Tibetan
་ཐམས་ཅད་འུབ། །མཁའ་རྒྱུ་དག་པས་མཉམ་དང་མི་མཉམ་རྣམས། །སྐུ་ཡི་སྐུ་སྟེ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་སྐུ། །འཛིན་པ་ཕྲ་མོ་ཡོད་པའི་ཤེས་པའང་དེ། །དེ་སྒྲིབ་ཆེན་པོ་སྣང་དུ་མི་བཏུབ་ལྟར། །གཟུང་འཛིན་རྟོག་པ་ཕྱག་རྒྱའི་སྐུར་བསྒོམས་པས། །ཐམས་ཅད་སངས་རྒྱས་རྨད་བྱུང་ངོ་བོར་ཡང་། །ཆོས་སྐུ་མ་ལུས་བསྡུས་པ་མཐོང་མི་འགྱུར། །སྣང་སྲིད་ལྷར་བསྒོམ་པ་ཉིད་རྨད་བྱུང་སྐྱོན། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ས་བོན་ལས། །ཕྱི་ནང་སྣོད་བཅུད་འབྲས་བུར་རྣམ་པར་སྨིན། །ས་བོན་འབྲས་བུར་སྨིན་པ་དེ་ཡང་ནི། །སླར་སོན་གནས་སུ་དག་པའི་གཅིག་ཚུལ་ནི། །རྒྱ་མཚོ་ཆེ་ལས་ཆུ་བྲན་ཀུན་འབྱུང་བ། །སླར་འདུས་ལན་ཚྭའི་ཆུར་རོ་ཀུན་གཅིག་འདྲའོ། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། དཔེ་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་ལེའུ་སྟེ་ལྔ་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། ཉིད་རྨད་དུ་བྱུང་བ་ལ་གཟིགས་ནས་བརྗོད་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ། ཨེ་མ་ཧོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོས་ཀྱང་། །ཆོས་གཅིག་མ་གཟིགས་ ཆོས་ལ་ཟད་མཐའ་མེད། །ལོངས་སྤྱོད་རྫོགས་དང་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་ནི། །མངོན་པར་བྱང་ཆུབ་སྐུས་ཀྱང་ཆོས་གཅིག་པའོ། །མ་གཟིགས་གཟིགས་པ་མེད་པ་རྒྱན་དང་ལྡན། །མཚན་དཔེས་བརྒྱན་པ་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་མིན། །མཚན་སྐུ་དེ་ཉིད་དོན་གྱི་འབྲས་བུར་ཡང་། །སུ་འདོད་དེ་ལ་ཡང་དག་སངས་རྒྱས་རིང་། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་དག་པ་ཡང་སངས་རྒྱས། །ཁ་དོག་དབྱིབས་མེད་མཚོན་པ་ལས་འདས་ཏེ། །གཞི་མེད་པ་ཡི་རྩ་གཞི་ཀུན་གྱི་མཆོག །ལོ་མའི་རྩ་བ་རྩ་བའི་ལོ་མ་འང་ཡིན། །མཁའ་ལྟར་མི་འདོད་དེ་ཡང་འདས་པ་ཉིད། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་ཆོས་གཅིག་པོ། །རྣམ་པར་དག་པའི་ཆོས་སྐུ་དེ་ཉིད་ལས། །གཞན་གྱིས་རེག་ཅིང་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་སྲས་བཅས་མཚན་མའི་མཚན་དཔེས་བརྒྱན། །མངོན་སུམ་གཉིས་སུ་དེ་ཉིད་སུ་རྣལ་བ། །དེ་ལ་རྨད་བྱུང་འདི་མི་གནས་ཏེ་ཟིན་ཆགས་ནད། །སྣང་སྟོང་ངོ་བོ་སྟོང་བའང་འདི་ཡི་སྐྱོན། །རྒྱལ་བའི་རྒྱལ་བ་ཞེས་བྱ་བརྗོད་དུ་མེད། །དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཀྱི་ཚིག་ཀྱང་ཟད། །མཐའ་དང་དབུས་ལ་མི་གནས་བདེ་བའི་ཀླུང་། །ཁྱབ་གདལ་བྱང་ཆུབ་མཐའ་ལྟར་དཔག་ཏུ་མེད། །འདི་ཉིད་སྐུར་འདོད་སྒྲོ་སྐུར་འཁོར་ལོ་བསྐོར། །འདི་ལ་གཟའ་གཏད་རྟོག་པའི་འདུ་མཚོན་ཅན། །ཐོག་མར་འདོད་པ་འཁྲུལ་པ་འཇིག་རྟེན་པ། །སྐུ་གསུམ་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ལས་ཤིན་ཏུ་རིང་།
Chinese
全部聚集。 虚空自性清净故，平等与不平等诸法， 乃是身之身，一切佛之身。 执着微细存在之识亦是彼。 如彼大障不能显现于光明中， 将能取所取之分别观想为手印身， 一切皆是佛陀奇妙自性， 法身无余汇集亦不可见。 将显有世间观想为天尊乃奇妙之过患。 从奇妙菩提心之种子中， 内外器情成熟为果。 种子成熟为果亦是， 再次于种子处清净之一法则是， 如从大海中生出一切水滴， 再次汇集于咸水之中，味道皆相同。 从奇妙菩提心之续部中，超离譬喻之一切法之真如品第五。 其后，薄伽梵吉祥普贤王如来，观视自身之奇妙后，宣说应说之语。 唉玛吙！大菩萨亦，未见一法。
English
All gather. Because the nature of space is pure, all things equal and unequal, Are the body of the body, the body of all Buddhas. Even the consciousness that holds subtle existence is that. Just as that great obscuration cannot appear in the light, By meditating on the duality of grasping and being grasped as the body of the mudra, Everything is also the wonderful nature of the Buddha, The complete collection of the Dharmakaya will not be seen. To contemplate phenomenal existence as a deity is itself a wonderful flaw. From the seed of the wonderful Bodhicitta, The outer and inner vessels and essences ripen into fruit. That the seed ripens into fruit is also, Again, the one way to purify in the seed place is, Just as all water droplets arise from the great ocean, Again, when gathered in salt water, all tastes are the same. From the continuum of the wondrous Bodhicitta, the fifth chapter, the Suchness of all Dharmas that transcend metaphor. Then, the Bhagavan, the glorious Samantabhadra, having beheld his own wondrousness, spoke what was to be spoken. Emaho! Even the great Bodhisattva, did not see one dharma.
Tibetan
།དེ་ཉིད་རྨད་བྱུང་འདི་ཡི་སྒྲིབ་ཤིང་ཡིན། །ཆོས་ཀྱི་སྙིང་པོར་གྱུར་པ་འབྲས་བུའི་ཆོས། །སྣོད་བཅུད་བྱང་ཆུབ་ཁམས་གསུམ་ཡེ་རྒྱས་བཏབ། །ཕྱག་རྒྱའི་འབྱུང་འཇུག་ཉིད་ཀྱི་ལྟོ་བར་བསྡིམ། །སྐུ་ཡི་བྱ་བྱེད་རྩ་ནས་བཅད་དེ་བཏང་། །འཁོར་བ་དོང་སྤྲུག་སངས་རྒྱས་ཧུབ་ཀྱིས་རྔུབས། །དགེ་དང་སྡིག་པར་མི་བྱེད་རྣམ་པར་དག །ང་དང་བདག་མེད་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་སྐུ། །རིགས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀུན་གྱི་དུར་ཁྲོད་བརྡལ། །ཁམས་གསུམ་སྲིད་གསུམ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་རྫོགས། །བསོད་ནམས་ལྷུན་རྫོགས་ངོ་ བོ་རྣམ་པར་དག །རིགས་མཆོག་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་སུ་གནས་པ། །སྡིག་པ་སྤྱད་པ་དོན་དམ་བདེ་བའི་མཆོག །སེམས་ཅན་བསད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་དག །དཀྱིལ་འཁོར་གསལ་དང་ཕྱག་རྒྱའི་བདག་ཉིད་ཡིན། །རིག་སྔགས་གསང་སྔགས་སྙིང་པོ་དག་པའང་ཡིན། །དབང་བསྐུར་མ་ཐོབ་རྒྱལ་བར་གྱུར་པ་སྟེ། །ལྷ་ཀླུ་མཐུ་ཆེན་རྣམས་ཀྱང་བསྲུང་བར་འགྱུར། །མི་འདུད་དབང་མེད་ཉིད་ཀྱི་སྐུ་ལ་འདུད། །བསྒོམ་དང་ཏིང་འཛིན་འབྲས་བུ་གྲུབ་པའང་ཡིན། །དཀྱིལ་འཁོར་ཀུན་གྱི་བདག་པོ་ཉིད་ཀྱང་ཡིན། །གསང་བའི་ཡུམ་རྣམས་འདི་ལ་ཡོངས་ཀྱིས་འཁྲིལ། །དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་ཀུན་གྱི་ངོ་བོར་གྱུར། །སྐུ་གསུམ་རྡོ་རྗེར་བསྟན་པའི་དཀྱིལ་འཁོར་ཡིན། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡབ་ཡུམ་འཁྲིལ་བའི་སྐུའོ། །འདི་ལ་སུ་རྣལ་བ་ལ་སངས་རྒྱས་རྫོགས། །རྨད་བྱུང་ཞེས་སུ་འདི་ལ་བརྗོད་པ་ཡིན། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། གསང་བ་ཞལ་གྱིས་བཞེས་པའི་ལེའུ་སྟེ་དྲུག་པའོ།། །།དེ་ནས་དཔལ་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔས་ཡང་ཞུ་བ་ཆེན་པོའི་དོན་ཞུ་བའི་ཕྱིར། ཐལ་མོ་གདངས་སུ་བཟུང་ནས། དགྱེས་པའི་སྤྱན་གདངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དོན་དམ་པའི་སེམས་ནི་གང་ལགས། དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བགྱི་བ་དང་ཁྱད་པར་ཅི་མཆིས་བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ། དོན་དེ་ཐུགས་སུ་ཆུད་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆེན་པོས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་སེམས་ཅན་ཀུན་གྱི་སེམས། །ལྡང་དང་ཉལ་གཡོ་མེད་པ་དམ་པ་ཉིད། །དོན་དང་སེམས་ལ་མིང་དང་མཚན་མ་མེད། །མིང་དང་མིང་གི་མཚན་མ་མིང་མེད་པ། །དེ་ནི་ཡང་དག་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་ཉིད་ཅེས་བྱ། །དོན་དང་སེམས་ཅན་ཐ་དད་དབྱེར་མེད་གཅིག །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བརྗོད་པར་བྱ་བའི་དོན་བརྗོད་པ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཡེ་ཤེས་མཛོད་ཆེན་པོ། །མི་བདེན་མཚན་མའམ་ཚིག་དང་བཤད་བྲལ་བ། །ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་རྣམ་པར་ རྟོག་པ་ཡིས། །ཐེག་པ་ཆེན་པོ་ཆོས་ཀྱི་འཇུག་ལམ་ཉིད།
Chinese
彼即是此奇妙之障礙樹。 轉為法之精華之果法。 器情菩提三界本來增長。 手印之生起融入其腹中。 斷除身之作為，從根源放捨。 傾倒輪迴，一口吸盡諸佛。 不作善與惡，完全清淨。 我與無我，寂靜大樂之身。 遍布種姓與一切智慧之屍林。 三界有三，圓滿於其身。 福德圓滿，本性完全清淨。 種姓殊勝，誰位於其身？ 行罪惡者，乃究竟安樂之最。 殺害有情，其身喜悅。 是壇城光明與手印之自性。 也是明咒、密咒之清淨精華。 未得灌頂，即已成勝者。 天龍大力者等亦將守護。 不敬拜，無自在，敬拜其身。 禪修與三摩地，果亦成就。 亦是所有壇城之主。 秘密之母眾完全依附於此。 成為一切如來之本性。 是示現三身金剛之壇城。 是普賢父母交抱之身。 誰於此瑜伽，即圓滿成佛。 奇妙即是對此之稱謂。從奇妙菩提心續中，秘密受諾之第六品。 之後，為請白世尊金剛薩埵再次宣說廣大之義，合掌捧於胸前，睜開喜悅之眼，請示道：世尊，何為究竟真實之心？所謂「如是性」與之有何差別？祈請世尊開示。領悟此義後，世尊大悲宣說：菩提心乃一切有情之心，無起臥動搖，是為殊勝。義與心無名無相，名與名之相亦無名。彼即是真實智慧之如是性。義與有情無別一體。之後，世尊宣說應當宣說之義：如來之智慧大寶藏，遠離虛妄之相或言辭與詮釋，以大乘之分別，大乘即是入法之途徑。
English
That itself is the obscuring tree of this wondrous thing. The Dharma of results, transformed into the essence of Dharma. The vessel and its contents, the three realms of Bodhi, are inherently expanded. The arising and dissolving of the mudras are arranged in its belly. The actions of the body are cut off from the root and released. Overturning samsara, it swallows the Buddhas in one gulp. It does not create virtue or sin, it is completely pure. The body of great peace, without self or ego. It spreads the charnel ground of all lineages and wisdoms. The three realms and the three existences are perfected in its body. The accumulation of merit is complete, its essence is completely pure. Who dwells in the body of the supreme lineage? Practicing sin is the supreme ultimate bliss. Killing sentient beings is pleasing to its body. It is the nature of the mandala's clarity and the mudras. It is also the pure essence of the knowledge mantras and secret mantras. Without receiving empowerment, it has already become victorious. The powerful gods and nagas will also protect it. I prostrate to the body that does not bow down and is without power. The fruits of meditation and samadhi are also accomplished. It is also the lord of all mandalas. The secret mothers completely cling to it. It has become the essence of all the Tathagatas. It is the mandala that shows the three bodies as vajra. It is the body of Samantabhadra and Samantabhadri in union. Whoever practices yoga on this will completely attain Buddhahood. Wondrous is what is said of this. From the wondrous lineage of the mind of Bodhi, the sixth chapter, the acceptance of secrets. Then, in order to request the noble Vajrasattva to again explain the meaning of the great request, holding his palms open, with joyful eyes, he asked: "Bhagavan, what is the ultimate true mind? What is the difference between what is called 'Suchness'? Please explain." Having understood that meaning, the Great Bhagavan spoke: "The mind of Bodhi is the mind of all sentient beings. It is noble, without rising, lying down, or moving. Meaning and mind have no name or sign. Name and the sign of name are without name. That is the true wisdom, called Suchness. Meaning and sentient beings are inseparable and one." Then, the Bhagavan spoke the meaning to be spoken: "The great treasury of the Tathagata's wisdom, free from false signs or words and explanations, through the discrimination of the Great Vehicle, the Great Vehicle is the path to enter the Dharma."
Tibetan
།ཆོས་ལམ་དམ་པ་མི་འཛིན་རྣམ་པར་སྤྱོད། །བྱང་ཆུབ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་བལྟ་བའི་མཆོག །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་མི་མཐོང་བདེ་བའི་ཤུལ། །ཡེ་བསྲུངས་རྣམ་པར་དག་པའམ་ཕྱལ་པ་དང་། །བླང་དོར་འདུ་འབྲལ་མེད་པར་སྤྱོད་པ་དང་། །བལྟ་བའི་ཡུལ་མེད་སྟོང་པ་དམ་པ་དང་། །དེ་བཞིན་ཉིད་དུའང་མ་མཐོང་བསྒོམ་པའི་མཆོག །རྨད་བྱུང་རྫོགས་ཆེན་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གསུངས། །ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོ་མཁའ་འདྲ་མཐའ་ལས་འདས། །དྲང་སྲོང་དེ་འཛིན་པ་ལ་བསྒོམ་ཞེས་བྱ། །དམིགས་པས་དོན་ལ་འཇུག་པས་དགོས་པ་གོལ། །དམིགས་པས་གཟའ་གཏད་འཆའ་བ་གཏན་ནས་ཉམས། །སྟོང་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་བལྟ་ལྟ་བ་ལྐུགས། །བདེ་བའི་ཤུལ་ལམ་འདོད་པ་ལམ་ཐག་རིང་། །བསྲུང་དང་མི་བསྲུང་གཉིས་ཀྱི་དམ་ཚིག་ཉམས། །སྤྱད་དང་མི་སྤྱད་འཛིན་པས་ཐར་ལམ་འགགས། །བལྟ་དང་མི་བལྟར་མཐོང་བའི་དམ་པ་བརླག །བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་གཉིས་ཀྱི་རྟོག་མཐའ་མེད། །རྨད་བྱུང་འདི་ལ་འདི་རྣམས་སྤྱིར་གྱུར་པས། །རྨད་བྱུང་མཛོད་ཆེན་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཉམས། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི། །ཆོས་ལམ་མི་འཛིན་ཡོད་མེད་མཐའ་ལས་འདས། །འདས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཡེ་ཤེས་ཉིད་ཡིན་པས། །འདས་དང་མ་འོངས་ཀུན་ལས་ཡེ་ནས་འདས། །སྟོན་པའི་བསྟན་པ་འདི་ཡི་དོན་མི་རྙེད། །གཞན་ལས་རྣ་བའི་ཐོས་སུ་དངོས་པོ་དག །ལྕེ་ཡི་དབང་པོས་བརྗོད་དུ་ཐ་སྙད་བྲལ། །སྟོན་པའི་གསུངས་པ་ཆོས་ལམ་འཕྲུལ་པ་སྟེ། །ཇི་ལྟར་བཤད་ཀྱང་རྨད་བྱུང་དོན་མི་རྙེད། །ཟླ་བ་ཚེས་གཅིག་མཁའ་ལ་ཤར་བ་ལ། །མཛུབ་མོས་མཚོན་པས་མཐོང་ཚུལ་ཙམ་དུ་འཛིན། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་སྤྱད་པ། །ཚིག་ཏུ་བརྗོད་པས་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ཉམས། །ཡིད་ལ་བསམས་པས་ཆད་པའི་མཐར་ཡང་འགྲོ། །མེད་པའི་སྙིང་པོ་ལས་ནི་ཡོད་པའི་ སྙིང་། །དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་དེ་བཞིན་གྱི་ནར་བཞག །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སྐུ་ཡི་རང་བཞིན་ཏེ། །འདི་ལྟའི་དོན་ལ་སངས་རྒྱས་རྟག་ཏུ་བཞུགས། །བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། དོན་དམ་པའི་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་དང་། མདོ་སྡེའི་མཛོད་དང་། ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མཛོད། ལྟ་སྤྱོད་དང་གོལ་ས་གཅད་པ་དང་། ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བདུན་པའོ།། །།དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། སྐྱོན་གྱིས་མི་གོས་པའི་དོན་གྱིས་བརྗོད་པར་བྱས་པ། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ལ་མཉམ་འཇོག་ཚེ། །ལུས་སེམས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་བྱ་དགོས་ཤིང་། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་རྟོག་སངས་རྒྱས་ཉིད། །མཚ
Chinese
不执著殊胜的佛法之路，行为洒脱自在。 甚至不希求菩提，这是最高的见解。 不见佛陀众生，这是安乐的遗迹。 守护本初清净或平凡， 没有取舍、聚散地修行， 没有所见的境，这是殊胜的空性。 甚至不见如是性，这是最高的禅修。 宣说奇妙的大圆满是自性。 智慧之王如虚空般超越边际。 守护此等瑜伽士，称为禅修。 以目标入于义，则所需偏离。 以目标设立誓言，则完全退失。 空性如是性，观看是哑巴。 安乐的遗迹或欲望，道路遥远。 守护与不守护，二者的誓言破损。 行持与不行持，执著则解脱道阻碍。 看与不看，则失毁殊胜的见。 修与不修，二者的分别无有边际。 奇妙者，此等皆变为共同。 奇妙的大藏，从自性中退失。 奇妙的菩提心之自性是： 不执著佛法之路，超越有无之边。 超越本身即是智慧， 因此从过去未来一切中本初超越。 无法寻得此导师教法的意义。 从他处听闻的，皆是耳根的对境。 以舌根所说，远离言语。 导师所说乃是佛法之路的幻化， 无论如何宣说，也无法寻得奇妙的意义。 如新月升于空中， 以手指指点，仅执着于见的方式。 大瑜伽士们所行持的意义， 以言语表达则从自性中退失。 以意念思索，则走向断灭的边。 从无的精要中产生有的 精要。 如是如是如是地安住。 奇妙的菩提是身之自性， 于此等意义中，佛陀恒常安住。 从奇妙的菩提心续中，甚深意义的心之自性，以及经藏，大乘藏，见行以及断除错谬之处，以及宣说自性的章节，即第七品。 之后，薄伽梵吉祥普贤王如来，以无垢的意义宣说：于奇妙的菩提心中安住之时，必须身心皆为佛陀，对外境不分别即是佛陀。
English
Not grasping the sacred Dharma path, acting freely. Not even desiring enlightenment, this is the supreme view. Not seeing Buddhas and sentient beings, this is the trace of bliss. Guarding the primordial purity or ordinariness, Practicing without acceptance or rejection, gathering or dispersing, Without an object of view, this is the supreme emptiness. Not even seeing Suchness, this is the supreme meditation. The wondrous Great Perfection is proclaimed as the essence itself. The King of Wisdom is like the sky, transcending boundaries. Holding onto such yogis is called meditation. Engaging with meaning through focus misses the point. Making vows with a focus completely deteriorates. Emptiness, Suchness, looking is dumb. The trace of bliss or desire, the path is long. Guarding and not guarding, the vows of both are broken. Practicing and not practicing, clinging obstructs the path to liberation. Looking and not looking, the sacred vision is lost. Meditating and not meditating, the thoughts of both are endless. Wondrous, these all become common. The wondrous great treasury deteriorates from its own essence. The nature of the wondrous Bodhicitta is: Not grasping the Dharma path, transcending the boundaries of existence and non-existence. Transcending itself is wisdom, Therefore, it is primordially transcendent from all past and future. The meaning of this teacher's doctrine cannot be found. What is heard from others is an object for the ear. What is spoken by the tongue is devoid of words. The teacher's words are an illusion of the Dharma path, No matter how it is explained, the wondrous meaning cannot be found. Like the new moon rising in the sky, Pointing with a finger only grasps the way of seeing. The meaning practiced by the great yogis, Expressing it in words deteriorates from its own essence. Thinking about it with the mind goes to the extreme of annihilation. From the essence of non-existence comes the essence of existence. Essence. Thus, thus, thus, abide in this way. Wondrous enlightenment is the nature of the body, In such meaning, the Buddha always abides. From the wondrous Bodhicitta lineage, the nature of the profound meaning of mind, and the Sutra Pitaka, the Mahayana Pitaka, the view and practice and cutting off the places of error, and the chapter explaining the nature itself, is the seventh chapter. Then, the Bhagavan, glorious Samantabhadra, spoke with the meaning of being unstained by faults: When abiding in the wondrous Bodhicitta, body and mind must be Buddha, and not discriminating external objects is Buddha.