Tibetan
གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐབས་བཅུ་པའོ།། །།དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དམ་ཚིག་དང་སྤྱོད་པ་འདུས་པར་བརྗོད་པ། ལྟ་བ་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་ཁྱབ། །སེམས་དང་ཆོས་དང་ནམ་མཁའ་སྲ །ཐམས་ཅད་ཀུན་ལ་ཁྱབ་ཅིང་བརྡལ། །དེས་ན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་ཀུན། ཀུན་བཟང་ངང་ལས་མི་འདའ་བར། །བདེ་བ་ཆེ་ལས་ཉམས་མེད་ན། །ས་གཞི་བཞིན་དུ་འདོད་པ་འབྱུང་། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཀུན་ལ། །སངས་རྒྱས་ཉིད་ལ་ཉིད་གོལ་བས། །གཉིས་མེད་དུས་དང་རྒྱུན་མེད་ན། །སྤྱོད་པ་ཆུ་བོའི་ཀླུང་ཆེན་འདྲ། །སྣང་བ་དེ་བཞིན་མི་སྣང་དང་། །ཡོད་མེད་རྟག་ཆད་བདེ་སྡུག་དང་། །བཟང་ངན་གཙང་རྨེ་བདེ་སྡུག་རྣམས། །ཡེ་ནས་ཀུན་བཟང་ལོངས་སྤྱོད་དང་། །གང་ལ་གཙང་སྨེ་མི་དམིགས་ཞིང་། །ཅི་ལའང་རྟོག་པ་མེད་པ་དེས། །མ་སངས་བདེ་བར་ལོངས་སྤྱོད་ན། སངས་རྒྱས་མཛད་སྤྱོད་མ་ནོར་བས། །ཅི་སྤྱོད་སྐྱོན་མེད་པས། །བདེ་བའི་ཡེ་ཤེས་རང་བྱུང་པ། །གང་ལྟར་བྱསཔམེཏོགསྐྱེ། མསྤངས་སྤྱད་པས་སངས་རྒྱས་ཡིན། །དཔེར་ན་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་རྒྱལ་255༄༅། །ལྟར། །སྐྱོན་ལ་སྤྱོད་ཀྱང་ཡོན་ཏན་སྣང་། །སེམས་ཀྱི་ལོངས་སྤྱོད་གར་སྐྱེས་ཀྱང་། །སངས་རྒྱས་མ་ཡིན་གཅིག་ཀྱང་མེད། །ལ་ལ་བློན་པོའི་རང་བཞིན་ཅན། །ཉོན་མོངས་ལ་སོགས་འཆལ་བའི་ཚིག །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་པ་མི་ཤེས་པས། །སྡུག་བསྔལ་བརྒྱད་དང་གཏན་དུ་འགྲོ །དེ་ལྟར་གོལ་བའི་གང་ཟག་ལ། །ངེས་པའི་སྤྱོད་པ་འདི་ཐོས་ནས། །མུན་པ་འོད་སྣང་ཇི་བཞིན་དུ། །སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཉིད་དུ་སྣང། །བྱང་ཆུབ་སེམས་རྟོག་སྤྱོད་པ་ནི། །ཞི་ཞིང་དུལ་བས་ཆོས་ཉིད་དང་། །གཞན་དང་མཐུན་པས་མཉམ་པ་ཉིད། །གང་ལ་མི་རྟོག་བྱང་ཆུབ་སེམས། །བདག་དང་གཞན་དུ་དབྱེར་མེད་པས། །བདག་གིར་མི་འཛིན་ངར་མི་འཛིན། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་མེད་པས། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་མི་སྤོང་ལྡན། །ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་བཞིན་ཤེས་པས། །རང་བཞིན་མེད་པར་ཡོངས་ལ་བརྡལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་སུ་ཀུན་རྟོག་པས། །སྐྱེ་འཆི་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཆོས་ཀུན་ཡེ་ནས་འགྱུར་མེད་པས། །དུས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དད་དོན་འདས། །བདུད་རྩི་ཆེན་པོའི་རང་བཞིན་ལ། །སྤྱད་པའི་ཐབས་ལ་རག་པ་མེད། །འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཅི་སྤྱད་ཀྱང་། །མི་འཆིང་གྲོལབསཚོགསགཉིསརྫོགས། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱན། འདོད་སྤྱོད་ཡོན་ཏན་ལྔ་ལ་རྫོགས། །མ་ཡེངས་ཏིང་འཛིན་རྒྱན་ཡིན་པས། །སྤྱད་པས་དངོས་གྲུབ་དམ་པར་འགྱུར། །བདུད་རྩི་256ཞེས་ཀྱང་
Chinese
诸逝者意总集续第十品。此后宣说诸佛之誓句与行持总集：见如虚空般周遍，心与法与虚空亦然，一切皆周遍且广大。因此，心之诸法皆不离普贤之境，若不离大乐且无衰损，则如大地般生出欲求。如是，于心之诸法中，若于佛性中迷失自性，于无二之时与无间断中，行持如河流之大川。显现亦如不显现，有无、常断、乐苦，善恶、净秽、乐苦等，本即是普贤之受用，于何者皆不执著净秽，于任何事皆无分别念，若未证悟而享用安乐，则佛之事业行持无谬误，无论行何事皆无过失，安乐之智慧乃自生。无论如何作为，花朵皆生起，不舍弃而行持即是佛。譬如转轮圣王，虽行于过失，然亦显现功德。心之受用无论生于何处，无一非佛。某些具大臣之自性者，因不知烦恼等放逸之语，心之行持，故恒常趋入八苦。如是，于迷失之补特伽罗，听闻此决定之行持后，如黑暗与光明般，过失亦显现为功德。菩提心之分别念行持，以寂静调柔故为法性，与他者相合故为平等性。于何者皆不分别之菩提心，以无自他之分别故，不执著为我，不执著为我所。以无过失与功德之二元对立故，不过失亦不具功德。以知晓诸法如虚空故，于无自性中周遍一切。以于菩提心中分别一切故，于无生灭中任运成就。以诸法本即不变异故，超越一切三时之意义。于大甘露之自性中，不依赖于行持之方便。无论于轮回之法中行何事，皆不束缚而解脱，圆满二资粮。乃普贤王如来之庄严，于欲之五种功德中圆满。以不散乱之禅定为庄严故，以行持而成就殊胜之悉地。亦名甘露。
English
The Tenth Chapter from the Tantra of the Gathering of the Intentions of All the Sugatas. Then, expressing the gathering of the vows and conduct of all the Buddhas: The view pervades like the sky. Mind, Dharma, and sky are all-encompassing, pervading and spreading to all. Therefore, all the phenomena of the mind do not stray from the state of Kuntuzangpo (Samantabhadra), and if there is no deterioration from great bliss, desires arise like the earth. Likewise, in all the phenomena of the mind, by straying from oneself in Buddhahood itself, if there is no duality, time, or continuity, conduct is like a great river. Appearance is the same as non-appearance, existence and non-existence, permanence and annihilation, happiness and suffering, good and bad, clean and unclean, happiness and suffering, etc., are originally the enjoyment of Kuntuzangpo, and in whatever one does not fixate on cleanliness or impurity, and in whatever there is no conceptualization, if one enjoys bliss without enlightenment, then the actions of the Buddhas are not mistaken, and whatever one does is without fault. The wisdom of bliss is self-arisen. No matter how one acts, flowers grow. By practicing without abandoning, one becomes a Buddha. For example, like a Chakravartin (universal monarch), even if one engages in faults, virtues appear. Wherever the enjoyment of the mind arises, there is not a single one that is not a Buddha. Some have the nature of ministers, and because they do not know the conduct of the mind, with words of dissipation such as afflictions, they constantly go to the eight sufferings. Thus, for those who have strayed, upon hearing this definitive conduct, like darkness and light, faults themselves appear as virtues. The conceptual conduct of Bodhicitta is the nature of Dharma because it is peaceful and subdued, and it is equality because it is in harmony with others. The Bodhicitta that does not conceptualize in anything, because there is no distinction between self and other, does not grasp as self, does not grasp as ego. Because there is no duality of faults and virtues, it neither abandons faults nor possesses virtues. Because one knows all phenomena as like the sky, it pervades all without inherent existence. Because one conceptualizes everything as Bodhicitta, it is spontaneously accomplished without birth or death. Because all phenomena are originally immutable, it transcends the meaning of all three times. In the nature of great nectar, there is no dependence on the means of practice. Whatever one practices in the phenomena of Samsara, one is not bound but liberated, completing the two accumulations. It is the adornment of Kuntuzangpo himself, complete in the five qualities of desire and enjoyment. Because unwavering Samadhi is the adornment, by practicing, one becomes a supreme Siddha (accomplishment). It is also called nectar.
Tibetan
དེ་ལ་བྱ། །ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བའི་ཆོས། །རྨི་ལམ་འདྲ་སྟེ་ནམ་མཁའ་ཡི། །མཐའ་ལྟར་ཁྱབ་པར་གནས་པ་ལ། །ལས་དང་རྣམ་སྨིན་གོས་མི་འགྱུར། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་ཀུན། །ཡེ་ནས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ། །དུས་གསུམ་འགྱུར་བ་མེད་ཤེས་ན། སངས་རྒྱས་ཞེས་ཀྱང་དེ་ལ་བྱ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་སྤྱོད་པ་འདིར། །བྱང་ཆུབ་སེམས་རྟོགས་སྤྱོད་པ་དང་། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་སྤྱོད་པ་ཀུན། །དོན་འདིར་མ་འདུས་གང་ཡང་མེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དགོངས་པ་འདུས་པའི་རྒྱུད་ལས། སྐབས་བཅུ་གཅིག་པའོ།། །།དེ་ནས་སངས་རྒྱས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འཕྲིན་ལས་བརྗོད་པ། སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་གཉིས་མེད་ལ། །ལོག་བར་གོལ་བ་ཚར་བཅད་ཕྱིར། སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཅི་མཛད་ཀྱང། །འཕྲིན་ལས་རྫོགས་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན། སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་རྫོགས་པ་ནི། སྐྱོན་ཉིད་ཡོན་ཏན་ཡིན་ཤེས་ན། འཁོར་བ་ཉིད་ནི་མྱ་ངན་འདས། །ཐམས་ཅད་མ་སྤངས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །ཆོས་ཉིད་སེམས་ཉིད་ནམ་མཁའ་ཉིད། །དབྱེར་མེད་ངོ་བོ་ཉིད་མཉམ་པས། །འདུས་བྱས་ཆོས་ཀྱང་དེ་འདྲ་ཕྱིར། །སུས་ཀྱང་བྱས་ཤིང་བཅོས་པ་མེད། །རྒྱུ་རྐྱེན་ལས་ཀྱི་ལྟོས་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་མ་བཅོས་ཡེ་ནས་དག །ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གསལ་བ་ལས། །རང་རིག་ཡེ་ཤེས་ནམ་མཁའ་འབྱུང་། །མ་ཆགས་མི་གཡོ་ཆོས་ 257༄༅། །ཉིད་ལས། །མི་འགྱུར་མི་དམིགས་རིག་པ་ལས། །གསལ་ལ་མ་འདྲེས་འོད་བཞིན་དུ། ཁྲར་ནས་ནུབ་པའི་དུས་མེད་པ། །དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་རྐྱེན། །ལས་དང་ཉོན་མོངས་སྡུག་བསྔལ་ཆེ། །རྒྱུ་འབྲས་ཡེ་ནས་མྱ་ངན་འདས། །འདི་ནི་འཕྲིན་ལས་རྫོགས་པ་སྟེ། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཐོག་མ་ནས། །རང་བཞིན་ཡེ་ནས་རྣམ་དག་པས། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ན་ཀློང་། །མཁའ་ལྟར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གནས། །སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་བཅོལ་བ་ནི། །དཔེར་ན་རྒྱ་མཚོ་ཆུ་རླབས་བཞིན། །རྒྱ་མཚོ་ཉིད་ལས་མ་རྟོགས་པ། །ཆུ་རླབས་གཞན་ནས་འབྱུང་བ་མེད་། འཕྲིན་ལས་རྒྱ་མཚོ་རླབས་དང་འདྲ། །དེ་བཞིན་སངས་རྒྱས་འཕྲིན་ལས་ཀྱང་། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ལས་གཞན་པ་ཡི། །འཕྲིན་ལས་ལོགས་སུ་བསྟན་པ་མེད། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་འཕྲིན་ལས་ཡིན། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །འདི་འདྲ་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པས། །འཕྲིན་ལས་བཙལ་དང་མ་བཙལ་ནི། །མ་སྤྲོས་ཡེ་ནས་འཕྲིན་ལས་ཡིན། །དཔེར་ན་ཕྱི་མ་ལེབ་བུ་ནི། །རྫིང་བུ་མཐོང་ཡང་མཐའ་མ་སྐོར། །དེ་བཞིན་གང་ཟག་མི་ཤེས་པ། །བདེན་པ་བསྟན་ཡང་ལོག་པར་རྩོལ། །ཟིན་ཅིང་
Chinese
因此而行。烦恼痛苦轮回之法，如梦一般如虚空之，如边际般遍在之处，业与异熟亦不变。内外情器一切诸法，本初即是普贤王如来，若知三时无有变异，亦称其为佛陀。此乃普贤王如来之行，菩提心觉悟之行，以及三时诸佛之行，无有不摄于此义者。如是宣说。出自一切如来意集经，第十一章。此后宣说一切佛之事业，佛与有情无二别，为断除歧途邪道故，无论佛陀作何事业，皆称之为事业圆满。佛陀事业圆满者，若知过患即是功德，轮回即是涅槃。一切不舍任运成就。法性心性虚空性，无别自性平等故，有为法亦是如此故，无人造作亦无修饰。非是因缘业果所系。一切无作本初即善。如虚空般清明之中，自证智慧虚空生。无染无动法
English
Therefore, act accordingly. The teachings of afflictions, suffering, and cyclic existence, are like a dream, like the sky, pervading like the horizon. Karma and its maturation do not change. All phenomena, internal and external, are from the beginning Samantabhadra. If you know that the three times are without change, then that is also called Buddha. This is the conduct of Samantabhadra, the conduct of realizing Bodhicitta, and the conduct of the Buddhas of the three times. There is nothing that is not included in this meaning. Thus it is said. From the Tantra of the Gathering of the Intentions of All the Tathagatas, the eleventh chapter. Then, proclaiming the activities of all the Buddhas: Buddhas and sentient beings are non-dual. In order to cut off wrong paths and deviations, whatever activities the Buddhas perform, they are called complete activities. The complete activity of the Buddhas is that if you know that faults themselves are virtues, then cyclic existence itself is nirvana. Everything is spontaneously accomplished without being abandoned. The nature of reality, the nature of mind, the nature of space, are inseparable, and their essence is equality. Therefore, conditioned phenomena are also like that. No one has made or fabricated them. It is not dependent on causes, conditions, or karma. Everything is uncreated and good from the beginning. From clarity like the sky, self-awareness and wisdom arise in the sky. Undefiled, unmoving dharma.