Tibetan
གས་བཅུའི་ཞིང་ཀུན་ཏུ་སྣང་ནས་འདུལ་བར་གྱུར་ཏོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ།མདོར་བསྟན་པ་དང་། རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནས་ཐེག་པས་ཞེས་པའི་བར་ཏེ། དེ་ལ་སྤྱིར་ཐེག་པའི་སྒྲ་དོན་དང་། དབྱེ་བ་དང་། ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་དོན་བཤད་པ་དང་གསུམ་ལས། སྒྲ་དོན་ནི། ཡཱ་ནའི་སྒྲ་ལས་འདེགས་པའི་དོན་གྱིས་ན་ཐེག་པ་ཞེས་བྱའོ། །དེའང་འདིས་འདེགས་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ་བཞོན་པ་བཟང་པོ་ལྟ་བུའོ། །འདི་འདེགས་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ་དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲོ་བའི་གང་ཟག་གོ། །འདིར་འདེགས་པས་ན་ཐེག་པ་སྟེ་རང་རང་གི་འདོད་བྱའི་འབྲས་བུའོ། །དེ་ཡང་སྡུད་པ་ལས། ཐེག་པ་འདི་ནི་མཁའ་འདྲ་གཞལ་མེད་ཁང་ཆེན་ཏེ། །དགའ་སྐྱིད་བདེ་བ་མངོན་པར་ཐོབ་བྱེད་ཐེག་པའི་ མཆོག །དེ་གང་ཞོན་ནས་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མྱ་ངན་འདའ། །ཞེས་སོ། །དབྱེ་བ་ལ། བཀའ་སྤྱི་གཞུང་དུ་གྲགས་པ་ལྟར་ན། ཐེག་པའི་གྲངས་འདི་ཁོ་ན་ཞེས་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གཟུང་དུ་མེད་དེ། གདུལ་བྱའི་བློ་དང་འཚམས་པར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་རྗེས་གང་ལ་གང་འདུལ་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱས་པ་ལས།བླ་མེད་ཐེག་པ་བསམ་ཡས་གསུངས་པ་ཡང་། །སོ་སོ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བར་ཟད། །ཅེས་དང་། ལངྈར་གཤེགས་པ་ལས། སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་ཡོངས་དྲང་ཕྱིར། །ཐེག་པ་མཐའ་དག་ངས་བཤད་དེ། །འདི་ཞེས་དམིགས་སུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་སོ། །དེ་ཡང་རེ་ཞིག་བསྡུ་ན། དམ་ཆོས་པད་དཀར་ལས། ཐེག་པ་གཅིག་སྟེ་ཐེག་པ་གསུམ་དུ་མེད། །ཅེས་པ་ལྟ་བུ་འབྲས་བུ་ལ་དགོངས་ཏེ་མཐར་ཐུག་ཐེག་པ་གཅིག་ཏུ་བསྒྲུབས་པ་དང་། ཡང་ཐེག་པ་ཆུང་ངུ་དང་ཆེན་པོའམ། རྒྱུ་འབྲས་ཀྱི་དབྱེ་བས་གཉིས་དང་། ཉན་རང་བྱང་སེམས་གསུམ་མམ། ཀུན་འབྱུང་འདྲེན་པ། དཀའ་ཐུབ་རིག་བྱེད། དབང་བསྒྱུར་ཐབས་ཀྱི་ཐེག་པ་སྟེ་གསུམ་དང་། རྒྱུའི་ཐེག་པ་གསུམ་འབྲས་ཐེག་དང་བཅས་པས་བཞི་དང་། མཚན་ཉིད་སྡེ་གསུམ། ཕྱི་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ། ནང་རྒྱུད་སྡེ་གསུམ་སྟེ་ཐེག་པ་དགུ་དང་། ལང་གཤེགས་ལས། ཇི་སྲིད་སེམས་ནི་འཇུག་པའི་བར། །ཐེག་པའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད། །སེམས་ནི་ནམ་ཞིག་གྱུར་པ་ན། །ཐེག་པ་མེད་ཅིང་འགྲོ་བའང་མེད། །ཅེས་པས་ཇི་སྲིད་བློའི་རིམ་པ་མ་ཟད་ཀྱི་བར་དུ་ཐེག་པའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་མེད་པས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དང་། གང་ལ་བརྟེན་ནས་འགྲོ་བའི་ལམ་དང་གང་གིས་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པ་བློ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་དག་པའི་དོན་ཐེག་པ་ཞེས་པའང་དམིགས་སུ་མེད་པའི་བར་དུ་བཤད་དོ། །བྱེ་བྲག་རྒྱུད་གཞུང་འདི་ཉིད་དུ་གྲགས་པ་ལྟར་ན།
Chinese
于十方刹土皆现身而调伏之。第四（科判）分二：总说和广说。第一（科判）是从“一切”至“乘”之间。其中，总的来说，有对乘的词义、分类和各自的区别进行解释这三点。词义是：从梵语“亚那(梵文天城体：यान，梵文罗马拟音：yāna，汉语字面意思：乘)”一词的含义来说，具有运载的功能，因此称为“乘”。也就是，因为它运载，所以是乘，就像好的车辆一样。因为它运载，所以是乘，即是依靠它而行走的补特伽罗。因为它运载，所以是乘，即是各自所期望的果。对此，《集经》中说：“此乘犹如虚空般的无量大殿，是获得喜乐安乐的殊胜之乘。众生乘坐它，皆能超越痛苦。”分类方面，按照通常所说的经、律、论，乘的数量并非固定不变，而是为了适应所化众生的根器，佛陀以大悲心随应调伏而宣说的。如《广大经》中说：“无上之乘宣说无数，然仅显现于各自心识。”又如《楞伽经》中说：“为引导一切有情，我宣说了所有乘，然此并非特指某物。”总而言之，略作归纳，如《妙法莲华经》所说：“唯一佛乘，无二亦无三。”这类的说法是从果的角度出发，最终归结于一乘。或者，从小乘和大乘，或从因果的角度分为二乘。或者，从声闻、独觉、菩萨分为三乘。或者，从轮回、引导者、苦行外道、自在者方便之乘分为三乘。或者，加上果乘，从因之三乘分为四乘。或者，从体性部三类、外续部三类、内续部三类分为九乘。《楞伽经》中说：“乃至心识生起时，乘之边际不可及，心识若已转变时，无乘亦无行者。”因此，在心识的次第未尽之前，乘的边际是无法穷尽的，是不可思议的。以及，所依靠的道路和所行之路等，心识自性清净的含义，乃至无所缘的境界，都可称为乘。特别是，按照此续部经典中所说的，
English
It appears in all the fields of the ten directions and tames beings. The fourth (division) has two parts: a brief explanation and a detailed explanation. The first (division) is from "everything" to "vehicle." In general, there are three aspects to this: explaining the meaning of the word "vehicle," its divisions, and the meaning of each distinction. The meaning of the word is: from the word "yana" (Sanskrit Devanagari: यान, Sanskrit Romanization: yāna, Chinese literal meaning: vehicle), it has the function of carrying, so it is called "vehicle." That is, because it carries, it is a vehicle, like a good vehicle. Because it carries, it is a vehicle, that is, the person who travels relying on it. Because it carries, it is a vehicle, that is, the result that each person desires. In this regard, the Compendium says: "This vehicle is like a vast, immeasurable palace in the sky, it is the supreme vehicle that brings joy, happiness, and bliss. All sentient beings who ride on it will transcend suffering." Regarding the divisions, according to what is commonly known as the Sutra, Vinaya, and Abhidharma, the number of vehicles is not fixed, but rather, to suit the minds of the beings to be tamed, the Buddha teaches with great compassion according to what is appropriate. As the Extensive Sutra says: "The supreme vehicle is taught in countless ways, but it only appears in each individual's mind." And as the Lankavatara Sutra says: "To guide all sentient beings, I have taught all vehicles, but this does not specifically refer to anything." In short, to summarize briefly, as the White Lotus Sutra says: "There is only one Buddha vehicle, not two or three." This kind of statement is from the perspective of the result, and ultimately concludes in one vehicle. Or, from the Small Vehicle and the Great Vehicle, or from the perspective of cause and effect, it is divided into two vehicles. Or, from the Shravaka, Pratyekabuddha, and Bodhisattva, it is divided into three vehicles. Or, from the vehicles of Samsara, the Guide, the Ascetic Outsider, and the Empowered One's means, it is divided into three vehicles. Or, adding the result vehicle, from the three vehicles of cause, it is divided into four vehicles. Or, from the three categories of the Characteristic School, the three categories of Outer Tantra, and the three categories of Inner Tantra, it is divided into nine vehicles. The Lankavatara Sutra says: "As long as the mind arises, the boundary of the vehicle cannot be reached; when the mind has changed, there is no vehicle and no traveler." Therefore, until the stages of the mind are exhausted, the boundary of the vehicle cannot be reached, it is inconceivable. And, the path on which one relies and the path one travels, etc., the meaning of the mind's self-nature being pure, even up to the realm of no object of focus, can be called a vehicle. In particular, according to what is said in this tantric text,
Tibetan
སྤྲུལ་སྐུའི་གསུང་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྡུ་ན་འདི་ལྟ་སྟེ། རིགས་ཅན་ལྔའི་གདུལ་བྱ་འདུལ་བའི་དབང་གིས་ཐེག་པའི་བྱེ་བྲག་ལྔར་ཕྱེ་ནས་བསྟན་ཏོ། །ཕྱེ་བ་སོ་སོའི་ དོན་ནི། དེ་བའི་སྒྲ་ལས་བདེ་བ་ལ་རོལ་བའི་དོན་གྱིས་ལྷ་དང་། མ་ནུ་ཥྱའི་སྒྲ་ལས་ཡིད་ཤས་ཆེ་བས་ན་མི་སྟེ་བསོད་ནམས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་ལས་རྟེན་བཟང་པོར་གྱུར་པའོ། །དེའི་ཐེག་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་དང་ལས་འབྲས་ལ་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་ལྟ་བས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་དགེ་བཅུའི་ལས་ལམ་ལ་སྤྱད་པས་ངན་སོང་ལས་ཐར་ཏེ། དགེ་བའི་ལས་སྟོབས་ཆེ་ཆུང་གིས་མི་དང་འདོད་ལྷའི་བདེ་བ་མཐར་ཐུག་གི་བར་བགྲོད་པ་དང་། དགེ་བཅུ་སྤྱོད་པ་གཞིར་བཞག་གི་སྟེང་དུ་ཚད་མེད་བཞི་དང་མི་གཡོ་བའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསམ་གཟུགས་ཀྱི་སྙོམས་འཇུག་བརྒྱད་བསྒོམས་པས་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་ལྷའི་གོ་འཕང་བགྲོད་པར་བྱེད་དེ་ལང་གཤེགས་སུ་སྔ་མ་ལ་གཙོ་བོའི་སྒྲས་བསྟན་ནས་ལྷའི་ཐེག་པ་དང་། ཕྱི་མ་ལ་འདོད་ཉོན་གྱིས་གཙང་ཞིང་དག་པས་ཚངས་པའི་ཐེག་པ་ཞེས་བཤད་དོ། །དེའང་རྒྱས་པ་ལས། དགེ་བཅུ་སྤྱོད་ཅིང་མི་དགེ་སྤོང་བྱེད་པ། །འདོད་ཁམས་ལྷ་དང་མི་རུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ། །ཚད་མེད་བཞི་སྦྱོང་མི་གཡོ་བསྒོམ་བྱེད་པ། །ཚངས་གནས་ལ་སོགས་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །ཤྲ་ཝ་ཀའི་སྒྲ་ཉན་པ་དང་ཐོས་སྒྲོགས་ལ་འཇུག་པས་སྟོན་པ་ལས་ཆོས་ཉན་ཅིང་། རང་གིས་ཐོབ་པའི་འབྲས་བུ་གཞན་ལ་སྒྲོག་ཅིང་ཐོས་པས་ན་ཉན་ཐོས་ཏེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཐེག་པ་ནི།དངོས་པོ་གཟུང་ཡུལ་རགས་པ་དང་འཛིན་པ་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན་འདི་ཀུན་རྫོབ་ཏུ་སྣང་བ་ཙམ་ལས་རང་བཞིན་མེད་པས་གང་ཟག་གི་བདག་མེད་རྟོགས་ཀྱང་། ཆོས་ཀྱི་བདག་བཟུང་བ་རྡུལ་ཕྲན་བྱེ་མདོ་གཉིས་ཀྱིས་བསྐོར་བ་བར་བཅས་པར་མེད་དང་། གཉིས་ཀས་འཛིན་སེམས་སྐད་ཅིག་མ་དོན་དམ་བདེན་པར་གཏན་ལ་ཕབ་ནས། ལས་འབྲས་ལ་བླང་དོར་མ་ནོར་བར་སྤྱོད་ཅིང་། སེམས་ལས་སུ་རུང་བའི་ཞི་གནས་དང་། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་བསྒོམ་པའི་ལྷག་མཐོང་གིས་མཐོང་བས་སྤང་བ་སོགས་ཡེ་ཤེས་བཅུ་དྲུག་གིས་རིམ་པར་སྦྱངས་ཏེ། མཐོང་ལམ་ཐོབ་པའི་རྗེས་ལ་བསྒོམ་ལམ་གྱིས་འདོད་ཉོན་དགུའི་བཞི་མན་ཆད་ཙམ་དང་། དྲུག་ནས་བརྒྱད་ཀྱི་བར་དང་། དགུ་པ་སྤངས་པའི་ རིམ་པས་གནས་སྐབས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྒྱུན་ཞུགས་ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་། ཕྱིར་མི་འོང་བ་གསུམ་བགྲོད་ནས་མཐར་ཐུག་ཁམས་གསུམ་གྱི་ཉོན་མོངས་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་ཀྱི་འབྲ
Chinese
化身的语教不可思议，如果将这些全部归纳起来，就像这样：由于调伏五种根器的所化众生，所以分为五种不同的乘来教导。各自的区别是：提婆（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的声音有享受安乐的意思，所以是天神；摩奴沙（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的声音有心意较重的意思，所以是人，也就是由于福德的差别而成为好的所依。它的乘是：通过对外面的世界和业果具有信心的见解，行持十善业道，从而从恶趣中解脱出来，并通过善业力量的大小，达到人与欲天之间的究竟安乐。在行持十善业的基础上，修持四无量心和不动摇的等持，以及四禅八定的等至，从而达到上二界天神的果位。在《楞伽经》中，前者以主要的词语来表示，称为天神的乘；后者以欲界的烦恼清净而洁白，称为梵天的乘。其中广说：行持十善，断除不善，是生于欲界天和人的原因。修持四无量心，修持不动摇，是生于梵天等处的原因。如此。声闻（藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，汉语字面意思）的声音有听闻和宣告的意思，所以从导师那里听闻佛法，并将自己获得的果实宣告和听闻给他人，所以是声闻。它的乘是：事物，粗大的所取对境和能取的相续，这些都只是世俗显现，没有自性，所以证悟人无我，但执着法有，认为微尘是由两种组成的，中间有间隔，不存在；并且两种都将能取的心识刹那确立为胜义谛。对于业果，不错误地取舍，并修行能使心堪能的止观，以及观修四谛的十六种行相，通过见道所断等十六种智慧逐渐清净。在获得见道之后，通过修道逐渐断除欲界九品烦恼的四品以下，以及六品到八品之间，以及断除第九品的次第，从而获得暂时的果实，即预流果、一来果、不来果三种，最终断除三界的一切烦恼，获得阿罗汉的果位。
English
If all those inconceivable speech and thoughts of the incarnate beings were to be summarized, it would be as follows: Due to taming the disciples of the five types of aptitudes, they are taught by dividing them into five different vehicles. The meanings of each division are: The sound of Deva (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，meaning of Deva) has the meaning of enjoying happiness, so it is a god; the sound of Manusya (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，meaning of Manusya) has the meaning of having a strong mind, so it is a human, that is, due to the difference in merit, they become good supports. Its vehicle is: through the view of having faith in the other world and the results of actions, practicing the path of the ten virtuous actions, thereby being liberated from the lower realms, and through the magnitude of the power of virtuous actions, progressing to the ultimate happiness between humans and desire gods. On top of practicing the ten virtuous actions, by meditating on the four immeasurables and the unwavering samadhi, and the eight absorptions of the form and formless realms, one progresses to the position of the gods of the upper two realms. In the Lankavatara Sutra, the former is indicated by the word "chief," and is called the vehicle of the gods; the latter is said to be the vehicle of Brahma because it is pure and clean from the defilements of desire. Moreover, it is extensively said: Practicing the ten virtuous actions and abandoning non-virtue is the cause of being born as gods and humans in the desire realm. Cultivating the four immeasurables and meditating on the unwavering is the cause of being born in the Brahma realm and so on. So it is. The sound of Sravaka (藏文，梵文天城体，梵文罗马拟音，meaning of Sravaka) has the meaning of listening and proclaiming, so they listen to the Dharma from the teacher and proclaim and hear the fruits they have obtained to others, so they are Sravakas. Its vehicle is: things, the coarse objects to be grasped and the continuum of the grasping mind, these are only appearances in conventional truth, without self-nature, so although they realize the selflessness of the person, they grasp the self of phenomena, believing that particles are composed of two parts, with intervals in between, and do not exist; and both establish the moment of the grasping mind as the ultimate truth. Regarding the results of actions, they practice without error in accepting and rejecting, and through the shamatha that makes the mind workable, and the vipassana that meditates on the sixteen aspects of the four truths, they gradually purify through the sixteen wisdoms such as what is abandoned by seeing on the path of seeing. After obtaining the path of seeing, through the path of meditation, they gradually abandon about four or less of the nine afflictions of the desire realm, and between six and eight, and the order of abandoning the ninth, thereby obtaining the temporary fruits, namely the stream-enterer, the once-returner, and the non-returner, and finally abandoning all the afflictions of the three realms, obtaining the fruit of the Arhat.