Tibetan
དུ སྟོན་བྱེད་ཅིང།བྱ་མེད་བྱ་བའི་དམིགས་པའང་མེད།། དེ་ཉིད་མ་སྐྱེས་གཞི་མེད་པས།། གནས་བདེར་ལུས་བཅོས་ཁ་ན་མེད།། ཞེན་པར་འཆོས་ལམ་སྤྱོད་བྱེད་པ།། དེ་ཉིད་གཟུང་འཛིན་རྣམ་རྟོག་སྟེ།། བསམ་གཏན་ ལུས་དབེན་དབེན་མ་ཡིན།། མཁའ་ལ་སེམས་དབེན་དབེན་པའི་མཆོག། སེམས་ཉིད་དབེན་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ།། འདི་ནི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་མཆོག་གནས།། བླ་གབ་རི་ཕུག་གཞལ་མེད་མིན།། སེམས་ཉིད་དཔག ཡས་གཞལ་མེད་མཆོག།འདི་ནི་རྨད་བྱུང་ནོར་བུའི་གཞལ།། ཕྱི་དང་ནང་མེད་ཀུན་དུ་ནང། འདུ་བར་འདུས་པའི་ཚོགས་མ་ཡིན།། སེམས་ལས་ཡེ་ཤེས་ཚོགས་འདུས་མཆོག། ཆོས་ཀུན་འདུས་པས་ལུས་པ་ མེད།། དཔག་མེད་རྒྱལ་བ་མཉེས་པའི་ཚོགས།། ཀུན་རྫོབ་འབྱོར་པ་ཡོ་བྱད་མིན།། སེམས་ཉིད་འབྱོར་པ་རྫས་དང་ལྡན།། ལྷག་པའི་རྫས་མཆོག་འདི་ཤེས་ན།། བསྒྲུབ་འགྲུབ་འདི་ལ་ཐེ་ཚོམ་མེད།། སྒོམ་པར་བྱེད་པ སྒོམ་པ་མིན།། བསམ་བྱ་དམིགས་སུ་མེད་པ་སྟེ།། འདི་ལྟར་སེམས་ཀྱི་གསང་སྒོམ་པ།། དོན་ལ་སེམས་སྒོམ་ཏིང་འཛིན་མཆོག། བསྲུང་ཞེས་བསྲུང་བར་བྱ་མི་དམིགས། སྟོང་པར་སྦས་པའི་སེམས་ཉིད་དེ།། མཚན མར་འདས་ནས་ཚིག་ཤེས་ན།། བསྲུང་པའི་གསང་བ་དམ་པའོ།། ཚིག་ཏུ་མཉམ་བརྗོད་མཉམ་མི་དམིགས།། སེམས་ཉིད་རང་དག་མཉམ་པ་ལས།། མཉམ་པའི་དོན་ཉིད་ལྷག་པར་མེད།། འདི་དོན་མཉམ་ཤེས མཉམ་པའི་དོན།། བརྟུལ་ཞུགས་སྤྱོད་པ་སྤྱོད་མིན་ཏེ།། སེམས་ལ་སེམས་གཞོལ་རོལ་སྤྱོད་པ།། ཐབས་ཆེ་ཡངས་པ་སྤྱོད་པའི་མཆོག། བྱང་ཆུབ་དོན་གྱི་ཕྱི་མོ་རུ།། སེམས་ཀྱི་ཕྱིར་མོར་ཡེ་གནས་པས།། གསོལ་ཐོབ མཚན་མའི་མིད་མི་དམིགས།། དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད།། དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མཐོང་ན།། ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཉིད་མཐོང།། དུས་ཀུན་དུ་ནི་སྐྱེ་འགག་མེད།། སྔོན་མ་མཐོང་བའི་དོན མཐོང་འགྱུར།། དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཅང་མི་མཐོང།། ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག། བློ་ལ་འགྱུས་པ་ཁོ་ནར་ཟད།། དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དོན་མཐོང་ན།། མཚན་མར་མཐོང་བ་ཅི་ཡང་མེད།། སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཚུལ་ཤེས ནས།། ནམ་མཁའ་མཉམ་པའི་དོན་སྣང་འགྱུར།། ཁ་ཅིག་དག་ནི་དེ་དོན་ལ།། མཐོང་བ་ཅི་ཡང་མེད་འགྱུར་ན།། སྣང་བ་ཞེས་ནི་ཅི་ཕྱིར་གདགས།། མེད་པའི་དོན་དང་འགལ་འགྱུར་ཞེས།། ཐེ་ཚོམ་ཟ་འགྱུར་དེ་དག ལ།། མཐོང་བ་མེད་པའི་དོན་དེ་ཉིད།། ཡིད་ཀྱི་ངོ་ལ་སྣང་འགྱུར་ན།། སྣང་ཞེས་དེ་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ།། དེ་བས་འཁྲུལ་པ་མ་ཟད་པར།། ནམ་མཁའ་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ།། དེ་ཉིད་ཡིད་ལ་སྣ
Chinese
时显现，无作无为之目标亦无有。彼性无生故无基，安住乐境无所事。执着于显现之道而行持，彼即是能取所取之分别念。禅定非是身处寂静处，虚空之心才是寂静之殊胜。心性本是寂静之所，此乃瑜伽行者之殊胜处。非是隐蔽之山洞，心性衡量无量之殊胜。此乃稀有珍宝之衡量。无有内外，一切皆内。非是聚集之会众，心性乃是智慧聚集之殊胜。诸法聚集故无有遗漏，无量胜者欢喜之会众。非是世俗财富之资具，心性本是财富具足物。若知此殊胜之物，则成就此无有疑惑。修持并非是修持，无有可思之目标。如是修持心之秘密，实则修心乃禅定之殊胜。守护之所守非目标，乃是隐藏于空性之心性。若能通达离于相之语，则是守护之秘密殊胜。于语中平等宣说平等非目标，心性本自清净平等性，无有胜于平等之义。此义平等知，乃平等之义。苦行之行持非行持，心注于心乃嬉戏之行持。广大方便乃行持之殊胜，乃菩提之根本。以心为外缘而常住，祈请无有相之迷茫，大成就相续不断。如是心见心之时，智慧则见法性。于一切时无有生灭，将见往昔未见之义。然亦不见任何事物，一切皆是无自性之物。唯是于心中显现而已。若见如是之义，则无有任何相可见。如幻术般知晓其理，则显现等同虚空之义。然有某些人于此义中，若无有任何可见之物，为何称之为显现？与无有之义相违背，生起疑惑之人，彼等若于心中显现无有可见之义，故称之为显现。因此，未曾止息错乱，彼无有可见之虚空，彼性于心中显
English
Time manifests, without action or aim of action. That very nature is unborn, therefore without basis. Abiding in ease, there is nothing to do with the body. To practice the path of attachment, that is the duality of grasping and being grasped. Meditation is not being in a solitary place, the mind in space is the best solitude. Mind itself is the place of solitude, this is the supreme place for yogis. Not a hidden mountain cave, mind itself is the immeasurable supreme. This is the measure of wondrous jewels. Without outer or inner, all is inner. Not a gathering of assemblies, mind is the supreme gathering of wisdom. Since all dharmas are gathered, there is no remainder, a gathering that pleases immeasurable victors. Not worldly wealth or possessions, mind itself is wealth endowed with substance. If you know this supreme substance, there is no doubt about accomplishing this. Meditating is not meditating, there is no object to think about. Thus, meditating on the secret of the mind, in reality, meditating on the mind is the supreme samadhi. Protecting, the object to be protected is not an object. It is the mind itself hidden in emptiness. If you understand the words that have passed beyond characteristics, then the secret of protection is supreme. Speaking equally in words, equality is not an object. Mind itself is self-purified equality, there is nothing superior to the meaning of equality. This meaning is equal knowledge, the meaning of equality. The practice of asceticism is not practice, mind absorbed in mind is playful practice. The great and vast means is the supreme practice, it is the basis of enlightenment. Since it always abides with the mind as an outer condition, praying without the delusion of characteristics, great accomplishment is continuous. Thus, when the mind sees the mind, wisdom sees the nature of reality. At all times there is no birth or cessation, the meaning not seen before will be seen. Yet, nothing is seen, all is something without inherent existence. It is only what appears in the mind. If you see such a meaning, there is nothing to see in characteristics. Knowing the way as just illusion, the meaning equal to space will appear. But some people, in this meaning, if there is nothing to see, why call it appearance? Contradictory to the meaning of non-existence, those who have doubts, if the meaning of not seeing appears in the face of the mind, therefore it is called appearance. Therefore, without ceasing confusion, that space without seeing, that nature appears in the mind.
Tibetan
ང་འགྱུར ཡང།། གཟུགས་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་མིན།། སེམས་ཉིད་བདེན་པར་མ་མཐོང་ན།། ཡིད་ལ་མཚན་མེད་དོན་གསལ་དང། མཚན་མ་འཁྲུལ་པར་རྒྱུ་བ་གཉིས།། འདྲེན་མར་རྒྱུ་བྱེད་འབྲལ་འགྱུར་མིན།། དེ་ཉིད བདེན་པར་མཐོང་འགྱུར་ན།། དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང།། ཡིད་ཀྱི་རྒྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས།། སྔར་འཁྲུལ་མཚན་མའི་ཆོས་བྲལ་ཏེ།། དེ་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན།། དེ་བས་འདུས་པ་ཆེན་པོའི་ཚོགས།། སེམས་ནི་ཡང དག་ལམ་ཉིད་དེ།། མཁའ་ལ་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་བཞིན།། གོལ་མེད་ལམ་ཞེས་འདྲེན་པར་བཤད།། དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ལམ་དེ་ཡང།། ཀུན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར།། ཚིག་ཏུ་མཚོན་ཏེ་བཤད་མོད ཀྱང།། དམིགས་མེད་ཚིག་གི་ཡུལ་བྲལ་བ།། དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ན།། རང་བཞིན་གཞི་ལས་མཚན་མར་གཡོས།། དེ་ལ་མིང་མེད་མིང་བཏགས་རྒྱུས།། ཡིན་དང་མ་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས།། དེ་ལས་རྩོད་པའི་གཞིར གྱུར་ཏེ།། དེ་བསལ་དོན་ཕྱིར་མཚན་མ་ཡི།། ཚིག་གི་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལས། སྒོ་མོ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བཤད།། དེ་ཡིས་ངེས་དོན་རྗེས་བཅད་པ།། ཐུགས་ཀྱི་ཀློང་ནས་བཏོན་པ་ཡི།། ཚིག་གི་སྒྲོན་མས་དོན བཙལ་བ།། ལམ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།། དྲན་བྱུང་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ན་ནི།། འཁོར་བའི་གནས་སུ་འཁོར་བར་འགྱུར།། དྲན་འབྱུང་གཡོ་བ་ཅི་བཀག་པ།། དེ་དག་འགོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར།། དྲན་བྱུང་མེད་པ་བླུན་པ ནི།། མི་སྟེགས་ཅན་ལམ་མུན་པར་འགྱུར།། འདི་ཞེས་སེམས་སུ་གཅིག་བཟུང་ན།། མཚན་མ་རྟོག་པའི་རི་བོ་ཡིན།། སྔ་ཕྱི་མེད་ཅེས་ཕྱང་བཅད་ན།། མེད་དེ་ཆད་པའི་མུ་ཅན་ཡིན།། གཞི་ཡི་དོན་ལས་ཡུད་ཙམ ཞིག།ཅིར་གཡོས་སྐྱེ་འགག་བྱུང་བ་དེ། རྣམ་གྲངས་ལམ་དེ་འཕེལ་འབྱུར་གྱི།། ལམ་གྱི་ཆོས་ཉིད་ག་ལ་འགྱུར།། དཔེར་ན་འགྲོ་གང་བྱིས་པ་དག། གྲིབ་མ་སྤངས་ནས་རྣམ་དག་ཚོལ།། ཡང་ལས་བྱུང་བའི་རང་བཞིན་ གྱིས།། བཙལ་ན་གྲིབ་མེད་དག་མི་རྙེད།། དོན་ཉིད་ཡེ་ནས་གནས་གཞིན་དུ།། སེམས་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས།། ཤ་ཐང་བར་ནི་དོན་ཚོལ་པ།། དོན་མེད་བདུད་ཀྱི་ལས་ཡིན་ནོ།། དོན་ལ་ཚིག ཏུ་བརྗོད་པ་ནི།། ནམ་མཁའ་དག་ལ་རྩོད་པ་འདྲ།། ཚིག་ཏུ་སྨན་དང་དཔྱད་བཤད་ཀྱང།། ནད་པའི་ཚོགས་ལ་མི་ཕན་ནོ།། སེམས་ཉིད་དོན་དུ་མ་ཤེས་ན།། ཚིག་ཏུ་དོན་རྗོད་དོན་མི་རྟོགས།། འཁོར་བ་སྤངས་ནས འདས་ཚོལ་བ།། གཟུགས་བཏང་ནས་ནི་གྲིབ་ཚོལ་འདྲ།། ལམ་ཉི་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།། མ་རིག་ཡེ་ཤེས་ཐ་དད་མིན།། མ་རྟོགས་རྟོགས་པ་ལམ་དུ་གཅིག། སེམས་འདི་སྣ་ཚོགས
Chinese
我转变，也并非显现于色法。 若未见心性为真实， 心中无相义明显，与相之错乱游移二者， 非引导而行，亦非分离转变。 彼性若得见为真实， 则自彼时起，立即地， 心之游移即断绝， 脱离先前错乱之相法， 此乃见真实。 因此，大集会之众， 心即是清净道， 如空中鸟迹不可寻， 谓为无谬误之道。 如是所说之道， 为令一切皆能了悟故， 虽以言词表达阐述， 然离于无所缘之言词境， 此乃其自性。 自性从基位动摇至相， 于此无名强名之故， 生起是与非之怀疑。 由此成为争论之根源， 为遣除此故，相之， 言词集合之名相中， 宣说了无量之门。 由此截断了真实义， 从心之深处取出之， 言词之明灯寻觅义， 道究竟为何耶？ 若随逐念头生起， 则于轮回之处轮回。 念头生起之动摇若能止息， 则彼等即成止息。 念头生起而无者，愚笨者， 于异教徒之道则成黑暗。 若于心中执取此一， 则是相之分别山。 若断定为无先后， 则是无而有断灭边。 从基位之义，刹那间， 动摇生灭所生者， 名相之道，如何能成为增减之， 道之法性呢？ 譬如任何行走之孩童， 舍弃身影而寻觅清净， 又以业所生之自性， 寻觅亦不得无影之清净。 义性本然安住之境地， 心性为种种痛苦所困， 乃至血肉模糊而寻觅义， 是无意义之魔业。 于义以言词表达， 如与虚空争论。 于言词中虽说医药与诊断， 然对病患之众无益。 若未识心性之义， 于言词中述义亦不解义。 舍弃轮回而寻涅槃， 如舍弃形体而寻身影。 道究竟为何耶？ 无明与智慧非他异， 未悟与悟于道为一。 此心乃种种。
English
I transform, yet not appearing in form. If the nature of mind is not seen as true, In the mind, the meaning of no-sign is clear, and the two of wandering in the delusion of signs, are not guiding and moving, nor separating and transforming. If that nature is seen as true, Then from that moment on, immediately, The wandering of the mind ceases, Free from the previously deluded sign-dharmas, This is seeing the truth. Therefore, the assembly of the great gathering, The mind is the pure path, Like bird tracks in the sky, untraceable, It is said to be a path without error. That path spoken of in this way, In order for all to understand, Although expressed and explained in words, Yet it is apart from the realm of aimless words, This is its nature. Nature moves from the base to the sign, Because of the nameless imposition of names on it, Doubt arises as to whether it is or is not. From this it becomes the source of contention, To dispel this, in the nomenclature of signs, From the collection of words, Innumerable doors are spoken of. Thus cutting off the definitive meaning, Taken from the depths of the heart, The lamp of words seeks meaning, What exactly is the path? If one follows the arising of thoughts, Then one will revolve in the place of samsara. If the movement of arising thoughts can be stopped, Then they themselves become cessation. One who has no arising thoughts is foolish, For the path of non-Buddhists becomes darkness. If one grasps this one in the mind, Then it is a mountain of sign-discrimination. If one determines that there is no before or after, Then it is nothingness with an edge of annihilation. From the meaning of the base, in an instant, That which moves and arises and ceases, The path of nomenclature, how can it become the, nature of the path of increase and decrease? For example, any walking child, Abandons the shadow and seeks purity, And again, by the nature born of karma, Seeking, one will not find shadowless purity. The nature of meaning is the state of naturally abiding, The nature of mind is troubled by various sufferings, Even to the point of flesh and blood being blurred in seeking meaning, It is the meaningless work of demons. To express meaning in words, Is like arguing with the empty sky. Although medicine and diagnosis are spoken of in words, Yet they are of no benefit to the assembly of patients. If one does not know the meaning of the nature of mind, Speaking of meaning in words, one does not understand meaning. Abandoning samsara and seeking nirvana, Is like abandoning form and seeking shadow. What exactly is the path? Ignorance and wisdom are not different, Non-realization and realization are one on the path. This mind is various.