Tibetan
ག་ལ་ཡོད། །དབུས་མཐའ་ མེད་པས་ནམ་མཁའི་ངང་ཚུལ་འདྲ། །འདོད་ཡོན་ལྔ་ཉིད་རྟག་པར་སྤྱད་འགྱུར་ཡང་། །རང་བཞིན་སྤྲོས་བྲལ་ངང་གིས་ཞི་བ་གང་ལ་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་པདྨ་དབང་ཕྱུག་ཀུན་ཀྱང་མི་སྤངས་འདྲ་མཉམ་གནས། །ཇི་ལྟར་མི་ཤེས་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །ཅི་ཡང་མེད་པའི་ནམ་མཁའ་ལ། །གཟུགས་དང་སྒྲ་དང་རོ་ལ་སོགས། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་འཁྲུལ་པ་ཡིན། །ཆོས་ལ་འཁྲུལ་པར་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པར་ཡིན་པར་རབ་རྟོགས་ཏེ། །དྲུག་གི་བརྟེན་པ་བདུད་ཀྱི་ལས་ཀྱང་མི་འདོར་དོན་དུ་མི་རྟོག་གོ། །རང་གི་ཤེས་པ་དམ་པར་བྱས་ཤིང་ཀུན་ལ་རྒྱལ་དེ་དེ་བསྙེམས་ནས། །འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་བསྐྱེད་རྩོལ་འབྱུང་སྟེ་གཏི་མུག་ཡིན་དེ་དོན་མི་མཐོང་། །བསམ་གཏན་གནས་ལུས་ཕྱག་རྒྱའི་མཚན་མ་འཛིན་པ་ཀུན། །མ་སྐྱེས་དེ་དག་མ་སྐྱེས་ཞི་བ་ཆོས་ཉིད་རྣལ་འབྱོར་ཡང་དག་དམ་པའི་གནས། །གཡོ་དང་མི་གཡོ་ཐ་སྙད་མི་གནས་གནས་ལའང་གནས་པ་མེད། །སྣང་མེད་དབུ་མའི་ལམ་དེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་བདེར་གཤེགས་གསུངས། །བྱ་མེད་མི་གནས་མ་སྐྱེས་ཞི་བ་ངང་གི་རྫོགས་པ་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཞེས་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱིས་རབ་ཏུ་བསྔགས། །བྱང་ཆུབ་ཀུན་རྫོགས་ཆོས་ཉིད་མཉམ་པར་ལྷུན་གྲུབ་ཡང་དག་དོན་བསྒོམ་ཏིང་འཛིན་མཆོག །དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་མི་འགྱུར་སྟོང་པ་དམ་པ་དངོས་བྲལ་བས། །གཟུགས་དང་མཚན་མ་སྨོན་པར་འཛིན་པ་རབ་ཏུ་སྤངས་ནས་སུ། །རྣམ་ཐར་གསུམ་པོ་བསྒོམ་པ་བདུད་ཀྱི་ལམ་ཡིན་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་སྟོང་པའོ། །དོན་དམ་ཡང་དག་དམིགས་བྲལ་སེམས་ཉིད་རྒྱལ་བ་ཀུན་གྱི་ཡབ་གྱུར་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་རྒྱུ། །བླང་མེད་སྤང་མེད་སྤང་ལེན་བདུད་ཀྱི་ལམ་སྟེ་དོན་དམ་ཞི་བ་བདེན་དང་བྲལ། །འཁོར་བའི་ལམ་གསུམ་སྤངས་ཤིང་མྱ་ངན་འདས་ལམ་བསྒོམ་པ་ཡང་བདུད་ཀྱི་ལས་ཉིད་དེ། །དེ་ཉིད་རང་བཞིན་བཙལ་སྤོངས་གར་མི་གནས། །དུག་གསུམ་ངོ་བོ་རྣམ་པར་དག་པའི་ལྷུན་གྲུབ་སྐུ་གསུང་ཐུགས། །འཕགས་པ་ཀུན་གྱི་ཡུལ་དང་གནས་ཀྱང་འདས་སོགས་ལམ་ཉིད་གཞན་ན་མེད། །ལྡང་དང་མི་ལྡང་ཆེད་དུ་མི་སྤང་སེམས་ རྟེན་མི་འཆའ་མངོན་དུ་མིན། །བདེ་ལྡན་ཡེ་ཤེས་བྱང་ཆུབ་ཟབ་མོ་རྙེད་དཀའ་རྡོ་རྗེའི་རྩེ་ཡིན་ཏེ། །ཞི་བ་ཆེན་པོ་ཀུན་སྙོམས་འདུས་མ་བྱས། །བསྒོམ་པའི་ས་མི་རྙེད་ཕྱིར་བསྒོམས་པས་རྙེད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །སེམས་ཀྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཤེས་པ་དེ་ལ་དེ་དག་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ནི་ཆོས་ཉིད་ཡིན། །བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་རྣམ་རྟོག་ཞི་བའི་ངང་། །དངོས་རྣམས་བྲལ་གང་ལའང་མཆོག་དང་ཐ་མ་མེ
Chinese
何处有？无有中边，犹如虚空之状态。五种妙欲恒常受用，然自性离戏自然寂静于何处？世间莲花自在诸众亦不舍离，平等安住。如何不知，因错觉之故，于一无所有的虚空中，见色、声、味等，如是所见乃是错觉。了知于法见错觉即是错觉，六种所依亦不舍弃魔业，然不思彼义。自之觉性作殊胜，胜一切，彼即骄慢，生贪嗔，勤作，是为痴，不见其义。执著禅定住身手印之相，无生彼等无生寂静法性瑜伽，乃真正殊胜之境。动与不动，名言不住，于住亦无住。无有显现之中观道，彼为菩提心，如来所说。无作不住无生寂静自性圆满菩提心，诸佛皆赞叹。菩提圆满法性平等任运成就，真实义修禅定胜。如是法性不变空性殊胜离有实，极舍弃执著色相希愿，修习三解脱乃魔之道，色等皆空性。真实胜义无所缘心性乃诸佛之父，一切生起之因。无取无舍取舍乃魔之道，真实寂静离真。舍弃轮回三道，修习涅槃道亦是魔业，彼性寻觅舍弃何处亦不住。三毒自性清净任运成就身语意，圣者一切之境及处亦超离等道，此外无有。起与不起，不特意舍弃，心 不依，不现前。具乐智慧菩提深奥难得乃金刚之顶，大寂静普等无为法。不觅修处故，修亦不得，心之行境知彼，彼即是诸法之法性。修与不修，分别寂静之状态，诸法离，于何亦无胜与劣。
English
Where is it? It is without center or edge, like the state of the sky. Although the five desirable qualities are constantly enjoyed, where is the naturally peaceful and free from elaboration nature? All the lotus-like lords of the world also do not abandon it, and abide equally. How is it not known? Because of delusion, in the empty sky where there is nothing, one sees forms, sounds, tastes, etc. Seeing it like that is a delusion. Realize that seeing delusion in the Dharma is itself a delusion. The six supports also do not abandon the work of demons, but do not contemplate their meaning. Making one's own awareness supreme and conquering all, that is arrogance. Generating desire and hatred, striving, is ignorance, and one does not see the meaning. Holding onto the signs of meditative posture, body, and mudras, the unborn, those unborn and peaceful Dharma-nature yogas, are the truly supreme state. Motion and non-motion, words do not abide, and there is no abiding even in abiding. That path of non-appearance, the Middle Way, is called Bodhicitta by the Sugatas. The actionless, non-abiding, unborn, peaceful, naturally perfect Bodhicitta is highly praised by all the Buddhas. Bodhi is completely perfected, the Dharma-nature is equal, spontaneously accomplished, the true meaning is contemplation, the supreme Samadhi. Likewise, the Dharma-nature is unchanging, emptiness is supreme, free from substance. Having completely abandoned holding onto forms and signs with longing, practicing the three liberations is the path of demons, forms and so on are emptiness. The ultimate, true, objectless mind-essence is the father of all Buddhas, the cause of all arising. Without taking, without abandoning, taking and abandoning is the path of demons, the ultimate peace is free from truth. Abandoning the three paths of samsara, and practicing the path of nirvana is also the work of demons. That nature is sought and abandoned, it does not abide anywhere. The essence of the three poisons is the spontaneously accomplished body, speech, and mind of complete purity. The realm and place of all noble ones is also the path of transcendence and so on, there is no other. Rising and not rising, not intentionally abandoning, the mind does not rely, it is not manifest. The blissful wisdom, profound Bodhi, is difficult to find, it is the tip of the vajra. Great peace is all-encompassing, unconditioned. Because the place of meditation is not found, it is not attained by meditating. Knowing the sphere of activity of the mind, that is the Dharma-nature of all those dharmas. Meditation and non-meditation, the state of pacifying conceptual thoughts. All things are separate, there is neither superior nor inferior in anything.
Tibetan
ད་པར་ལམ་མཆོག་འདི་བསྒོམ་མོ། །ཕྱི་རོལ་ཡུལ་དང་ནང་ལ་བདག་དང་གཞན་དུ་རྟོག་པ་སྐྱེས་ན་ཡང་དག་དོན་ལས་ཉམས། །དེ་ལྟར་རྣམ་དག་ཟབ་མོ་སྟོང་ཉིད་ཞི་བ་དམ་པ་དེ་ལ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཡང་དག་གནས། །འདུ་བྱེད་མ་སྐྱེས་ཤིན་ཏུ་ཆོས་ཀུན་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་མྱ་ངན་འདས། །དངོས་མེད་དེ་ཚེ་ཀུན་ཀྱང་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཞེས་རྣམ་གྲོལ་ཡིན། །ངོ་བོས་མངོན་རྫོགས་རྒྱུ་རྐྱེན་རྣམས་ནི་བྱིས་པས་ག་ལ་ཤེས། །ནམ་མཁའ་མིང་ཙམ་དགེ་དང་མི་དགེར་བྱར་མེད་སྐྱེ་བའང་མེད། །ཆོས་ཉིད་རྡོ་རྗེའི་དོན་དང་མི་དམིགས་སྟོང་པ་དེ་ཉིད་རྣམ་གྲོལ་ཞི་བ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ། །དྲི་མེད་རྣམ་དག་ཆོས་དབྱིངས་གང་བསྒོམ་པ། །དེ་དག་མ་སྐྱེས་མི་འགག་ནམ་མཁའི་ངོ་བོ་ཡིན། །རྩོལ་བར་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་གང་ལ་སེམས་མེད་ཤེས་དང་བྲལ། །ནམ་མཁའ་དྲི་མེད་རང་བཞིན་དམིགས་མེད་སྟོང་པར་ཤེས་རྣམས་བྲལ། །དྲན་དང་དབྱེར་མེད་སྤང་ལེན་ག་ལའང་དགའ་དང་མཚུངས་མེད་མི་དམིགས་མཉམ་པའི་ངང་། །བླང་དོར་མེད་པས་བརྗོད་བྲལ་གཡུང་དྲུང་དབྱིངས། །མཉམ་གནས་གཉིས་སུ་བརྟག་མེད་བརྗོད་བྲལ་བྱ་དང་མི་བྱ་མེད་དེ་གསོག་བྲི་མེད། །སྟོང་པའི་རང་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ལ། །བྲི་བའམ་འཕེལ་བ་ག་ལ་ཡོད། །ཆེད་དུ་རྩོལ་བྲལ་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་ཅིས་ཀྱང་མི་འཁྲུགས་ཆོས་སྐུར་མཉམ་ཤེས་དང་། །ཆོས་ཉིད་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཀུན་ལས་འདས། །གང་ལའང་ཆགས་དང་ཡུལ་གྱིས་མྱོས་སྐྲག་མེད་ དེ་མི་འབྲལ་མི་གནས་ཤིང་། །གཞན་གྱིས་ཡང་དག་མི་འཕྲོག་ཆེས་ཀུན་ཞི་བའི་ངང་། །མི་འཕྲོག་མཉམ་ཤིས་བཞི་པོ་ཕྱོགས་དང་ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྣམས་དེར་ཤེས་ཏེ། །ཆོས་རྣམས་དེ་བཞིན་ཉིད་དང་སྟོང་པ་རང་ཉིད་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྐྱེ་མེད་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་དང་མཉམ། །སེམས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་བསྒོམས་པས་ལམ་གྱིས་གཞན་དུ་བསྒོམས་པས་འོད་གསལ་མི་འགྱུར་རོ། །སེམས་ལ་སེམས་བསྒོམ་རྣལ་མ་རྩེ་གཅིག་སེམས་ཀྱི་དངོས་པོ་འདུས་མ་བྱས། །བརྡའ་ཅན་ཡང་དག་ལེན་པའང་བྱང་ཆུབ་ཡིན་ཞེས་སྟོན་པས་རབ་གསུངས་ཕྱིར། །དེ་ལ་འདི་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་བསྐྱེད་ཅིང་བསྒོམ་པའི་གནས་ཡིན་ཏེ། །ཏིང་འཛིན་མེད་ལ་རྣམ་རྟོག་ཏིང་འཛིན་མང་པོ་རྣམས། །ཏིང་འཛིན་དེ་དག་ཏིང་འཛིན་གསུམ་པོ་བརྟན་པར་བྱས་ཤིང་རྟགས་ཀྱི་ཕྱག་རྒྱ་གསུམ་བཅིངས་ནས། །ཏིང་འཛིན་ཕྱག་རྒྱ་བྱེ་བ་མང་པོ་དེ་དག་བདེ་བ་དག །དེ་དག་མ་ལུས་སྐུ་ཉིད་ཆོས་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །ཆོས་སྐུ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་སེམས་ཉིད་བསྐྱེད་དེ་སྙི
Chinese
因此应当修习此殊胜道。若于外境及内生起我与他之分别念，则会偏离真正之义。如是清净深奥之空性寂灭殊胜之境，一切无余皆真实安住。诸行不生，一切法，诸法无余皆寂灭。无实有之时，一切亦是法界，是为解脱。自性圆满之因缘，孩童如何能知？虚空唯是名相，无善与非善可为，亦无生。法性金刚之义与不可得之空性，即是解脱寂灭法身。无垢清净法界，所修习者，彼等不生不灭，是虚空之自性。不作意勤作，于何者无心识，离知。虚空无垢，自性无所缘，知者离空性。无忆念与分别，于何处皆无喜乐，无与伦比，无所缘之平等状态。无取舍故，不可言说之永恒界。平等安住，无二取，不可言说，无应作与不应作，无积聚与损减。于空性之自性法性中，何处有损减或增益？不特意勤作，不作意，无论如何皆不扰乱，与法身平等之觉知。法性超越一切分别念。于任何事物皆无执着，不为境所迷，无有恐惧。 彼不离亦不住留，他人亦无法真实夺取，一切皆寂灭之状态。不夺取，平等寂灭四者，诸方与波罗蜜多皆于彼处知晓。诸法如是真如与空性，自身即是自性身。心之自性不生，与虚空之界相等。于心之界中修习，以道，以他法修习，光明不改变。于心上修心，真实唯一，心之事物非造作。具表征者，如实取受亦是菩提，如是导师善说故。因此，此乃生起与修习菩提心之所依处。无有禅定，则有分别念，诸多禅定。彼等禅定，三禅定稳固，并系缚三种表征之手印后。禅定手印，无数俱胝，彼等皆是安乐。彼等无余，身即是法身圆满。法身大手印，生起心性，珍
English
Therefore, one should meditate on this supreme path. If thoughts of self and other arise in relation to external objects and internally, one deviates from the true meaning. Thus, in this pure, profound, emptiness, peaceful, and supreme state, everything without exception truly abides. Actions are unborn, all phenomena, all phenomena without exception, are extinguished. When there is no reality, everything is also the realm of Dharma, which is liberation. How can children understand the causes and conditions of perfect manifestation? Space is merely a name, there is nothing to be done as good or bad, and there is no birth. The meaning of the Dharma-nature Vajra and the emptiness of non-apprehension is itself the liberation, peace, and Dharmakaya. The stainless, pure Dharmadhatu, whatever is meditated upon, those are unborn and unceasing, it is the nature of space. Do not mentally engage in effort, in what has no mind, devoid of knowledge. Space is stainless, its nature is without object, those who know are free from emptiness. Without memory or distinction, there is no joy or sorrow anywhere, incomparable, the state of non-apprehension and equanimity. Because there is no acceptance or rejection, it is the inexpressible, eternal realm. Abiding equally, without dualistic grasping, inexpressible, there is nothing to do or not to do, no accumulation or decrease. In the Dharma-nature of emptiness, where is there decrease or increase? Without deliberate effort, without mental engagement, in any case, there is no disturbance, equal awareness with the Dharmakaya. Dharma-nature transcends all conceptualizations. There is no attachment to anything, not intoxicated by objects, without fear. It neither departs nor remains, and others cannot truly seize it, a state where everything is pacified. Non-seizing, equal peace, the four, the directions and the perfections are all known there. All phenomena are suchness and emptiness, oneself is the Svabhavikakaya. The nature of mind is unborn, equal to the realm of space. Meditating in the realm of mind, through the path, meditating through other methods, luminosity does not change. Meditating mind on mind, truly one-pointed, the substance of mind is unconditioned. Those with signs, truly taking is also enlightenment, as the teacher has well said. Therefore, this is the place to generate and meditate on Bodhicitta. Without Samadhi, there are conceptual thoughts, many Samadhis. Those Samadhis, the three Samadhis are stabilized, and after binding the three mudras of signs. Samadhi mudras, countless billions, those are all bliss. All of those, the body itself is the complete Dharmakaya. Dharmakaya Mahamudra, generating mind itself, trea