Tibetan
སྐྱེས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན། དག་པ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྐུ་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་དང་། མ་དག་པ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་དུ་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་རྟོགས་རུང་མ་རྟོགས་རུང་གཉིས་སུ་མེད་དེ། བྱེད་པ་པོ་མེད་པར་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་སངས་རྒྱས་བདེན་པ་དབྱེར་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གཅིག་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པའི་ཕྱིར་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེས་ནས་དོན་བྱར་མེད་ནའང་། འགྲོ་བ་རང་རང་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་སྐྱེད་པའི་རྩ་བ་མ་རིག་པ་གཉིས་ལས། འབྲས་བུ་ལྷ་མ་ཡིན་སྟོང་རིས་ལྷ་དང་སྨད་རིས་དུད་འགྲོར་བསྡུས་པས་འགྲོ་བ་རྒྱུད་ལྔའི་སྡུག་བསྔལ་ནད་རིགས་མི་མཐུན་པ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྨིན་པ་ལ། ཐབས་དམིགས་པ་མེད་པའི་ཐུགས་རྗེ་ཆེན་པོ་དང་། ཤེས་རབ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཇི་ལྟ་བ་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ངང་ནས་ཇི་སྙེད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་མི་འགག་པས་གདུལ་བྱའི་ངོ་ལ་ཐུགས་རྗེ་སྐྱེས་ནས་དོན་མཛད་པར་དགོངས་ཏེ་ཆེད་དུ་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ་ཞེས་སྤྲུལ་པ་སྤྲོ་བར་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའོ། །གང་གི་ཕྱིར་སྤྲོ་ན། མ་རྟོགས་པ་ལ་བརྩེ་བའི་རང་བཞིན་གྱིས་ཨེ་མའོ་ཞེས་དམས་ཏེ། སེམས་ཉིད་ཡེ་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ནི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོའོ། །དེ་ལྟར་ཡིན་པ་ལས་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་ སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་རང་ངོ་མ་ཤེས་ཤིང་། རྐྱེན་སེམས་ཅན་རང་རང་གི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་བརྟགས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པ་སྐྱེས་ནས་ལས་སྣ་ཚོགས་པ་སྤྱད་པའི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་ཆོས་འདི་རྣམས་ཐག་ཁྲ་ལ་སྦྲུལ་མཐོང་ལྟར་མེད་སྣང་གློ་བུར་དུ་སྤྲུལ་ཏེ། དེ་ལས་བདེ་འགྲོ་དང་ངན་འགྲོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པའི་ལུས་དང་། རང་རང་གི་འདོད་པའི་ཡུལ་གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་དང་། མཐོ་དམན་སྣ་ཚོགས་པའི་གནས་དང་། ཚ་གྲང་གི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་པར་སྣང་བ་ལ།ལུས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ངའོ་ཞེས་པ་དག་དང་། ངའི་འདི་དང་འདི་ཞེས་བདག་གིར་བྱེད་པས་སོ་སོར་བཟུང་བ་དང་འཛིན་པས་བཅིངས་ཏེ་ཉམ་ཐག་གོ། །དེ་ཡང་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་བ་ཙམ་དུ་ཟད་ཀྱི། དོན་དམ་པར་འགྲོ་བ་འདི་ཀུན་འཆིང་བྱེད་ཀྱི་མཁན་པོ་སུས་ཀྱང་མ་བཅིངས་ཤིང་། དངོས་པོ་གང་གིས་ཀྱང་བཅིངས་པ་མེད་དེ། གང་བཅིང་བར་བ་བ་རང་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཀྱང་། ཀུན་རྫོབ་ཏུ་བཅིངས་པ་ལྟར་སྣང་བ་ནི། རང་གི་རྣམ་རྟོག་བདག་ཏུ་འཛིན་པ་ཡིས་བཅིངས་པ་ལས། འཆིང་བྱེད་གཞན་མེད་ཀྱང་བློ་འཁྲུ
Chinese
生起。如何生起呢？清净的如来身和智慧的显现一切，以及不清净的轮回之法，外内情器所显现的一切，可证悟与不可证悟二者无别。无有作者，本来任运自成的佛陀，与真谛无别的自性中，以一的体性为特征，因不可分割之故，生起大悲，虽无所作，然众生各自生起分别念的根本是二种无明。果报中，非天以下归于天道，以下归于畜生道，五道众生的痛苦疾病种类不可思议地成熟。以无有对境的大悲，以及智慧，如佛陀之意了知的大智慧。于彼性中，以如所有了知的智慧不灭，对所化众生生起大悲而作利他之事，如是思惟而发此言，承诺将广为宣说。为何要广为宣说呢？以对未证悟者的慈爱本性，轻蔑地说“唉玛伙”。心性本来就是自性清净，是如来藏。如是之故，俱生无明不识自面目。因缘是众生各自颠倒的分别念，以遍计所执生起烦恼，造作种种业，由此轮回之法如花绳见蛇般，无而忽现。由此生起善趣与恶趣等种种身体，以及各自所欲之境，色声香味等受用，高低种种之处所，寒热之苦等种种显现。有情众生执着“我”等，以及“这是我的”等，以能取所取而束缚，痛苦不堪。然此皆为迷乱之显现而已。胜义谛中，此等众生皆未被束缚之主所束缚，亦未被任何事物所束缚。何者被束缚之彼者本身亦不存在。然世俗谛中，看似被束缚，实乃被自己的分别念执着为我所束缚。除此以外，无有其他束缚者，然心识迷乱。
English
Arisen. How does it arise? All the appearances of the pure Tathagata's body and wisdom, and all the impure phenomena of samsara, the outer and inner containers and contents, are non-dual, whether they can be realized or not. Without a doer, the Buddha, who is primordially spontaneously accomplished, is characterized by the nature of being one with the inseparable truth. Because it is indivisible, compassion arises, and although there is nothing to be done, the root of sentient beings' own conceptualizations is the two kinds of ignorance. In terms of results, the Asuras below are included in the realm of the gods, and the lower realms are included in the animal realm. The suffering and diseases of the five types of beings ripen in unimaginable ways. With great compassion that has no object of focus, and wisdom, the great wisdom that knows the mind of the Buddha as it is. From within that very nature, the wisdom that knows as it is without ceasing, compassion arises for the sake of those to be tamed, and it is thought that they will be benefited. Therefore, this is said, and it is promised that it will be widely proclaimed. Why proclaim it widely? Out of the loving nature for those who have not realized, it is said with contempt, "Emaho." The nature of mind is primordially self-purified, it is the Sugata-garbha. Because of this, co-emergent ignorance does not recognize its own face. The condition is the inverted conceptualizations of each sentient being, and afflictions arise from imputation, and by the power of engaging in various actions, these phenomena of samsara suddenly appear as if seeing a snake in a speckled rope. From this arise various bodies such as the happy and unhappy realms, and the objects of desire of each, such as forms, sounds, smells, tastes, etc., and various places of high and low, and various appearances such as the suffering of heat and cold. Sentient beings grasp at "I" and "This is mine," and are bound by the grasper and the grasped, and are miserable. But this is only an appearance of delusion. In ultimate truth, all these beings are not bound by any binder, nor are they bound by anything. The one who is bound does not even exist. But in conventional truth, it appears as if bound, but in reality it is bound by one's own conceptual clinging to self. Other than that, there is no other binder, but the mind is deluded.