Tibetan
གང་དུ་གྲོལ་བར་འགྱུར།། དོན་དམ་ཉིད་ དང་འབྲེལ་མེད་ན།། སེམས་ཅན་ཐར་པ་ཅི་ལ་ཐོབ།། ཀུན་རྫོབ་སེམས་ཅན་མིན་ན་ནི།། འཕགས་པ་ཀུན་རྫོབ་མིན་མ་སྲིད།། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་ཐར་ལམ་གྱི།། དགོས་པ་དོར་བས་དོན་མེད་འགྱུར།། དོན་དམ་ཉིད་ནི གཅིག་མི་གཅིག།གཅིག་ན་དོན་དམ་འགྱུར་མི་འགྱུར།། འགྱུར་ན་དོན་དམ་བདེན་པ་མིན།། འཁོར་བ་མྱ་ངན་འདས་མི་འགྱུར།། མི་འགྱུར་དོན་དམ་འཕགས་པ་ཡི།། ཆོས་ཉིད་བདེན་པ་ཡིན་པ་ན།། སེམས་ཅན་ འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ།། མིན་ན་དོན་དམ་དགོས་མེད་ཐལ།། ཡང་དག་མ་ཡིན་ཀུན་རྟོག་ཕྱིར།། ཁྱོད་ཀྱིས་སྤང་བྱ་ཉོན་མོངས་ཆོས།། ཉོན་མོངས་ཉོན་མོངས་སེམས་དཀྲུགས་པས།། མི་ཤེས་འཁོར བའི་འདམ་དུ་བྱིང།། བྱས་པ་དོན་མེད་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ།། འགོག་པའི་ཆོས་ཀྱིས་སངས་མི་རྒྱ།། འོ་ན་གང་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན།། འཁོར་བ་རང་སྣང་ཡིན་གྱུར་ཀྱང།། མ་རིག་འཁྲུལ་པས་ཀུན་རྫོབ་བྱུང།། ལས་ཀྱི་རྐྱེན གྱིས་ངན་རྟོགས་ཤར།། ཞེན་ན་སྡུག་བསྔལ་རང་བཞིན་ལ།། རང་སྣང་ཡིན་པས་མི་ཐར་ཕྱིན།། དྲི་མས་དྲི་མ་འཁྲུད་པ་བཞིན།། རང་སྣང་རང་སྣང་སྒྱུར་བ་ལ།། འཁོར་བའི་ཆོས་ལ་ཞེན་ལོག་བསྒོམ།། མི་དགེ་སྤང ཞིང་ཚུལ་ཁྲིམས་སྲུངས།། གོམས་པར་གྱུར་ན་ཆགས་པ་མེད།། ཞེན་ཆགས་བྲལ་ན་སྡུག་བསྔལ་གྲོལ།། རང་སྣང་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་ལ།། སྟོང་པ་བདག་མེད་བདེ་བསྒོམས་པ།། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཉོན་མོངས གྲོལ།། འཛིན་པའི་སེམས་ཡིན་མ་ཤེས་ཀྱང།། བཟུང་བའི་ཡུལ་དེ་འགོག་པ་ཡིན།། བསམ་གཏན་ལ་ནི་གནས་པ་ཡིན།། འཁོར་བའི་རང་སྣང་མེད་པ་ན།། དེ་ཉིད་སྤང་ཡང་མི་དགོས་ན།། སྤངས་ཀྱང་འཁོར་བ འགོག་མི་འགྱུར།། མ་འགོག་འཁོར་བ་རང་ཁ་ཡིན།། རང་དང་འཁོར་བ་ཕན་ཚུན་དུ།། ཕ་རི་ཚུ་རི་གནས་མི་འགྱུར།། འཁོར་ཚེ་འཁོར་བའི་ཡུལ་དང་ནི།། རང་སྣང་གཉིས་པོ་གཉིས་སུ་མེད།། འགོག་ཚེ་འགོག་པའི སྣང་བ་དང།། རང་སྣང་གཉིས་སུ་ངས་མ་མཐོང།། སྣང་བ་བདག་མེད་ཀུན་ཁྱབ་ལ།། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་འཁོར་བ་སྟེ།། བདག་མེད་ཕྱོགས་ཆ་ཐེག་དམན་ལ།། ཕྱོགས་མེད་རྟོག་པ་ཐེག་ཆེན་ནོ།། འཁོར་བ་སྤངས པའི་བདེ་འབྲས་ནི།། རང་ལས་ཐོབ་བམ་གཞན་ལས་བྱུང།། རང་ལས་བྱུང་ན་བདག་མེད་དོན།། འཕགས་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དེ།། ཁྱོད་ཀྱི་ཏིང་འཛིན་གང་ཡིན་པ།། གཞི་ནས་ཡོད་དམ་ལམ་དུ་བསྐྱེད།། འབྲས བུ་གང་གིས་ཐོབ་པར་འགྱུར།། གཞི་ནས་ཡོད་ན་སེམས་ཅན་རྣམས།། ཐམས་ཅད་འཕགས་པའི་རང་བཞིན་ལ།། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཅི་ལ་དགོས།། ལམ་དུ་སྐྱེད་ན་རྒྱུ་མེད་པའི།། འབྲས་བུ་གང་ནས་འབྱུང་བར འགྱུར།། བྱུང་ན་ཀུན་རྫོབ་དོན་དམ་གང།། ཀུན་རྫོབ་འཁོར་བའི་རང་སྣང་ལ།། དོན་དམ་བསྐྱེད་བྱ་བྲལ་བ་སྟེ།། དམིགས་མེད་གཟུགས་དེ་སུ་ཡིས་མཐོང།། ཀུན་རྫོབ་ལམ་དུ་བསྐྱེད་པ་ན།། མི་ཁོམ་བརྒྱད་ཀྱང་ཡོན ཏན་སྐྱེ།། ཀུན་རྫོབ་སྣང་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར།། སྡུག་བསྔལ་སྡུག་བསྔལ་སྤྱོད་མི་དགོས།། རྒྱུ་མེད་ལམ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར།། གཞི་ལ་མ་རྟེན་རྒྱུ་མེད་པའི།། འབྲས་བུ་ཐོབ་བྱེད་གང་འདོད་པ།། རྒྱུ་མེད་འཁོར་བ་ཅི་ལ སྤང།། ལམ་མེད་བྱང་ཆུབ་གང་གིས་སྒྲུབ།། འབྲས་བུ་ལམ་གྱིས་མི་སྐྱེད་ཕྱིར།། སེམས་ཅན་འབད་པ་མེད་པར་གྲོལ།། ཡང་ན་འབད་པ་དོན་མེད་འགྱུར།། ཏིང་འཛིན་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་ཐལ།། ཡོད་ན་བསྒོམ་པ་ཅི ལ་དགོས།། མེད་ན་བསྒོམ་རྒྱུ་གང་ནས་བྱུང།། ཡོད་མེད་གཉིས་ལ་རྟོག་སྤྱོད་ན།། རྟོག་གེ་འཁོར་བའི་རྩོད་གཞི་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་ས་ལ་རྩོད་གཞི་བྲལ།། གཞན་བྱུང་སེམས་ཅན་ལས་དང ནི།། འཕགས་པའི་ཐུགས་རྗེ་གང་ལ་བསྐྱེད།། ལས་ལ་བྱུང་ན་ལམ་ཅི་དགོས།། འཕགས་པའི་ཐུགས་རྗེས་སྐྱེད་པ་ན།། དེ་ཙམ་སེམས་ཅན་གཅིག་ཀྱང་མེད།། རང་ལ་བྱུང་ན་གཞན་བྱུང་འགགས།། གསུམ་ཀ་དགོས ན་རྒྱུ་རྐྱེན་དེ།། འདུས་བྱས་འཇིག་རྟེན་ཆོས་སུ་འགྲོ།། འཕགས་པའི་ཆོས་ཉིད་འདུས་མ་བྱས།། རྟོགས་པར་འདོད་པའི་ལམ་ཆེན་པོ།། ཀུན་ལ་ཁྱབ་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ།། རང་ལ་གནས་པའི་དོན་ཕྱི་རུ།། རྒྱུ་རྐྱེན་ལྡན པའི་དལ་འབྱོར་ཏེ།། ལོག་འཁྲུལ་ཞེན་པའི་ཡུལ་རྣམས་སྤང།། ཞེན་མེད་ལམ་གྱི་དགེ་བ་ལ།། གཞན་རྐྱེན་འཕགས་པའི་རྗེས་འཇུག་ཅིང།། རང་རྐྱེན་མ་ཡེངས་ཏིང་འཛིན་གྱི།། རྟེན་འབྲེལ་ཚོགས་པའི་རང་སྣང སྟེ།། རང་སེམས་ཡིན་པའི་རྟགས་ཉིད་དུ།། ཏིང་འཛིན་བསྟན་པ་གང་ཐོབ་པ།། དེ་དང་དེའི་འབྲས་བུ་ནི།། རང་ལས་འབྱུང་སྟེ་གཞན་ལས་མིན།། ཡིན་ཀྱང་བུ་གའི་ནམ་མཁའ་བཞིན།། རང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་ཙམ ལ།། གཞན་གྱི་དོན་དེ་མ་རྟོགས་པས།། ད་རུང་འཁོར་བའི་འདམ་ན་གནས།། བདེ་ཆེན་སྐམ་སར་ཐོན་འདོད་ན།། བྱམས་དང་སྙིང་རྗེའི་དཀྱིལ་འཁོར་དུ།། བདག་མེད་ཆོས་ལ་ཡང་དག་སྤྱོད།། ཐེག་པ་མཆོག་ལ་བློ གྲོས་སྐྱེད།། མ་རིག་ལས་བྱུང་རྟེན་འབྲེལ་གྱིས།། འཁོར་བ་ཟོ་ཆུའི་ཁྱུད་མོ་ལ།། ཟློག་སྟེ་རང་རྒྱལ་དོན་འདོད་པ།། མ་རིག་འགོག་པའི་ཏིང་འཛིན་དེ།། སྦྱང་གཞི་གཉེན་པོ་གཅིག་མི་གཅིག། སྔ་མ་ལྟར་ན་མ་རིག པས།། མ་རིག་པས་ནི་སེམས་མི་འགྱུར།། སེམས་ནི་སེམས་ཅན་གདོད་མ་ནས།
Chinese
何处得解脱？若与胜义谛，无有关联时，众生如何得解脱？若非世俗众生，圣者非世俗不可能。若果真如此，解脱道之，必要舍弃成无义。胜义谛是，一或非一耶？若一胜义变或不变？若变胜义非真谛，轮回涅槃亦不转。若不变胜义，是圣者之法性真谛者，众生不需勤作即解脱。否则胜义成无用。以非真实之遍计故，汝应断除烦恼法。烦恼烦恼扰乱心，不识沉沦轮回泥。所作无义痛苦因，不能以灭法得成佛。那么如何才是呢？轮回虽是自显现，然因无明之错觉而生世俗。业之缘起生恶念。若执着痛苦自性，以是自显现故不得解脱。如以垢染洗垢染，于转变自显现自显现上，修习厌离轮回法。舍弃不善守护戒律。若成习惯则无贪着。若离执着贪着则解脱痛苦。于自显现无常痛苦上，修习空性无我安乐，则解脱我执之烦恼。虽不知是能执之心，然所执之境即是断除。即是安住于禅定。若无轮回之自显现，彼即舍弃亦不需，虽舍弃亦不能断除轮回。若不断除轮回自为性。自与轮回互为，此山彼山处不转。轮回时轮回之境与，自显现二者无二别。断除时断除之显现与，自显现二者我未见。显现无我遍一切，执我之轮回是也，无我之偏颇小乘法，无偏之分别乃大乘。舍弃轮回之安乐果，自得抑或他生耶？若自生则无我义，圣者之胜义谛者，汝之等持是何者？从根本有或于道中生？以何能得证果耶？若从根本有则众生，一切皆是圣者之自性，那么又何需修
English
Where will liberation be attained? If there is no connection with the ultimate truth, how will sentient beings attain liberation? If there are no conventional sentient beings, it is impossible for noble ones not to be conventional. If that is the case, the need for the path to liberation will be abandoned and become meaningless. Is the ultimate truth one or not one? If it is one, does the ultimate truth change or not change? If it changes, the ultimate truth is not true, and samsara and nirvana will not change. If the unchanging ultimate truth is the true nature of the noble ones, then sentient beings will be liberated without effort. Otherwise, the ultimate truth becomes unnecessary. Because of false conceptualization, you should abandon the afflictive emotions. Afflictive emotions disturb the mind, and one unknowingly sinks into the swamp of samsara. Actions become meaningless causes of suffering, and one cannot attain Buddhahood through the Dharma of cessation. So, how is it? Although samsara is self-appearing, conventionality arises from the delusion of ignorance. Negative thoughts arise from the conditions of karma. If one clings to the nature of suffering, one will not be liberated because it is self-appearing. Like washing dirt with dirt, one should cultivate aversion to the Dharma of samsara by transforming self-appearing self-appearances. Abandon non-virtue and guard morality. If it becomes a habit, there will be no attachment. If one is free from attachment, suffering will be liberated. By meditating on emptiness, selflessness, and bliss on the impermanent suffering of self-appearance, the afflictive emotions of self-grasping will be liberated. Even if one does not know that it is the mind that grasps, the object that is grasped is what is eliminated. That is, abiding in meditation. If there is no self-appearance of samsara, then there is no need to abandon it. Even if one abandons it, one cannot eliminate samsara. If it is not eliminated, samsara is self-existent. Self and samsara are mutually, this mountain and that mountain do not change places. At the time of samsara, the object of samsara and self-appearance are not two. At the time of cessation, the appearance of cessation and self-appearance are not seen by me as two. Appearance is selfless and all-pervading, and the samsara of self-grasping is also. The partial Hinayana is selfless, and the impartial conceptualization is Mahayana. Is the blissful result of abandoning samsara obtained from oneself or does it arise from others? If it arises from oneself, then the meaning of selflessness, the ultimate truth of the noble ones, what is your samadhi? Does it exist from the beginning or does it arise on the path? By what will the result be attained? If it exists from the beginning, then all sentient beings are the nature of the noble ones, so what need is there to accomplish?
Chinese
虚幻不实的果，从何处产生呢？如果产生，是世俗谛还是胜义谛呢？在世俗谛轮回的自显现中，胜义谛是远离产生的。无相之色，谁能见到呢？在世俗谛的道上修习时，八无暇也有功德产生。因为世俗谛的显现存在，所以不必感受痛苦和痛苦。因为是从无因的道中产生的缘故，不依赖于基础，无因的果，想要获得什么呢？为何要舍弃无因的轮回呢？没有道，用什么来成就菩提呢？因为果不是由道产生的缘故，众生无需努力就能解脱。或者努力变得毫无意义。禅定修习变得毫无意义。如果存在，为何需要修习呢？如果不存在，修习之物从何而来呢？如果对有和无二者进行分别取舍，分别念是轮回的争论之源。菩提之地没有争论之源。从他而来的有情，对于圣者的慈悲，要对谁生起呢？如果从业而来，为何需要道呢？如果由圣者的慈悲产生，那么连一个这样的有情也没有。如果从自身产生，那么从他而来的就断绝了。如果三者都需要，那么这些因缘，就成了有为法的世间之法。圣者的法性不是有为法。想要证悟的大道，是遍及一切的法性。安住于自身的意义，在外在，具备因缘的闲暇，舍弃邪见执着的对境。在无执着的道的善业上，以外在的圣者为榜样，内在不散乱的禅定，是缘起聚合的自显现。作为自心的标志，无论获得何种禅定，它和它的果，都是从自身产生，而不是从他者产生。即便如此，就像竹筒中的天空一样，仅仅是自己的禅定，因为没有领悟到他者的意义，所以仍然处在轮回的泥潭中。如果想要到达大乐的旱地，就在慈悲的坛城中，如实地行持无我的法，对殊胜的乘产生智慧。从无明产生的缘起，对于轮回如同汲水器一样，想要颠倒过来，希求自利的意义，断除无明的禅定，所要净化的和对治的是一还是异？如果像前者一样，因为无明，无明不会改变心。心是众生本初就有的。
English
From where does the unreal fruit arise? If it arises, is it conventional truth or ultimate truth? In the self-appearance of conventional samsara, ultimate truth is devoid of arising. Who sees that formless form? When cultivating on the path of conventional truth, even the eight unfavorable conditions give rise to qualities. Because the appearance of conventional truth exists, there is no need to experience suffering and suffering. Because it arises from a causeless path, not relying on a basis, what fruit do you desire to obtain from the causeless? Why abandon causeless samsara? Without a path, how is enlightenment accomplished? Because the fruit is not produced by the path, beings are liberated without effort. Or effort becomes meaningless. Meditative absorption becomes meaningless. If it exists, why is cultivation needed? If it does not exist, from where does the object of cultivation arise? If one engages in discrimination between existence and non-existence, discrimination is the source of contention in samsara. The ground of enlightenment is free from the source of contention. For sentient beings arising from others, upon whom should the compassion of the noble ones be directed? If it arises from karma, why is the path needed? If it is produced by the compassion of the noble ones, then there is not even one such sentient being. If it arises from oneself, then that which arises from others is cut off. If all three are needed, then those causes and conditions become worldly phenomena of compounded things. The nature of the noble ones is uncompounded. The great path that one desires to realize is the nature of reality that pervades all. The meaning that abides within oneself, outwardly, is the leisure and endowment endowed with causes and conditions, abandoning objects of attachment to wrong views. On the virtuous deeds of the path of non-attachment, following the noble ones as an external condition, and the unscattered meditative absorption as an internal condition, is the self-appearance of the assembly of dependent arising. As the sign that it is one's own mind, whatever meditative absorption is attained, it and its fruit arise from oneself and not from others. Even so, like the sky in a bamboo tube, merely one's own meditative absorption, because the meaning of others is not realized, one still remains in the mire of samsara. If one wishes to reach the dry land of great bliss, then in the mandala of love and compassion, truly practice the dharma of selflessness, and generate wisdom in the supreme vehicle. From the dependent arising arising from ignorance, for samsara like a water-drawing wheel, wanting to reverse it, desiring the meaning of self-benefit, the meditative absorption that prevents ignorance, are the object to be purified and the antidote one or different? If like the former, because of ignorance, ignorance will not change the mind. The mind is primordially the mind of sentient beings.