Tibetan
ན་དཔེས་བརྒྱན་པ་མ་ཡིན་ནམ་མཁའི་ཚུལ། །དེ་འདས་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡང་མིན། །དབང་པོའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ། །དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་གསུམ་པོ། །ཡུལ་དང་མི་འབྱེད་དེ་བཞིན་ལྷུག་པར་བཞག །གསུམ་པོ་ཡུལ་ལ་ཡན་པ་མི་ལྟུང་བར། །གང་ཡང་མིན་པའི་རང་བཞིན་དེ་ཙམ་ལ། །ལུས་སེམས་མི་བཅོས་ཀློང་དེར་རང་བཞིན་བཞག །དེ་འདྲའི་ཀློང་ལ་རྨད་བྱུང་ཉིད་གནས་པས། །མཐའ་གཉིས་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་ཡོངས་མི་འགྱུར། །སྔ་ཕྱིའི་རྒྱལ་བ་སེམས་ཅན་ལུས་གནས་ཚེ། །འཆི་བའི་དུས་ཚེ་བག་ཆགས་འདི་ལྡན་པས། །དེ་མཐུས་སེམས་ཅན་སྙིང་པོ་རྒྱལ་བར་གྱུར། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དང་བདག་ལྡན་ན། །རིགས་དྲུག་ཉན་ཐོས་དག་ཏུ་མི་མཐོང་བས། །རིགས་དྲུག་ཉན་ཐོས་དག་ཏུ་བསད་པ་མེད། །སེམས་ཅན་ཉན་ཐོས་དག་ཏུ་སུས་མཐོང་བ། །དེ་ལ་སྐྱོན་གྱིས་སྡིག་ཀྱང་ཡོད་པར་གསུངས། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་ནི་མི་བསད་ཚེ། །བསད་པའི་ཚེ་ན་སྡིག་གིས་མི་འཇིགས་ལ། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ཤེས་ན། །དོན་དེ་བདག་ལ་ལྡན་པར་གྱུར་པའི་ཚེ། །རྨི་ལམ་སད་འདྲ་སྡིག་པས་གོས་མི་འགྱུར། །རྨད་ བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་མཐུར་ལྡན་ན། །མ་དང་སྲིང་མོ་བུ་མོ་ལ་སོགས་རྣམས། །རྨད་བྱུང་ཉིད་ལས་གཞན་དུ་མཐོང་བ་མིན། །དེ་འདྲ་སྦྱར་བ་དམ་པ་ཉིད་ལ་སྦྱར། །མ་སྲིང་བུ་མོར་མཐོང་བ་འཆིང་བའི་རྒྱུ། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་ནི་མ་སྲིང་སྦྱར་བྱས་པས། །སད་པའི་ཚེ་ན་ལན་གྱིས་མི་འཇིགས་སོ། །ཡང་དག་དོན་ཤེས་རྨི་ལམ་སད་འདྲ་སྟེ། །ཡུལ་དུ་སྐྱོན་གྱིས་གོས་པར་འགྱུར་མི་སྲིད། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ན། །དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་རྒྱ་བཞི་ལྡན་མཐོང་མི་འགྱུར། །དཀྱིལ་འཁོར་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་སུས་མཐོང་བ། །དེ་ལ་ཕྱག་རྒྱའི་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན་པས་ན། །རྨད་བྱུང་དེ་ལ་མཚུངས་པར་ཡོངས་མ་གསུངས། །དཔེར་ན་རྨི་ལམ་ན་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་སྐུ་མཐོང་། །སད་པས་བདག་ཏུ་སྣང་ལས་གཞན་མེད་དེ། །དེ་བཞིན་ཕྱག་རྒྱ་བསྒོམ་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་བས། །མཚན་མ་ཉིད་ལས་བྱང་ཆུབ་གཏིང་མ་རྙེད། །དཀྱིལ་འཁོར་མ་ཡིན་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ལ། །དཀྱིལ་འཁོར་མཚན་མའི་སྐྱོན་གྱིས་གོས་མི་འགྱུར། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་གང་སུ་ལྡན་པ། །དགེ་རྩར་མི་སྤྱོད་དགེ་བར་མཐོང་མི་འགྱུར། །དགེ་རྩར་མཐོང་བ་དེ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་འགྱུར། །དགེ་རྩར་མ་མཐོང་བ་ཉིད་བྱང་ཆུབ་མཆོག །རྨི་ལམ་ན་ནི་དགྲ་དང་འགྲོགས་པ་མཐོང་། །སད་པའི་དུས་ན་
Chinese
如同以饰品庄严的天空一般，那超越了感官的境界，任何感官都无法触及。感官的识，就如它本来的样子，感官的识，这三者，不与对境分离，就那样自然地安住。这三者不堕入对境的歧途，仅仅在那无任何造作的自性中，身心不做任何调整，就在那个空性中安住自性。在那样的空性中，奇妙的觉性自然存在，因此不会被两种边见的过失所染污。过去和未来的诸佛，当有情众生还安住于身体中时，在死亡的时刻，具有这样的习气，因此，凭借那力量，有情众生的心髓便能成佛。如果拥有奇妙的菩提心和自性，就不会将六道众生视为声闻缘觉，因此，不会去“杀死”六道众生中的声闻缘觉。谁将有情众生视为声闻缘觉，据说那人会有过失和罪恶。例如，在梦中杀人，在杀人的时候，不会因罪恶而恐惧。如果了解奇妙菩提心的意义，当那意义与自性相符时，就像从梦中醒来一样，不会被罪恶所染污。 如果具有奇妙菩提心的力量，就不会将母亲、姐妹、女儿等等，视为奇妙觉性之外的事物。这样的结合，只应与神圣的觉性结合。将母亲、姐妹、女儿视为实有，是束缚的根源。例如，在梦中与母亲姐妹交合，醒来时不会因此而感到害怕。真正了解意义的人，就像从梦中醒来一样，不可能被对境的过失所染污。如果具有奇妙菩提心的意义，就不会执着于坛城和四种手印。谁执着于坛城和手印的坛城，因为他执着于手印的坛城，所以不能说他与奇妙的觉性相同。例如，在梦中见到如来佛的身相，醒来时除了觉性显现之外，别无他物。同样，通过观修手印的坛城，只能获得表相，而无法获得菩提的真谛。对于非坛城的奇妙菩提心来说，不会被坛城表相的过失所染污。谁具有奇妙的菩提心，就不会执着于善根，也不会将善视为实有。执着于善根，那就会有过失。不执着于善根，才是殊胜的菩提。在梦中见到与敌人同行，醒来时
English
Like the sky adorned with ornaments, that which transcends the senses is beyond the realm of any sense faculty. The consciousness of the senses, just as it is, the consciousness of the senses, these three, without separating from the object, remain naturally as they are. These three do not fall into the error of objects, but remain in the nature of that which is without any fabrication, without adjusting body and mind, in that space, abide in self-nature. In such a space, wondrous awareness naturally dwells, therefore it is not completely stained by the faults of two extremes. Past and future Buddhas, when sentient beings still dwell in the body, at the time of death, possess this habitual tendency, therefore, by that power, the essence of sentient beings becomes enlightened. If one possesses wondrous Bodhicitta and self-nature, one will not see the beings of the six realms as Shravakas and Pratyekabuddhas, therefore, there is no "killing" of Shravakas and Pratyekabuddhas among the beings of the six realms. Whoever sees sentient beings as Shravakas and Pratyekabuddhas, it is said that person has faults and sins. For example, in a dream, if one kills a person, at the time of killing, one is not afraid of sin. If one understands the meaning of wondrous Bodhicitta, when that meaning corresponds to one's self-nature, like waking from a dream, one is not stained by sin. If one possesses the power of wondrous Bodhicitta, one will not see mother, sister, daughter, etc., as other than wondrous awareness. Such union should only be united with sacred awareness. Seeing mother, sister, daughter as real is the root of bondage. For example, in a dream, if one has intercourse with mother or sister, upon waking, one will not be afraid of retribution. One who truly understands the meaning is like waking from a dream, it is impossible to be stained by the faults of objects. If one possesses the meaning of wondrous Bodhicitta, one will not cling to the mandala and the four mudras. Whoever clings to the mandala of mudras, because he clings to the mandala of mudras, it cannot be said that he is the same as wondrous awareness. For example, in a dream, one sees the form of the Tathagata, upon waking, there is nothing other than the appearance of awareness. Similarly, by meditating on the mandala of mudras, one can only obtain the appearance, but cannot obtain the true essence of Bodhi. For the wondrous Bodhicitta that is not a mandala, it will not be stained by the faults of the appearance of the mandala. Whoever possesses wondrous Bodhicitta, will not cling to merit, nor will he see merit as real. Clinging to merit, there will be faults. Not clinging to merit is the supreme Bodhi. In a dream, one sees oneself walking with an enemy, upon waking
Tibetan
དེ་དང་འགྲོགས་མི་འགྱུར། །དགེ་རྩས་འཇིག་རྟེན་འདི་ཡི་སྙན་ངག་ཐོབ། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱིས་མ་ཟིན་ན། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་གཞི་འབྲས་བུ་རྨི་ལམ་འདྲ། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་སྙིང་རྗེ་བརྩེ་མེད་ཅིང་། །མཚམས་མེད་ལྔ་སྤྱོད་ཉེ་ལྔ་མི་ཚངས་སྤྱོད། །འདོད་ཡོན་ལྔ་རོལ་གཞན་ལྔ་སློང་མི་བྱེད། །རྟག་ཏུ་བདག་མཆོད་གཞན་དུ་མི་རིགས་པ། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ཐེག་ཆེན་དམ་ཚིག་ཡིན། །དུག་ལྔས་འཁོར་བའི་རྒྱུན་སྤྱོད་བྱེད་པ་ཡང་། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ཉིད་དུ་ཡང་དག་གསུངས། །འདོད་ཅིང་ཆགས་པའང་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ང་། །གཞན་ལ་སྡང་བའི་ཞེ་སྡང་རྨད་ བྱུང་ང་། །དེ་བཞིན་འཁོར་བ་གཏི་མུག་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་ང་། །བདག་ཡོད་གཞན་མེད་ང་རྒྱལ་རྨད་བྱུང་ང་། །གཞན་སྡུག་ཐེག་པ་གཞན་ལ་ཕྲག་དོག་ང་། །ཇི་སྐད་བརྗོད་པའི་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་ངའོ། །ཡི་དམ་མགྱོགས་པས་དུས་མཐའ་མེད་སྤྲོས་ཀྱང་། །རྨད་བྱུང་སྐུ་ལ་གར་ཡང་ཕྱིན་པ་མེད། །སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་ནོར་བུ་དྲི་མེད་ཐུགས། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའ་ཉིད་ཀྱི་ཐུགས་ལ་གནས། །བསྐལ་པ་འབུམ་གྱི་མེས་ཀྱང་བསྲེག་ཏུ་མེད། །སྲིད་པ་གསུམ་གྱི་ཆུས་ཀྱང་བཀྲུ་རུ་མེད། །འདི་ཞེས་བསྟན་དུ་བདེ་གཤེགས་རྣམས་ལ་མེད། །སྲིད་པ་འབྱུང་བའི་སྔོན་དུ་སངས་རྒྱས་ཏེ། །ཐམས་ཅད་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་ཀྱང་། །སྐྱོན་དང་སྒྲོ་གཞི་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། ) སྐྱོན་གདོད་ནས་རྣམ་པར་དག་པའི་ལེའུ་སྟེ་བརྒྱད་པའོ།། །།དེ་ནས་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྡོ་རྗེ་ཐེག་པ་ལ་སོགས་པས། ཡངས་པ་ཆེན་པོ་ལ་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཚན་མ་ཉིད་གསལ་བར་བཞག་ནས། མཚན་མ་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཐབས་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ། ཞེས་གསོལ་པས། དོན་མཉེས་ཏེ་བརྗོད་པ། མཚན་ཅན་མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པ་བསྒོམ་པ་ཡི། །ཡང་དག་བདེ་བའི་དཀྱིལ་འཁོར་སྙིང་པོ་ཉིད། །མཐོང་བ་ཉིད་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས། །རྨད་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་བལྟ་འདོད་པས། །བློ་དམན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསླབ་ཏུ་རུང་། །མཚན་མ་མཚན་མ་མེད་པའི་ཚིག་ལས་འདས། །ཉིད་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་མེད། །འགྲུས་དང་གསང་བའི་ཆོས་གཉིས་བསྒོམ་དགོས་ཏེ། །གསང་བའི་གསང་མཆོག་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་འདི། །རང་བྱུང་དག་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་རིན་པོ་ཆེ། །སྤྲུལ་པའི་འབྱུང་འཇུག་ཉི་རྡུལ་ཚུལ་དུ་འཁྲུག །རང་བྱུང་མཆོག་གི་ཕྱག་རྒྱ་རྒྱ་པོ་ཆེ། །བློ་དམན་བྱིས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བསླབ་ཏུ་རུང་། །
Chinese
不与此为伴。 以善行获得此世之诗歌。 若未被奇妙菩提心所摄持， 痛苦之生源，果实如梦幻。 于众生无有慈悲与爱恋， 行五无间罪，近五非梵行。 享乐五欲，不求他人之五事， 恒常自赞，不敬他人者， 乃奇妙菩提大乘之誓言。 亦以五毒行轮回之流转， 亦于奇妙菩提中如实宣说。 贪欲执着亦是奇妙菩提我， 憎恨他人之嗔恚奇妙我。 如是轮回愚痴奇妙菩提我， 自恃我慢奇妙我， 嫉妒他人痛苦，希求胜过他人我。 如是所说之胜义谛与世俗谛我。 虽以本尊迅速无边延展， 然于奇妙身无处可去。 诸佛之宝，无垢之心， 安住于金刚萨埵之心。 纵经百千劫之火亦不能焚烧， 纵经三有之水亦不能洗涤。 无可向如来指示此物， 于有产生之前即已成佛， 然一切奇妙菩提心性， 烦恼与增益，本初即已清净。 （于菩提心奇妙之续中）烦恼本初即已清净之第八品。 其后，大菩萨金刚乘等，于广大之中，将薄伽梵之相明显安立，祈请开示解脱相之方便。如是祈请后，心满意足而言： 观想具相，以妙相庄严者， 乃是真实安乐之坛城心要。 如来宣说，当下即可见。 欲见奇妙之身者， 劣慧菩萨亦可修学。 相，超越有相无相之言说， 不可言说，无有言说。 需修持精进与秘密二法， 此秘密中之极密菩提心性， 乃是自生清净之珍宝坛城。 化身之生起与融入，如日光中之微尘般扰动， 自生殊胜之大手印， 劣慧孩童亦可修学。
English
Does not associate with this. With virtue, one obtains the poetry of this world. If not grasped by the wondrous Bodhicitta, The source of suffering, the fruit is like a dream. Without compassion and love for sentient beings, Committing the five inexpiable sins, engaging in the five near non-virtuous conducts. Enjoying the five objects of desire, not asking for the five things of others, Constantly praising oneself, disrespecting others, Is the wondrous Bodhi Mahayana's vow. Also, using the five poisons to perpetuate the cycle of existence, Is also truly spoken of in the wondrous Bodhi. Desire and attachment are also the wondrous Bodhi I, The hatred of disliking others is the wondrous I. Likewise, the delusion of samsara is the wondrous Bodhi I, The pride of self-existence and non-existence of others is the wondrous I, Jealous of others' suffering, desiring to surpass others is I. The ultimate truth and conventional truth as spoken are I. Although rapidly and endlessly expanded by the Yidam, Yet there is nowhere to go in the wondrous body. The jewel of all Buddhas, the stainless mind, Resides in the heart of Vajrasattva himself. Even the fire of hundreds of thousands of kalpas cannot burn it, Even the water of the three realms cannot wash it away. There is nothing to point out to the Sugatas, Having become enlightened before the arising of existence, Yet all wondrous Bodhicitta nature, Defects and exaggerations, are primordially pure. (From the wondrous continuum of Bodhicitta) The eighth chapter, which is primordially pure from defects. Thereafter, the great Bodhisattva Vajrayana and others, in the vast expanse, clearly established the Bhagavan's form, and requested the teaching of the means to liberate from forms. Having made this request, being pleased in meaning, he spoke: Meditating on the one with form, adorned with excellent marks, Is the very essence of the mandala of true bliss. The Tathagata declares that it can be seen immediately. Those who wish to see the wondrous body itself, Even Bodhisattvas of inferior intellect can learn. Form, transcends the words of having form and not having form, What is to be spoken by oneself is unspeakable, there is no speaking. One must meditate on both diligence and secret Dharma, This most secret Bodhicitta nature of secrets, Is the spontaneously pure precious mandala. The arising and dissolving of emanations stir like dust motes in sunlight, The spontaneously supreme Mahamudra, Even children of inferior intellect can learn.