Tibetan
་ཡུལ་འཇིག་རྟེན་དྲུག་གི་ཕྱོགས་བཅུ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་གདུལ་བྱའི་དག་ལ་ཡེ་ནས་ཁྱབ་པར། དེ་ལམ་རྐྱེན་གྱིས་སྔགས་སྒྲར་རབ་ཏུ། དེས་འགག་མེད་གསུང་རྡོ་རྗེར་གྲོལ་བས་ཀུན་ཏུ་གྲགས་སོ། །གཉིས་པ་རང་བཞིན་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ལ་གསུམ་སྟེ།གསུང་ལྔའི་མཚན་ཉིད། བྱེད་ལས། རྣམ་གྲངས་སོ། །མཚན་ཉིད་ལ་ལྔ་ལས། དང་པོ་སྐྱེ་མེད་དོན་གྱི་གསུང་ནི། ཨེ་མ་ཧོ་ངོ་མཚར་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། ཨེ་མ་ཧོཿཞེས་བརྗོད་མེད་ལས་དོན་གོ་བས་ངོ་མཚར་ཞིང་ཆེས་རྨད་ཀྱི་ཆོས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ཁྱབ་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་སྐུའི་གསུང་ནི་གྲག་པའི་སྒྲ་དང་བཏགས་པའི་མིང་དང་། བརྗོད་པའི་ཚིག་སོགས་ཀུན་ལས་འདས་པའི་བརྗོད་མེད་ཀྱི་གསུང་དེས་གོ་ཕྱེ་བས་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒྲ་རྣམས་གསལ་བར་འབྱུང་བའི་གཞིར་གྱུར་པའོ། །གཉིས་པ་བརྗོད་པ་ཚིག་གི་གསུང་ནི། གསུང་གཅིག་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གི་གསང་བ་གཅིག་ལ་ཡང་གསུང་གི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡན་ལག་དྲུག་ཅུ་ལ་སོགས་པར་སྣང་བ་ནི། མདོ་ཆེན་པོར་གསུངས་པའི་དོན་སྡོམས་སུ་བྱས་ན། ཚངས་དབྱངས་སིལ་སྙན་གླུ་གར་དང་། །ཀ་ལ་པིངྈ་འབྲུག་གི་སྒྲ། །སྒྲ་བརྙན་ལྟ་བུའོ་རྣམ་གྲངས་དྲུག །རེ་རེ་ལ་ཡང་ཡན་ལག་ནི། །བཅུ་བཅུ་འཇུག་སྟེ་འདུ་ཤེས་བསྐྱེད། །རྣམ་རིག་མཉན་འོས་མི་མཐུན་མེད། །ཤིན་ཏུ་ཟབ་དང་རྗེས་སུ་འབྱུང་། །མི་ཚུགས་རྣར་སྙན་མ་འཁྲུགས་དང་། །ཤིན་ཏུ་གསངས་ཏེ་དྲུག་ཅུའོ། །དེ་དག་ཀྱང་གདུལ་བྱ་རིགས་དྲུག་གི་གནས་ཀྱིས་ཕྱེ་བས་སུམ་བརྒྱ་དྲུག་ཅུ་སོགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པས་ཞིང་ཁམས་ཀུན་ཏུ་ཁྱབ་ཅིང་རང་རང་གི་སྐད་དུ་བརྡ་སྤྲོད་པའི་སྒྲ་དང་མིང་ཚིག་སོ་སོར་གྲག་ཅིང་། གྲགས་པ་དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཟབ་པ་དང་རྒྱ་ཆེ་བའི་གསུང་གི་ཕྱག་རྒྱ་ལས་མི་འདའ་བའི་ཕྱིར་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའོ། །གསུམ་པ་རིག་པ་བྱིན་རླབས་ཀྱི་གསུང་ནི། རྒྱུད་མཆོག་སོགས་རྐང་པ་ལྔ་སྟེ།རྒྱུད་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཐབས་ཤེས་ཟུང་འདྲེལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བའི་རྒྱུད་ལས་འབྲས་བུ་བདེ་བ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པ་རང་རིག་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་གསུང་གི་དོན་འབྱུང་བའང་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། འཁོར་འདས་ཀྱི་སྒྲ་ཐམས་ཅད་གཟུང་འཛིན་གྱིས་གོས་པ་མེད་པ་པདྨ་ལྟ་བུའི་བར་དུ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན། རྣམ་པར་གྲོལ་བ་འདས་པ་དང་། ཐར་པར་བགྲོད་བྱེད་ལམ་དང་། བཅིངས་པ་འཁོར་བའི་སྒྲ་སྐད་ཀྱི་རྣམ་པ་ཇི་སྐད་བརྗོད་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཚན་མས་མ་གོས་པས་གསུང་གི་མཆོག་སྟེ།
Chinese
完全遍布六道轮回世界十方的一切所化有情。以道之缘而成为咒语之声。由此解脱无碍语金刚，而广为人知。第二，自性语之坛城有三：五语之体性、作用、分类。体性有五，第一，无生义之语：埃玛霍稀有等一颂。埃玛霍（藏文：ཨེ་མ་ཧོ།），以不可言说之事而领悟，是稀有且极为了不起之法。如何是好呢？一切圆满正等觉之遍布法身之语，是超越声音、假名、言辞等一切的不可言说之语，以此开启领悟，成为各种声音显现之基础。第二，言说语词之语：语一等一颂。 如来语之秘密，显现为一语之坛城，六十支分等。如大经中所说之义，总摄而言：梵音琵琶歌舞，迦陵频伽、龙之声，如声响影像般有六种。每一又有十支分，生起认知，明辨可闻无有违，极其甚深且随顺，不可动摇悦耳不紊乱，极其隐秘共有六十。这些也因所化六道众生之根器而分，有三百六十等不可思议，遍布一切刹土，以各自语言沟通之声音、名、词各自显现。一切显现之声音，皆不离甚深广大之语印，故为殊胜。第三，觉性加持之语：诸续部之王等五句。诸续部之王，方便智慧双运幻化网续中，具有大乐之果，自性觉性智慧之语的意义如何生起呢？轮回涅槃一切声音，皆无有能取所取之染污，如莲花般清净，因此，解脱涅槃，通往解脱之道，束缚轮回之声音，无论如何言说，皆不为相所染，是为语之殊胜。
English
It completely pervades all sentient beings to be tamed in all ten directions of the six realms of existence. Through the circumstances of the path, it becomes the sound of mantra. By liberating the unobstructed Vajra Speech, it is universally known. Secondly, the mandala of the speech of self-nature has three aspects: the nature of the five speeches, their functions, and their classifications. There are five aspects to the nature. First, the speech of unborn meaning: "Emaho, wondrous," etc., one verse. Emaho (Tibetan: ཨེ་མ་ཧོ།), by understanding the meaning of the inexpressible, it is a wondrous and most remarkable Dharma. How is it? The speech of the Dharmakaya, which pervades all perfect Buddhas, is the inexpressible speech that transcends all sounds, imputed names, and expressions. By opening understanding through this, it becomes the basis for the clear arising of various sounds. Second, the speech of expressed words: "One speech," etc., one verse. The secret of the Tathagata's speech manifests as one speech mandala, with sixty branches, etc. As summarized from the meaning stated in the Great Sutra: "The sound of Brahma, the sweet sound of the lute, song and dance, the sound of the Kalavinka bird and the dragon, like a sound image, are the six categories. Each of these also has ten branches, generating understanding. Discriminating awareness is worthy of hearing, without contradiction. Extremely profound and following, unwavering, pleasing to the ear, unconfused, and extremely secret, making sixty." These are also divided according to the capacities of the six types of beings to be tamed, resulting in three hundred and sixty, etc., which are inconceivable, pervading all realms, and communicating in their respective languages with sounds, names, and words appearing distinctly. All these appearances do not deviate from the profound and vast seal of speech, and therefore are supreme. Third, the speech of awareness and blessing: "The supreme of all tantras," etc., five lines. How does the meaning of the speech of self-awareness and wisdom, which possesses the great bliss as the result from the supreme of all tantras, the illusory net tantra of the union of skillful means and wisdom, arise? Since all the sounds of samsara and nirvana are free from the defilement of grasping and being grasped, like a lotus, all expressions of liberation, the path to liberation, and the sounds of bondage in samsara, are not defiled by characteristics, and therefore are the supreme of speech.
Tibetan
ཅིར་ཡང་མི་འགག་པར་རང་རིག་ལ་སྣང་བའི་ཕྱིར་རིག་པའི་གསུང་ངམ་བདེ་བ་ཆེན་པོའི་གསུང་ཞེས་ཀྱང་བྱའོ། །བཞི་པ་དབྱེར་མེད་རྡོ་རྗེའི་གསུང་ནི། ཐེག་པ་མཐོ་དམན་སོགས་རྐང་པ་དྲུག་སྟེ། རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཐེག་པ་མཐོ་དམན་ཐམས་ཅད་དང་། ཕྱིན་ཅི་ལོག་མུ་སྟེགས་པ་དང་། འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་གིས་བསྡུས་པའི་སེམས་ཅན་མ་ལུས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྒྲ་སྐད་ཀུན་ཀྱང་དོན་ལ་གྲག་སྟོང་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ངོ་བོར་ཡེ་ནས་བྱང་ཆུབ་པ་རྡོ་རྗེའི་གསུང་དུ་བསྡུས་ཤིང་། བསྡུས་ཙམ་ཉིད་ནའང་དེ་ལས་མ་གཡོས་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་བཅུར་རྣམ་པར་གྲགས་ཤིང་གོ་བར་མཛད་པའི་སྒྲ་ཉིད་ཇི་ལྟར་པདྨ་ལ་ཆུས་མི་གོས་པ་ལྟར་མ་ཆགས་འཛིན་མེད་ཀྱི་ངང་དུ་གསུངས་པས་མཐའ་གཉིས་ལས་གྲོལ་བའི་ཕྱིར། མ་འགགས་པར་གསུངས་པའི་དུས་ཉིད་ན་མ་དམིགས་པས་བརྗོད་དུ་མེད་པའོ། །ལྔ་པ་ཚངས་པ་དབྱངས་ཀྱི་གསུང་ནི། བརྗོད་མེད་དེ་ཉིད་སོགས་རྐང་པ་ལྔ་སྟེ། བརྗོད་མེད་དོན་གྱི་གསུང་དེ་ཉིད་བརྗོད་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྒྲའི་འབྱུང་གནས་སུ་སྣང་བས་གདུལ་བྱ་ཀུན་ལ་ཚིག་གཅིག་མཐུན་པར་གྲགས་ཤིང་། དེ་ལས་དོན་སོ་སོར་འཇལ་ཞིང་གོ་བར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་ཚུལ་དེ་བཞིན་དུ་ཐུབ་པའི་དབང་པོས་སྤྲིད་པ་བསངས་པ་ལ་ནད་པ་སྨན་པ་ཁྱིམ་བདག་མོ་གསུམ་གྱིས་དོན་སོ་སོར་གོ་བ་བཞིན་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་གསུང་གཅིག་གི་སྒྲ་ཡིས་སོ་སོའི་བསམ་པ་དང་མཐུན་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་གོ་བ་དེ་ནི་གསུང་གཅིག་གིས་ཀུན་ལ་ཁྱབ་པས་གསུང་མཆོག་རྒྱལ་པོ་སྟེ་ཚངས་པ་དབྱངས་ཀྱི་གསུང་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ཡང་དཀོན་བརྩེགས་ལས། རྒྱལ་བའི་གསུང་དབྱངས་གཅིག་སྣང་བ། །མོས་པའི་དབང་གིས་སོ་སོར་ཐོས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །འདིར་ལོངས་སྐུ་བརྡའི་གསུང་མ་བྱུང་བས་ཆད་ལ། སྤྲུལ་སྐུའི་གསུང་གཉིས་བྱུང་བས་ལྷག་གོ་ཞེ་ན། ལོངས་སྐུའི་གསུང་ནི་སྔར་ལེའུ་དྲུག་པར། དེ་བཞིན་གསུང་མཆོག་མི་སྨྲ་སྟེ། །སྐུ་ཡིས་ཆོས་རྣམས་འཇལ་བར་སྟོན། །ཞེས་བསྟན་ཟིན་པས་འདིར་མ་སྨོས་ལ། སྤྲུལ་སྐུའི་གསུང་གཉིས་ལས། ཚིག་གི་གསུང་ནི་ཚིག་རེས་དོན་རེ་མཚོན་པ་ཡིན་ལ།ཚངས་པ་དབྱངས་ཀྱི་གསུང་ནི་ཚིག་རེས་དོན་དུ་མ་མཚོན་པ་ཡིན་པས་ལྷག་པའི་སྐྱོན་མེད་ཅེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་གསུང་གི་བྱེད་ལས་ནི། ཐེག་པ་མཐོ་དམན་སོགས་རྐང་པ་གསུམ་སྟེ། གདུལ་བྱའི་སྣང་བར་ཐེག་པ་མཐོ་དམན་བསམ་ཡས་གསུངས་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་བཞིན་ཉིད་ལའང་བབ་ཁོ་ན་ལས་གཞན་མ་གསུངས་ཏེ། གདུལ་བྱ་འདུལ་
Chinese
因为没有任何阻碍地显现于自明之中，所以也称为觉性的语或大乐的语。第四，无别金刚语是：高低乘等六句。所有解脱的高低乘，以及颠倒的外道，和包含六道众生的所有有情，所有这些的音声，实际上都是显现空性无二的自性，本来成佛，被摄集为金刚语。 仅仅摄集的同时，也如莲花不沾水一般，不离此而向十方显现并使之理解的声音，在无执著的状态中宣说，因此从二边中解脱。在无阻碍宣说之时，因为没有执著，所以不可言说。第五，梵天妙音语是：不可说之彼等五句。不可说之义的语，显现为各种言语的声音之来源，对所有应调伏者来说，都显现为一致的语言。从中衡量并理解各自的意义。例如，如来除痰时，病人、医生、户主、妇女三人各自理解不同的意义一样，如来的一句音声，以与各自想法相符的所有法来理解，这即是一句音声遍及一切，是殊胜语王，即梵天妙音语。如是，在《宝积经》中也说：诸佛音声一显现，由信解力各别闻。就像这样。这里没有出现报身表诠语，所以是缺少。化身出现了两种语，所以是多余吗？如果这样问，报身语在之前的第六品中已经说明：如是语王不言说，以身衡量显示诸法。因为已经阐述完毕，所以这里没有说。化身的两种语中，语词的语是一个词表达一个意思，而梵天妙音语是一个词表达多个意思，所以没有多余的过失。如是说。第二，语的作用是：高低乘等三句。虽然在所化众生的显现中，显现为宣说了无量的高低乘，但薄伽梵除了如实之外，没有宣说其他，为了调伏所化众生
English
Because it appears in self-awareness without any obstruction, it is also called the speech of awareness or the speech of great bliss. Fourth, the indivisible Vajra speech is: six lines such as high and low vehicles. All the high and low vehicles of liberation, as well as the inverted heretics, and all sentient beings included in the six realms of beings, all the sounds of these are actually the nature of appearing emptiness and non-duality, originally enlightened, and are gathered into the Vajra speech. At the very moment of gathering, the sound that appears in the ten directions and makes it understood without moving from it, just as water does not stain a lotus, is spoken in a state of non-attachment, so it is liberated from the two extremes. At the very moment of unobstructed speech, because there is no attachment, it is unspeakable. Fifth, the speech of Brahma's melody is: five lines such as the unspeakable itself. That very speech of unspeakable meaning appears as the source of sounds of various languages, and appears as a consistent language to all those to be tamed. From this, they measure and understand the respective meanings. For example, just as when the Tathagata clears phlegm, the patient, doctor, householder, and woman each understand different meanings, the sound of one speech of the Tathagata understands all the dharmas that are in accordance with their respective thoughts, that is, one speech pervades all, it is the supreme king of speech, that is, the speech of Brahma's melody. Thus, it is also said in the Ratnakuta Sutra: The Buddhas' sound appears as one, heard separately by the power of faith. Just like this. Here, the symbolic speech of the Sambhogakaya has not appeared, so it is missing. Two speeches of the Nirmanakaya have appeared, so is it superfluous? If you ask this, the speech of the Sambhogakaya was explained in the previous sixth chapter: Thus the king of speech does not speak, the body measures and shows all dharmas. Because it has been explained, it is not mentioned here. Among the two speeches of the Nirmanakaya, the speech of words is that one word expresses one meaning, while the speech of Brahma's melody is that one word expresses multiple meanings, so there is no fault of being superfluous. Thus it is said. Second, the function of speech is: three lines such as high and low vehicles. Although in the appearance of the beings to be tamed, it appears as if countless high and low vehicles have been spoken, the Bhagavan has not spoken anything other than suchness, in order to tame the beings to be tamed.