Tibetan
མེད་འདྲེས་ནས་ཡེ་རྒྱས་བཏབ། །དགྲས་འཇིགས་པ་དེ་དཔའ་བོས་མེད་གྱིས་ལ། །ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱི་འཇིགས་པ་སེམས་པ་མིན། །དེ་བཞིན་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་འདི། །ཀུན་འདུས་ཐིག་ལེ་རྣམ་པར་དག་པའི་སྐུ། །དེ་བཞིན་དབྱིབས་འདས་ཡེ་སངས་རྒྱས་མིན་ན། །རྫོགས་ཆེན་མ་ཡིན་ཟིན་ཆགས་ནད་དང་བྲལ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །སྙིང་པོའི་སྙིང་པོ་ལྟ་བའི་ལམ་པོ་ཆེ། །རྩོལ་བའི་ནད་མེད་ཚད་མས་གཞིག་མི་རུང་། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འཇིག་རྟེན་ཚད་མས་གཞིག་པ་མིན། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་རྫོགས་པས་ནི་ཡོངས་རྫོགས་ལྟར། །དེ་བཞིན་རྫོགས་ཆེན་བྱ་བྲལ་སྙིང་པོ་འདི། །ཀུན་གྱི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་དེ་བཞིན་དུ། །ཆོས་རྣམས་མིང་མེད་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་རྫོགས། །འདྲེས་ཤིང་དབྱེར་མེད་དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་དང་། །སངས་རྒྱས་སེམས་ཅན་རང་བཞིན་ཉིད་དུ་གཅིག །མེད་པའི་སྙིང་པོ་ཉིད་ལས་ཡོད་པའི་སྙིང་པོ་འབྱུང་། །སྙིང་པོ་སྙིང་པོ་ཉིད་མེད་ སྙིང་པོ་ཅན། །ཐབས་དང་ཐབས་མཁས་སྒོ་ལ་ཆགས་པ་མེད། །སྒྲོ་བྲལ་སྒོ་ཞེས་ཐབས་ལ་མཁས་པ་བཞིན། །རང་བཞིན་ཀུན་རྫོགས་ཞི་བའི་རང་བཞིན་ཉིད། །སྒོ་མེད་ཕུགས་མེད་ཐབས་ཀྱི་རྒྱལ་པོ་ཡིན། །ཡེ་སངས་རྒྱས་པས་བགྲོད་པའི་ལམ་དང་བྲལ། །ཐིག་ལེ་ཟླུམ་པས་ཡང་དག་ཉིད་དུ་གཅིག །མ་བསྡུས་དེ་བཞིན་ཉིད་དུ་བསྡུས་པ་ཐབས་ཀྱི་མཆོག །བསམ་པ་དག་པས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་མཆོག །བསམ་པ་སྒྲོན་ཁུར་བ་ནི་རང་བྱུང་མིན། །དེ་བཞིན་རྨད་བྱུང་བདེ་ཆེན་ཆོས་ཉིད་འདི། །བསམ་དང་བྲལ་ཞིང་བསམ་པ་ལས་འདས་པས། །འཁོར་བའི་རྩ་བ་དྲེགས་པའི་རབ་མཆོག་ཡིན། །ཟིན་རྩོལ་ནད་དང་ལྡན་པ་མ་ཡིན་པས། །ཡང་དག་ཡང་དག་རབ་ཀྱི་ཡང་དག་ཡིན། །འདུ་བའི་ཏིང་འཛིན་འདུ་ལས་འདས་པས་ན། །ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ཞེས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། །ཉེ་ལམ་བདེར་རྫོགས་ལམ་ནད་བྲལ་བ་ཡིན། །འདི་ལ་འཇུག་ལྟ་མི་དགོས་ཡེ་ནས་ཞུགས། །བསྲུང་དང་དམ་ཚིག་མི་བཙལ་སྟོང་ལས་འདས། །རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཀྱི་དཀྱིལ་འཁོར་འདི། །གཉིས་མེད་སངས་རྒྱས་མེད་པའི་ཆེ་བ་ཡིན། །ཉོན་མོངས་ལྔ་ཡི་རང་བཞིན་གྱིས་ཀྱང་ནི། །བྱང་ཆུབ་ཡོངས་སུ་ཚོལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན། །རྫོགས་མཆོག་རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་འདི། །རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱང་ཚོལ། །བཙལ་ཀྱང་རྙེད་པའི་དུས་མེད་རང་བཞིན་ཉིད། །རང་བཞིན་རང་བཞིན་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་པས། །ལྟ་དང་སྤྱོད་པ་ཏིང་འཛིན་དགོངས་པའི་ཀླུང་། །དེ་ལ་མི་དགོངས་དགོངས་པ་དགོངས་པའི
Chinese
从无混杂而原始生起，敌人所惧，勇士令其无有。烦恼诸怖非是心识，如是稀有菩提心性，总集明点清净之身。如是形超原始佛，非是大圆满，离系缚病。菩提心之自性光明，心要之心要，见之康庄道。无勤无病，量亦不可毁。现量等世间量，不能摧毁之。如到彼岸圆满般，如是大圆满，离作心要此。一切体性自性如是，诸法无名，如是性中圆满。混合无别胜义谛，世俗谛，佛与有情，自性即一。从无之精要中，生出有之精要，精要精要即是无 具精要。方法与善巧，不执著于门。离戏之门，如善巧方便。自性皆圆满，寂静之自性。无门无基，方法之王也。原始成佛，远离行道。明点圆融，真实即一。不摄集，如是性中摄集，方法之胜妙。清净之意乐，殊胜之出离。意乐负重，非是自生。如是稀有大乐法性此，离思且超思，轮回之根本，慢之极殊胜。不具执取勤作之病，真实真实，极之真实也。积聚之等持，超离积聚故，名之为等持之王。近道安乐圆满，道离病也。于此无需进入观视，本初即入。不寻守护与誓言，超越空性。金刚萨埵之心坛城此，无二无佛之伟大。五毒之自性，亦如是，如是能成办，圆满寻求菩提。圆满殊胜稀有菩提心性此，自性亦寻自性。虽寻亦无得之时，自性也。自性未离自性故，见与行持，等持意之界，于彼不思，思即思之
English
From non-mixture, the primordial arises. The fear of enemies, the hero makes it nonexistent. The fears of afflictions are not mind. Likewise, this wondrous Bodhicitta, the all-encompassing thigle, a body of perfect purity. Thus, beyond form, not the primordial Buddha, not the Great Perfection, free from the disease of attachment. The nature of Bodhicitta is clear light, the heart of the heart, the great path of seeing. Without effort, without disease, it cannot be destroyed by measurement. Manifestation and other worldly measurements cannot destroy it. Like the perfection of the transcendent, like the complete. Likewise, this Great Perfection, the heart essence of non-action. The nature of all entities is thus, all dharmas are nameless, perfected in suchness. Mixed and inseparable, ultimate truth and conventional truth, Buddha and sentient beings, their nature is one. From the essence of non-existence, the essence of existence arises. The essence of essence is non-existent, possessing essence. Method and skillful means, not attached to the door. The door of freedom from elaboration, like skillful means. Nature is all complete, the nature of peace. Without door, without foundation, the king of methods. Primordially enlightened, free from the path of going. The thigle is round, truly one. Uncollected, collected in suchness, the supreme of methods. Pure intention, the supreme of renunciation. Intention bearing a burden is not self-arisen. Likewise, this wondrous great bliss dharma nature, free from thought and beyond thought, the root of samsara, the supreme of pride. Not possessing the disease of grasping and effort, truly, truly, the most true. The samadhi of accumulation, because it transcends accumulation, is renowned as the king of samadhi. The near path, blissfully complete, the path is free from disease. In this, there is no need to enter and see, it is entered from the beginning. Not seeking protection and vows, beyond emptiness. This mandala of the heart of Vajrasattva, the greatness of non-duality, without Buddha. Even by the nature of the five poisons, it is like completely seeking enlightenment. This perfect, supreme, wondrous Bodhicitta, nature itself seeks nature. Even when sought, there is no time to find it, it is nature itself. Because nature is not diminished from nature, the realm of view, conduct, samadhi, and intention, do not think about it, thinking is thinking of
Tibetan
་ནད། །གང་ལ་བལྟ་བ་མེད་པ་དེ་ལ་ལྟ་བ་གནས། །སྤྱོད་མེད་ཏིང་འཛིན་མེད་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །བསྒོམ་པའི་དོན་མ་རྙེད་པའི་དྲང་སྲོང་རྣམས། །བསྒོམ་ཆགས་ནད་དང་བྲལ་བ་དགོངས་པའི་ཀླུང་། །མི་འགྱུར་ཞ་ཉེའི་གཟེད་བརྡབ་བཞིན་དུ་གནས། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འདི། །དྲང་སྲོང་རྒྱལ་བ་རྣམས་ཀྱི་དགོངས་པ་མཆོག །དུས་གསུམ་རྫོགས་ སངས་རྒྱས་ལ་འདི་ལྷག་མེད། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྨད་དུ་བྱུང་བའི་རྒྱུད་ལས། ལུང་གི་དཔེས་མཚོན་པ་དང་ལྟ་སྤྱོད་ཏིང་ངེ་འཛིན་བསྟན་པའི་ལེའུ་སྟེ་བཞི་པའོ།། །།དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཆེན་པོས། བཅོམ་ལྡན་འདས་དཔལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ལ་ཕྱག་བཙལ་ཏེ། ཤིན་ཏུ་འཛུམ་པའི་མདངས་དང་བཅས་པས་སྤྱན་གདངས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་སྐྱེ་བ་དང་འཆི་བ་ཉིད་ཇི་ལྟ་བུ་ལགས། ཆོས་རྣམ་པ་དུ་བཤད། ཆོས་ཞེས་བགྱི་བ་ཇི་ལྟར་ལགས། བཀའ་སྩལ་དུ་གསོལ་དེ་སྐད་ཅེས་གསོལ་པ་དང་། ཡངས་པ་ཆེན་པོ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྐྱེ་ཤི་ཐ་དད་མ་ཡིན་གཞུང་གཅིག་སྟེ། །འཁོར་བ་མེད་པར་མྱ་ངན་ཡོངས་མི་འདའ། །མྱ་ངན་འདས་དང་འཁོར་བ་ཐ་མི་དད། །དེ་བཞིན་སྐྱེ་ཤི་གཉིས་ནི་མིང་ཉིད་ཐ་དད་ཀྱང་། །རང་བཞིན་གཅིག་ལས་མིང་བཏགས་ཐ་དད་སྣང་། །དེ་བཞིན་སྙིང་པོ་སྒོ་ཕུག་མི་འབྱེད་པ། །ཐེག་པ་རྣམ་རྟོག་གྲངས་སུ་ཐ་དད་ཀྱང་། །རང་བཞིན་ཉིད་ལས་མ་ཉམས་རང་བཞིན་ཉིད། །སྐྱེ་དང་ཤི་དང་མྱ་ངན་འདས་པ་ཡང་། །ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གཅིག་པས་འཁོར་བ་ཉིད། །མི་སྤོང་མི་གཡོ་བག་ལ་གནས་མེད་དེ། །གནས་མེད་པ་ལ་གནས་པ་གནས་མེད་གནས། །མི་མཚུངས་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་ཐུགས་ཉིད་ནི། །ཐམས་ཅད་ཡེ་རྒྱས་བཏབ་པས་ཁམས་གསུམ་འུབ། །ཚིག་གི་མཐའ་ལས་འདས་པས་ཅང་མ་མཐོང་། །སྐྱེ་བ་ཞེས་པ་ཆོས་རྣམས་འབྱུང་བའི་གཞི། །མྱ་ངན་འདས་འཁོར་ལྡན་པས་མེད་པ་ཡིན། །མི་སྤོང་གནས་མེད་གནས་པ་ལས་ཀྱང་འདས། །སྤྱོད་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱལ་པོས་འཕགས། །དོན་དམ་ཀུན་རྫོབ་མི་འབྱེད་དོན་དམ་མེད། །དོན་དམ་འདོད་པས་དམ་པའི་དོན་མི་རྙེད། །དོན་དམ་མེད་པ་དེ་ལ་དོན་ཡང་གནས། །སྒྲོ་དང་སྐུར་ཞིང་རྡོ་རྗེ་སྲ་བའི་མཆོག །མི་གཡོ་མི་འགྱུར་བླུན་པོའི་ཚུལ་དུ་གནས། །འདི་ལ་གནས་པའི་རྒྱལ་པོ་དེ་བཞིན་གཤེགས། །མ་དང་སྲིང་མོའི་གཟིགས་ པ་དེ་བཞིན་དབྱིངས། །དབྱིངས་དང་དབྱིངས་རོལ་མཉམ་ཉིད་ལྷུན་གནས་པས། །མ་དང་སྲིང་མོར་སྦྱོར་བ་རོལ་པའི་མཆོག །དགེ་དང་སྡིག་ཏུ་མ་མཐོང་མེ་རྒྱས་པས། །སྡིག་པ་སྦྱང་བས
Chinese
疾病。于无所观者，观即安住。无行持，无禅定，亦复如是。未得禅修之义之仙人等，离禅修贪执之病，于意之虚空，如不移之铅块般安住。此奇妙菩提心之自性，乃仙人胜者等之殊胜意。三时圆满。
English
Disease. In that which there is no looking, looking abides. Without conduct, without samadhi, it is also thus. Those hermits who have not found the meaning of meditation, free from the disease of attachment to meditation, in the expanse of mind, abide like an unmoving lump of lead. This wondrous nature of the Bodhicitta is the supreme intention of the victorious hermits. Complete in the three times.
Tibetan
་དཀྱིལ་འཁོར་དཀྱིལ་འཁོར་ལྡན། །སངས་རྒྱས་རྣམ་པ་བཞི་ཡི་ཆོས་བཤད་པས། །ཐོག་མེད་འདུ་ཤེས་མི་བདེན་ཚོར་བ་བྲལ། །སྤྲུལ་པས་ཕ་རོལ་ཕྱིན་དྲུག་གསུང་བར་འགྱུར། །ཚིག་ཏུ་བཤད་པས་རྨད་བྱུང་དོན་མི་རྙེད། །ཡི་གེའི་མཆོག་ཉིད་ཡང་དག་གསལ་བ་ཉིད། །ཡི་གེས་ཐེག་བཞིར་བརྟགས་པ་རྨད་བྱུང་ཉམས། །སྟོན་པས་བཤད་པ་དོན་རྟོགས་འཁྲུལ་པའི་ལམ། །ནད་མེད་པ་ན་སྨན་ཀྱང་མི་དགོས་ན། །ནད་ཀྱི་དོན་ཕྱིར་སྨན་དགོས་ཇི་བཞིན་དུ། །ཐེག་པ་གཞན་མེད་པ་ན་བླ་མེད་འདི། །བསྟན་ཀྱང་མི་དགོས་དེ་བཞིན་གཞིར་གནས་ན། །བླ་མེད་ཐེག་ཀྱང་བླ་མེད་དག་ལ་སྣང་། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡངས་པའི་རྒྱལ་པོས་ཀྱང་། །མ་གསུངས་གསུང་དུ་བརྗོད་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད། །དོན་འདི་གང་ལ་སྣང་བ་རྒྱལ་བའི་རྒྱལ། །དེ་ནས་རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ཐེ་ཚོམ་ཤིན་ཏུ་ཆོད་ནས་ཡང་གསོལ་བའི་ཚིག་བཏབ་པ། རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་མ་མཐོང་ན། །ཆོས་སོ་ཅོག་པ་ཆོས་ཀྱི་ལམ་ལ་གནས། །བྱིས་པའི་ལམ་བཞིན་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པར་དཀའ། །རྒྱལ་པོའི་རིགས་སྐྱེས་པས་ནི་རྨད་བྱུང་ཉིད་བལྟའོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོས། ཉིད་ཀྱི་བརྗོད་པ་འདི་བརྗོད་དོ། །རྨད་བྱུང་བདག་ཉིད་སེམས་ཅན་ཕྱི་མོའི་ཆོས། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱི་སེམས་ཉིད་ནི། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ཏེ། །ནམ་མཁའ་སྟོང་པ་འདྲ་སྟེ་རྟེན་ཡང་མེད། །མིང་ཡང་མེད་པས་སེམས་ལ་གནས་པས་ན། །སངས་རྒྱས་སངས་རྒྱས་ཞེས་སུ་རབ་ཏུ་གྲགས། །དཀའ་ཐུབ་དཀའ་བས་ལུས་གདུང་ཕྱག་བཙལ་ཀློག །འཆང་དང་འཛིན་པས་ཤེས་ཤིང་རྙེད་མིན་ཏེ། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཉིད་རྙེད་པ་ནི། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མ་ནོར་གསལ་ན་གོ། ། དཀའ་ཐུབ་ལ་སོགས་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་གེགས། །ངོ་བོ་ཉིད་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཚུལ། །ཇི་ལྟར་ལས་སྤྱོད་ཅི་ཡང་མི་དགོས་ན། །དེ་འདྲར་སྤྱད་དུ་མེད་པ་ཐོབ་པར་གྲགས། །རྨད་བྱུང་བྱང་ཆུབ་སེམས་ནི་དེས་ཀྱི་བསྐྱེད། །རྨད་བྱུང་འདི་ནི་བདེ་གཤེགས་ལས་ཀྱང་འདས། །རྒྱལ་བས་མི་གཟིགས་དུར་ཁྲོད་ཆེན་པོའི་ཀློང་། །ཡེ་ཤེས་ཏིང་འཛིན་རྫོགས་པའི་རྨད་པོ་ཆེ། །གཞན་ནས་མི་འབྱེད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་སྐུ། །ཐམས་ཅད་མེད་པའི་སྔོན་དུ་ཡེ་སངས་རྒྱས། །དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱི་མེས་ཆེན་པོ། །དམིགས་གནས་བསྒོམ་དུ་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་དག །ཕྱག་རྒྱར་བསྐྱེད་དུ་རང་བཞིན་ཡེ་ནས་ཞི། །བསྙེན་བཀུར་བསྟོད་དུ་རྣམ་དག་ཡོན་ཏན་མེད། །མི་དམིགས་དག་པའི་ངོ་བོ
Chinese
坛城坛城具，四相佛陀说正法，无始妄念离苦受，化身宣说六度行。语词宣说不得妙义，文字之胜乃为真实明，文字诠释四乘乃奇妙之相。导师所说通达义理乃迷途，无病之时亦无需药，为病之故需药如是也。若无他乘此无上乘，亦无需宣说，如是安住于基，无上乘亦唯于无上者显现。广大普贤王亦未曾说，说为语亦无微尘许。此义于何者显现乃胜王。其后金刚持断除极度疑惑后又说请白之语：若未见奇妙菩提心性，所有诸法住于法道，如孩童之道，成就果位甚为难，王族所生者乃应观奇妙性。其后薄伽梵普贤如来说此自之言说：奇妙自性乃有情女性之法，三世诸佛之心性，乃奇妙菩提心之自性，犹如虚空无有依，亦无有名，以住于心故，故极称为佛佛。苦行苦行以身受苦顶礼诵读，以执持受持不能知亦不能得，得奇妙菩提心性者，若心之自性无谬明了则知。苦行等乃大菩提之障碍，本体乃如来之相，如是不需任何事业行持，如是行持不得乃闻名。奇妙菩提心乃彼所生，此奇妙者亦超胜善逝，胜者不见大尸林之界，圆满智慧禅定之奇妙伟大者，不由他生乃如是性之身，一切皆无之前即已成佛，三世诸佛之大父，于所缘处修习事物之本体，于手印中生起自性本自寂，于承侍赞叹中无有清净功德，无所缘清净之本体。
English
The mandala possesses mandalas. The four aspects of the Buddha expound the Dharma, devoid of beginningless concepts and unpleasant sensations. The emanation will speak of the six perfections. Speaking in words does not find the wonderful meaning. The supreme of letters is truly clear. Letters examining the four vehicles are a wonderful experience. The teacher's explanation of understanding the meaning is a path of delusion. If there is no illness, there is no need for medicine. Just as medicine is needed for the sake of illness. If there is no other vehicle, then this unsurpassed one does not need to be taught. If it abides in the base in that way, then even the unsurpassed vehicle appears to the unsurpassed ones. Even the vast King Samantabhadra has not spoken, and there is not even a mote of dust to be spoken of as speech. To whom does this meaning appear, the king of kings. Then Vajradhara, having completely dispelled doubt, again uttered words of supplication. If the wonderful Bodhicitta itself is not seen, all dharmas abide on the path of Dharma. Like the path of a child, it is difficult to achieve results. One born of royal lineage should behold the wonderful itself. Then the Bhagavan Samantabhadra spoke these words of his own. The wonderful self is the Dharma of sentient beings, the nature of the minds of the Buddhas of the three times is the nature of the wonderful Bodhicitta, like empty space, without support, without name, because it abides in the mind, it is greatly renowned as Buddha, Buddha. Asceticism, enduring hardship, bowing, reading, holding and grasping do not know or find it. Finding the wonderful Bodhicitta itself is knowing when the nature of the mind is clear without error. Asceticism and so on are obstacles to great enlightenment. The essence is the nature of the Thus Gone One. Since no action or conduct is needed, it is said that what cannot be practiced in that way is attained. The wonderful Bodhicitta is born from that. This wonderful one also transcends the Sugata. The Victorious Ones do not see the expanse of the great charnel ground. The great wonder of the perfection of wisdom concentration. It does not arise from another, it is the body of Suchness itself. Before all is nothing, it is already enlightened. The great ancestor of all the Buddhas of the three times. To meditate on the object of focus is to purify the essence of things. To generate as a mudra, the nature is primordially peaceful. In service and praise, there are no pure qualities. The essence of non-objective purity.