfection of Wisdom. The sixth is the result, which is to gradually traverse the ten grounds and five paths, and on the eleventh ground, the Ground of Universal Light, of the path of no more learning, to be liberated in the Dharmakaya for one's own benefit, and for the benefit of others, to rely on the two form bodies and benefit sentient beings until samsara is emptied. These are also mentioned in the extensive commentary: "By realizing the two selflessnesses, perfecting the perfections, the yogi who gradually traverses the ten grounds, the path of attaining the state of Buddhahood, will be obtained through the accomplishment of the two truths." The second is the result, the Vajrayana, how it surpasses the causal vehicle, explaining the superior vehicle itself, and explaining the difference in the tantras, which are the expressers that show these as the expressed. The first is that the Paramitayana takes the cause as the path, while here it is surpassed by taking the result as the path. To this, the followers of the characteristic vehicle say: You secret mantra practitioners, when you take the result as the path, do you take the matured as the path, or the unmatured? If it is the former, then it will become endless, because even after it has matured, it is still taken as the path. The thesis is accepted. The pervasion is established by valid cognition, just as last year's fruit becomes this year's seed. If you accept this, then the secret mantra itself will become a long path. If it is the latter, then it will not become taking the result as the path, because it is unmatured. If you accept this, then you contradict your own words, because whatever is unmatured is pervaded by not being the ultimate result, like a green sprout. The answer is: It is its reason.
Tibetan
ནས་ཐོབ་བྱ་དོན་གྱི་ངོ་བོ་རང་ལ་གནས་ཀྱང་། རྟོགས་ཚུལ་ནས་མ་རྟོགས་པས། དེ་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཙམ་ལ་ལམ་དུ་བྱེད་ཅེས་འདོགས་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་ལྟར་ཡེ་ཤེས་རང་གནས་པ། །ལམ་དང་འབྲས་བུ་ཀུན་ངོ་བོ། །འདྲེལ་པ་དག་ཕྱིར་ཐབས་ཆེན་པོས། །མངོན་བྱེད་རང་ལས་བྱུང་བར་ཟད། །ཅེས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་རང་གནས་ཀྱི་འབྲས་བུ་ལམ་གྱིས་མངོན་དུ་བྱས་པའི་ཚེ་སྔར་གྱི་འབྲས་བུ་ལ་སྐྱེད་བྱུང་ངམ་མ་བྱུང་ཟེར་ན། ངོ་བོ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེད་དུ་བྱར་མེད་དེ། རྒྱལ་བུ་དམངས་འཁྱམས་ཉིད་རྒྱལ་བུར་ངོ་ཤེས་པའི་ཚེ་རིགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བཟང་དུ་འགྲོར་མེད་པ་བཞིན། འོན་ཀྱང་མངོན་གསལ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེད་དུ་བྱས་ཏེ། རྒྱལ་བུར་ངེས་པས་དམངས་ལ་དབང་བསྒྱུར་ནུས་པ་བཞིན། དེའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། ཧེ་རུ་ཀ་གལ་པོ་ལས། མཚན་ཉིད་རྒྱུ་ཡི་ཐེག་པ་ཡིས། །སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་རྒྱུ་རུ་ཤེས། །འབྲས་བུ་སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པ་ཡིས། །སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཉིད་དུ་བསྒོམ། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་གང་ཡིན་པའི། །ཕྱོགས་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཤེས་པར་བྱ། །ཞེས་པས།མཚན་ཉིད་ཐེག་པར། སེམས་ཉིད་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རྒྱུ་ཙམ་དུ་ཤེས་པ་དེ། རྐྱེན་ཚོགས་གཉིས་ཀྱིས་གོང་དུ་འཕེལ་བས་སངས་རྒྱས་ཐོབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་དང་། མྱང་འདས་ཀྱི་རྒྱུ་རྣམ་བྱང་གི་ཆོས་ལམ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། རྒྱུའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱིར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔགས་ཀྱི་ཐེག་པས་སེམས་ཉིད་འབྲས་བུའི་ངོ་བོ་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་དུ་ཡེ་ནས་རང་ལ་གནས་པས་ཐོབ་བྱ་ད་ལྟ་ཉིད་ནས་རང་ལ་ཡོད་པ་ནི་གཞི། དེ་ཉིད་ཤེས་འཇུག་གི་བྱེད་པས་གནས་སྐབས་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་བསལ་ཏེ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཆ་ནས་ལམ། གཞི་དེ་ཉིད་མངོན་དུ་གྱུར་པའི་ཆ་ནས་འབྲས་བུར་བཞག་པས། དོན་ལ་རྒྱུ་འབྲས་སྔ་ཕྱི་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར། འབྲས་བུའི་ཐེག་པ་ དང་རྡོ་རྗེའི་ཐེག་པ་ཞེས་བྱ་སྟེ།འདི་ཉིད་ལས། དུས་བཞི་ཕྱོགས་བཅུ་གང་ནས་ཀྱང་། །རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་བརྙེས་མི་འགྱུར། །སེམས་ཉིད་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཏེ། །སངས་རྒྱས་གཞན་དུ་མ་འཚོལ་ཞིག །ཅེས་དང་། འདི་ནི་གསང་ཆེན་ངེས་པ་ཡི། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་གྱུར་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ངོ་མཚར་ཆོ་འཕྲུལ་རྨད་ཀྱི་ཆོས། །གཞན་ནས་ཡོད་འོང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཐབས་ལ་བརྟེན་པའི་ཤེས་རབ་ཉིད། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་ངང་དུ་བྱུང་། །ཞེས་དང་། རྒྱས་པ་ལས། རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ནས་སྔ་ཕྱི་མ་ཡིན་པས། །འབྲས་བུ་ལམ་དུ་གྱུར་
Chinese
由于所要获得的意义的自性本自存在，只是从证悟的方式上来说没有证悟，因此将证悟它的方法称为道。如《道次第》中说：“如是智慧自安住，道与果位皆自性，关联清净大方便，显现唯从自性生。”这样，如果通过道使自安住的果显现，那么是说以前的果产生了还是没有产生呢？从自性上来说，不能说产生，就像流落民间的王子被认出是王子时，血统的自性不会变得更好一样。然而，从显现上来说，可以说是产生了，就像确定为王子后就能统治民众一样。因此，应当这样理解。如《黑汝嘎嘎波》中说：“名相因之乘，知心性为佛因，果位密之乘，修心性为佛性，因与果位何者，方面亦当善了知。”因此，在名相乘中，仅仅知道心性是成佛之因，认为通过二资粮的积累而增上，从而获得佛果，并且将涅槃之因，也就是清净的法作为道，因此称为因之乘，因为承认因果有先后。密咒乘认为心性是果位的自性，是具有身和智慧的自性，本来就存在于自身中，因此所要获得的从现在开始就存在于自身中是为基。通过了知和进入的作用，消除暂时的、突发的垢染，从而认识到它，从这个角度来说是道。基本身显现出来，从这个角度来说是果。因此，实际上因果没有先后之分，所以称为果乘和金刚乘。正如其中所说：“无论从何时何方，亦不成证圆满佛，心性即是圆满佛，勿于他处寻觅佛。”又说：“此乃大秘密决定，果位转为道用。”又说：“稀有神变奇妙法，非从他处而来有，依于方便之智慧，如是之状态中生。”又如《广大》中所说：“因果本非有先后，果位转为道用。”
English
Since the nature of what is to be attained is inherently present, it is only not realized in terms of the way of realization. Therefore, the method of realizing it is called the path. As it is said in the Lamrim: "Thus, wisdom abides in itself, the path and the fruit are all its nature, the connection is pure, the great means, the manifestation only arises from itself." Thus, if the self-abiding fruit is manifested by the path, is it said that the previous fruit has arisen or not? In terms of nature, it cannot be said to have arisen, just as when a prince who has wandered among the people is recognized as a prince, the nature of his lineage does not become better. However, in terms of manifestation, it can be said to have arisen, just as when he is determined to be a prince, he can rule over the people. Therefore, it should be understood in this way. As it is said in Heruka Galpo: "The characteristic is the vehicle of cause, knowing the mind itself as the cause of the Buddha, the fruit is the vehicle of mantra, meditating on the mind itself as the Buddha nature, whatever is the cause and the fruit, the aspect should also be well understood." Therefore, in the characteristic vehicle, merely knowing that the mind itself is the cause of Buddhahood, believing that Buddhahood is attained by increasing through the accumulation of the two accumulations, and taking the cause of Nirvana, which is the pure Dharma, as the path, it is called the vehicle of cause, because it acknowledges that cause and effect have a sequence. The mantra vehicle considers the mind itself as the nature of the fruit, as having the nature of body and wisdom, and since it is inherently present in oneself from the beginning, the object to be attained is present in oneself from now on, which is the basis. Through the action of knowing and entering, eliminating the temporary and sudden defilements, thereby recognizing it, from this point of view it is the path. The basis itself manifests, from this point of view it is the fruit. Therefore, in reality, cause and effect are not distinct in sequence, so it is called the fruit vehicle and the Vajra vehicle. As it is said in this itself: "From whatever time and direction, the perfect Buddha will not be attained, the mind itself is the perfect Buddha, do not seek the Buddha elsewhere." It is also said: "This is the great secret determination, the fruit becomes the path." It is also said: "The wonderful and miraculous Dharma, does not come from elsewhere, the wisdom based on means, arises in such a state." And as it is said in the Extensive: "Cause and effect are not originally sequential, the fruit becomes the path."