Tibetan
སོ་ཅོག་གི་རང་བཞིན་གསལ།། གསལ་བ་ཉིད ན་དེ་མི་དམིགས།། ཐབས་ཆེན་གཏིང་ཟབ་ཤེས་རབ་ལམ།། སྤྲོས་བྲལ་མཚན་མའི་འཕྲང་ལས་འདས།། གཏོས་ཆེས་ཡངས་པས་ལམ་གཉིས་བྲལ།། དབུས་མཐའ་མི་དམིགས་མཉམ་པའི་ལམ།། གཅིག་ཏུ་མཉམ པར་ཆུད་ནས་ནི།། ཡུལ་མེད་ཚོལ་བའི་སེམས་བྲལ་དེ།། བླང་དོར་གཉིས་ཀྱི་མཐའ་སྤངས་ནས། གནས་པ་མེད་པའི་ཚུལ་གྱིས་གནས།། ཆོས་ཉིད་དབྱིངས་སུ་རོ་གཅིག་ཕྱིར།། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་མེད་དེ། ཡེ ནས་ཤེས་ཉིད་ཆོས་ཤེས་ན།། ཆོས་ཉིད་གཞན་ནས་བཙལ་ཅི་དགོས།། དཔེར་ན་སྒྱུ་མའི་བདེ་སྡུག་ཀྱང། བསལ་ནས་གཉི་ག་མི་དམིགས་ལྟར།། འཁོར་བ་འགྱུར་བའི་བདེ་སྡུག་ཀྱང།། མཉམ་པར་རང་བཞིན་དོན གྱིས་མཉམ།། ཇི་ལྟར་དུས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དག། མཉམ་པ་ཉིད་དུ་རྟོགས་ནས་ནི།། སྒྲོས་ཚིག་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་ན།། མཉམ་འགྱུར་དུས་རྣམས་ག་ལ་དམིགས།། མཁའ་ལ་ངང་གིས་གཟུགས་མེད ཕྱིར།། དམིགས་སུ་ཟིན་པར་མི་འགྱུར་བཞིན།། སེམས་ཀྱིས་མ་སྐྱེས་དོན་མི་དཔོགས།། སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་གཉིས་འབྱེད་པ།། རྟོགས་ནས་གཉིས་ཀྱི་དོན་སྤངས་ཏེ།། རང་བཞིན་མཉམ་པར་དོན་བཞག་ན།། བསྒོམ ཞེས་མིང་དུ་བརྗོད་པར་ཟད།། གཉིས་སུ་ལྟ་བ་མ་སྐྱེས་ཕྱིར།། གཉིས་ཀྱིས་འདུ་ཤེས་ཅི་བྱུང་ཡང།། རང་བྱུང་ཞི་བ་མ་བཀག་ཆོས།། ཡེ་ནས་མ་བཅོས་དོན་གྱིས་གསལ།། མ་སྐྱེས་རྣམ་དག་བྱང་ཆུབ སེམས།། མི་གནས་ཡེ་ཤེས་ཐུགས་དང་མཉམ།། རིག་དང་མ་རིག་ཁྱད་པར་ལས།། འཁོར་འདས་རྟེན་དང་འབྲེལ་བར་སྣང།། རྣམ་རྟོག་མེད་ཕྱིར་ཞི་བ་མེད།། འཛིན་པར་མ་ཡིན་སྤྲོས་བྲལ་མིན།། དྲང་བའི དོན་བསྟན་མ་གཏོགས་པར།། དོན་ལ་ཚིག་གིས་བརྗོད་དུ་མེད།། སྣང་ཡང་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ།། ཤེས་བློ་ཡོད་པའི་སེམས་མི་འབྱུང།། མཉམ་ཉིད་སྟོང་པའི་དོན་འདི་ལ།། དོན་ལྡན་སྟོང་པའི་སྒྲོ་མི འདོགས།། མ་བཅོས་རང་བཞིན་ཞི་བ་ཡི།། མཚན་མའི་རྟོག་བྲལ་ཤེས་ལྡན་པས།། མེད་དོ་ཙམ་དུའང་མི་དམིགས་ན།། བྱུང་ཚོར་འཛིན་པར་ག་ལ་འགྱུར།། ཐམས་ཅད་མི་གནས་བྱང་ཆུབ་པས།། བཙལ་ནས གྲུབ་པ་མ་ཡིན་ཡང།། སྒྱུ་མ་སངས་ནས་འཁྲུལ་བྲལ་བཞིན།། སྤྲོས་བྲལ་ཡེ་ཤེས་སྙིང་པོར་གནས།། འཁོར་བར་རྟོགས་པ་དུག་ཡིན་ཏེ།། འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་མི་ཤེས་ན།། དུག་འཐུངས་བདེ་བ་ག་ལས འོང།། སྦྱར་ལེགས་དུག་ཉིད་སྨན་དུ་འགྱུར།། འཁོར་བའི་ལས་རྣམས་དེ་ལྟར་སྣང།། འཁྲུལ་སྣང་དུག་གཟེར་བཟོད་དཀའ་ལྟར།། མ་རིག་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་སྣང།། རྨི་ལམ་སྒྱུ་འཕྲུལ་མི་ཟད་པས།། ཤིན་ཏུ ཉམ་ཐ
Chinese
一切诸法的自性光明，光明本身即是不可见。甚深广大方便智慧道，超越离戏显相之险境。体性极其宽广远离二边，不执中边平等之道。一旦融入一体平等性中，便脱离了无处寻觅之心。舍弃取舍二边之后，以无住之方式安住。因法性界中味一体，故能知与所知无二。若从本初了知自性法，又何须从他处寻求法性？譬如幻术之苦乐，消除后二者皆不可见。轮回流转之苦乐，平等而自性之义亦平等。如若了知一切时皆平等，不随文句之表象而行，又怎会执着于平等流转之时？如虚空本无形色，故不会被执为所缘。心若未生，则义不可测。分辨过失与功德，了悟后舍弃二者之义，若将自性安立于平等中，则仅是名为“修”。因未生起二元对立之见，无论生起何种二元之念，皆是自然寂静不可阻挡之法。本初未作，义自明。无生清净菩提心，与无住智慧之心平等。由觉与无明之差别，显现轮回与涅槃相互依存之关系。因无分别念故无寂灭，非执着亦非离戏。除了如实宣说之外，义不可用言语表达。于显现却无有之自性中，不会生起具有能知之心。于此平等性空之义中，不会安立具有意义之空性。于未作自然寂静之自性中，具有智慧者不会执着于显相之念。若连微细之有亦不可见，又怎会执着于生起之感受？因一切皆不住于菩提中，虽非寻觅而得，然如从幻觉中醒来般脱离迷惑，离戏智慧安住于精要之中。于轮回中执着乃是毒药，若不了知轮回之痛苦，饮毒又怎能得乐？善加调配，毒药亦可转为良药。轮回之诸业亦如是显现。如错觉中难以忍受之毒箭，无明显现轮回之痛苦。因梦幻与幻术无穷尽，故极度衰弱
English
The nature of all things is clear. In clarity itself, there is no object to be seen. The path of profound and vast skillful means and wisdom, transcends the perilous path of dispelling elaborations and signs. Its expanse is so vast that it is free from the two paths. The path of equality without grasping at center or edge. Once immersed in the oneness of equality, it is free from the mind that seeks without a place to seek. Having abandoned the extremes of acceptance and rejection, it abides in a state of non-abiding. Because it is of one taste in the realm of dharmata, there is no duality of knower and known. If one knows the nature of dharma from the beginning, why seek dharmata elsewhere? For example, the happiness and suffering of illusion, when dispelled, neither is seen. The happiness and suffering of the changing samsara, are equal, and their nature is equal in meaning. Just as all times are realized as equal, if one does not follow the words and expressions, how can one grasp at the changing times as equal? Because space naturally lacks form, it does not become an object to be grasped. If the mind is unborn, the meaning cannot be fathomed. Distinguishing faults and virtues, having realized and abandoned the meaning of both, if one establishes the meaning of nature as equal, then it is merely called "meditation." Because the view of duality is unborn, whatever dualistic thoughts arise, they are naturally peaceful and unobstructed dharmas. From the beginning, unmade, the meaning is clear. The unborn, pure bodhicitta, is equal to the non-abiding wisdom mind. From the difference between awareness and ignorance, samsara and nirvana appear to be interdependent. Because there is no conceptual thought, there is no cessation. It is not grasping, nor is it non-elaboration. Apart from showing the meaning of truth, the meaning cannot be expressed in words. In the nature that appears but is non-existent, a mind with knowing intellect does not arise. In this meaning of emptiness of equality, one does not attach the label of emptiness with meaning. In the unmade, natural, peaceful nature, with the wisdom that is free from the concept of signs, if even a trace of existence is not seen, how can one grasp at arising sensations? Because all are non-abiding enlightenment, although it is not attained by seeking, like awakening from an illusion and being free from delusion, non-elaborate wisdom abides in the essence. Grasping in samsara is poison, if one does not know the suffering of samsara, how can happiness come from drinking poison? When properly mixed, poison itself can turn into medicine. The actions of samsara appear in this way. Like the unbearable sting of a poisonous arrow in a delusion, the suffering of samsara appears from ignorance. Because dreams and illusions are inexhaustible, one is extremely weakened.
Tibetan
ག་གདུངས་པའི་ཚེ།། འཆི་བདག་བདུད་ཀྱིས་ཟིན་འདྲ་ལ།། མགོན་བཙུན་གཞན་གྱིས་མི་ཕན་ཏེ།། བདུད་སེལ་རྩི་དང་འདྲ་བར་ནི།། ཡང་དག་ལམ་མཆོག་རྟོག་པར་བྱ།། དུག་ནད་སྨྱོ་སངས་འབྱང་བ ལ།། སྐད་ཅིག་མ་ལ་མི་བཟོད་ཅིང།། སྨན་དང་སྨན་པའི་སྩོལ་བསྒྲུབས་པ།། སངས་ནས་དེ་དག་མི་དམིགས་ལྟར།། འཁོར་བ་མི་དམིགས་འཁྲུལ་པ་ལ།། རྨི་ལམ་ནས་སེལ་རྩོལ་སྒྲུབ་ལྟར།། སྒྲུབ་དང་ཏིང་འཛིན རྩོལ་བྱེད་ཀྱང།། འཁོར་བ་སྟོང་རྟོགས་ཉིད་བྱང་ཆུབ།། སྒྱུ་མ་རྒྱུ་འབྲས་མི་སླུ་བཞིན།། བླུན་རྨོངས་ངོ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང།། མཉམ་ཉིད་རིག་པའི་རྩལ་ཅན་དག། འཁོར་བ་འཁྲུལ་བའི་ཚིག་ཙམ་དུ།། མ་ནོར་ལམ་རིག བློ་ལ་གསལ།། དེ་ལ་རྩོལ་ཐོབ་རློམ་སེམས་མེད།། སེམས་ཉིད་དོན་དང་མ་མཉམ་ན།། ཚིག་གིས་མཉམ་པས་དོན་མི་དཔོགས།། འཁྲུལ་འཁོར་མཉམ་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང།། ལོག་རྟོགས་སྒྱུ་མའི་ཚུལ་ཙམ སྣང།། སེམས་ཉིད་ཡེ་སངས་རྒྱས་རིག་ནས།། རིག་པའི་དོན་ལ་བརྩོན་སྦྱོར་ཞིང། རང་འབྱུང་ཡོན་ཏན་རྩལ་སྡུད་པ།། འཁྲུལ་པར་འབྲེལ་པ་ག་ལ་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ལྡན་བསམ་རྫོགས་ནས།། ཡེ་ཤེས་མཆོག ལྡན་མཉམ་ཉིད་སྐུ།། ཏིང་འཛིན་ཆོག་ལྡན་བླ་མའི་དབང།། དགེ་བསགས་མཆོག་ལྡན་ལུས་སྤྱོད་པའི།། བསོད་ནམས་མཆོག་ལྡན་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ།། རྣམ་སྨིན་ཚུལ་གྱིས་འགྲུབ་མི་ལྟ།། བཙལ་ནས་ཐོབ་པར་མི་བྱེད དེ།། རྒྱུ་ཡི་དུས་ཉིད་འབྲས་བུའི་མཆོགདཔྱོད་པའི་སེམ་ཉིད་ཏིང་འཛིན་ནི།། སེམས་ཅན་དུས་མ་དོན་ལ་སྤྱོད།། ལྷུན་གྲུབ་ས་ལ་བགྲོད་མི་བྱེད།། འཁོར་བའི་ས་ཤེས་བདེ་ལྡན་གནས།། མི་གནས འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ཡང།། བྱང་ཆུབ་འཁོར་བའི་ལམ་དང་འབྲེལ།། སྒྱུ་མའི་མཚན་ཉིད་མ་བཀལ་ཚུལ།། རང་བྱུང་རྟོག་བྲལ་གཅིག་ཏུ་མཉམ།། མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་དོན་བཙན་པར།། ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་ཆོས་ཉིད གསལ།། མཉན་པར་མཉམ་ཞེས་ཚིག་བརྗོད་ཀྱང།། མཉམ་པའི་དོན་དང་མཐུན་མི་འགྱུར།། བྱང་ཆུབ་དེ་ཡང་མི་དམིགས་ཏེ།། མི་གནས་ཞེས་ནི་གང་བརྗོད་ཅིང།། གནས་དང་དམིགས་པའི་གནས་འཛིན པ།། གཟུང་འཛིན་ཞེས་ནི་དེ་ལ་བྱ།། སྒྱུ་འདྲར་བྱང་ཆུབ་སེམས་མེད་ན།། དངོས་བྲལ་ཡུལ་མེད་སྟོང་པ་དག། མཁའ་ལ་རང་བཞིན་མི་གནས་ཞེས།། བསྟན་པ་དེ་ནི་ཡོད་མ་ཡིན།། བསམ་གཏན་ལུས་ནི་གཙོར་བྱེད དང།། གནས་དེ་ལུས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་ཀུན།། མཚན་མར་མངོན་པར་ཞེན་ལས་བྱུང།། མཚན་མེད་སེམས་ལས་བྱ་བཙལ་མེད།། སྨིག་རྒྱུ་བཞིན་དུ་ལུས་རེད་ན།། གནས་དང་ཕྱག་རྒྱར་དམིགས་པ་མེད།། བྱེད་སྤྱོད་ཆེད་
Chinese
当痛苦的时候，就像被死主魔鬼抓住一样，其他圣者也无济于事，就像驱魔的药一样，应当证悟真正的殊胜道。毒病疯狂产生时，片刻也不能忍受，药物和医生的帮助都去寻求，痊愈后那些都不再执着一样，对于不执着轮回的迷惑，就像从梦中消除一样努力，即使努力修持和禅定，证悟轮回空性即是菩提。如幻象般因果不虚，在愚昧者面前也是如此显现。具有平等智慧能力的人，对于轮回迷惑仅仅是言词而已，无误的道智在心中清晰，对此没有努力获得的自负。如果心性与意义不一致，用言词一致也无法衡量意义。即使幻轮没有移动，也仅仅显现颠倒错觉的幻象。从心性本初成佛了悟后，精勤修持智慧的意义，汇集自生功德的能力，与迷惑有什么关系呢？具有菩提心者思维圆满后，具备殊胜智慧的平等身，具备禅定殊胜上师的加持，积累善根殊胜身体的行为，以圆满的方式不会成就，不会通过寻找而获得，那是因的时节即是果的殊胜。思维的自性禅定是，众生时节在意义上运用。不会行于任运成就的地上，了知轮回的土地是安乐的处所，不住于轮回的痛苦，菩提与轮回的道路相连。没有安立幻象的自性方式，自生离念一体平等。在平等性的意义上，法性上也显现法性。即使口中说平等，也不会改变与平等意义相符。菩提也是不可执着的，不住于何处而说，执着处所和目标，就称之为能取所取。如果菩提心如幻象般不存在，无实无处空性，虚空中自性不住，所说的那是不存在的。禅定身体是主要的，处所是身体的所有手印，从执着相而显现，无相的心中没有要寻找的事。如果身体如水月，就没有执着处所和手印。为了行为
English
When suffering arises, it feels as if seized by the Lord of Death, Mara. Other protectors and nobles are of no help. Like a potion that dispels demons, one should realize the supreme, true path. When the madness of poisonous disease arises, it cannot be endured for even a moment. One seeks the aid of medicine and doctors. Just as one no longer clings to those after recovery, so too, one should strive to dispel the delusion of samsara as if from a dream. Even if one strives in practice and samadhi, realizing the emptiness of samsara is enlightenment. Like an illusion, cause and effect are not deceptive, yet they appear so to the foolish and ignorant. Those with the skill of equanimity and wisdom see samsara as merely a word of delusion. Unmistaken path-wisdom is clear in their minds, and they have no conceited thoughts of having attained through effort. If the nature of mind is not in harmony with meaning, mere words of harmony cannot fathom the meaning. Even if the wheel of illusion does not move, it appears only as a distorted, illusory phenomenon. Having realized that the nature of mind is primordially enlightened, one strives to apply oneself to the meaning of wisdom, gathering the power of self-arising qualities. What connection is there to delusion? When the mind of enlightenment is perfected in thought, the supreme wisdom is endowed with the body of equanimity. Through the empowerment of the supreme lama endowed with samadhi, and through the actions of the body that accumulate supreme merit, the form body endowed with supreme fortune does not come about through the ripening of karma. It is not obtained by seeking. That which is the time of cause is itself the supreme fruit. The samadhi that discerns the nature of mind is used for the benefit of beings in due time. One does not traverse the spontaneously accomplished ground. Knowing the ground of samsara to be a place of bliss, one does not abide in the suffering of samsara. Enlightenment is connected to the path of samsara. The nature of illusion is not imposed, self-arising, free from concepts, and equal in oneness. In the meaning of equality itself, the nature of reality is also clear in the nature of reality. Even though one speaks the word "equal," it does not change conformity with the meaning of equality. Enlightenment is also unobservable, and what is said is "non-abiding." The grasping of a place and an object is called grasper and grasped. If the mind of enlightenment is like an illusion and does not exist, then the emptiness that is devoid of substance and place, the nature that does not abide in space, that which is taught is non-existent. The body of meditation is the main thing, and the place is all the mudras of the body. They arise from attachment to signs. There is nothing to seek from the signless mind. If the body is like a mirage, there is no object of focus in place and mudra. For the sake of action