Tibetan
ང་པ་གཉིས་ཏེ། མཚོན་བྱ་དེ་རྣམས་ཐ་སྙད་གང་གིས་མཚོན་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཨ་ལས་སྒྲའི་ང་རོ་དང་མིང་གཞིགས་ལ་བར་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཏགས་པ་དབྱངས་གསལ་གྱི་ཡི་གེ་སིལ་བུ་འདུས་པ་ལས་དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཙམ་སྟོན་པ་མིང་འབྱུང་ཞིང་། དེ་དུ་མ་ཚོགས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་གསལ་བར་སྟོན་པའི་ཚིག་དང་། ཚིག་གི་ཚོགས་འདུས་པ་ལས་གཞུང་སོ་སོའི་ལུས་གྲུབ་ཅིང་། དེས་རང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་རབ་ཏུ་མཚོན་ཏེ་གནས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། ཁོང་ནས་སོགས་རྐང་པ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་གཞུང་ཚིག་སོ་སོའི་ཁོང་ནས་རང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གནས་ཤིང་། ཁྱད་པར་མཚོན་བྱ་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུད་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་ཁོང་ན་གནས་ཀྱང་རྟོགས་དཀའ་བས་གབ་ ཅིང་། མཚོན་བྱེད་ལམ་རྐྱེན་ཡི་གེའི་རྒྱུད་དུ་གསང་བ་ཟབ་མོ་རྣམས་སྐལ་མེད་ཀྱིས་མི་གོ་བའི་ཕྱིར་སྦས་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་གབ་སྦས་ཀྱི་དོན་གཉིས་པོ་དེ་འབྱིན་པར་བྱེད་པ་པོ་ནི་རྒྱུད་དོན་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་སྟོན་པ་རྡོ་རྗེ་སློབ་དཔོན་གྱི་ཐུགས་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར་དེས་འབྱིན་ཅིང་། ཇི་ལྟར་འབྱིན་ན། རང་གནས་རང་བཞིན་གྱི་རྒྱུ་དང་སྤྲོད་པ་དང་། ཡི་གེའི་རྒྱུད་འཆད་པའི་མན་ངག་གིས་འཁྲུགས་པ་བསྡེབ་ཅིང་གབ་པ་མངོན་དུ་ཕྱུང་བའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་ཐབས་ལ། གཞུང་གཅིག་གི་སྟེང་དུ་བཤད་ཚུལ་གཉིས་ཏེ། ཤེས་རབ་གྲོལ་ལམ་གྱི་དབང་དུ་བཤད་པ་དང་། ཐབས་ལམ་གདམས་ངག་གི་དབང་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་གཉིས་ཏེ། གྲོལ་ལམ་རིམ་གྱིས་པ་ལྟར་དུ་བཤད་པ་དང་། གྲོལ་ལམ་ཅིག་ཅར་བ་ལྟར་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལའང་མཚན་ཉིད་གསུམ་ལས། རྒྱུ་ཤེས་པའི་མཚན་ཉིད་ལྟ་བ་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་གྱིས། །ཤེས་ཏེ། རང་རིག་པ་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྷག་པ་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་སྤྱོད་ཡུལ་དང་བྲལ་བ་དེས་འཁོར་འདས་ཀྱི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ལ་རིས་མེད་དུ་ལྡན་པར་ཁྱབ་པ་ནི་ལྟ་བའི་ངོ་བོ་སྟེ། གནས་ལུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ཉིད་གཏན་ཚིགས་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ལ་ཕབ་པས་ཡུལ་མེད་རང་གསལ་དུ་རྟོགས་པ་ནི་གྲུབ་མཐའོ། །དེ་ནས་རྐྱེན་འཇུག་པའི་མཚན་ཉིད་ཏིང་ངེ་འཛིན་ནི། དཀྱིལ་འཁོར་ལ་ནི་སོགས་ཚིགས་བཅད་ཕྱེད་དང་བཞི་སྟེ། ཡེ་ནས་རྣམ་པར་དག་པ་ཆོས་ཉིད་དོན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེ་ལ་ནི་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་དཀྱིལ་འཁོར་སྟོང་པ་ཆེན་པོའི་རྣལ་འབྱོར་བསྒོམ་ཞིང་། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད
Chinese
第二，以何种词语来表示这些所表达之事物呢？以字母阿（藏文：ཨ）为首的语音和作为词基的词语，以能区分的词语来命名，集合元音辅音的零散字母，从中产生仅能显示事物本质的名词；依靠众多名词的集合，从而清晰地显示事物的差别，即为词语；由词语的集合构成各个论典的主体；由此，各自所要表达的意义得以充分地展现并存在。第三是“从其之中”等两句。总的来说，各个论典的词句之中存在着各自所要表达的意义；特别是，所表达的自性之续存在于一切有情众生的心中，却因难以理解而隐藏；而作为表达之手段的文字之中，深奥的秘密因无缘者无法理解而被隐藏。因此，能够揭示这两种隐藏之意义的，是安住于如实无谬地阐释续部意义的金刚上师之心，故由其揭示。如何揭示呢？以自生自性的因和给予，以及阐释文字续部的口诀，将混乱之处加以整合，从而以显现隐藏之方式。第二，关于体验之方法，在一个论典之上存在两种阐释方式：从智慧解脱道之角度进行阐释，以及从方便道窍诀之角度进行阐释。第一种又分为两种：如解脱道渐次之方式进行阐释，以及如解脱道顿悟之方式进行阐释。第一种又分为三种特征，其中，了知因之特征的见解是：“以具坛城之坛城，知晓”。即，自性本自清净的自性坛城，是超胜的真谛，无有分别，远离对境，由此无差别地遍布于轮回涅槃的一切法，是为见解之体性。将此安住之坛城以各种理证加以确定，从而无境自明地证悟，是为宗派。接下来，是进入缘之特征的禅定：“于坛城上”等一颂半。即，于本自清净的法性义之坛城上，修持无分别禅定之坛城，即大空性之瑜伽。胜义法性
English
Secondly, what terms are used to represent these objects of expression? Starting with the letter A (Tibetan: ཨ), the sound and the words that form the basis of the terms, named by distinguishable terms, the scattered letters of vowels and consonants are assembled, from which arises the noun that only shows the essence of things; relying on the collection of many nouns, the difference of things is clearly shown, which is the word; the collection of words constitutes the body of each treatise; thus, the meaning to be expressed by each is fully manifested and exists. Thirdly, it is "From within" and other two lines. In general, the meaning to be expressed exists in the words and sentences of each treatise; in particular, the self-nature continuum to be expressed exists in the hearts of all sentient beings, but is hidden because it is difficult to understand; and in the text that serves as a means of expression, profound secrets are hidden because those without the opportunity cannot understand them. Therefore, the one who can reveal these two hidden meanings is the Vajra Master who dwells in the heart of the one who explains the meaning of the Tantra without error, so he reveals it. How to reveal it? By the cause and giving of self-generated self-nature, and the oral instructions for explaining the text of the Tantra, the confusion is integrated, so that the hidden is revealed. Secondly, regarding the method of experiencing, there are two ways of explaining it on one treatise: explaining it from the perspective of the path of wisdom liberation, and explaining it from the perspective of the path of skillful means. The first is divided into two types: explaining it as the gradual path of liberation, and explaining it as the sudden path of liberation. The first is divided into three characteristics, among which, the view of knowing the cause is: "With the mandala of the mandala, know". That is, the mandala of self-nature, which is pure from the beginning, is the supreme truth, without distinction, and far from the object, so it is universally present in all phenomena of samsara and nirvana without distinction, which is the nature of the view. Establishing this abiding mandala with various reasons, so that it is realized without object and self-illuminating, is the doctrine. Next, the samadhi of the characteristic of entering the condition: "On the mandala" and other one and a half verses. That is, on the mandala of the Dharma-nature meaning, which is pure from the beginning, practice the mandala of non-conceptual samadhi, which is the yoga of great emptiness. Ultimate Dharma-nature
Tibetan
་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་དེའི་རང་གདངས་མ་འགགས་པ་ཡེ་ཤེས་སྒྱུ་མའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་མཁའ་ཁྱབ་ཏུ་བསྒོམ་པ་ནི་སྙིང་རྗེ་སྒྱུ་མའི་རྣལ་འབྱོར་རོ། །དེ་གཉིས་ཟུང་དུ་འཇུག་པ་མི་འགྱུར་བའི་བདེ་བ་ཆེན་པོ་ཅིར་ཡང་མ་འགགས་པ་ལས་རང་བྱུང་བའི་ཡི་གེ་ཨར་སྣང་སྟེ། དེ་ལས་ཨ་ཕྲ་མོ་དང་ཀ་སོགས་ཀྱི་འཕྲོ་འདུ་ལ་སེམས་སྦྱང་ཞིང་། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཐུགས་རང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡི་གེ་ཧཱུཾ་ གི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ་བསྡུས་ལ་བསྒོམ་པ་ནི་ཕྲ་བ་ཡིག་འབྲུ་ལ་བསླབ་པའོ། །དེ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྩེ་ལྔ་པར་གསལ་བ་ཡོངས་སུ་གྱུར་པ་ལས་སྣང་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ལྷ་སྐུའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡན་ལག་ལྷག་པའི་ལྷ་དང་བཅས་པ་བསྒོམ་པ་ནི་ཕྱག་རྒྱ་གཅིག་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཡིན་ལ། དེས་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་བསྒོམས་པར་འགྱུར་བས་ན་མཆོག་སྟེ། རྒྱལ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཐམས་ཅད་ཀུན། །མ་ལུས་པར་ནི་བསྒོམ་པར་འགྱུར། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། ཟུང་འཇུག་གི་ལྷ་སྐུ་དེ་ཐ་དད་དུ་ཞེན་པའི་བློས་རྟོགས་དཀའ་བས་གསང་བའི་དོན་དང་མཐའི་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བས་ཐིག་ལེ་སྟེ། དེ་ལྟར་སྤྲོས་བཅས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འཆར་གཞིར་གྱུར་པས་ན་དབྱིངས་སོ། །དེའང་འབྱུང་བ་ལྔ་ནི་ཤེས་རབ་ཀྱི་རང་བཞིན་རིགས་ཀྱི་ཡུམ་ལྔ་དང་། ཆེན་པོའི་སྒྲས་བརྗོད་པ་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་རིགས་ཀྱི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ལྔ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟོག་ཚོགས་ཐམས་ཅད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པས་ལྷ་རྟོག་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པ་ནི་རྡོ་རྗེའི་ཚོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་མིག་སོགས་དབང་པོ་དང་། གཟུགས་སོགས་ཡུལ་དང་། འདས་པ་སོགས་དུས་དང་། མིག་གི་རྣམ་ཤེས་སོགས་རིག་པ་སྟེ། དེ་ལྟར་རྟོག་ཚོགས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་རྣམས་སེམས་དཔའ་སེམས་མ་དང་། ཁྲོ་བོ་ཁྲོ་མོ་སོགས་ལྷར་ཡོངས་སུ་དག་པས་ན་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཏེ། རྒྱལ་བ་བཞི་བཅུ་རྩ་གཉིས་ལ་ཡན་ལག་གི་ལྷ་བཞི་བཅུ་པ་རེ་བསྒོམ་པ་ནི་ཐབས་ཀྱི་ལྷ་བཞི་བཅུའོ། །དེ་རྣམས་ཀྱང་རང་གི་སེམས་ཉིད་རྣམ་པར་འཕྲུལ་པའི་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་ཡན་ལག་ལྷག་པའི་ལྷ་ཐུགས་ཡེ་ཤེས་སེམས་དཔའ་རེ་རེ་བསྒོམས་པས་ཤེས་རབ་ཀྱི་ལྷ་བཞི་བཅུ་དང་། ཐབས་ལྷ་བཞི་བཅུ་པོ་ལ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་ལྷ་རེ་རེ་སྟེ། བཞི་བཅུ་པ་ཚན་པ་བཞི་ཡི་ཡེ་ཤེས་ལྔའི་ཕྱག་རྒྱ་དབུ་རྒྱན་གྱི་ལྷ་ལྔ་ལྔ་རེས་བརྒྱན་པར་བལྟ་ཞིང་བསྒོམ་མོ། །དེ་ལྟར་ཉི་ཁྲི་བཞི་སྟོང་པོ་ཐམས་ཅད་གསལ་ཞིང་བརྟན་པ་ནི་སྣང་བ་རྣམ་པར་འབྱེད
Chinese
那个坛城的自性不灭，观修智慧幻化的坛城，大悲周遍虚空，是为悲幻瑜伽。二者结合，从不变化的巨大安乐中，自然显现字母阿。由此修习阿母音和喀等字母的增减。所有这些也是心之自明觉性的智慧体性，汇集于字母吽（藏文：ཧཱུྃ，梵文天城体：हुं，梵文罗马拟音：hūṃ，汉语字面意思：吽）的坛城中而修习，是为细微字母的修习。如是观想五股金刚杵，从完全转变中，显现空有不二的本尊坛城，以及支分圆满的本尊，是为一印三摩地。由此能修习所有坛城，故为殊胜。如是说：“所有胜者的坛城，都能无余修习”。双运本尊难以用执着于差别的分别念证悟，故是远离秘密之义和边际戏论的明点。如是，成为具有戏论之坛城的基础，故为法界。其中，五大是智慧的自性，五部之母；以“大”字宣说的五蕴是五部如来。如是，所有分别念的集合，自性清净为菩提心，不分别本尊和分别念，是为金刚之集合。如此，眼等根，色等境，过去等时，眼识等觉知，如是，由分别念集合的行境，皆清净为勇士勇母，以及怒尊怒母等本尊，故为普贤王如来的坛城。观想四十二位佛陀，每位有四十位支分本尊，是为方便的四十位本尊。这些也是自心显现的自性大自在，观想支分圆满的本尊，每位本尊的心是智慧心，由此有智慧的四十位本尊。方便的四十位本尊，每位有身语意的本尊，观想四十位本尊的四组，以五种智慧手印作为头饰的五位本尊来庄严。如是，所有两万四千位本尊都清晰而稳固，是为显现的种种分别。
English
That mandala's inherent sound is unceasing, contemplating the wisdom-illusion mandala, great compassion pervading the sky, is the yoga of compassion-illusion. The union of these two, from the unchanging great bliss, the naturally arising letter A appears. From this, purify the mind by the increase and decrease of the A-mother sound and Ka, etc. All of these are also the wisdom essence of the mind's self-awareness, gathered into the mandala of the letter Hūṃ (Tibetan: ཧཱུྃ, Sanskrit Devanagari: हुं, Sanskrit Romanization: hūṃ, Chinese literal meaning: 吽) and meditated upon, is the practice of subtle letters. Clearly visualizing this as a five-pronged vajra, from complete transformation, the mandala of the deity form inseparable from appearance and emptiness, along with the complete retinue of deities, is the single-seal samadhi. By this, all mandalas are meditated upon, therefore it is supreme. As it is said, "All the mandalas of the victorious ones, will be completely meditated upon without exception." The deity form of union is difficult to realize with a mind attached to differences, therefore it is a bindu, free from the meaning of secrecy and the elaboration of extremes. Thus, it becomes the basis for the mandala with elaboration, therefore it is the expanse. Among these, the five elements are the nature of wisdom, the five mothers of the families; the five aggregates, spoken of with the word "great," are the five Tathāgatas of the families. Thus, all collections of thoughts are naturally pure as the mind of enlightenment, not distinguishing between deity and thought, is the collection of vajras. Thus, the senses such as the eye, the objects such as forms, the times such as the past, the awarenesses such as eye-consciousness, thus, the objects of experience gathered by collections of thoughts, are all purified as heroes and heroines, and wrathful deities, etc., therefore it is the mandala of Samantabhadra. Contemplating the forty-two Buddhas, each with forty retinue deities, is the forty deities of means. These are also the great self-mastery of the manifestation of one's own mind, contemplating the complete retinue of deities, each deity's heart is the wisdom mind, thus there are the forty deities of wisdom. The forty deities of means, each with deities of body, speech, and mind, contemplate the four groups of forty deities, adorned with the five wisdom mudras as the five deities of the crown ornament. Thus, all twenty-four thousand deities are clear and stable, is the differentiation of appearances.