Tibetan
བྱ་འཇལ་བྱེད་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཤེས་རྒྱུད་གཉིས་ལྡན་དུ་ཐལ་ལོ་ཞེ་ན། དངོས་ལན་དང་། མགོ་བསྒྲེའི་ལན་གཉིས། དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱི་མ་གཉེན་པོའི་ནུས་པ་དང་ཕྲད་ཙམ་གྱིས་སྔ་མ་སྤང་བྱ་མངོན་གྱུར་འགག་པ་ལ་ཕྱོགས་པ་སྟེ། ལྷན་ཅིག་རིང་དུ་མི་གནས་པའི་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྐྱོན་མེད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ཙམ་དུ་སྣང་བས་མུན་པ་སེལ་བའི་ཚེ་མུན་པ་དག་པའི་ཤུལ་དུ་སྣང་བ་སྐྱེའམ། མ་དག་པ་ལ་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན། དེའི་ཚེ་མུན་པ་མི་གནས་པའི་ཕྱིར། སྣང་བ་སྐྱེས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ་ལོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན། དེའི་ཚེ་སྣང་མུན་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། མངོན་གྱུར་གྱི་དངོས་པོ་གཅིག་ལ་བསྒྲིབས་མ་བསྒྲིབས་ཆ་གཉིས་དུས་གཅིག་ལ་ལྡན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་བསྒྲེའོ། །མདོར་ན། འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་རང་མཚན་ལ་མི་འཇལ་གྱི།འཁོར་བ་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་དུ་ཞེན་པ་དང་། མྱང་འདས་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་སུ་ཞེན་པའི་ཞེན་བྱེད་ཀྱི་བློ་ཉིད་གཞལ་བྱ་སྟེ། རྣམ་བཀོད་ལས། ངེས་པར་བཞག་པའི་གཞལ་བྱ་ནི། །འཁོར་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡི། །རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་འདོད་དེ། །དེ་ལྟར་ནང་ན་ཞེན་པ་ཡིས། །ཕྱི་རོལ་མེད་ལ་ཡོད་ལྟར་སྣང་། །གཞན་དང་སྣང་བ་གཉིས་ལ་བརྟེན། །ཞེས་སོ། །དེའང་ཞེན་སྣང་གཉིས་རེ་རེ་ནས་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། འདས་པར་སྣང་ཡང་འཁོར་བར་ཞེན་པའི་སྣང་ཞེན་གྱི་ཚོགས་པ་དེ་ཉིད་མིན་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་སྣང་ཞེན་རྐྱང་བ་ཆོས་ཅན་དུ་བཟུང་ངོ་། །དེ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ཞེན་སྣང་ཆོས་ཅན། གཏན་ཚིགས་ཀྱིས་གཞལ་མི་དགོས་ཏེ་དེ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་ཟེར་ན། ཁྱབ་པ་མེད་དེ། ཞེན་སྣང་གྲུབ་ཀྱང་དེ་ཆོས་ཉིད་དུ་མ་ངེས་པས་གཞལ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟ་ནའང་ཞེན་སྣང་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཆོས་ཉིད་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་ཏེ། ཐ་དད་པའི་ཕྱིར། མིག་གིས་གཟུགས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་སྒྲ་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པ་བཞིན་ཞེ་ན། གཟུགས་དང་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཐ་དད་འདྲེལ་མེད་དུ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཞེན་སྣང་དང་ཆོས་ཉིད་ཆོས་ཅན་དང་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེན་སྣང་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཆོས་ཉིད་ཕེབས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྦྲུལ་འཁྲུལ་གྱི་ཤེས་པ་ལ་དཔྱད་པས་ཐག་ཁྲར་རྟོགས་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་ཞེན་སྣང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་གཞལ་གྱིས་མི་ལང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་དག་རེ་རེ་ན་གཞལ་མི་དགོས་ཏེ། ཞེན་སྣང་གཅིག་ཆོས་ཉིད་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཀུན་ གཏན་ལ་ཕེབས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཞེན་སྣང་ཀུན་རིགས་འདྲ་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་འདམ་བུ་གཅིག་ཁོག་སྟོང་ན་ཀུན་ཀྱང་ཁོག་སྟོང་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་སྐད་དུའང་། ཡུམ་ལས། གཟུགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་ཉིད་ཤེས་ན་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མདོ་དང་རྒྱས་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །ཞེས་དང་། ལམ་རིམ་ལས། དངོས་གཉིས་ཞེན་དངོས་དུས་གསུམ་ཆོས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཀུན་རྫོགས་ཕྱིར། །དེ་དངོས་མཐོང་བས་ཡང་དག་པར། །རིག་བཞིན་ཀུན་ཀྱང་དེ་ལྟར་ཤེས། །ཞེས་སོ། །བཞི་པ་རྩོད་སྤང་ནི། འོ་ན་སོ་སོར་རྟོག་པའི་བསམ་ཤེས་དེ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། ལན་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ཤེས་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་དོན་གཏན་ལ་མི་ཕེབས་པའི་ཕྱིར། བསམ་ཤེས་སྐྱེས་པ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ། །དེ་བས་ན་འདིར་མ་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་རབ་ཏུ་ཁས་བླང་ངོ་། །དེ་ལ་ཁོ་ན་རེ། མ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར། འབད་མེད་དུ་གྲོལ་བར་ཐལ་ཟེར་ན། མ་འཁྲུལ་ཡང་མི་གྲོལ་ན་ཅི་ལྟོ་སྟེ། དབང་པོའི་མངོན་སུམ་བཞིན་ནོ། །ཡང་། ཞེན་སྣང་ཡུལ་དུ་བྱས་ཏེ་འཇལ་མཁན་གྱི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་དེ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ཤེས་སུ་ཐལ།ཀུན་བརྟགས་རྫུན་པ་དེ་ཉིད་ཡུལ་དུ་བྱེད་པའི་ཕྱིར། དུང་སེར་འཛིན་བཞིན་ནོ་ཞེ་ན། བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། རང་རྒྱུད་པ་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཟེར་རམ། རང་བཞིན་མེད་བསྒྲུབ་ཀྱི་གཞིར་ཡུལ་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དང་པོའི་རྟགས་ཁས་མ་བླངས་ཤིང་། གཉིས་པ་ལྟར་ན་ཁྱབ་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། གཞལ་བྱ་ཉིད་སོ་སོར་རྟོག་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པ་ལ་མི་དམིགས་པའི་ཤེས་རབ་དུ་གནས་འགྱུར་ཏེ། རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའང་བི་མ་ལའི་ཤེས་རབ་སྤྱན་འབྱེད་ལས། གཉིས་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐབས་འཇུག་ཀྱང་། །རྒྱུ་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར་ཅིག་ཤོས་ལ། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་འཇལ་བྱེད་གཏན་ཚིགས་ལ། གོ་དོན་དང་། གཏན་ལ་དབབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བསྒྲུབ་བྱའི་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཐབས་རྩོད་ གཞི་མ་བཀོད་ནས་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་སུ་བྱེད་པའི་ལས་ཅན་ཏེ། ལམ་རིམ་ལས། དེ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལས་ལ་བརྗོད། །ཅེས་དང་། གཏན་ཚིགས་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་རྣམས། །བསྒྲུབ་བྱ་གང་ཡིན་ཤེས་དོན་ལ། །ངེས་ཚིག་ངོ་བོ་མཚན་ཉིད་སོགས། །གང་ནས་འབེབས་ཀྱང་རྒྱས་པར་བྱོས། །ཞེས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དེ་ལས། དེ་ཉིད་དངོས་ལྔ་ཚུལ་དང་ཚིག །ཅེས་པས། གསུམ་སྟེ། སྔོན་བྱུང་དངོས་ལྔའི་གཏན་ཚིགས་དང་། རྗེས་འཇུག་ཚུལ་ལྔ་དང་། ཚིག་ལྔའི་གཏན་ཚིགས་སོ། །དང་པོ་ནི། སྔོན་བྱུང་དུ་སྟོན་པ་སྐུ་ལྔས་རང་རང་གི་འཁོར་ལྔ་ལ་གསུང་ལྔའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་དོན་ད
Chinese
因为能衡量和所衡量的是相同的，如果说会成为具有两种识流的过失，那么，有真实的回答和反问的回答两种。第一种是：不是这样的，因为仅仅是后者对治法的力量相遇，前者所应断除的显现就会停止，这是互相不能同时存在的相违，所以没有过失。第二种是：仅仅是光明遣除黑暗的时候，光明是在黑暗清净之后产生，还是在没有清净的时候产生？如果是前者，那么，那个时候因为黑暗已经不存在了，产生光明就成了没有意义的过失。如果是后者，那么，那个时候因为光明和黑暗是相同的，在一个显现的事物上同时具有遮蔽和没有遮蔽两种属性的过失。总而言之，不是衡量轮回和涅槃的自相，而是衡量对轮回外内情器世间的执着，以及对涅槃的法身和智慧的执着的执着心。如《建立差别论》中说：‘必须确立的所量是，轮回和涅槃的，自相不希望，因为这样内在的执着，外在没有的也显现有，依赖于其他和显现二者。’这里，执着和显现二者各自不是所量，因为显现为涅槃，却执着于轮回的显现执着的集合不是那个。因此，显现执着单独被认为是法。有些人说：显现执着是法，不需要以理证来衡量，因为这已经成立了。这种说法不遍及，虽然显现执着成立，但它不一定是法性，所以需要衡量。即使这样，确定了显现执着，也不能确定法性，因为是不同的。就像眼睛确定了色法，不能确定声音一样。如果这样说，色法和声音不是像那样不同且不相干的，因为显现执着和法性是法和法性。确定了显现执着，就能确定法性，就像观察蛇的错觉，就能认识到是绳子一样。第二种是：如果这样，因为执着显现是不可思议的，所以会成为无法衡量。不需要衡量那些一一对应的，因为确定了一个执着显现为法性，就能确定所有，因为所有执着显现是同类的。例如，一根芦苇中间是空的
English
Because the measurer and the measured are the same, if it is said that it would be a fault of having two streams of consciousness, then there are two answers: a real answer and a counter-question answer. The first is: It is not like that, because merely encountering the power of the latter antidote, the manifestation of the former to be abandoned ceases, which is a contradiction of not being able to exist simultaneously, so there is no fault. The second is: When light dispels darkness, does light arise after the darkness is purified, or does it arise when it is not purified? If it is the former, then at that time, because darkness no longer exists, the arising of light would be a meaningless fault. If it is the latter, then at that time, because light and darkness are the same, there would be a fault of having both obscured and unobscured aspects simultaneously on one manifest object. In short, it is not measuring the self-characteristics of samsara and nirvana, but measuring the mind of attachment to the outer and inner world of samsara and the attachment to the dharmakaya and wisdom of nirvana. As it is said in the 'Distinction Establishment': 'The object to be measured that must be established is not the self-characteristic of samsara and nirvana, because in this way, inner attachment makes the non-existent appear to exist outwardly, relying on the other and manifestation.' Here, neither attachment nor manifestation alone is the object to be measured, because the collection of manifestation and attachment that appears as nirvana but is attached to samsara is not that. Therefore, mere attachment and manifestation are considered as a phenomenon. Some say: Attachment and manifestation are phenomena, and there is no need to measure them with reasoning, because they are already established. This statement is not pervasive, because although attachment and manifestation are established, they are not necessarily the nature of reality, so they need to be measured. Even so, establishing attachment and manifestation does not establish the nature of reality, because they are different. Just as establishing form with the eye does not establish sound. If it is said that form and sound are not like that, different and unrelated, because attachment and manifestation and the nature of reality are phenomena and the nature of reality. Establishing attachment and manifestation will establish the nature of reality, just as examining the illusion of a snake will reveal it to be a rope. The second is: If so, because attachment and manifestation are inconceivable, they will become immeasurable. There is no need to measure each of those individually, because establishing one attachment and manifestation as the nature of reality will establish all, because all attachment and manifestation are of the same kind. For example, one reed is hollow.
Chinese
因此，一切都如同空虚一般。正如《母经》所说：“如果了解色的真如，就能了解一切法的纲要和广说。”又如《道次第》所说：“对二取执著的事物、三时之法，在一刹那间全部圆满，因此，通过见到那个事物，就能如实地了解一切。”第四，驳斥辩论：那么，个别思索的思慧是错觉还是不是错觉呢？回答是，个别思索的智慧，就其法性而言，不是错觉，如果它是错觉，那么就不能确定意义，产生思慧就没有意义了。因此，在这里承认它是非错觉的智慧。对此，有人说：因为不是错觉，所以应该毫不费力地解脱。如果不是错觉也不能解脱，那又该如何呢？就像根识的现量一样。还有，以执著显现为对境来衡量的个别思索的智慧，就其法性而言，应该是错觉，因为它以遍计的虚假本身为对境，就像执著黄色的海螺一样。对此需要观察，你是说以自续派为对境呢？还是说以成立无自性的基础为对境呢？第一种情况的理由不被承认，如果按照第二种情况，那么周遍就不成立，因为所量本身通过个别思索识的因，在第二刹那会转变为不缘的智慧，因为是因果的缘故。对此，在《毗玛拉智慧眼》中说：“二者的体性虽然暂时介入，但因为是因果，所以对另一者也是如此。”第二，衡量的理证，分为理解意义和确定。第一，是作为使所要成立的意义被了解的方法，不设立辩论的基础而进行破立二者的作用。如《道次第》所说：“因此，理证被称为作用。”以及“理证、理证的陈述等，为了了解什么是所要成立的，无论从定义、体性、相等方面，从何处着手都要详细阐述。”第二，对此，《彼性五物相与词》中说，分为三种，即先前出现的五物理证、随后的五相和五词理证。第一，先前显现的五身，通过各自的五眷属，以五语的方式来阐述法性的意义。
English
Therefore, everything is like emptiness. As it is said in the Mother Sutra: "If you understand the Suchness of form, you will understand the essence and elaboration of all dharmas." Also, as it is said in the Lamrim: "The objects of attachment to duality, the dharmas of the three times, are all perfected in a single moment. Therefore, by seeing that object, you will truly understand everything as it is." Fourth, refuting arguments: Then, is the wisdom of individual thought a delusion or not? The answer is, the wisdom of individual thought, by its nature, is not a delusion. If it were a delusion, then the meaning could not be determined, and the arising of thought-wisdom would be meaningless. Therefore, here we acknowledge it as non-delusional wisdom. To this, someone says: Because it is not a delusion, it should be liberated effortlessly. If it is not a delusion and cannot be liberated, then what is it like? It is like the direct perception of the senses. Also, the wisdom of individual thought that measures by taking the appearance of attachment as its object, by its nature, should be a delusion, because it takes the fabricated falsehood itself as its object, just like grasping a yellow conch shell. This needs to be examined. Are you saying that it takes the Svatantrika school as its object? Or are you saying that it takes the basis for establishing selflessness as its object? The first reason is not accepted, and if it is according to the second reason, then the pervasion is not established, because the object to be measured itself, through the cause of individual thought-consciousness, will transform into a non-apprehending wisdom in the second moment, because it is the cause and effect. Regarding this, in the Vimala Wisdom Eye it says: "Although the nature of the two temporarily intervenes, because it is cause and effect, it is also the same for the other." Second, the measuring logic is divided into understanding the meaning and determining it. First, it is the method of making the meaning to be established understood, and it has the function of establishing and refuting without setting up a basis for debate. As it is said in the Lamrim: "Therefore, logic is called action." And "Logic, the statement of logic, etc., in order to understand what is to be established, whether it starts from definition, nature, characteristics, etc., elaborate on it in detail." Second, regarding this, in "That Nature, Five Objects, Aspect and Word," it says that it is divided into three types: the logic of the five objects that appeared earlier, the subsequent five aspects, and the logic of the five words. First, the five bodies that appear earlier, through their respective five retinues, explain the meaning of the nature of reality through the five languages.