Tibetan
། ཕྱི་རོལ་པ་རྣམས་ལོག་པའི་ལམ་དུ་གོལ།། ཡང དག་དོན་ལ་སྒྲིབ་པ་འཐུག་པོ་བསགས།། ཉན་ཐོས་ང་རྒྱལ་གཟུང་འཛིན་མཐའ་རུ་གོལ།། ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་གཏན་དུ་སྒྲིབ།། ཕར་ཕྱིན་དབུ་མ་བདེན་གཉིས་མཐའ་རུ་གོལ།། ཆོས་སྐུ་མངོན་གྱུར་ལམ གྱི་ཆོས་ཀྱིས་སྒྲིབ།། གསང་སྔགས་ཐེག་པ་བསྐྱེད་རྫོགས་མཚན་མར་གོལ།། དོན་དམ་དམིགས་མེད་ཀུན་རྫོབ་དམིགས་པས་སྒྲིབ།། ཨ་ཏི་ཕྱོགས་གཅིག་སྣང་བའི་ཉམས་ལ་ཞེན།། ལ་ལ་བཤོས་ཀྱིས་སྟོང་པར བལྟས་པས་གོལ།། འགའ་ཞིག་བློས་བྱས་རྒྱས་བཏབ་སྟོང་པར་གོལ།། ཕྱོགས་མེད་དོན་ལ་ཕྱོགས་སུ་ཞེན་པས་བསྒྲིབས།། ཨ་ཏི་ཆིག་ཆོད་གོལ་སྒྲིབ་ཀུན་ལས་གྲོལ།། རིན་ཆེན་གླིང་ན་རྡོ་ཡི་མིང་མེད བཞིན།། རང་བཞིན་མེད་པ་གང་ཡང་མེད་པས་ན།། གོལ་རྒྱུ་གོལ་ས་ཅི་ཡང་ཡོད་མིན་ཏེ།། ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་མིང་ཙམ་བརྡ་བཏགས་ཙམ།། ཡང་དག་དོན་ལ་ཆོས་ཉིད་ངང་དུ་གཅིག། འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད ནམ་མཁའི་ངང་དུ་གཅིག་ཁམས་གསུམ་མ་ལུས་སྐུ་གསུམ་ཞིང་ཁམས་ཡིན།། མཐའ་གོལ་སྒྲིབ་མེད་ཡེ་དག་ཆོས་སྐུ་ཡི།། ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ཨ་ཏི་ཡང་གསང་མཆོག། ཐེག་པའི་མཐར་ཐུག་རྒྱུད་ཀྱི་སྙིང་པོ སྟེ།། སངས་རྒྱས་དགོངས་པ་ཆིག་ཆོད་ཨེ་མ་ཧོ།། ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ།། རྫོགས་ཆེན་ཆིག་ཆོད་ཀུན་གྲོལ་ཆེན་པོའི་རྒྱུད་ལས། དངོས་གཞི་མན་ངག་གི་ལེའུ་སྟེ་བཅུ་པའོ།།།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་རྡོ་རྗེས་ཡང གསོལ་པ།། ཨེ་མ་ཧོ།། བཅོམ་ལྡན་ལྷུན་གྲུབ་འདུས་མ་བྱས་པའི་དཔལ།། དེ་ལྟར་དངོས་གཞི་གནད་ཀྱིས་རྟོགས་བྱས་ནས།། མཐར་འདོན་རྗེས་འཇུག་མན་ངག་ཇི་ལྟར་སྟོན།། དེ་དོན་འདུས་པའི་འཁོར་ལ་བཤད དུ་གསོལ།། ཞེས་གསོལ་པས། དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། རང་བྱུང་ཆིག་ཆོད་ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག་ལ།། ཀུན་རྫོབ་བཞིའམ་སྣང་སྟོང་སེམས་གསུམ་བྱུང།། དེ་གསུམ་སོ་སོར་བཟུང་བས་མ་རིག འཁྲུལ།། དེ་རྣམས་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པ་ལ།། དབྱིངས་རིག་གཉིས་མེད་ལྟ་སྒོམ་སྤྱོད་གསུམ་བྱུང།། དེ་རྣམས་འབྲས་བུ་སྐུ་གསུམ་མཐར་ཐུག་སྟེ།། སྐུ་གསུམ་ལྷུན་གྲུབ་ཆིག་ཆོད་རྫོགས་སངས རྒྱས།། འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་བར་དུ་རྩལ་སྦྱངས་ནས།། བག་ཆགས་གཟུང་འཛིན་ཕྲ་མོ་དག་བྱའི་ཕྱིར།། དེ་ཉིད་མཐའ་འདོན་རྗེས་ཀྱི་མན་ངག་ནི།། རང་སྣང་དང་ནི་གཞན་སྣང་གཉིས་ལས་སུ།། རང་སྣང་སྣང་སྲིད འཁོར་འདས་མ་ལུས་པ།། ཡེ་ནས་རང་སེམས་མཐའ་བྲལ་རྟོགས་པ་ཡིས།། བལྟ་རུ་མེད་པའི་ལྟ་བ་ཕྱོགས་མེད་ལ།། ཡེངས་པ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་བལྟས་པ
Chinese
外道之人迷失于歧途，于真实义上积聚厚重之障。声闻以我慢执取陷入边见，永蔽一切智智。般若中观二谛陷入边见，法身显现被道之法所障蔽。密咒乘于生圆次第执著名相，胜义无缘被世俗有缘所障蔽。阿底执着于片面显现之体验，有人以口诀视为空性而迷失，有些以分别念增益为空性而迷失，于无偏之义执着于偏颇而障蔽。阿底决断解脱一切迷失与障蔽，如珍宝洲中无石之名，因无有任何自性，故无有可迷失之处与迷失之所，一切法皆为名言假立。于真实义，法性本然唯一。一切诸元素于虚空本性中唯一，三界无余为三身刹土。无有边见迷失障蔽，本初清净法身之，明点唯一阿底极密殊胜，乃乘之究竟，续之精髓，诸佛之意决断，唉玛火！如是宣说。大圆满决断普脱大续中，正行口诀品第十竟。自生智慧金刚复请问，唉玛火！薄伽梵任运成就无为之吉祥，如是依正行要义而了悟后，如何开示终结后行口诀？为彼义祈请为集聚之眷属宣说。如是祈请后，薄伽梵宣说，自生决断明点唯一中，生起世俗四或显空心三，执取彼三各异则未悟而迷乱，于彼等无别一体而了悟时，生起界智无二见修行三，彼等乃果位三身之究竟，三身任运成就决断圆满成佛。于未得果位前勤修，为净除串习取执之细微，彼之终结后之口诀为，于自现与他现二者中，自现所见一切有情轮回，皆为本初自心无边际之解脱，于无可观看之无偏见，安住于无散乱之状态
English
Outsiders stray into the wrong path, accumulating thick veils upon the true meaning. Hearers, with pride and grasping, stray into extremes, forever obscuring the all-knowing wisdom. The Perfection of Wisdom, Madhyamaka, and the Two Truths stray into extremes, the manifestation of the Dharmakaya is obscured by the dharmas of the path. The Secret Mantra Vehicle strays into the characteristics of generation and completion stages, ultimate aimlessness is obscured by conventional aimfulness. Ati clings to the experience of one-sided appearance, some, through oral instructions, view emptiness as straying, some, through conceptual elaboration, establish emptiness as straying. Clinging to one side obscures the meaning of impartiality. Ati, the single cut, is liberated from all straying and obscuration, like the absence of the name 'stone' in a precious island. Because there is nothing without inherent existence, there is no place to stray or anything to stray into. All dharmas are merely names and designations. In the true meaning, the nature of reality is inherently one. All elements are one in the nature of space, the three realms are entirely the three kayas and pure lands. Without extremes, straying, or obscuration, the primordial purity of the Dharmakaya's, single bindu, Ati, the supreme secret, is the ultimate of vehicles, the essence of the tantra, the single cut of the Buddha's intention, Emaho! Thus it was spoken. From the Great Perfection Single Cut All-Liberating Great Tantra, the tenth chapter, the Actual Practice of Oral Instructions, is complete. Self-Arisen Wisdom Vajra again requested, Emaho! Bhagavan, spontaneously accomplished, uncompounded glory, having understood the essential points of the actual practice in this way, how do you teach the concluding subsequent oral instructions? Please explain this meaning to the assembled retinue. Having requested thus, the Bhagavan spoke, In the single bindu of self-arisen single cut, arise the four conventionalities or the three appearances, emptiness, and mind. Grasping these three separately is ignorance and confusion. When these are realized as inseparable and one, arise the three of view, meditation, and conduct, indivisible from space and wisdom. These are the ultimate fruition, the three kayas, the spontaneous accomplishment of the three kayas, the single cut, complete Buddhahood. Until the fruit is attained, practice diligently, in order to purify the subtle habitual tendencies of grasping and clinging. The oral instruction for the conclusion of that is, from the two, self-appearance and other-appearance, all appearances and existences, samsara and nirvana, are realized as the beginningless, self-mind, free from extremes. In the view without anything to view, the impartial view, abide in the state without distraction.
Tibetan
་ཡིས།། མཐོང་བ་མེད་པའི་ཆོས་ཉིད རང་སར་མཐོང།། བསྒོམ་དུ་མེད་པའི་རང་གསལ་ངང་སྒོམ་གྱིས།། དམིགས་སུ་མེད་པའི་ཆོས་སྐུ་མངོན་དུ་གྱུར།། ཆོས་སྐུ་རྩོལ་མེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པར་སྤྱོད།། ལྷུག་པ་མ་བཅོས་རང་དག་སངས་རྒྱས་ཡིན།། ཡེ ནས་ཡིན་ཏེ་བློ་ཡིས་དཔྱད་མི་དགོས།། གནས་ལུགས་ཤེས་པ་མ་བཅོས་རང་ལུགས་ལ།། རྟག་ཆད་མེད་པའི་ངང་ལ་རང་སར་ཞོག། བྱ་བཙལ་མེད་པའི་ངང་ལ་ལྷག་པར་སྐྱོངས།། དེ་ཀའི་ངང་ལ་བྱ་རྒྱུ་ཅི་ཡང མེད།། དབེན་པའི་གནས་སུ་འདུག་གམ་གཏན་ལ་དབབ།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བྱ་བྲལ་ཀློང་ཆེན་ཡིན།། ལུས་ཀྱི་བྱ་བྲལ་གཅེར་ཉལ་འཕྲིག་མེན་ཡིན།། ལུས་ཀྱི་དངོས་འཛིན་དག་ཚེ་བྱ་བྲལ་ཡིན།། འཛིན་པ་མ་དག བྱ་རྒྱུ་ཡོད་པས་ན།། གཅིག་པུར་དབེན་པར་སྡོད་ལ་རྣལ་དུ་ཕོབ།། འཛིན་མེད་ལུས་དེ་ལུས་མེད་ལུས་ཀྱི་མཆོག། གང་དུ་མི་གནས་ཟང་ཐལ་ངེས་མེད་སྤྱོད།། རྫོགས་ཆེན་དོན་ལ་བརྗོད་དུ་མེད་པ་ཡིན།། ངག་གི བརྗོད་མེད་རང་གསོང་ལྷུག་པར་སྨོས།། ཇི་སྐད་སྨྲས་ཀྱང་འཛིན་བྲལ་བརྗོད་མེད་ཡིན།། ངག་ལ་འཛིན་པ་འདུག་ན་བརྗོད་བྱ་ཡིན།། མི་སྨྲ་དགོས་དོན་གཞན་དང་བློ་མི་བསྲེ།། འཛིན་མེད་ངག་དེ་ཚངས་པའི་སྐད་ཀྱི མཆོག།ཅིར་ཡང་མ་ངེས་ཟང་ཐལ་གསོང་པོར་སྨྲ།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་བསྒོམ་དུ་མེད་པ་ཡིན།། ཡིད་ཀྱིས་སྒོམ་མེད་གཏད་མེད་རང་གསལ་སྐྱོངས།། ཡིད་ཀྱི་གཟུང་འཛིན་དག་ཚེ་སྒོམ་མེད་ཡིན།། ཇི་སྲིད་གཟུང་ འཛིན་ཡོད་ཚེ་སྒོམ་དུ་ཡོད།། མ་ཡེངས་ལྟ་སྒོམ་དག་ལ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱིས།། གཟུང་འཛིན་མེད་པའི་སེམས་དེ་སེམས་དཔའ་མཆོག། ཅི་ཡང་མི་རྟོག་ཟང་ཐལ་ཡེ་ཤེས་གསལ།། རྫོགས་པ་ཆེན་པོ་ཀུན་གྲོལ་ཆིག་ཆོད ཡིན།། ལུས་ངག་ཡིད་གསུམ་རང་གྲོལ་ལྷུག་པར་སྐྱོངས། གང་དུ་འཛིན་པ་མེད་ན་རང་གྲོལ་ཡིན།། འཛིན་མེད་ལུས་ངག་སངས་རྒྱས་སྐུ་གསུང་ཐུགས།། འཛིན་པ་འདུག་ན་མ་གྲོལ་སེམས་ཅན་ཡིན།། དབེན་པར གཅིག་པུར་ལྟ་སྒོམ་གཏན་ལ་ཕོབ།། གཟུང་འཛིན་མེད་ན་རྣལ་འབྱོར་དབང་ཕྱུག་ཆེ།། ཧེ་རུ་ཀ་དང་གཉིས་མེད་བཅོམ་ལྡན་འདས།། མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ལྷུན་གྲུབ་ཟང་ཐལ་ལོ།། ཆིག་ཆོད་དོན་ལ་གཉིས་སུ་མ གྲུབ་ཀྱང།། གཉིས་པོ་གཞན་སྣང་ཐབས་ལ་སྤྱོད་པ་ནི།། མི་དགེ་སྤང་ཞིང་དགེ་ལ་ཤུགས་ཀྱིས་སྤྱོད།། དགེ་སྡིག་འབྲས་བུ་འདོད་པའི་བློ་མ་གྲུབ།། དམ་ཚིག་བསྲུང་སྡོམ་སྤྱོད་པ་ཤུགས་ཀྱིས་ལེགས།། ཉེས་ལྟུང ཉམས་ཆག་སྐྱོན་དང་འཛིན་པ་མེད།། བླ་མའི་མོས་གུས་འགྲོ་ལ་སྙིང་རྗེ་སྐྱེད།། བདག་དང་སེམ
Chinese
以。 不见之法性，于自处见。 以无修之自明而修持。 无缘之法身，显现。 法身无勤任运自如行。 任运无整自净即是佛。 本来自有无需以分别念分析。 知晓实相于无整之自性中， 安住于无常断之状态。 于无所事事之状态中，尤为守护。 于彼状态中，无有任何所作。 于寂静处安住或决定。 大圆满是无作广大虚空。 身体之无作，赤身裸体并非要点。 身体之实执清净之时，即是无作。 若未清净执着，因有可为之事。 于僻静处独居而安歇。 无执之身，即是无身之殊胜身。 不住于任何处，通透无定而行。 大圆满之义，是不可言说。 语之无言，任运坦率而说。 无论说什么，离执即是无言。 若语有执着，即有所说。 无需说话之理由，是不与他人混杂。 无执之语，是梵天之殊胜语。 于任何皆不定，通透坦率而说。 大圆满是无修持。 以意之无修，无所依而守护自明。 意之能取所取清净之时，即是无修。 若有能取所取，即有修持。 不散乱，于见修上以精进。 无能取所取之心，即是殊胜菩萨。 无有任何分别，通透智慧明。 大圆满是顿超一切解脱。 身语意三自解脱，任运而守护。 于何处无有执着，即是自解脱。 无执之身语，是佛之身语意。 若有执着，即是未解脱之有情。 于僻静处，独自决定见修。 若无能取所取，即是瑜伽自在。 与嘿汝嘎无二之薄伽梵。 现证菩提，任运成就通透矣。 顿超之义虽无二元， 然二取他显，以方便而行持者， 舍弃不善，而以力量行持善。 不希求善恶果报之心。 守护誓言戒律，以力量而行持为佳。 无有罪堕、衰损、过失与执着。 生起对上师之敬信，对众生之慈悲。 自与
English
With. The Dharma-nature that is unseen, is seen in its own place. Meditate with the self-illuminating state that is beyond meditation. The Dharmakāya that is without object becomes manifest. The Dharmakāya effortlessly enjoys its own nature freely. Freedom, uncorrected, self-pure is Buddha. It is from the very beginning, so there is no need to analyze with the mind. Knowing the nature of reality, in the uncorrected own state, Rest in its own place in the state of neither permanence nor annihilation. Especially cherish the state of no seeking. In that state, there is nothing to do. Stay in a solitary place or decide. The Great Perfection is actionless, the great expanse. The actionlessness of the body, lying naked is not the point. The actionlessness is when the substantial clinging of the body is purified. If clinging is not purified, because there is something to do. Stay alone in a secluded place and rest. That body without clinging is the supreme body without a body. Not abiding anywhere, acting transparently and without certainty. The meaning of the Great Perfection is that it is beyond expression. The speech of non-expression, speak freely and frankly. Whatever is said, being free from clinging is inexpressible. If there is clinging to speech, then there is something to be said. The reason for not speaking is not to mix minds with others. Speech without clinging is the supreme speech of Brahma. Speaking transparently and frankly, not certain about anything. The Great Perfection is beyond meditation. With the mind's non-meditation, cherish self-illumination without reliance. When the mind's grasping and fixation are purified, it is non-meditation. As long as there is grasping and fixation, there is meditation. Without distraction, strive with diligence in view and meditation. That mind without grasping is the supreme hero. Without thinking anything, transparent wisdom is clear. The Great Perfection is the single cut of all liberation. Cherish the self-liberation of body, speech, and mind freely. Wherever there is no clinging, there is self-liberation. Body and speech without clinging are the body, speech, and mind of the Buddha. If there is clinging, it is an unliberated sentient being. In a secluded place, decide on view and meditation alone. If there is no grasping, then one is a great yogic sovereign. The Bhagavan indivisible from Heruka. Manifestly enlightened, spontaneously accomplished, transparent! Although there is no duality in the meaning of the single cut, The two, appearing as other, the way to practice is: Abandoning non-virtue and vigorously practicing virtue. The mind that does not desire the results of virtue and non-virtue is not established. It is better to protect vows and commitments and practice with strength. There are no transgressions, impairments, faults, and clinging. Generate devotion to the guru and compassion for beings. Self and