Tibetan
ར་ཟླ།། དེ་སྐད་ཅེས་ནི་ཞུས་པ ཡིས།། རྡོ་རྗེ་འཆང་གིས་བཀའ་སྩལ་པ།། རང་རིག་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་དེ།། ལྟ་བ་མ་ནོར་དམ་པ་ཡིན།། དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་ཐ་སྙད་དང།། ངོ་སྤྲོད་ལྟ་བསྒོམ་སྤྱོད་འབྲས་དང།། འཁྲུལ་དང་རྟོགས་དང་གོམས་པ རྣམས།། བློ་དམན་ལམ་གྱི་ཆ་རྐྱེན་ལས།། དོན་ལ་མ་གྲུབ་བཏགས་པ་ཙམ།། ངོ་བོ་རིག་པ་ཆོས་སྐུའམ།། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་བྱ་བ་དེ།། རང་རིག་ཆོས་སྐུའི་ངོ་བོ་ལས།། འཁོར་བ་མེད་ཅིང་མྱང་འདས་མེད།། གཞི་མེད ལམ་མེད་འབྲས་བུ་མེད།། ཐེག་པ་མེད་ཅིང་གང་ཟག་མེད།། ཆོས་དང་ཆོས་མིན་གང་ཡང་མེད།། འཁོར་བའི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མེད།། རྒྱུ་ནི་མ་རིག་གཉིས་བསྟན་དང།། རྐྱེན་གཞི་ལ་སོགས་གང་ཡང་མེད།། འབྲས བུ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང།། གཏི་མུག་ང་རྒྱལ་ཕྲག་དོག་མེད།། དུག་ལྔ་ལ་སོགས་ཉོན་མོངས་མེད།། རིགས་དྲུག་འཁོར་བའི་སེམས་ཅན་མེད།། ཕྱི་ཡི་འབྱུང་བ་ལྔ་ཡང་མེད།། ས་མེད་ཆུ་མེད་མེ་རླུང་མེད།། ནམ མཁའ་དག་ཀྱང་བཏགས་པ་ཙམ།། དེ་ལྟར་སྣོད་བཅུད་གང་ཡང་མེད།། འཁོར་བ་འཁྲུལ་པས་བཏགས་པ་ཙམ།། འཁོར་བ་མེད་ཅིང་མྱང་འདས་མེད།། རྟོགས་པས་སངས་རྒྱས་བཏགས་པ་ལས།། དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཆོས སྐུ་ལ།། སངས་མེད་རྒྱས་མེད་གང་ཡང་མེད།། བཅོམ་མེད་ལྡན་མེད་འདས་པ་མེད།། བྱང་མེད་ཆུབ་མེད་སེམས་དཔའ་མེད།། དེ་བཞིན་མེད་དེ་གཤེགས་པ་མེད།། དགྲ་བཅོམ་ཟག་པ་ཟད་པ མེད།། སྤང་བྱ་སྤང་ཞིང་ཐོབ་བྱ་ཐོབ་ཏུ་མེད།། སངས་རྒྱས་བྱ་བ་རྡུལ་ཙམ་མིང་ཡང་མེད།། དེས་གསུང་ལམ་དང་ཐེག་པ་མེད།། ལམ་ལྔ་ས་བཅུ་ལ་སོགས་མེད།། ཐེག་དགུ་རྒྱུ་འབྲས་ཕྱི་ནང་མེད།། ཐབས་ལམ་དང ནི་གྲོལ་ལམ་མེད།། རིམ་གྱིས་དང་ནི་གཅིག་ཅར་མེད།། བསྒོམ་དང་མི་བསྒོམ་སྤྱོད་དང་མི་སྤྱོད་མེད།། ལྷ་དང་དཀྱིལ་འཁོར་ཏིང་འཛིན་འཕྲོ་འདུ་མེད།། ཡོད་དང་མེད་དང་སྣང་དང་སྟོང་པ་དང།། གཅིག་དང་དུ་མ རྟག་དང་ཆད་པ་དང།། དགའ་དང་མི་དགའ་སྙན་དང་མི་སྙན་དང།། རྙེད་དང་མ་རྙེད་གྲུབ་དང་མ་གྲུབ་དང།། སངས་དང་མ་སངས་རྒྱས་དང་མ་རྒྱས་དང།། བྱེད་དང་མི་བྱེད་ལ་སོགས་གང་ཡང་མེད།། འདོད་དང མི་འདོད་དབང་གིས་གཉིས་སུ་བྱུང།། དོན་ལ་གཉིས་མེད་བྱ་བ་དག་དང་ནི།། བློ་ཡི་ཡུལ་ལ་སྤང་བླང་རྡུལ་ཙམ་མེད།། ཡོད་པ་བཀག་ནས་མེད་པ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད།། མེད་པ་བཀག་ནས་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་ཏུ མེད།། མདོར་ན་མཐའ་ཡི་སྤྲོས་པ་ཀུན་དང་བྲལ།། ཡུལ་ལ་རྩལ་འཕྲོས་སྤྲོས་པ་སྟེ།། ཕྱོགས་སུ་བཟུང་བས་མཐའ་ཞེས་བྱ།། ཡུལ་འཕྲོས་ཞེན་ཅིང་ཆག
Chinese
如是请问之时，金刚持如是宣说：自性法身之体性，是为无谬之正见。譬喻与理证及名言，以及开示见修及行果，错谬证悟与串习等，于劣慧者乃为道之助缘，然就实义而言，则无实仅是假立。体性自明法身耶？或说自生智慧之作用，于自明法身之体性中，既无轮回亦无涅槃。无基无道亦无果，无乘亦无人，无法与非法皆无，无轮回之因与果。因者，即是二元无明之显现，缘起等亦皆无。果者，贪嗔痴慢嫉等皆无，五毒等烦恼亦无，六道轮回之有情亦无，外之五大亦无，无地无水无火风，虚空亦仅是假立。如是外器内情皆无，轮回乃由错觉所假立，既无轮回亦无涅槃。由证悟而假立为佛，然就实义之体性法身而言，无佛无增亦皆无。无有摧毁无有具备亦无有逝灭，无有菩提无有证悟亦无有菩萨，无有如来亦无有逝者，无有阿罗汉亦无有漏尽，无有应舍弃及舍弃处亦无有应获得及获得处，佛之名号微尘许亦无有。因此，所说之道与乘皆无，五道十地等亦无，九乘因果内外皆无，方便道与解脱道亦无，次第与顿悟亦无，修与不修，行与不行皆无，本尊坛城三摩地摄放皆无，有与无，显现与空性，一与多，常与断，乐与不乐，悦意与不悦意，得与未得，成与未成，成佛与未成佛，作与不作等皆无。欲与不欲由自主而生二元对立，然就实义而言，无有二元对立之作用，于心识之境，无有丝毫之取舍。遮止有而成立无不可得，遮止无而成立有亦不可得，总而言之，远离一切边之戏论。于境上施展技巧即是戏论，执着于一方即名为边。于境上驰骋而生执着。
English
At that moment of asking, Vajradhara spoke thus: The essence of the self-aware Dharmakaya is the supreme, unerring view. Examples, logic, terminology, introduction, view, meditation, conduct, result, delusion, realization, and habituation are merely conditions for the path of the less intelligent. In reality, they are not established but merely imputed. Is the essence the wisdom of Dharmakaya? Or the activity of self-arisen wisdom? Within the essence of the self-aware Dharmakaya, there is neither samsara nor nirvana. There is no basis, no path, no result. There is no vehicle, no individual. There is no dharma, no non-dharma. There is no cause or result of samsara. The cause is the manifestation of dualistic ignorance, and there are no conditions or foundations. The result is that there is no desire, hatred, or delusion, pride, or jealousy. There are no five poisons or afflictions. There are no sentient beings in the six realms of samsara. There are no outer five elements. There is no earth, water, fire, or wind. Even space is merely imputed. Thus, there is neither container nor contents. Samsara is merely imputed by delusion. There is neither samsara nor nirvana. Buddhas are imputed by realization, but in the essence of the Dharmakaya, there is no Buddha, no increase, nothing at all. There is no destruction, no possession, no passing away. There is no enlightenment, no attainment, no bodhisattva. There is no Thus Come One, no gone one. There is no Arhat, no exhaustion of defilements. There is nothing to be abandoned, no place of abandonment, nothing to be attained, no place of attainment. There is not even a particle of the name of Buddha. Therefore, there is no spoken path or vehicle. There are no five paths or ten bhumis. There are no nine vehicles, no cause and effect, inner or outer. There is no path of means or path of liberation. There is neither gradual nor sudden. There is no meditation or non-meditation, no action or non-action. There are no deities, mandalas, samadhi, projection, or dissolution. There is existence and non-existence, appearance and emptiness. There is one and many, permanence and annihilation. There is happiness and unhappiness, pleasant and unpleasant. There is gain and no gain, accomplishment and non-accomplishment. There is Buddhahood and non-Buddhahood. There is action and non-action, and so on, nothing at all. Desire and non-desire arise from autonomy, creating duality. But in reality, there is no dualistic action. In the realm of the mind, there is not a particle of acceptance or rejection. It is impossible to establish non-existence by negating existence. It is impossible to establish existence by negating non-existence. In short, it is free from all elaborations of extremes. Skillful display on objects is elaboration. Grasping at one side is called an extreme. Running wild on objects creates attachment.
Tibetan
ས་པ་མེད།། མཐའ་ཡི་ཕྱོགས་སུ་མ་ལྷུང་བས།། སྤྲོས་པའི མཐའ་རྣམས་ཀུན་དང་བྲལ།། བློ་འདས་ཡིད་ཀྱི་ཡུལ་ལས་འདས།། ལུས་ཀྱིས་བྱས་ཤིང་ངག་གིས་སྨྲས་པ་དང།། བློ་ཡིས་བསམས་ཤིང་ཡིད་ཀྱིས་མནོ་ལས་འདས།། རང་རིག་ཆོས་སྐུ་བྱ་བ་ཡང།། བཏགས་པ་ཙམ ལས་དོན་ལ་འདི་འདྲ་མེད།། སྐུ་གསུམ་ཡེ་ཤེས་ལྔ་སོགས་ཀྱང།། མཚོན་པ་ཙམ་དུ་བསྟན་པ་ཡིན།། བྱང་ཆུབ་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་ཏུ་མེད།། དེ་དག་རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ།། རིག་པ་ཆོས་སྐུ་ཙམ་དུ་བཏགས།། ལྟ་བ་ལ་ཟློ་དེ བཞིན་ཡིན།། གདེངས་ཆེན་དེ་ལ་ཡིད་ཆེས་གྱིས།། བརྗོད་མེད་བསམ་མེད་མཐའ་བྲལ་དེ།། ཡེ་ནས་གནས་པའི་ཆ་ནས་གཞི།། དེ་མ་རྟོགས་ལས་འཁྲུལ་པ་བྱུང།། དེ་རྟོགས་མཚོན་དཔེ་ངོ་སྤྲོད་ཡིན།། ཇི་ལྟར་གཞི མཐོང་ལྟ་བ་ཡིན།། མཐོང་དོན་གསལ་བས་བསྒོམ་པ་ཡིན།། དེ་ཉིད་དུས་གསུམ་རྒྱུན་ཁྱེར་བ།། སྤྱོད་པ་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ཡིན།། མངོན་གྱུར་འབྲས་བུ་ཞེས་སུ་བསྟན།། ལྟ་བ་ལམ་འཁྱེར་དུས་སུ་ནི།། ངོ་བོ་རྩལ དང་བཅས་པ་གསུམ།། ཕྱི་ཡི་ཡུལ་རྐྱེན་འབྱུང་བའི་ཆ།། དོན་ལ་གྲུབ་པ་མེད་པས་ན།། རང་སྣང་རང་གྲོལ་དངོས་མེད་ཡིན།། ཡུལ་གྱིས་དོན་ལ་གནོད་མི་ནུས།། གདེངས་ཆེན་ལ་ཟློ་དེ་བཞིན་ནོ།། ཞེས་གསུངས སོ།། སྤྲོས་བྲལ་དོན་གསལ་གྱི་རྒྱུད་ཆེན་པོ་ལས། ལྟ་བ་ལ་བཟླ་བའི་ལེའུ་སྟེ་ང་བདུན་པའོ།།།། དེ་ནས་ཡང་གསང་བའི་བདག་པོས་ཞུས་པ། ཀྱེ་ཀྱེ་བཅོམ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་འཆང།། བསྒོམ་དུ་ཡོད་མེད་ཇི་ལྟར ལགས།། ཞེས་ཞུས་སོ།། དེ་ནས་སྟོན་པས་བཀའ་སྩལ་པ།། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ་ལེགས་པར་ཟུང་ཞིག། ངས་བསྟན་བདེ་ཆེན་གཉིས་མེད་ལ།། བསྒོམ་དུ་ཡོད་དང་མེད་པ་ཡི།། ཐ་སྙད་ཐམས་ཅད་རྣམ་པར དག།ཤེས་རབ་སྟོབས་ཆེན་རང་རིག་དོན་རྟོགས་པས།། གཉིས་མེད་བདེ་ཆེན་ངང་དུ་འདུ་བྲལ་མེད།། མ་བཙལ་བཞག་པས་ངང་ལས་མ་གཡོས་ཀྱང།། རྒྱུན་ཆད་མེད་པར་ཆུ་བོ་གདྒཱ་བཞིན།། དབང་པོ་ཡང་རབ་ དོན་དུ་དེ་བསྟན་ཏོ།། རྟེན་གྱི་གང་ཟག་ཤེས་རབ་འབྲིང་རྣམས་ལ།། མི་བསྒོམ་བསྒོམ་པར་བསྟན་པ་ཡིན།། རྣལ་འབྱོར་ཤེས་རབ་རྩལ་ཆུང་ལ།། མ་བསྒོམས་སངས་མི་རྒྱ་བར་བསྟན།། ཀྱེ་གསང་བདག་ངེས་པར ཟུང་ཞིག།པདྨ་འདམ་ན་གནས་ཀྱང་སྐྱོན་གྱིས་མ་གོས་ལྟར།། ཕྱི་ནང་འཁྲུལ་པར་ཤར་ཀྱང་ནི།། རང་རིག་ཡེ་ནས་གོས་པ་མེད།། མ་འཁྲུལ་པ་ཡི་སངས་རྒྱས་ཡིན།། རིགས་ཀྱི་བུ་གཞི་དག་པ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ལ། འབྲས་ བུ་དག་པ་གཟུགས་ཀྱི་སྐུ་གཉིས་ཀྱི་བརྒྱན་ནས།དོན་སྐུ་གསུམ་འདུ་འབྲལ་མེད་པ་ནི།། བུམ་པའི་ན
Chinese
无处所，未堕边际故，远离一切戏论边，超离心识及意境。身所作及语所说，意所思及心所念皆超离。自明法身之事业，仅是假名而已，实则无此等。三身五智等，亦仅为表诠而示现。菩提无所修，亦无可修，彼等乃自性，觉性仅是法身之假名。见地亦如是，于此大信解，生起坚定之信心。不可言说，不可思议，离边际，从本以来安住之分乃是基。未证悟此，则生起错乱，证悟此乃是譬喻与介绍。如何见基乃是见地，见之义明晰乃是修持，彼即是三时常持，仅是安立为行持，显现即是果。于见地持道之时，自性、能力及俱生三者，外境之缘起分，实则无有成立，故自显自解，无有实体。境不能损及实义，于此大信解如是也。如是说。离戏论义明之大续中，见地之重述品第五十七竟。之后，秘密主复请问：奇哉奇哉，薄伽梵金刚持，修持之有无如何耶？如是请问。之后，导师开示：金刚持，善谛听！我所说之大乐无二中，修持之有与无，一切名言皆应舍。以智慧大能，自明了悟义，无二大乐自性中，无有聚散。不寻而安住，虽未离自性，然如恒河般，相续不断。根器极佳者，为此而宣说。对于根器中等之补特伽罗，开示不修与修持。对于瑜伽士，智慧能力弱者，开示不修则不能成佛。奇哉秘密主，务必谛听！如莲花虽处淤泥而不染，外内虽显现错乱，然自明本初未染污，未错乱即是佛。种姓之子，基清净为法身，果清净以色身二者庄严，义三身无有聚散，如瓶之
English
Without a place to stay. Not falling to the extremes. Separated from all extremes of elaboration. Transcending intellect and the realm of mind. Actions done by the body and words spoken by the mouth. Thoughts conceived by the mind and deliberations pondered by the heart are all transcended. The activity of self-aware Dharmakaya. Is merely a designation, in reality, there is nothing like it. The three Kayas, five wisdoms, and so forth. Are merely shown as representations. Enlightenment is not something to be achieved, nor is there anything to achieve. These are one's own nature. Awareness is merely designated as Dharmakaya. The view is the same. Have great faith in that. Inexpressible, inconceivable, free from extremes. The basis from the aspect of being primordially present. Not realizing that, confusion arises. Realizing that is a metaphor and an introduction. How seeing the basis is the view. Clarifying the meaning of seeing is meditation. That itself is continuously carried through the three times. It is merely designated as conduct. Manifestation is shown as the result. At the time of carrying the view on the path. The three, nature, ability, and co-emergence. The aspect of external environmental conditions arising. Because there is no establishment in reality. Self-appearance, self-liberation, are non-existent. Objects cannot harm the true meaning. The great confidence is the same. Thus it was said. From the great tantra of clarifying the meaning of freedom from elaboration. The chapter on repeating the view, the fifty-seventh, is complete. Then, again, the Lord of Secrets asked: Kye Kye, Bhagavan Vajradhara. How is it, is there meditation or not? Thus he asked. Then the Teacher spoke: Vajradhara, listen well! In the great bliss of non-duality that I have taught. The terms of whether there is meditation or not. All should be completely abandoned. With the great power of wisdom, realizing the meaning of self-awareness. In the nature of non-dual great bliss, there is no gathering or scattering. Abiding without searching, although not moving from the nature. Yet like the Ganges river, it is continuous. For those with excellent faculties, it is taught for that purpose. For individuals with middling faculties. It is taught not to meditate and to meditate. For yogis with weak wisdom and abilities. It is taught that without meditating, one cannot become enlightened. Kye, Lord of Secrets, be sure to listen! Just as a lotus remains in the mud but is not stained by faults. Although outer and inner confusion may arise. Self-awareness is primordially unstained. Not being confused is Buddhahood. Son of the lineage, the basis being pure is the Dharmakaya. The result being pure, adorned with the two Rupakayas. The meaning, the three Kayas, without gathering or scattering, like the inside of a vase.