Tibetan
ས་མི་དཔྱོད་གཅིག་རྗེས་དཔྱོད། །ཅེས་སོ། །དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི། དབང་རྣོན་ལ་ལྐོག་ཏུ་མ་གྱུར་པའི་དོན་བརྟག་དཔྱད་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཅར་ཕོག་ཏུ་སྟོན་པ་ནི་དཔྱད་དུ་མེད་པ་དང་། དབང་རྟུལ་ལ་བརྟག་དཔྱད་ལ་བརྟེན་ཏེ་དོན་བརྒྱུད་ནས་སྟོན་པ་ནི་དཔྱད་དུ་ཡོད་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དང་པོ་ནི། དཔེར་ན་གསེར་བལྟ་འདོད་པའི་མི་ལ་གསེར་དངོས་སུ་བསྟན་པ་བཞིན་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་བས་གསེར་བལྟ་གསེར་བཞིན་དུ། །བདག་ཕྱིར་བྱ་བྱེད་མ་དམིགས་པས། །རྟོག་དཔྱོད་དམིགས་འཛིན་ མ་འཚོལ་བར། །དེ་བརྗོད་ཉིད་ཀྱིས་དེ་ཉིད་མཐོང་། །ཞེས་སོ། །གལ་ཏེ་དཔྱད་དུ་མེད་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་གཏན་ཚིགས་དེའི་ལྡོག་པ་ནི་གཞལ་བྱ་དང་ལྡན་ནམ་མི་ལྡན་ཅེ་ན། ལྡན་ཏེ།གཞན་དུ་ན་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་སྒྲ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དཔྱད་དུ་མེད་པ་ཉམས་སོ་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། འཇལ་ཚུལ་གོ་བ་མྱུར་བས་འདིར་དཔྱད་དུ་མེད་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་དཔྱད་དུ་ཡོད་པ་ལ། ཚིག་དོན་མཐུན་པའི་དང་། མི་མཐུན་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། གོ་དོན་དང་དབྱེ་བ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཐུན་མོང་བ་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་དང་གཏན་ཚིགས་གཉིས་མི་འགལ་བར་གཏན་ལ་འབེབས་པ་ནི་ཚིག་དོན་མཐུན་པའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །གཉིས་པ་ལ། ཚད་མ་བཀའ་གཞུང་དང་། སྒྲ་མཐུན་དོན་སྤགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དང་པོ་ལའང་། གོ་དོན་དང་། གཏན་ལ་དབབ་པ་གཉིས། དང་པོ་ནི། ཚིག་དོན་གཉིས་ཀ་རྒྱུད་གཞུང་འདིར་གྲགས་པ་ལྟར་གཏན་ལ་འབེབས་པའོ། །གཉིས་པ་ལ། རྟོགས་པ་བཞིའི། དག་པ་གསུམ་གྱི། མཉམ་པ་བཞིའི། བདག་ཉིད་ཆེན་པོའི་གཏན་ཚིགས་དང་བཞི། དང་པོ་ནི།འདི་ཉིད་ལས། རྒྱུ་གཅིག་པ་དང་ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ། །བྱིན་གྱིས་བརླབས་དང་མངོན་སུམ་པ། །རབ་ཏུ་རྟོགས་པ་རྣམ་བཞི་ཡིས། །ཐམས་ཅད་མངོན་རྫོགས་རྒྱལ་པོ་ཆེ། །ཞེས་རྟོགས་པ་བཞི་ལས། རྒྱུ་གཅིག་པ་ནི། འཁོར་འདས་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་གཅིག་པ་ཡིན་ཏེ། གཉིས་ཀའི་རྒྱུ་སེམས་སུ་གཅིག་ཅིང་། དེའི་རང་བཞིན་སྐྱེ་བ་མེད་པར་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་དང་མ་རྟོགས་པ་ལས་འཁོར་འདས་གཉིས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྒྱལ་བུ་དྭའུ་དམངས་སུ་འཛིན་པའི་སྒྲོ་འདོགས་དང་། རྒྱལ་བུར་ངེས་པའི་ཚད་མ་གཉིས་ངོ་བོ་རྒྱལ་བུར་གཅིག་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་རྒྱ་མཚོ་ལས། ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་སུ་ཚུལ་གཅིག་པས། །མ་ལུས་རང་སྣང་ཆོས་ཐམས་ཅད། །མ་ལུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་རྟོགས། །ཞེས་དང་། འདི་ཉིད་ལས། དེ་བ
Chinese
地不观察一次，之后观察。（这是引文结束） 这两者的区别是：对于根器敏锐者，不需依赖观察，直接揭示隐蔽之义，这是无须观察；对于根器迟钝者，依赖观察，通过间接方式揭示意义，这是需要观察的理由。 第一种情况，例如，对于想要看黄金的人，直接展示黄金实物一样。如《道次第》所说：“因此观金如金般，为我所为不执著，不寻思索与执取，仅说彼即见彼性。” 如果对于无须观察的理由，该理由的反面是否与所量相符？相符，否则就不能称之为理由。 那么，无须观察是否会出错？不会出错，因为理解衡量方式很快，所以这里被认为是无须观察。 后者是需要观察的，分为词义相符和不相符的理由。 第一种又分为含义和分类两种。 第一种是，如同共同之处一样，将所要证明的意义和理由两者不矛盾地确定下来，这就是词义相符的理由。 第二种分为量论经文和同音异义的理由。 第一种又分为含义和确定两种。 第一种是，词义两者都如经文中所说的那样确定下来。 第二种分为四种证悟、三种清净、四种平等、大自在的理由等四种。 第一种，就是这部经里说的：“因相同与文字相，加持与现量相，以四种殊胜证悟，一切现证大自在。”四种证悟中，因相同是：轮回和涅槃二者，法性相同，因为二者的因都是心，并且其自性无生相同，因此从证悟和未证悟而显现为轮回和涅槃。例如，将王子误认为平民的虚假指责，和确定为王子的量，二者本体上都是王子。 另外，在《海》中说：“法性界中方式一，所有自显一切法，所有菩提心中悟。”并且，这部经里说：“那
English
Ground not examining once, then examining. That's it. The difference between the two is: For those with sharp faculties, directly revealing the hidden meaning without relying on examination is without examination; for those with dull faculties, relying on examination and revealing the meaning indirectly is the reason for examination. The first is like showing gold directly to someone who wants to see gold. As the Lamrim says: "Therefore, viewing gold is like gold, without aiming at actions for self, without seeking contemplation and grasping, seeing that very nature by merely speaking of it." If the opposite of a reason that does not need to be examined is consistent with what is to be measured, or not? It is consistent, otherwise it would not be called a reason. Then, is there a flaw in not examining? There is no flaw, because the method of measuring is understood quickly, so here it is considered without examination. The latter, which requires examination, includes reasons where words and meanings agree and disagree. The first is further divided into meaning and classification. The first is that, like commonalities, establishing the meaning to be proven and the reason without contradiction is a reason where words and meanings agree. The second is divided into valid scripture and reasons of homophones with different meanings. The first is further divided into meaning and determination. The first is to establish both words and meanings as they are known in this scripture. The second is divided into four realizations, three purities, four equalities, and the reason of the great self, and four. The first is: In this very text, "The same cause and the form of letters, blessings and the manifest, with four kinds of excellent realization, all are manifest and complete great kings." Among the four realizations, the same cause is: Samsara and Nirvana, both being phenomena, have the same cause, because the cause of both is the same in mind, and their nature is the same in being unborn, therefore, from realization and non-realization, they appear as Samsara and Nirvana. For example, the false accusation of mistaking a prince for a commoner, and the valid cognition of determining him as a prince, are both the same in essence as a prince. Also, in the Ocean it says: "In the realm of Dharma-nature, the way is one, all self-appearing phenomena, all are realized in the mind of Bodhi." And, in this very text, it says: "That
Tibetan
ཞིན་ གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས། ཞེས་སོ། །ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ་ནི་སེམས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་གདངས་ཆོས་ཅན། རོལ་པ་འགག་མེད་ལྷའི་སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་རང་སྣང་བ་ཡིན་ཏེ། མཚོན་བྱེད་ཡི་གེས་མཚོན་ནས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །མཛུབ་མོས་ཟླ་བ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལས། སྐུ་གསུང་ཐུགས་སུ་སྣང་བ་ཡི། །མ་ལུས་གསུང་གི་རྒྱན་དུ་རྟོགས། །ཐམས་ཅད་གསུང་གི་ཡི་གེ་སྟེ། །ཐབས་དང་ལྡན་པས་རྒྱས་གདབ་བོ། །ཞེས་སོ། །གང་དུ་ཡི་གེས་མཚོན་ནས་དོན་རྟོགས་པ་དེ་ཡིག་འབྲུའི་ཚུལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལས། ཡི་གེ་སྒྲ་བཏགས་མིང་ཚོགས་ལ། །བརྟེན་པའི་ཚིག་གིས་རབ་མཚོན་ཏེ། །ཁོང་ནས་གབ་སྦས་དོན་འབྱིན་པ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ནི། སྣང་སྟོང་གཉིས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། དབྱེར་མེད་ཡིན་ཏེ། དེ་གཉིས་དངོས་སུ་རྟོགས་པའི་མཐུས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་དུ་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པར་རྟོགས་པའི་བྱིན་རླབས་ཤུགས་ལ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རས་དཀར་པོ་དམར་པོར་བསྒྱུར་བའི་ནུས་པ་བཙོད་ལ་ཡོད་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལས། དེ་ཉིད་དབྱེར་མེད་བྱིན་རླབས་ལས། །དེ་ཉིད་དེ་ཡི་བྱིན་རླབས་ཏེ། །གཉིས་མེད་ཚུལ་གྱིས་རང་སྣང་བ། །བྱིན་རླབས་ངོ་མཚར་བསམ་མི་ཁྱབ། །ཞེས་དང་། རྔམ་གློག་ལས་ཀྱང་། སྐྱེ་མེད་དབྱིངས་ཀྱི་བྱིན་རླབས་ལས། །ཆོས་ཀུན་སྣང་བར་ཤེས་པ་དང་། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་རང་བཞིན་ཏེ། །ཞེས་སོ། །མངོན་སུམ་པ་ནི། བདེན་པ་དབྱེར་མེད་ཆོས་ཅན། བློའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལས་འདས་པ་ཡིན་ཏེ། རྒྱུད་དག་པས་དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བའི་གནས་ལུགས་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མིག་དག་པས་དུང་དཀར་པོར་མངོན་སུམ་གྱི་མཐོང་བ་ཉིད་དུང་གི་ཁ་དོག་གི་གནས་ལུགས་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཡང་རྒྱ་མཚོ་ལས། རང་བྱུང་རང་སྣང་ཆོས་འདི་དག །གཉིས་མེད་ རང་རིག་མ་སྐྱེས་པར། །གསལ་བར་མངོན་སུམ་ཐེ་ཚོམ་མེད། །རྟོགས་པ་ཀུན་གྱི་མཆོག་ཏུ་བཤད། །ཅེས་དང་།རྔམ་གློག་ལས། གཞན་ལ་མི་བརྟེན་མི་འགལ་བར། །མངོན་སུམ་རིག་པས་ཐག་ཆོད་ན། །རྣལ་འབྱོར་ས་ལ་སླེབ་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ལྟ་འཕྲེང་ལས་ཀྱང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ནས་སངས་རྒྱས་པར་གནས་པ་དེ་ཡང་། ལུང་དང་མན་ངག་དང་འགལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་ལ། ལུང་དང་མན་ངག་གི་ཚིག་ཙམ་ལ་བརྟེན་པའང་མ་ཡིན་པར་རང་གི་རིག་པས་བློའི་གཏིང་དུ་ཡིད་ཆེས་པས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པ
Chinese
ཞིན་ 因此，一切逝者和一切法，其自性皆为本初成佛之体性。文字之理，即心性本自不生的显现，乃是无灭的嬉戏，自然显现为天尊之身语意，以作为象征的文字来象征并证悟之故，犹如以指指月。如是，于《海》中云：“显现为身语意者，悉皆了知为语之庄严，一切皆为语之文字，以具方便而印封。”如是。于何处以文字象征而证悟其义，即是以文字之理而证悟，于此云：“文字依于声音、施设名相，凭借词句而善加象征，从中显现隐藏之义。”如是说之故。加持者，即显现与空性二者，其自性无别，以真实证悟二者无别之力量，而于本初成佛中证悟真实无别之加持力而生。譬如白布具有染成红色的能力，如茜草一般。如是，于《海》中云：“彼之无别加持力，彼即是彼之加持，以无二之方式而自显，加持之奇妙不可思议。”又，《怖畏电》中亦云：“从本初不生之界加持力，知晓诸法显现，如是即是彼之自性。”如是。现前者，即真实无别之法，其自性是超越心识之境者，以清净之传承，现前证悟远离无别行境之实相之故。譬如以清净之眼，现前见到白色的海螺，海螺之颜色之实相即是如此。如是，于《海》中云：“自生自显之此诸法，于无二自证无生中，清晰现前无有怀疑，是为一切证悟之殊胜。”又，《怖畏电》中云：“不依赖于他，亦不相违背，若以现前之觉性而决断，即是瑜伽士抵达之地。”又，《观鬘》中亦云：一切法本初安住于成佛之境，此亦不与经论和口诀相违背，亦非仅依赖于经论和口诀之词句，而是以自之觉性于内心深处确信而现前证悟。
English
Shin Therefore, all Sugatas and all dharmas are characterized by being one in the essence of being primordially enlightened. The nature of letters is that the radiance of mind itself, which is unborn, is such that the unobstructed play manifests as the body, speech, and mind of deities, because it is symbolized and realized through the symbolizing letters, just like pointing to the moon with a finger. Furthermore, in the Ocean it says: "Those that appear as body, speech, and mind, all are realized as ornaments of speech, all are letters of speech, and are sealed with skillful means." It is said. Wherever meaning is realized through the symbolizing letters, it is realized through the nature of letters, as it says here: "Letters rely on sounds, assigned names, and are well symbolized by relying on words, revealing the hidden meaning from within." Therefore, blessing is that both appearance and emptiness are dharmas, they are inseparable, and by the power of truly realizing that the two are inseparable, the blessing force arises from realizing that they are primordially enlightened in the inseparability of truth. For example, just as white cloth has the ability to be transformed into red by madder. Furthermore, in the Ocean it says: "The inseparable blessing of that very thing, that itself is the blessing of that, self-manifesting in a non-dual manner, the wonders of blessing are inconceivable." And also, in Ngamglok it says: "From the blessing of the unborn realm, knowing all dharmas to appear, such is its very nature." It is said. Manifest is that the truth is an inseparable dharma, its nature is beyond the realm of the mind, because by purifying the lineage, one manifestly realizes the state of being free from the inseparable realm of experience. For example, just as with pure eyes, the manifest seeing of a white conch shell is the very nature of the conch's color. Furthermore, in the Ocean it says: "These self-arisen, self-manifesting dharmas, in the non-dual self-awareness of the unborn, are clearly manifest without doubt, and are taught as the supreme of all realizations." And also, in Ngamglok it says: "Not relying on others, not contradicting, if decided by manifest awareness, then the yogi reaches the ground." And also, in Ta Treng it says: That all dharmas abide in the state of being primordially enlightened is also not contradictory to the scriptures and instructions, nor is it merely relying on the words of the scriptures and instructions, but rather realizing it manifestly by believing in the depths of one's own awareness.