Tibetan
་ཕྱིར་སྔགས་ཀྱི་སྤྱད་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ལས་ཅན་ནོ། །དེའང་ཁོག་གཞུང་ལས། སྒོ་གསུམ་ལས་ཕྱིར་ངེས་ཚིག་འགྲུབ། །ཅེས་སོ། །བཞི་པ་རྣམ་གྲངས་ལ། གང་གི་ཚེ་སྤྱོད་པའི་དུས་དང་། གང་སྤྱད་བྱ་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། མཉམ་གཞག་ལས་ལངས་ཏེ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཅི་ལ་ཡང་མ་ཆགས་པར་སྤྱོད་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ལས། ཀུན་ཀྱང་མཉམ་ལས་ལངས་ཚེའོ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། སྤྱི་དང་། ཁྱད་པར་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱིར་ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །དེའང་ཅུང་ཟད་བཤད་ན།ལས་དང་པོ་བའི་ཚེ་དགེ་སྦྱོང་གཞོན་ནུའི་སྤྱོད་པ་ལྟར་བག་དང་ལྡན་པ་ལ་བསླབ་པར་བྱ་སྟེ། དབྱེ་ན། མི་མཐུན་པའི་རྐྱེན་ལས་བྱོལ་བའི་དང་། མཐུན་རྐྱེན་བརྟེན་པའི་སྤྱོད་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། སྤྱོད་ཡུལ་སྦྱོང་བའི་བསམ་གཏན་ལས། །སྙན་དགའ་མི་སྙན་མི་དགའ་དང་། །དེ་བཞིན་བསྟོད་སྨད་གྲགས་མ་གྲགས། །རྙེད་དང་མ་རྙེད་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །ཐམས་ཅད་རིང་དུ་གཏང་བར་བྱ། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཆོས་བརྒྱད་སོགས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བ་ཐམས་ཅད་ལས་བྱོལ་ནས། གཞན་གྱི་དགེ་བ་སྤེལ་བའི་ཕྱིར་བསམ་པ་ལ་མི་བསྒྲིབ་ན་མཐུན་འཇུག་འཚམས་པའི་སྤྱོད་པ་ལ་འཇུག་སྟེ། རྡོ་རྗེ་རྩེ་མོ་ལས། བརྟན་པ་མ་ཐོབ་བར་དུའང་། །ཁ་ན་མ་ཐོ་རྡུལ་མེད་ཅིང་། །སྡོམ་པ་གསུམ་ལ་གནས་པར་བྱ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། མཉམ་གཞག་གི་རྟོག་པ་བག་ལྡན་དུ་བསྲིངས་ཤིང་། ཐུན་མཚམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ཆ་གཙོ་བོར་བརྟེན་པ་སྟེ། དབུས་མཐའ་རྣམ་འབྱེད་ལས།ཡི་གེ་འདྲི་མཆོད་སྦྱིན་པ་དང་། །ཉན་དང་ཀློག་དང་འཛིན་པ་དང་། །འཆད་དང་ཁ་ཏོན་བྱེད་པ་དང་། །དེ་སེམས་པ་དང་བསྒོམ་པ་སྟེ། །སྤྱོད་པ་འདི་བཅུའི་བདག་ཉིད་ནི། །བསོད་ནམས་ཕུང་པོ་དཔག་ ཏུ་མེད། །ཅེས་པས་ཆོས་སྤྱོད་བཅུ་དང་། ཟས་དང་གོས་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར། གཏོར་མ། ཆུ་སྦྱིན། སཱཙྪ། མཎྜལ། ཕྱག །བསྐོར་བ། རྒྱུན་བཤགས། མདོ་འདོན་པ་སོགས་སྔོན་འགྲོ་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས། དངོས་གཞི་འཁོར་གསུམ་དུ་མི་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ། རྗེས་བསྔོ་བས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་སྤྱད་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་ཅུང་ཟད་གོམས་ཏེ་དབེན་པར་མཉམ་རྗེས་ཁྱད་མེད་པར་གྱུར་པ་ན་རྟོགས་པ་རྐྱེན་ཐུབ་ཏུ་བྱེད་པ་སྨྱོན་པའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་། ཤིན་ཏུ་གོམས་ནས། མཐུན་རྐྱེན་དང་འགལ་རྐྱེན་གཉིས་ཀའི་རྟོག་པ་གང་བྲི་མེད་པར་གྱུར་པ་ན་བཅོས་བསླད་མེད་པར་གཞན་ཕན་བྱེད་པ་རྒྱལ་པོ་ས་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་སྤྱིར་བཤད་པའོ། །གཉིས་པ་ཁྱད་པར་གྱི་སྤྱོ
Chinese
因此，是行持真言行的人。正如《根本续》中所说：“从三门而出，方能成就真实之义。”第四是分类，即何时行持之时，以及所行持之事物。第一，从等持中起，于后得位中行持，对任何事物都不执着地行持。如经中所说：“一切皆从等持中起。”第二，分为共同和特殊两种。第一，共同的是身语意三完全清净。略作解释，初学者应学习像年轻僧侣一样的行为，保持谨慎。分为两种：逃离不利之缘的行为和依赖有利之缘的行为。第一种是：从修行之境的禅定中，对于悦耳和不悦耳，喜欢和不喜欢，同样地，赞扬和诽谤，名声和无名声，得到和未得到这八种世间法，都要远离。从一切不应做的事情中解脱出来，为了增进他人的善行，如果思想不被遮蔽，就进入适合的随顺行为。如《金刚顶经》中所说：“在未获得稳固之前，没有过失，没有尘垢，安住于三律仪之中。”第二种是，将等持的觉悟延续下去，主要依靠座间时的行为。如《辨中边论》中所说：“书写、供养、布施，听闻、阅读、受持，讲解、讽诵，以及思维和禅修，这十种行为的自性，是无量功德之聚。”因此，应通过十种法行，饮食和衣物的瑜伽，食子，水施，擦擦，曼扎，顶礼，绕行，持续忏悔，诵经等，以先行菩提心，正行不分别三轮的智慧，后行回向的方式来行持。之后，稍微习惯，在寂静处等持和后得没有差别时，以疯狂的行为来使证悟能够经受考验。非常习惯之后，对于顺缘和逆缘两种，觉悟都没有减少时，不做作地利益他人，就像国王持地一样，这是共同的说法。第二是特殊的行
English
Therefore, it is the one who engages in the practice of mantra. As it is said in the Root Tantra: "From the three doors, the true meaning is accomplished." Fourth is the classification, which includes the time of practice and the objects of practice. First, arising from equipoise, practicing in the post-equipoise state without attachment to anything. As it says: "Everything arises from equipoise." Second, there are two types: common and special. First, the common one is the complete purification of body, speech, and mind. To explain a little, beginners should learn to be mindful like young monks. It is divided into two: actions that avoid unfavorable conditions and actions that rely on favorable conditions. The first is: From the meditation on the object of practice, one should abandon all eight worldly concerns—pleasant and unpleasant sounds, like and dislike, praise and blame, fame and infamy, gain and loss. Having avoided all that is blameworthy, if the mind is not obscured for the sake of increasing the virtue of others, one engages in appropriate, conducive conduct. As it says in the Vajrasekhara Sutra: "Until stability is attained, be without fault, without defilement, and abide in the three vows." The second is to extend the mindfulness of equipoise and rely mainly on activities during session breaks. As it says in the Madhyantavibhaga: "Writing, offering, giving, listening, reading, memorizing, explaining, reciting, contemplating, and meditating—the nature of these ten practices is an immeasurable accumulation of merit." Therefore, one should practice through the ten dharmic activities, the yoga of food and clothing, tormas, water offerings, tsatsas, mandalas, prostrations, circumambulations, continuous confession, sutra recitation, etc., with the preliminary bodhicitta, the main practice of wisdom that does not conceptualize the three spheres, and the subsequent dedication. After becoming somewhat accustomed, when there is no difference between equipoise and post-equipoise in solitude, one uses the conduct of a madman to make realization resistant to conditions. When one is very accustomed, and there is no decrease in realization in either favorable or unfavorable conditions, one benefits others without contrivance, like a king holding the earth—this is the general explanation. The second is the special practice.
Tibetan
ད་པ་ལ། གྲོལ་ལམ་བག་ཡོད་ཀྱི་དང་། ཐབས་ལམ་བརྟུལ་ཞུགས་ཀྱི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལ། རིམ་གྱིས་པ་དང་། ཅིག་ཆར་པའི་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལམ་དུ་དང་། ཟག་མེད་ཀྱི་ལམ་དུ་ཇི་ལྟར་སྤྱོད་པའོ། །དང་པོ་ལ། དད་བརྩོན་གྱི་སྤྱོད་པ། ཤེས་རབ་དང་མཐུན་པའི། ཐབས་དང་མཐུན་པའི། ཕྱོགས་གཅིག་པའི། སྤྲོས་བཅས་ཀྱི། ཚོགས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་དང་དྲུག །དང་པོ་ནི། རྒྱུ་ཤེས་པར་བྱ་བ་ལྟ་བ་འཚོལ་བའི་དུས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་སྟེ། ལམ་རིམ་ལས། ཐོས་བསམ་བཅུ་སྤྱོད་ཆེད་དུ་གཉེར། །ཞེས་དང་། ལམ་ཆུང་ལས་ཀྱང་། གཞན་ཕྱིར་སོ་སོའི་རྣལ་འབྱོར་གྱིས། །དོན་བྱེད་ཅི་སྨོས་དང་པོ་བཅུ། །གཞན་ལ་སྟོན་ཅིང་བཀྲི་བར་བྱ། །ཞེས་སོ། །འདིར་གང་སྤྱད་བྱའི་ཆོས་བཅུ་ནི། བསླབ་པའི་མཐའ་བཅུ་སྟེ། གཞི་དམ་ཚིག་གིས་བཟུང་བ་ལ་བསླབ་པ་ཞིང་ས་གཤིན་པོ་ལ་སོ་ནམ་བྱེད་པ་ལྟ་བུ་དང་། རྒྱུད་ཐོས་པས་དགྲོལ་བ་ལ་བསླབ་པ་གྱི་ལིང་སྒྲོག་གྲོལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། སྒོ་ཀུན་ནས་བསྡུར་བ་ལ་བསླབ་པ་བུང་བ་ཚང་འཚོལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཕུལ་དུ་མཁས་པས་དབྱུང་བ་ལ་བསླབ་པ་ལྷུན་པོའི་རྩེར་ཕྱིན་པ་ལྟ་བུ་དང་། ཐག་ལྟ་བས་བཅད་པ་ལ་བསླབ་པ་ཁྱུང་མཁའ་ལ་ལྡིང་བ་ལྟ་བུ་དང་། ཉམས་ཏིང་ངེ་ འཛིན་གྱིས་བླང་བ་ལ་བསླབ་པ་རིན་པོ་ཆེ་ལེན་པའི་དེད་དཔོན་ལྟ་བུ་དང་། ལ་སྤྱོད་པས་དོར་བ་ལ་བསླབ་པ་གླང་ཆེན་ཆུ་ལ་བརྒལ་བ་ལྟ་བུ་དང་། རིམ་པ་དབང་གིས་བགྲོད་པ་ལ་བསླབ་པ་རྒྱལ་བུ་རྒྱལ་སར་བཏོན་པ་ལྟ་བུ་དང་། དོན་མན་ངག་གིས་བསྒྲུབ་པ་ལ་བསླབ་པ་གསེར་འགྱུར་གྱི་རྩི་ལྟ་བུ་དང་། མདོ་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྡུ་བ་ལ་བསླབ་པ་སོ་ནམ་གྱི་ཁྱེ་བསྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའོ། །དེའང་དོན་བསྡུས་ལས། བསླབ་པའི་མཐའ་ནི་རྣམ་བཅུ་སྟེ། །དམ་ཚིག་གཞི་དང་རྒྱུད་དགྲོལ་དང་། །སྒོ་མོ་བསྡུར་དང་ཕུལ་དབྱུང་དང་། །ཐག་བཅད་པ་དང་ཉམས་བླང་དང་། །ལ་དོར་སྤྱོད་དང་དབང་རིམ་དང་། །མན་ངག་དོན་དང་མདོར་བསྡུས་རྣམས། །རྣལ་འབྱོར་བསླབ་པའི་མཐའ་བཅུར་བཞེད། །ཅེས་སོ། །ཁྱད་པར་དུ་སྐབས་འདིར་རྒྱུད་དགྲོལ་བ་སོགས་བཞི་ལ་གཙོ་བོར་བསྟེན་དགོས་པར་མངོན་ཏེ། ཐོས་བསམ་གྱིས་ལྟ་བ་གཏན་ལ་འབེབས་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྔ་མ་ལས། རྒྱུད་དགྲོལ་བ་ནི་ཐོས་བསམ་སྟེ། །མཁས་ལྡན་དམ་པའི་བླ་མ་ལ། །དད་དང་སྲི་ཞུ་གུས་པ་ཡིས། །དོན་གང་མཉན་ཅིང་རྟོགས་བྱེད་དགྲོལ། །སྒོ་བསྡུར་བ་ནི་ཐེག་པ་རྣམས། །ཤེས་པར་བྱེད་དང་རྩོལ་བ་སྟེ། །གོལ་སྒྲིབ་ཕྱོགས་སུ་གང
Chinese
又，解脱道是谨慎，方便道是苦行。第一，有次第的和顿时的行持。第一中也有，在有漏道中和无漏道中如何行持。第一，有信勤的行持，与智慧相应的，与方便相应的，单一的，有戏论的，和合的行持等六种。第一是，了知因，是寻求见的时期的行持。如《道次第》中说：“听闻思惟十种行，特意精勤。”又如《小道》中说：“为他各自瑜伽士，成办利益何须说，最初十种，应向他人宣说引导。”这里所应行持的十法是，十种学处的边际，即以根本誓言摄持为学处，如在肥沃的田地上耕作一般；以听闻解脱相续为学处，如解开琵琶的弦一般；从各方面比较为学处，如蜜蜂寻找蜂巢一般；以极其精通而取出为学处，如到达须弥山顶一般；以决断的见解而断定为学处，如鹏鸟翱翔于天空一般；以体验三摩地
English
Furthermore, the path of liberation is caution, and the path of means is asceticism. Firstly, there are gradual and sudden practices. Within the first, there are also practices of how to engage in the path with outflows and the path without outflows. Firstly, there are six practices: faith and diligence, in accordance with wisdom, in accordance with means, single-pointed, with elaboration, and harmonious practice. The first is the practice of knowing the cause, which is the time of seeking the view. As it says in the "Lamrim": "Diligently engage in the ten practices of hearing and thinking." And as it also says in the "Short Path": "For the sake of others, what need is there to say about accomplishing the benefit of each yogi, the first ten, should be shown and guided to others." Here, the ten dharmas to be practiced are the ten limits of training, that is, taking the root vows as the basis for training is like farming on fertile land; liberating the continuum through hearing is like loosening the strings of a lute; comparing from all aspects is like a bee searching for a hive; extracting with utmost skill is like reaching the summit of Mount Meru; deciding with a decisive view is like a garuda soaring in the sky; experiencing samadhi