Tibetan
་ཀྱི་ངང་ལ་ཞི། །དགེ་བ་བྱས་ཀྱང་སེམས་ལ་ག་ན་ཕན། །སྡིག་པ་སྤྱོད་ཀྱང་སེམས་ལ་ག་ན་གནོད། །ནམ་མཁའ་དག་ལ་སྤྲིན་དེངས་བཞིན། །སླར་སྐྱེ་བ་དག་ག་ལ་སྲིད། །དེ་ཡི་བག་ཆགས་འབྲས་བུ་ཡིས། །ཅི་ཡང་མེད་ཅེས་རྟོགས་པའོ། །རིན་པོ་ཆེ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། མུ་སྟེགས་ཆད་པ་འཁྲུལ་པའི་ལེའུ་སྟེ་ཉེར་ལྔ་པའོ།། །།སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་དེས། །སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ། །མུ་སྟེགས་ཕྱལ་པའི་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུད་དང་ནི། །འཁྲུལ་པའི་འདྲ་གཞི་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དང་། །སྒོམ་དང་སྤྱོད་པ་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟ་བུ། །སྟོན་པའི་སྟོན་པ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་དེས། །སྡུད་པའི་གསང་དབང་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ལ། །ཆོས་སྐུའི་རང་བཞིན་ཅི་ཡང་མེད་པ་ལས། །ཅི་ཡང་མ་ཡིན་ཅིར་ཡང་སྣང་བ་དེ། །སྣང་བ་དེ་དང་སྐུ་ཡི་ངོ་བོ་གཉིས། །གཅིག་ཏུ་མ་མཐོང་ཐ་དད་མཐོང་བ་དེས། །ཐ་དད་སྣང་བས་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཉིད་བྱས། །དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྣང་བ་དེ་ཉིད་ལས། །ཕྱི་ཉིད་སྟོང་པ་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མཐོང་། །ནང་གི་རིག་པ་གང་དུ་མ་གྲུབ་པས། །རིག་པ་དེ་ཡང་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་མཐོང་། །རིག་པ་ཉིད་དང་རིག་པའི་རྩལ་དེ་ལ། །མུ་སྟེགས་ཕྱལ་པ་འཁྲུལ་པའི་འདྲ་གཞི་བྱས། །རིག་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པར་གནས་པ་དང་། །རིག་པའི་རང་འོད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཡིས། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་སྟོང་པར་གནས་པ་དང་། །སེམས་དེས་ཡུལ་ཡང་སྟོང་པར་མཐོང་བ་ཡིས། །དེ་གཉིས་འདྲ་མཐུན་རིགས་མཐུན་འདྲ་བ་འདུས་པ་ཡིས། །དེ་ཡིས་མུ་སྟེགས་འཁྲུལ་པའི་འདྲ་གཞི་བྱས། །སེམས་དེའི་རང་བཞིན་ བཙལ་ཀྱང་མི་རྙེད་པས། །སེམས་དེའི་ངོ་བོ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པས། །གང་གིས་བྱ་རུ་མེད་ཅིང་བྱེད་རྒྱུ་མེད་པར་རྟོགས། །སྣང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་ཀྱང་། །སྣང་བ་ཇི་ལྟར་སྣང་ཡང་སེམས་ལ་གོས་པ་མེད། །སེམས་དང་ཡུལ་ནི་ཐ་དད་གཉིས་སུ་རྟོགས། །སེམས་དེའི་ངོ་བོ་བལྟར་མེད་བསྒོམ་དུ་མེད། །སེམས་ལ་གོས་པ་མེད་པས་ཡུལ་ཉིད་གང་དགར་སྤྱད། །རྒྱུ་ལས་བྱུང་བ་འབྱུང་བ་དེ་ལྟར་རྟོགས། །སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་དེ་ལྟར་གནས་པ་ཡིན། །རྒྱུ་ལས་བྱུང་བར་རྟོགས་པ་བྱུང་བའི་མུ་སྟེགས་ཡིན། །རྟོགས་པ་དེ་ལྟར་འབྱུང་བས་འབྱུང་བའི་མུ་སྟེགས་ཡིན། །འབྲས་བུ་དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་བྱུང་ནས་གནས་པའི་མུ་སྟེགས་ཡིན། །རྒྱུ་ཉིད་ཕྱལ་པར་བྱུང་བས་རྟོགས་ཕྱལ་བྱུང་། །རྟོགས་པ་ཕྱལ་པ་བྱུང་བས་ལྟ་བསྒོམ་ཕྱལ་པ་བྱུང་། །འབྲས་བུ་ཕྱལ་པ་བྱུང་ནས་གནས་པ་ཡིན། །རིན
Chinese
于（空性）之境寂灭。 即使行善，对心有何益？ 即使作恶，对心有何害？ 如净空中云雾消散。 再次转生，又于何处存在？ 以彼习气之果。 证悟一切皆无。 于《宝积大经》中，外道断见之错谬品第二十五。 具摄持之秘密主尊金刚萨埵， 向能仁之能仁普贤王如来， 请问外道邪谬之错谬经， 错谬之所依，以及证悟之见、 修与行，果又将如何？ 能仁之能仁普贤王如来， 向具摄持之秘密主尊金刚萨埵， 开示道：法身自性一无所有中， 非有非无，显现种种者， 彼显现与法身之体性二者， 若不能见其一味而见为各异， 由见各异之显现即造作错谬之因。 从彼所生之显现本身中， 外境空性，见如虚空。 内之觉性于何处亦不成立， 故觉性亦见如虚空。 于觉性本身与觉性之妙用上， 造作外道邪谬之所依。 以觉性之体性安住于空性， 以及觉性之自光本性无有。 心之自性安住于空性， 以及心亦见境为空性。 彼二者相似，同类相合， 彼即造作外道错谬之所依。 彼心之自性， 纵寻亦不可得。 彼心之体性，任何亦不成立。 故了知无有能作与所作。 然显现之诸法，纵然一切无余， 显现无论如何显现，然于心无有沾染。 心与境，了知为各异二者。 彼心之体性，不可见亦不可修。 以于心无有沾染，故境可随心所欲而行。 如是了知从因而生之生起。 心之体性即如是安住。 了知从因而生，即是生起之外道。 如是生起之了知，即是生起之外道。 如是成就之果，即是生已安住之外道。 因本身即已错谬生起，故了知亦错谬生起。 了知错谬生起，故见与修亦错谬生起。 果错谬生起而安住。 仁
English
It dissolves into the state of (emptiness). Even if you do good, what benefit is there to the mind? Even if you do evil, what harm is there to the mind? Like clouds clearing in the clear sky. Where is there a possibility of rebirth? By the fruit of that habitual tendency. It is realizing that nothing exists. From the Great Extensive Jewel Scripture, the twenty-fifth chapter on the erroneous views of nihilistic heretics. The Secret Lord Vajrasattva, the gatherer, To the Teacher of Teachers, Samantabhadra, Asked about the scripture of erroneous views of heretical talk, The basis of error, and the view of realization, How are meditation, conduct, and the result? The Teacher of Teachers, Samantabhadra, To the Secret Lord Vajrasattva, the gatherer, Taught: From the Dharmakaya's nature of nothingness, That which is neither something nor nothing, yet appears as everything, That appearance and the essence of the body, If one does not see them as one but sees them as different, By seeing different appearances, one creates the cause of error. From that very appearance that arises from it, The outer emptiness is seen as like the sky. Since inner awareness is not established anywhere, That awareness is also seen as like the sky. On awareness itself and the power of awareness, One makes the basis of heretical talk and error. With the essence of awareness abiding in emptiness, And the self-radiance of awareness being without nature, The nature of mind abiding in emptiness, And the mind also seeing objects as empty, These two are similar, of the same kind, and gather together alike, That creates the basis of heretical error. The nature of that mind, Even if searched for, cannot be found. The essence of that mind is not established at all. Therefore, one realizes that there is no doer and nothing to be done. Although all phenomena of appearance are completely without remainder, However appearance appears, it does not stain the mind. Mind and object are realized as two different things. The essence of that mind is not to be seen or meditated upon. Since there is no stain on the mind, one can engage with objects as one pleases. Thus, one realizes the arising that comes from causes. The essence of mind abides in that way. Realizing that it comes from causes is the heretic of arising. Realizing arising in that way is the heretic of arising. The result being accomplished in that way is the heretic of having arisen and abiding. Since the cause itself arises erroneously, realization arises erroneously. Since realization arises erroneously, view and meditation arise erroneously. The result arises erroneously and abides. Precious.