Tibetan
་རྗེ་དཔག་མེད་དང་། །སྣ་ཚོགས་རྒྱལ་བ་འདི་ལས་འབྱུང་། །འདི་ལས་ཕྱག་རྒྱ་སྣ་ཚོགས་དང་། །རིག་པའི་སྙིང་པོ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་། །འདི་ལས་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང་། །སྡུག་བསྔལ་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་འབྱུང་། །གཏི་མུག་དག་ཀྱང་དེ་བཞིན་ཏེ། །འདི་ལས་ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་དང་། །སྐྱེས་པ་བུད་མེད་མ་ནིང་འབྱུང་། །འདི་ལས་འདོད་དང་འདོད་གཟིར་དང་། །ཉོན་མོངས་གདུང་འདོད་ཆགས་པ་འབྱུང་། །རི་དང་སྐྱེ་བོ་དེ་བཞིན་དུ། །ནམ་མཁའ་དང་ནི་རླུང་དག་དང་། །སྲེག་པའི་མེ་ནི་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །འདི་ལས་ས་དང་ཆུ་དང་ནི། །རྡོ་དང་ས་བོན་མྱུ་གུ་འབྱུང་། །དེ་བཞིན་གློག་དང་སྐར་མ་དང་། །ཉི་མ་ཟླ་བ་སྤྲིན་རྣམས་འབྱུང་། །དེ་བཞིན་སྤྱོད་དང་མི་སྤྱོད་ཀུན། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། །དཔེར་ན་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་ལས། །སྤྲིན་དང་ན་བུན་ཁུག་རླངས་དང་། །ཟླ་བ་ཉི་མ་སྐར་ཚོགས་དག །སྣང་ཡང་ནམ་མཁའ་བཞིན་དུ་གནས། །དེ་བཞིན་སེམས་ཀྱི་ནམ་མཁའ་ལས། །མཚན་མའི་ཆོ་འཕྲུལ་ཅི་བྱུང་ཡང་། །ཆོས་ཉིད་ནམ་མཁའ་བཞིན་གནས་པར། །རྣལ་འབྱོར་ཅན་གྱིས་བལྟ་བར་བྱ། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་སེམས་ཉིད་ནི། །རྟོགས་དང་མ་རྟོགས་རང་བཞིན་ལ། །ལྟ་བའི་ཁྱད་པར་སོ་སོར་བལྟ། །རྟོག་པ་ཅན་གྱི་ངོ་ག་ལ། །རྟོག་པ་འཁྲུལ་པའི་ངོ་བོར་སྣང་། །ཀུན་དུ་ཉེར་འཇོག་ལམ་ཚོར་ལ། །ཀུན་དུ་རྡུལ་གྱི་ཕུང་པོར་སྣང་། །ཚོགས་སྤྱོད་སྙིང་རྗེ་ཉེར་འཇོག་ལ། །ཐམས་ཅད་སྒྱུ་མའི་རང་བཞིན་ལྟར། །དེ་ཉིད་མཉམ་པར་ཤེས་གནས་ན། ། ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་གནས། །ཡེ་ཤེས་རང་སྣང་ནམ་མཁའ་ལ། །ནམ་མཁའ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་ཟད། །བརྗོད་བྲལ་མཐོང་མེད་དམིགས་དང་བྲལ། །མཐོང་བ་མེད་པའི་དོན་འདི་ནི། །སྔོན་གྱི་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ། །དགོངས་པ་འདི་ལས་གང་མི་མངའ། །ལྟ་བ་དེ་དང་ལྡན་བཞིན་དུ། །དམ་ཚིག་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུ་ལ། །བསྲུང་དང་མི་བསྲུང་ཕྱོགས་དང་བྲལ། །འདིའོ་ཞེས་ནི་བསྲུང་དུ་མེད། །བསྲུང་བའི་རྣམ་གྲངས་ཇི་སྙེད་ཅིག །དུས་གསུམ་རྒྱལ་བས་གསུངས་མོད་ཀྱང་། །བསྲུང་བའི་མདོ་ནི་གཅིག་ཏུ་འདུས། །ནམ་མཁའ་ལྟ་བུའི་རྣལ་འབྱོར་པས། །ནམ་མཁའ་འདྲ་བའི་དམ་ཚིག་བསྲུང་། །དེ་ཡང་བསྲུང་དུ་མེད་ན་བདེ། །གཞན་པ་ཐེག་པ་ཆུང་བ་རྣམས། །བསྲུང་བའི་མཚམས་དག་བསྲུངས་ནས་ནི། །སྐྱོན་ཡོན་ཆོས་ལ་བླང་དོར་བྱེད། །བསྲུང་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་རྣམས་ནི། །བསྲུང་དུ་མེད་པས་དེ་བཞིན་གཞག །དེ་བཞིན་པ་ཡི་དམ་ཚིག་ལ། །
Chinese
从至尊无量光佛中， 生出各种各样的胜者。 从中生出各种各样的手印， 以及一切明智的精华。 从中生出贪欲和嗔恨， 痛苦、傲慢和嫉妒也生出。 愚痴也同样如此， 从中生出三界一切， 以及男人、女人和人妖。 从中生出欲望和欲望的折磨， 烦恼、痛苦和贪恋生出。 山和众生同样地， 虚空和风， 燃烧的火也猛烈地生出。 从中生出土地和水， 石头、种子和幼苗生出。 同样地，闪电和星星， 太阳、月亮和云彩生出。 同样地，一切行和非行， 一切一切都将从中生出。 例如，从虚空的自性中， 云、雾、水汽， 月亮、太阳、星群， 显现，却安住于虚空。 同样地，从心之虚空中， 无论显现何种相的幻化， 瑜伽士应观其法性安住如虚空。 如此心性， 于觉悟与未觉悟之自性上， 各自观察见解之差别。 于有分别者面前， 显现分别错乱之体性。 于完全专注于道之感受上， 显现为微尘之聚合。 于积聚、享用、慈悲之专注上， 一切如幻化之自性。 若能于此如实平等而安住，
English
From the supreme immeasurable one, Arise various victorious ones. From this arise various mudras, And all the essence of knowledge. From this arise desire and hatred, Suffering, pride, and jealousy also arise. Ignorance is also the same, From this arise all three realms, And men, women, and hermaphrodites. From this arise desire and the torment of desire, Afflictions, suffering, and attachment arise. Mountains and beings likewise, The sky and the winds, The burning fire arises intensely. From this arise earth and water, Stones, seeds, and sprouts arise. Likewise, lightning and stars, The sun, moon, and clouds arise. Likewise, all actions and non-actions, Everything, everything will arise from this. For example, from the nature of the sky, Clouds, mist, vapor, The moon, sun, and constellations, Appear, yet remain as the sky. Likewise, from the sky of the mind, Whatever magical displays of signs may arise, The yogi should view its nature as abiding like the sky. Suchness of mind, On the nature of realization and non-realization, Observe the differences in views separately. In the presence of the conceptual one, Appears as the nature of conceptual delusion. On the feeling of the path of complete focus, Appears as a collection of dust. On the focus of accumulation, enjoyment, and compassion, Everything is like the nature of illusion. If one abides knowing that very thing equally,
Tibetan
ཇི་བཞིན་པ་ཡི་བློ་གཞག་སྟེ། །བརྗེད་པ་མེད་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱིས། །བསྲུང་བ་མེད་པའི་ངང་དུ་བསྡམ། །བསྲུང་མེད་ནམ་མཁའི་དམ་ཚིག་འདི། །ཇི་ལྟར་གྲགས་པའི་རང་བཞིན་ལ། །སྡོམ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་སོ་སོར་སྣང་། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་ཐ་ཚིག་སྡོམ། །བདེན་གཉིས་རྒྱུ་ལ་སྟོན་པར་གྲགས། །བླ་མེད་མཆོག་ལ་དམ་ཚིག་སྤྱོད། །གཅིག་གི་དོན་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང་། །འདུལ་དབང་ངོ་ལ་སོ་སོར་གྲགས། །ཁོ་ན་ཉིད་ལྡན་དམ་ཚིག་མཆོག །དེ་དང་གང་ལྡན་དམ་པ་སྟེ། །དེ་ལས་འདས་ན་འཚིག་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དམ་ཚིག་ཆེན་པོ་ནི། །ནམ་མཁའ་འདྲ་བར་དཔའ་བོས་བཤད། །རྒྱལ་བ་དཔའ་བོ་ཐམས་ཅད་ལ། །དམ་ཚིག་འདི་ལས་ཡོང་མི་མངའ། །སྤྱོད་པ་དག་གི་ཁྱད་པར་ཡང་། །ཆོས་ཉིད་བྱ་བཙལ་ཀུན་བྲལ་ལ། །བསྒྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་དམིགས་པ་མེད། །འཁྲུལ་པ་གཅོད་པའི་སྐྱེ་བོ་དག །དམིགས་མེད་བྱང་ཆུབ་བདེ་ཆེན་ལ། །སྡུག་བསྔལ་རྩོལ་སེམས་ བཅུག་པས་ནོར། །བྱ་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །ཉོན་མོངས་བྱ་མེད་སྤྱད་པས་འཁྲུལ། །རང་བྱུང་ལྷུན་གྲུབ་གནས་བཞིན་དུ། །བྱིས་པའི་སྤྱོད་པས་ཅི་བཙལ་དགོས། །གང་ཞིག་འདོད་དེ་ཅི་ཞིག་སྒྲུབ། །ཅི་སྤྱད་ཅི་བསྒྲུབས་ཅི་བཙལ་ཡང་། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་དེ་བྱང་ཆུབ་མེད། །དམྱལ་བ་སངས་རྒྱས་ཆེན་པོ་ལ། །སྡུག་བསྔལ་བྱང་ཆུབ་ལམ་ཉིད་དེ། །ཉན་ཐོས་རང་རྒྱལ་ས་གཉིས་དང་། །ཐེག་པའི་ཁྱད་པར་ཅི་བསྟན་པ། །བྱེད་རྩོལ་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ། །བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་གེགས་སུ་ཆེ། །གང་ཞིག་བཙལ་མེད་བདེ་ཆེན་དོན། །སེམས་ཀྱི་ཀློང་འདིས་མ་མཐོང་ན། །སྒྲུབ་དང་རྩོལ་བ་ཅི་སྤྱད་ཀྱང་། །བྱིས་པ་དོན་མེད་གྱི་ན་འཁྱམ། །བཙལ་དུ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ལ། །རྩོལ་བའི་སྤྱོད་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །འཛིན་པ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །ཚིག་འཛིན་ནོར་བའི་རྩོལ་བྱར་མེད། །བགྲོད་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བགྲོད་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་མིང་དང་བྲལ། །བསམ་དུ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ། །རྟོག་སེམས་བསམ་པའི་དམིགས་དང་བྲལ། །བཙལ་མེད་པ་ཡི་ཆོས་ཉིད་ལ། །བཙལ་མེད་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ། །མཐའ་དབུས་མེད་པས་བདལ་བ་ཆེ། །ཕྱི་ནང་མེད་པས་ཡེ་གསལ་ཁྱབ། །སྐྱོན་ཡོན་མེད་པར་ལྷུན་གྱིས་རྫོགས། །བསྒྲུབ་དུ་མེད་པས་བཙལ་སེམས་བྲལ། །གཟུང་དུ་མེད་པས་དམིགས་དང་བྲལ། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པས་བྱིན་བརླབས་ཆེ། །གདོད་ནས་བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོར་གནས། །སྤྱོད་པའི་ཁྱད་པར་འདི་ལྟ་བུ། །དེས་ན་གཅིག་ལས་མེད་བཞིན་དུ། །སྤྱོད་མཐུན་རྩོལ་བའི་རང་བཞིན་ལ། །རྣམ་
Chinese
如是安住于觉性，以无忘失之心性，安住于无守护之状态。此无守护如虚空之誓言，于显现之自性中，显现为别别之律仪与戒律。幼稚者乃是言词之律仪，于二谛之因上宣说。于无上胜义行持誓言，虽未动摇于一之义，然于调伏自在之面前别别宣说。唯具彼性之誓言殊胜，何者与彼相应即为殊胜者，超越彼者则将违犯。是故大誓言，如虚空般为勇士所说。一切胜者勇士，无有不从此誓言所出者。行持之差别亦是，法性远离一切能作所作，无有修与所修之目标。断除错谬之补特伽罗，于无目标菩提大乐中，以痛苦勤作之心投入则谬误。于无为之法性中，以烦恼无为而行持则错谬。如自生任运成就之安住，以幼稚之行持有何可寻？欲求何物又修何法？无论行持何法、修持何法、寻觅何法，皆是痛苦而非菩提。地狱与大佛，痛苦即是菩提之道，声闻缘觉二地与，大乘之差别有何可示？一切有作勤作皆是错谬，乃无上菩提之大障碍。何者寻觅无寻之大乐义，若未以此心之自性而见，无论行持何种修持与勤作，皆如幼稚者般无意义地游荡。于不可寻之自性中，以勤作之行持有何可为？于无执之法性中，无有以言词执著之错谬勤作。于不可行之法性中，远离行之坛城名相。于不可思之法性中，远离分别心念之目标。于无寻之法性中，无寻自性任运成就。无有边际故广大，无有内外故本净周遍，无有功过故任运圆满，无可修故远离寻觅之心，无可取故远离目标，以遍知故加持广大，本初即安住于菩提心要。如是行持之差别，因此虽无有一，然于行持相应之勤作自性中，
English
Thus, abide in awareness, with the mind of non-forgetfulness, settle in a state of no protection. This unprotected, sky-like samaya, in the nature of how it appears, manifests as distinct vows and precepts. Children are those who hold verbal vows, said to be taught on the cause of the two truths. Samaya is practiced on the supreme, unsurpassed, although not moving from the meaning of one, it is separately proclaimed before the Tamer of the senses. The samaya that possesses only that nature is supreme, whoever is in accordance with it is supreme, transgressing it will result in breaking. Therefore, the great samaya, is said by the heroes to be like the sky. All victorious heroes, none come from other than this samaya. The differences in conduct are also, the nature of reality is free from all doing and seeking, there is no aim of practice and what is to be practiced. Those beings who sever delusion, in the aimless great bliss of enlightenment, it is a mistake to put in effort and suffering. In the nature of reality that is without action, it is a mistake to practice afflictions without action. As the self-arisen, spontaneously accomplished state, what need is there to seek with childish conduct? What is desired, what is practiced? Whatever is practiced, whatever is accomplished, whatever is sought, is suffering and not enlightenment. For hell and the great Buddha, suffering is the path to enlightenment, what difference is shown between the two grounds of hearers and solitary realizers, and the Great Vehicle? All actions with effort are mistaken, they are a great obstacle to unsurpassed enlightenment. If one does not see with this expanse of mind, the meaning of the great bliss that is without seeking, whatever practice and effort is applied, one wanders like a child without meaning. In the self-nature that is without seeking, what is done with the conduct of effort? In the nature of reality that is without grasping, there is no mistaken effort of grasping at words. In the nature of reality that is without going, the mandala of going is without name. In the nature of reality that is without thinking, it is free from the object of conceptual thought. In the nature of reality that is without seeking, the self-nature without seeking is spontaneously accomplished from the beginning. Without beginning or end, it is greatly expansive, without inside or outside, it is primordially clear and pervasive, without fault or virtue, it is spontaneously perfect, without practice, it is free from the mind of seeking, without grasping, it is free from object, with omniscience, it is greatly blessed, from the beginning it abides in the heart of enlightenment. Such is the difference of conduct, therefore, although there is only one, in the nature of conduct that is in accordance with effort,